Διεθνή 08/03/2015

Ποιός φοβάται το ISIS;

Είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν σε αυτή τη στρατηγική. Δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσουν στη φυσική εξόντωση δεκάδων χιλιάδων τζιχατζιστών όσο κι αν είναι η προφανής λύση.
Η εμφάνιση του ISIS στα δυτικά μέσα ενημέρωσης και πολύ περισσότερο στα Ελληνικά ήταν ξαφνική και εντυπωσιακή. Πολύ πριν αρχίσουν να διαφημίζουν την βαρβαρότητά τους με τους αποκεφαλισμούς των αιχμαλώτων τους, κυκλοφόρησαν τους πρώτους χάρτες με τις επιδιώξεις τους, τη δημιουργία ενός κράτους που θα ενσωμάτωνε όλα τα αραβικά κράτη, τη Βόρειο Αφρική και τη Νότιο Ευρώπη.

Οι χάρτες είναι η χαρά των εθνικιστών. Δεν υπάρχει κράτος στο κόσμο όπου μια μερίδα πολιτών που είναι εθνικιστές να μην εκδηλώνεται με τη δημιουργία χαρτών που πάντα δείχνουν τα σύνορα να επεκτείνονται σε ξένα εδάφη. Συνεπώς η σαφής επεκτατικότητα του ISIS από μόνη της δεν αποτέλεσε ποτέ αιτία ώστε το ΝΑΤΟ ή τα γειτονικά με τη Συρία και το Ιράκ κράτη να αναλάβουν δράση.

Όταν όμως οι τζιχατζιστές άρχισαν να διαφημίζουν τη βαρβαρότητά τους με εκτελέσεις οι δυτικές χώρες ανέλαβαν δράση. Και δεν είναι τυχαίο ότι ίσως είναι η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που υπήρξε ένα κομματι της κοινής γνώμης που υποστήριζε με πάθος την επέμβαση των δυτικών. Παρόλα αυτά η επέμβαση είναι τόσο περιορισμένη που προκαλεί ερωτηματικά. Δεν άργησαν δε να εμφανιστούν άρθρα και αναλύσεις σε δυτικά μέσα ενημέρωσης που υποστήριζαν ότι ουσιαστικά το ΝΑΤΟ φοβάται να συγκρουστεί με το ISIS γιατί εκτιμά ότι δε μπορεί να το νικήσει. Πόσο μπορεί να ευσταθεί αυτός ο ισχυρισμός;

Από πλευράς ΗΠΑ την ευθύνη των επιχειρήσεων εναντίον του ISIS έχει η CENTCOM, κάτω από την οποία επιχειρούν οι αμερικανικές δυνάμεις που εδρευουν σε διάφορες βάσεις της Μέσης ανατολής αλλά και ο στόλος που πλέει στη περιοχή. Οι ΗΠΑ συντονίζουν και τα υπόλοιπα κράτη που επιχειρούν εναντίον του ISIS κάτω από την επιχειρησιακή ονομασία «Inherent Resolve» (Εγγενης επίλυση).

Αυτή την εποχή στη περιοχή βρίσκεται το αεροπλανοφόρο Carl Vinson. Οι ΗΠΑ έχουν στη διάθεσή τους πάνω από 200 αεροσκάφη, μόνο του το αεροπλανοφόρο φέρει 80 με 90. Οι ομάδα κρούσης των αμερικανικών αεροπλανοφόρων είναι σε θέση να εκτελέσουν περίπου 100 αποστολές την ημέρα (δηλαδή να έχουν 100 απογειώσεις την ημέρα), κάθε μέρα, για διάστημα πάνω από τρεις μήνες. Αυτό από μόνο του είναι ένα τρομακτικό νούμερο. Αν από την άλλη δει κανεις τις ανακοινώσεις της CENTCOM θα διαπιστώσει ότι την ημέρα δεν εκτελούνται περισσότερες από 4 με 5 αποστολές, σπάνια ξεπερνούν τις 10 και αυτό γίνεται μόνο όταν υπάρχει σοβαρός λόγος (πχ κατά την πολιορκεία της πόλης Κομπάνι). Είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ επέλεξαν την μη εμπλοκή τους σε μεγαλύτερη κλίμακα. Ούτε φυσικά η μη ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων μπορεί να δικαιολογήσει το χαμηλό βαθμό εμπλοκής. Άλλωστε στις επιχειρήσεις εναντίον της Σερβίας πριν από δύο δεκαετίες περίπου είχαμε σφοδρούς βομβαρδισμούς χωρίς την εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων.

Οι τζιχατζιστές από την άλλη επιδιώκουν διακαώς την εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων των αμερικανών. Είναι σαφές ότι δεν έχουν ελπίδα απέναντι στους αμερικανούς αλλά είναι σε θέση να θυσιάσουν δεκάδες ή εκατοντάδες δικούς τους για έναν αιχμάλωτο πεζοναύτη για να οργανώσουν μια θεαματική εκτέλεση. Όπως ακριβώς έγινε με την εκτέλεση του Ιορδανού πιλότου που οργανώθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελέσει show και επίτηδες υπήρξε διαφορετική από τους συνηθισμένους αποκεφαλισμούς.

Γιατί λοιπόν οι αμερικανοί δεν επιδιώκουν την εξ ολοκλήρου εξαφάνιση του Ισλαμικού Κράτους; Γιατί δεν επεμβαίνουν τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και στα κοινωνικά δίκτυα αφού ούτως ή άλλως πρόκειται για αμερικανικες εταιρίες, facebook, twitter και γενικότερα στο διαδίκτυο ώστε να μειώσουν όσο μπορούν την επίδραση της προπαγάνδας τους; Στη πραγματικότητα οι Αμερικανοί αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή μια κατάσταση την οποία είναι αδύνατο να τη διαχειριστούν για πολιτικούς λόγους. Πρέπει να εξοντώσουν έναν ολόκληρο στρατό, όχι ως οργάνωση που είναι σε θέση να πολεμάει, αλλά, με φυσική εξόντωση όλων των μελών της.

Από τον πόλεμο του Βιετνάμ και μετά η αμερικανική πολιτική ανάγκαστηκε να βρει τρόπους να ισορροπήσει μεταξύ εξωτερικής επιβολής και εσωτερικής αποδοχής. Η ανάπτυξη οπλικών συστημάτων μετά το πόλεμο του Βιετναμ περιστράφηκε γύρω από μια βασική ιδέα, τη δημιουργία «έξυπνων όπλων». Η βασική ιδέα ήταν ότι τα όπλα πρέπει να καταστρέφουν τις υποδομές και τα όπλα του εχθρικού στρατού, να μειώνουν τις απώλειες αμάχων ενώ όσον αφορά τους ανθρώπινους στόχους αναπτύχθηκαν πανάκριβα συστήματα για τον εντοπισμό μεμονωμένων ανθρώπων που παίζουν σημαντικό ρόλο στον εχθρό και την εξοντωσή τους. Αυτό λοιπόν που ζητάνε αρκετοί πολίτες στη Δύση, να εξοντωθούν μέχρις ενός οι τζιχατζιστές, τόσο οι ΗΠΑ όσο και το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να το αποδεχθούν ως στρατηγική. Απορρίπτεται χωρις δεύτερη σκέψη.

Πολλοί θα ισχυριστούν ότι οι αμερικανοί έχουν προκαλέσει πάμπολλες παράπλευρες απώλειες στους τελευταίους πολέμους που συμμετείχαν αρχής γενομένης από την εισβολή στο Ιράκ μέχρι και τη πρόσφατη επέμβαση στη Λιβύη. Με βάση την ισχύ πυρός των όπλων των δυτικών, το πλήθος των αποστολών και το εύρος των στόχων, οι παραπλευρες απώλειες κινήθηκαν σε χαμηλά επίπεδα. Όλοι γνωρίζουμε την επίδραση που έχουν στο κοινό φωτογραφίες από νεκρά παιδιά, θύματα βομβαρδισμών. Επίσης γνωρίζουμε ότι πρακτικά δεν είναι ανάγκη αυτές οι φωτογραφίες να αντικατοπρίζουν πραγματικά γεγονότα, απλά και μόνο η σύνδεσή τους με επιχειρήσεις δημιουργούν αρνητικό αντίκτυπο στη κοινή γνώμη. Φωτογραφίες από θύματα επιχειρήσεων κυκλοφορούν χωρίς να γνωρίζουμε την πατρότητά τους, ειδικά στη Μέση Ανατολή.

Άρα ποια είναι η στρατηγική των δύο αντιπάλων πλέον, δυτικών και τζιχατζιστών; Από τη πλευρά των τζιχατζιστών η επιλογή είναι η πέρα από την κοινά αποδεκτή, χρήση βίας. Ωμής, βάναυσης και χωρίς συμβιβασμούς. Πως εκπορεύεται αυτή η στρατηγική; Πολλοί έσπευσαν να συνδέσουν τη στρατηγική αυτή με τις ΗΠΑ, την επέμβασή τους στο Αφγανιστάν και τη λειτουργία του Γκουαντανάμο. Ότι το ξέσπασμα της βίας ήταν μια φυσική εξέλιξη πράξεων των αμερικανών που προκάλεσαν τους μουσουλμάνους. Αυτή η άποψη αν και απλοϊκή έχει τύχει μεγάλης αποδοχής στη δύση. Αυτό όμως που δε λαμβάνει υπόψη αυτή η άποψη είναι ότι ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός δεν είναι ένα φαινόμενο των τελευταίων ετών. Η αντιπαράθεση μουσουλμάνων και χριστιανών δεν ξεκίνησε με την Al Qaida τα τελευταία χρόνια. Η διελκυστίνδα μεταξύ χριστιανικού και μουσουλμανικού κόσμου που εκδηλώθηκε είτε σε Ευρωπαϊκό είτε σε αραβικό και αφρικανικό έδαφος τα τελευταία 1000 χρόνια είναι μια αλληλουχία γεγονότων που δεν αφήνει περιθώρια να απομονωθούν συγκεκριμένα γεγονότα.

Το 2004 ένας μουσουλμάνος ιδεολόγος ονόματι Abu Bakr Naji δημοσιεύει ένα βιβλίο με τίτλο Idarat al-Tawahush ή με βάση τον Αγγλικό του τίτλο Management of Savagery: The Most Critical Stage Through Which the Ummah Will Pass (Διαχείρηση της αγριότητας : Το πιο κρίσιμο στάδιο από το οποίο πρέπει να περάσει η κοινότητα). Το βιβλίο απέκτησε μεγάλη δημοφιλία μεταξύ αρκετών μουσουλμάνων, αυτών που εντάχθηκαν αρχικά στο ISIS. Το 2006 μεταφράστηκε από έναν ερευνητη του Brookings Institute και πλέον μπορούσε να διαβαστεί από μουσουλμάνους γεννημένους στη Δύση που δεν μιλούσαν αραβικά. Το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα από τον παρακάτω δεσμό (https://azelin.files.wordpress.com/2010/08/abu-bakr-naji-the-management-of-savagery-the-most-critical-stage-through-which-the-umma-will-pass.pdf) . Το βιβλίο αυτό θεωρείται ότι ουσιαστικά προσέφερε το ιδεολογικό υπόβαθρο ώστε να χρησιμοποιηθεί ακραία βία ως μέσο στρατηγικής για τη δημιουργία του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Στο βιβλίο γίνονται αναφορές στο Κοράνι και στη βία που γίνεται αποδεκτή από τα ιερά κείμενα, στη βία που χρησιμοποιήται ως μέσο απονομής δικαιοσύνης σε μουσουλμανικά κράτη, όπως είναι οι απαγχονισμοί αλλά και στο γεγονός ότι όταν τον 12ο αιώνα οι μουσουλμάνοι έδιωξαν τους σταυροφόρους από τη Μέση Ανατολή, μετά την ιστορική νίκη του Saladin επί του Βασιλέα της Ιερουσαλιμ Γκυ των Λουζινιάν στη μάχη του Hattin, αυτό οφείλονταν σε πολλές μικρές νίκες που προηγήθηκαν σε μεμονωμένα περιστατικά βίας εναντίον των χριστιανών. Οι απόψεις αυτές έγιναν τόσο δημοφιλείς που έγινε πλέον κοινός τόπος μεταξύ των τζιχατζιστών ότι μικρές δόσεις ασύλληπτης βίας εναντίον των εχθρών θα φέρει τελικά τη μεγάλη νίκη στη τελική αναμέτρηση.

Είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν σε αυτή τη στρατηγική. Δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσουν στη φυσική εξόντωση δεκάδων χιλιάδων τζιχατζιστών όσο κι αν είναι η προφανής λύση. Πρέπει αυτό το ρόλο να τον αναλάβουν άλλοι. Και οι μόνοι που είναι σε θέση να το κάνουν είναι οι μουσουλμάνοι των γύρω κρατών που αντιλαμβάνονται ότι η βία των τζιχατζιστών είναι παράλογη και επιλέγουν το δρόμο του αστικού κράτους αντί της δημιουργίας κρατών που στηρίζονται σε θρησκευτικές αρχές. Σε αυτούς λοιπόν τους μουσουλμάνους οι δυτικοί θα προσφέρουν απεριόριστη βοήθεια και θα τους αφήσουν να αποφασίσουν πως θα χειριστούν τους τζιχατζιστές. Χωρίς να δεσμεύονται από τις δυτικές αρχές οι μουσουλμάνοι του Ιρακ, της Συρίας, της Ιορδανίας, των Αραβικών Εμηράτων και της Αιγύπτου μπορούν να προχωρήσουν σε αντίποινα ανάλογης έντασης με τις ενέργειες του Ισλαμικού κράτους.

Αν κάποιος παρακολουθήσει τα βίντεο που αποδεσμέυει η CENTCOM, η Διοίκηση Μέσης Ανατολής των ένοπλων δυνάμεων των ΗΠΑ θα δει βίντεο βομβαρδισμών «εγκαταστάσεων», συνήθως με το χαρακτηρισμό «Command Posts». Είναι πρακτικά αδύνατο να επιβεβαιώσουμε αν όντως τα κτίρια αυτά είναι «κέντρα διοίκησης». Επίσης είναι αδύνατο να καταλάβουμε ποια μπορεί να είναι η πραγματική επίδραση εναντίον τέτοιων στόχων. Η λογική θα έλεγε ότι πρέπει κάποιος να προκαλέσει τους τζιχατζιστές να αποκαλύψουν το στρατό και τα όπλα τους για να είναι πιο εύκολη η στοχοποίηση τους. Αυτό συνέβει μόνο μια φορά σε αυτή τη σύγκρουση, όταν απειλήθηκαν οι Κούρδοι και προέβαλαν σθεναρή αντίσταση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ρίξουν μεγάλες δυνάμεις στο μέτωπο και να εξοντωθούν ευκολα με αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Ομως πλέον δεν υπάρχει ουσιαστικό μέτωπο πολέμου, οι δε τζιχατζιστές αφιερώνουν δυνάμεις για την εσωτερική αστυνόμευση των περιοχών που καταλήφθηκαν.

Η πορεία προς την εξόντωση του Ισλαμικού Κράτους θα είναι μακροχρονη και θα εξαρτηθεί από το πόσο τα γύρω κράτη είναι αποφασισμένα να δώσουν τέλος σε αυτό τον παραλογισμό. Οι τοπικές κοινωνίες από ότι φαίνεται περισσότερο ανέχονται παρά αποδέχονται το Ισλαμικό κράτος. Και φάνηκε αυτό πριν λίγους μήνες όταν ο πιο γνωστός δήμιος του Ισλαμικού κράτους στα εδάφη της Συρίας, Αιγύπτιος στη καταγωγή βρέθηκε αποκεφαλισμένος με το πτώμα του να φέρει σημάδια βασανισμών και γραμμένο το μήνυμα «Αυτό είναι κακό», στο δε στόμα από το κομμένο κεφάλι προσαρμόστηκε ένα τσιγάρο. Χωρίς να έχουν βρεθεί οι ένοχοι, το περιστατικό συνθέθηκε με την απαγόρευση του καπνίσματος από τους Ισλαμιστές οι οποίοι προφανώς τιμωρούσαν δυσαναλογα τους ντόπιους που έπιαναν να καπνίζουν.

Σε λίγα χρόνια όταν πλέον το Ισλαμικό κράτος θα βρίσκεται υπό κατάρρευση, η εκδίκηση θα είναι ανάλογης βιαιότητας. Και θα περιλαμβάνει την εκτέλεση όχι μόνο των μαχητών αλλά και των οικογενειών τους. Στη δύση θα προσπαθούμε να εξηγήσουμε τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής μέσα από τη δική μας οπτική. Δεν έχει νόημα. Η βία θα συνεχίζεται αιωνίως και πιθανον ένα νέο κίνημα να προκύψει. Οπως είπαμε η σχέση Ευρώπης και Ανατολής είναι μια ιστορία συγκρούσεων και όχι μεμονωμένων περιστατικών.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση