Διεθνή 10/01/2017

Η Κούβα ενηλικιώνεται. Οδοιπορικό

Ναι ο Φιντέλ εγκαθίδρυσε μαρξιστικό σοσιαλιστικό κράτος επι πέντε και πλέον δεκαετίες, λίγα μίλια απ τις ακτές των πανίσχυρων ΗΠΑ κι αυτό αρκεί για μια θέση στην Ιστορία.
Ψάχνοντας να βρω τίτλο για την πρόσφατη τροπική περιήγησή μου στην Κούβα συνειδητοποίησα πως στη χώρα αυτή οι εντυπώσεις σίγουρα δεν κρύβονται σε τίτλους, αλλα μαλλον σε υποτίτλους και λεζάντες. Υπάρχει όμως μια εικόνα άρτιας γλυπτικής, γέννημα του Ελληνοαμερικανού Ζήνωνα Φρουδάκη στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ που θα μπορούσε να συνοψίσει την Κούβα κατάτι πληρέστερα. Ένα γλυπτό που απεικονίζει το πέρασμα απ το πρώιμο, συμπαγές καλούπωμα της ακατέργαστης ανθρώπινης μορφής, του ανθρώπου που χτίζει και ορθώνει το ανάστημά του. Της μορφής που στο ρου των ανατροπών και των όσων καταδυναστεύουν τη ζωή της, παλεύει να αγγίξει την τελική μορφή της ελεύθερης, αυτοτελούς, αδέσμευτης ανθρώπινης φύσης που ανοίγει τα χέρια της δίκην πιρουέτας χορού για ν αγκαλιάσει τελικά την απόλυτη ελευθερία της.

Και τούτη εδώ η σύλληψη της ιδέας της σταδιακής εμπέδωσης της ατομικής ελευθερίας του ανθρώπου είναι που ζωγράφισε στο νου μου το κυανέρυθρο της Κούβας , το δικό της ιστορικό καλούπωμα. Άλλοτε τροπικό, ατίθασο και αρτιστικό όπως το χαμόγελο των νεαρών Κουβανών όταν χορεύουν την μεθυστική σάλσα κι άλλοτε επώδυνο, κοκαλιάρικο και μαραζομένο, όπως τα ακραίας φτώχειας στενοσόκακα της Αβάνας. Η ιστορία λίγο ως πολύ γνωστή. Εντυπωμένη συχνά σε ποικίλες και- κατα βούληση - αναγνώσεις, απο αυτόκλητους αναλυτές που έχουν τόση σχέση με το νησί και την ιστορία του, όση κι ένας καπνιστής που δεν έχει δοκιμάσει ποτέ φύλλο κουβανέζικου καπνού , με το κάπνισμα.

Κι εκεί στην κατάφυτη και ερωτεύσιμα τροπική, "παγκόσμια πρωτεύουσα του καπνού" , την επαρχία του Pinar del Rio, αντιλαμβάνεται κανείς πόσα ακόμη αποθέματα και πόση μαγεία της φύσης δύναται απλόχερα να γεννήσει η κουβανέζικη γη. Όταν πιάνεις στα χέρια σου εκείνα τα άρτι αποξηραμένα, εμπλουτισμένα με μέλι και κίτρο φύλλα καπνού, συντίθεται στα μηλίγκια σου μια καπνισμένη " ωδή στη χαρά " , με όλες τις αισθήσεις σου να μάχονται για το ποιά θα προλάβει να κλέψει περισσότερες στιγμές με αυτό το θαύμα της φύσης που συνοψίζεται στ όνομα , κουβανέζικος καπνός.

Εκεί ανάμεσα στις εύφορες καπνοκαλλιέργειες, διάσπαρτοι και αεικίνητοι μεσήλικες ξεναγοί μοιράζονται τα στοιχειώδη, εως ανύπαρκτα, αγγλικά τους και τον πόνο τους με ορδές τουριστών. Αρχικά χαμογελαστά και πρόσχαρα και λίγο αργότερα, όταν σχηματιστεί το πρώτο μικρό "πηγαδάκι" κοινωνικό-πολιτικού ενδιαφέροντος κατάτι πιο επικίνδυνα ξανοιγμένοι.

Εκεί ο συμπαθέστατος 55χρονος Ferdinando, μας διηγούνταν πως παρότι θεωρείται σχετικά ευκατάστατος για τα ντόπια δεδομένα, καταμετρά το άθροισμα των ταξιδιωτικών του εμπειριών, στις δυο κοντινότερες πόλεις. Σαν να λέμε 60 χρόνια ζωής εντός 500 χιλιομέτρων. Και δώστου να λάμπει το βλέμμα του όταν αναφερόταν σε μαγικούς για κεινον προορισμούς ( όπως η Ελλάδα ) που είχε ως τότε δει μόνο απο τηλοψίας. Θυμάμαι να βουρκώνουν τα μάτια του όταν πεισματικά αρνείται να ανακαλέσει μνήμες απ την " Ειδική Περίοδο" ( όπως αποκαλείται στο νησί η 5ετια πρωτοφανών κακουχιών που ακολούθησε την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το '91 - '95 ) τόσο γιατί θα αποτυγχάναμε παταγωδώς να τις χωρέσουμε στο νου μας, όσο και γιατί ο μετατραυματικός πόνος αυτής της μνήμης φαντάζει αβάσταχτος.

Τότε που ο μέσος Κουβανός ενήλικας έχασε το 5-25% του συνολικού βάρους του μέσα σε 5 χρόνια, τότε που έλιωναν στην κορυφή της πίτσας προφυλακτικά για να μοιάζουν με τσένταρ , τότε που μια αναγκαστική εναλλακτική δείπνου έγινε η τηγανισμένη μπανανόφλουδα, τότε που τριάντα χιλιάδες Κουβανοί αυτομόλησαν με αυτοσχέδια σκάφη, στο πέλαγος προς το Μαιάμι, κάτι που καταχωρήθηκε στην Ιστορία ως " η έξοδος των balseros " το 1990.

Τότε που το νησί έχασε το 80% της όποιας εισαγωγικής και εξαγωγικής του δραστηριότας, ολόκληρες πόλεις δε διέθεταν τρεχούμενο νερό και ηλεκτρισμό επι πολλές ώρες την ημέρα.

Συνεχίζοντας ο Ferdinando να μας διηγείται, χαμένος στην μυρωδάτη ρουφηξιά του Cohiba Robusto που του δωρίσαμε ως φιλοδώρημα, πώς στέλνει όλες του τις οικονομίες για τις σπουδές της κόρης του, στην Οδοντιατρική στην Αβάνα, για να μην αναγκαστεί και εκείνη να καταφύγει στα λοιπά "χόμπυ της ανέχειας" για τα στοιχειώδη προς το ζην.

Αυτό που, χωρίς προσχήματα αποκαλείται πορνεία στον λοιπό κόσμο, στην Κούβα αποκτά έναν ιδιάζοντα άξονα τριπλής διάστασης που συντονίζεται με τις επιθυμίες και τις βασικές ανάγκες των νέων του νησιού. Η περιέργεια για το ξενόφερτο, με τις αλλόκοτες γλώσσες και τα άφταστα "ρούχα με μάρκα" , σ αυτόν τον άλλως απομονωμένο απ τον έξω κόσμο λαό, οι λίγες στιγμές προσοχής και τριβής με τον πολυπόθητο τουρίστα, που κάπου στο βάθος φαντάζει ένας ακόμη πιθανός λύτης του ως σήμερα άλυτου γρίφου εξόδου απ το νησί και στο τέλος της ημέρας , ενα μη προσυμφωνημένο, μα ειρωνικά καπιταλιστικό οικονομικό αλισβερίσι , που καταντά απείρως πιο εύπεπτο και βολικό συνειδησιακά να καταχωρείται στη μνήμη τουριστών και ντόπιων ως " δώρο απ τον ξένο " , κατατάσσοντας την μασκαρεμένη αυτή εκδοχή της πορνείας ευρέως γνωστή και -σχεδόν - αποδεκτή απ την πλειοψηφία συγγενών και φίλων στην κοινωνία της Κούβας.

Ηχηρό ράπισμα στο καθεστώς και οι ιστορίες λογής λογής αθλητών που αυτομόλησαν , δραπετεύοντας απ τα ξενοδοχεία της αποστολής ενόσω ευρισκόμενοι στο εξωτερικό, με τελευταίο παράδειγμα των εφτά Κουβανών ποδοσφαιριστών της Ολυμπιακής ομάδας κάτω των 23 ετών που το 2008 εγκατέλειψαν το ξενοδοχείο της αποστολής για να ζητήσουν άμεσα πολιτικό άσυλο.

Είδη όπως το γάλα, το χαρτί υγείας και τα σαμπουάν αποτελούν ακόμη και σήμερα είδος συχνά άφταστης πολυτέλειας και αμιγώς εισαγόμενα. Οι Κουβανοί πολίτες έχουν πρόσβαση σ αυτά πληρώνοντας μόνο στην ακριβή εκδοχή του τουριστικού πέσος, και με όσους δεν έχουν πρόσβαση σ αυτό να δανείζονται ή να " κάνουν χάρες" για να τα αποκτήσουν. Η Κυβέρνηση χορηγεί γάλα για παιδιά εως 7 ετών.

Το δίπτυχο Υγεία και Παιδεία για όλους, οι περισπούδαστες και διθυραμβικές κατακτήσεις του καθεστώτος φαντάζουν αρχικά ενδιαφέρουσες όσον αφορά για παράδειγμα στην εξάλειψη του αναλφαβητισμού, συγκρινόμενα με γειτονικές χώρες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Αυτό που παρέλειψε βέβαια κανείς να θυμίσει στους υψηλόβαθμους αξιωματούχους του καθεστώτος, είναι πως έμαθαν μεν στα παιδιά να διαβάζουν, για να έρθουν εκείνοι οι ίδιοι να λογοκρίνουν τα μετέπειτα λεγόμενα και γραφόμενά τους, όταν αυτά παρεκκλιναν απ τις μονόχρωμες και προπαγανδιστικές επαναλήψεις των " εντός καθεστηκυίας ύλης " γνωμών.

Μα κι όταν προστρέξει κανείς σ ενα κουβανέζικο φαρμακείο για τα στοιχειώδη ( εξαφανισμένα απο δεκαετίες, σχεδόν πειραματικά ) φαρμακευτικά σκευάσματα, το σοκ και οι συγκρίσεις με χώρες του τρίτου κόσμου είναι αναπόφευκτες. Δίχως άλλο σε οποιοδήποτε απροκατάληπτο δυτικό μάτι το σύστημα Παιδείας και Υγείας στην Κούβα, Ναι ειναι δωρεαν, Ναι είναι για όλους, μα η τελική του κρίση, οι τελικοί όροι που το περιγράφουν είναι όροι ξεκάθαρα και επώδυνα τρίτου κόσμου. Γιατι είναι , σε ολα τα συστήματα του κόσμου, απόλυτη εξαθλίωση να δίνεις επι πενήντα χρόνια στους πολίτες σου πρόσβαση σε μία και μόνο εφημερίδα, ύπαρξη σε ένα και μόνο συνδικάτο και κληρονομική ιεραρχία ηγετών. Είναι εξαθλίωση να αμοίβεις τους γιατρούς σου με 30$ το μήνα και να τους απαγορεύεις την έξοδο απο τη χώρα και κάπου εκεί, παρολαυτά να αφηγείσαι γλαφυρές σοσιαλιστικές νουβέλες. Και κάπως έτσι να προκύπτουν παροιμιώδεις φράσεις αυτοσαρκασμού πως " η τριαδα των μεγάλων επιτυχιών της επανάστασης ειναι η Υγεία η Παιδεία και ο Αθλητισμός, κι η τριάδα των μεγάλων αποτυχιών της ειναι το πρωινό, το μεσημεριανό και το δείπνο ´´.

Αυτό που εμπνεύστηκε αρχικά ο σπουδαίος εθνικός ποιητής και σύμβολο για τη χώρα, Χοσέ Μαρτί στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν ένα ριζοσπαστικό όραμα αποδέσμευσης απ τον ισπανικό ζυγό και αυτοδιάθεσης και δημοκρατίας για την Κούβα. Αυτό που αποπειράθηκε να ολοκληρώσει , μα σταμάτησε στα μισά, ο Φιντέλ Κάστρο, όταν εδραίωσε την αυτοδιάθεση καταργώντας το περίφημο Platt Amendmemt του 1901, το συμβόλαιο υποτέλειας που έδινε τη δυνατότητα στις ΗΠΑ ανα πασα στιγμή να παρέμβουν στα πολιτικά δρώμενα του νησιού, χρήζοντας την Κούβα ,επι της ουσίας σε αμερικανική αποικία. Κι ήταν αυτό ακριβώς το δεύτερο, εξίσου κρίσιμο σκέλος του οράματος του Μαρτί, για δημοκρατία, ελευθεροτυπία και λοιπές θεμελιώδεις αρχές που το μονοκομματικό, κληρονομικό, μαρξιστικό καθεστώς στο νησί , επιδεικτικά στην πορεία αγνόησε.

Το μείζον πολιτικό πρόβλημα του Φιντέλ στο ρού της παντοδυναμίας του θα μπορούσε να είναι, πως δεν υπήρξε - ούτε καν - εξαρχής μαρξιστής , όπως προφανώς ο Ραούλ και ο Γκεβάρα. Κάτι που θα εξηγούσε εν μέρει τον τρικυμιώδη πολιτικά ειρμό του όταν επικαλούνταν κατα βούληση τον Χοσε Μαρτι για να λησμονεί λιγο αργότερα επιλεκτικά τις παραπομπές του πρώτου στη δημοκρατία και την ελευθερία του ατόμου. Το πρόβλημα του Φιντέλ ήταν πως ερωτεύθηκε την εικόνα του πιο γρήγορα απόσο θα του επέτρεπε η ιστορία, για να του δώσει χάρη. Την ερωτεύθηκε τόσο αφόρητα και τόσο εγωπαθώς που εκείνος ο φλογερός γεννειοφόρος επαναστάτης του '59 θα λάμβανε καταφανώς άλλη θέση σην ιστορία απ τον χορτασμένο προκλητικές ατομικές απολαύσεις 90 χρονο ηγέτη, με τέκνα με γιώτ εκατομμυρίων να αλωνίζουν την υφήλιο τη στιγμή που οι έφηβοί του δεν έχουν παπούτσια.
   
Ας είμαστε δίκαιοι.

Ναι ο Φιντέλ εγκαθίδρυσε μαρξιστικό σοσιαλιστικό κράτος επι πέντε και πλέον δεκαετίες, λίγα μίλια απ τις ακτές των πανίσχυρων ΗΠΑ κι αυτό αρκεί για μια θέση στην Ιστορία.

Ναι ο Φιντέλ συμμετείχε ενεργά και μάλιστα σύντομα μετά την επανάσταση στον αγώνα κατά της αποικιοκρατίας χωρών της Αφρικής με πρωτοφανή για τη φτώχεια του τρόπο , αποστέλλοντας τόσο πολεμικό υλικό όσο και έμψυχο, με ενδεικτικά παραδείγματα το βελγικό Κογκό το 1960 μα κυρίως την αποστολή 30.000 αντρών στον πόλεμο ανεξαρτησίας της Αγκόλα κατά των νοτιαφρικανικών δυνάμεων του απαρτχάιντ το '75-'76 με τους Κουβανούς να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην θετική έκβαση του πολέμου.

Ναι ο Κάστρο αντι να προσβάλλει και να επιτίθεται σε εκλεγμένες κυβερνήσεις χώρων ή να εξάγει τραπεζίτες και αμφίβολης ανιδιοτέλειας πολιτικούς μέντορες και επενδυτές (όπως ο μεγάλος αντίπαλος ΗΠΑ), εξήγαγε δεκάδες χιλιάδες γιατρούς σε χώρες με υπανάπτυκτα για την εποχή συστήματα υγείας τις δεκαετίες του '70 και του '80. Και κυρίως με την ´´ επιχείρηση Milagros " στήριξε τις δωρεάν οφθαλμολογικές χειρουργικές επεμβάσεις 4 εκατομμυρίων ανθρώπων στη Λατινική Αμερική, επιδόσεις έμπρακτου ουμανισμού που ανάγκαζαν εύπορες καπιταλιστικές κυβερνήσεις να κρύβονται κάτω απ τα σεντόνια κατάπτυστες. Ναι ο Κάστρο είχε ιδεολογικό όραμα και χάρισμα να το διατηρήσει άσβεστο εκείνα τα πρώτα χρόνια της επανάστασης για να επαληθεύσει το διάσημο ρητό του, για έναν καλύτερο κόσμο - "por un mundo mejor " .

Μα την ίδια ώρα που όλα τούτα τα σπουδαία και ανθρωπιστικά συνέβαιναν η ίδια του η πατρίδα, οι ίδιοι του οι πολίτες άρχισαν να σφύζουν απ την πείνα, την εξαθλίωση, την ανελευθερία, στο φόβο του ηγέτη τους να κρατήσει με το έτσι θέλω όλο και περισσότερους γραπωμένους στην "Granma" του σοσιαλισμού με τον ίδιο, άκριτο καπετάνιο. Τον Κάστρο μπορεί να τον δικαίωσε η ιστορία το '59 και τα λίγα χρόνια που ακολούθησαν την επανάσταση, μπορεί να του ήταν ευγνώμονες χιλιάδες φτωχών και καταπιεσμένων Κουβανών, Αγκολέζων και λοιπών Αφρικανών που τράπηκαν απ το τίποτα σε πολίτες. Μα υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν ζωές και γενιές ολάκερες Κουβανών, που δίχως άλλο δεν τον δικαιώνουν.

Που μειδιούν με το ζόρι στη φιγούρα του - γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Γιατι εκείνη η πρώτη απελευθερωτική , επαναστατική μετάλλαξη ισότητας και αποκατάστασης του δικαίου τράπηκε σε δεκαετίες μονόχρωμου αυταρχισμού, σε στραγγαλισμό ονείρων, σε εξαναγκασμό συνειδήσεων, σε ανελευθερία. Μα κυρίως τράπηκε σε συθέμελη εκρίζωση του δικαιώματος του ατόμου να δρα, να ονειρεύεται, να πράττει αυτοτελώς και αυθύπαρκτα, διαφορετικά, χωρίς ταγούς και ετερόκλητους μέντορες.

Και μάλλον αυτός εδώ ειναι κι ο λόγος που η Ιστορία φύλαξε τελικά ανισοβαρείς θρόνους για τους Κάστρο και Τσε.

Κι έτσι ο Κάστρο φλερτάρει και πάλι μετα θάνατον με τον κινδυνο να διαψευσει τον Χοσέ Μαρτί για μια ακόμη φορά στην εξίσου σπουδαία εκφορά του πως " πετυχημένη τελικά θα ναι η επανάσταση που θα αντέξει αφότου ο εμπνευστής της εκλείψει ".

Εξαιρετικές κι οι αναφορές για την αλήθεια της Κούβας, στο υπέροχα παραστατικό βιβλίο -"the other side of Paradise", όπου η ρεπόρτερ Julia Cooke , που έμεινε και σπούδασε επι χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας βάζει το δάχτυλο στην πληγή.

"Το 90% των νέων ανθρώπων εδω δεν κάνουν τίποτα, κάθονται σπίτι τους αναμένοντας την μεγάλη αλλαγή χωρίς καν να προετοιμάζονται ούτε οι ίδιοι γι αυτήν στ αλήθεια". Και τα λοιπά 5 εκατομμύρια δίνουν την υπεραξία τους στο κράτος για ένα χαρτζιλίκι.

Η "ενηλικίωση" , γράφει, " είναι παντού στον κόσμο μια λεπτή ισορροπία συνειδητοποίησης, ανάμεσα σ αυτό που θα πρεπε να είναι και σ αυτό που στ αλήθεια είναι ".

Η Κούβα διανύει, χωρίς αμφιβολία , τα πρώτα βήματα της δικής της πολιτικής ενηλικίωσης.

Πέρα και πάνω απ τον Καπιταλισμό, τον Σοσιαλισμό και την Επανάσταση ο τελικός κριτής για την Κούβα θα ναι δίχως αλλο το πλήθος των ευκαιριών που θα δώσει στους νέους της. Όχι με βάση τα δικά της μονόχρωμα πιστεύω , μα με βάση τις διεθνείς στατιστικές όλων των λαών και χώρων του πλανήτη.

Γιατι αν σε κάτι πάσχει με βεβαιότητα το σοσιαλιστικό κουβανέζικο μοντέλο, ειναι η μαζοποίηση των ονείρων, η ομαδοποίηση των προσδοκιών σ ένα ισότιμα φτωχό πρότυπο, χωρίς να χει κανείς τους προηγουμένως ερωτηθεί, αν αυτό ειναι που τελικά του αρέσει. Η πειρατεία του μέλλοντος των νέων και το ασφυκτικά κατευθυνόμενο παρόν, που ότι δε χωρά ή δεν εξυπηρετεί το "κοινό καλό" κόβεται ως καρκίνος και πετιέται, ακόμη κι αν αυτό είναι μια απλή επιθυμία, μια αντίθετη γνώμη, μια σεξουαλική προτίμηση.

Έτσι το άτομο ασφυκτιά στη χαβούζα της ονειροφάγου μάζας που του επιβάλλεται ως αυτόκλητο θέλω και κατασπαράζει απ τη ρίζα του κάθε ιδιωτικό πόθο , κάθε ανάσα διαφορετικότητας.

Η Κούβα δεν έχει ακόμα πιστωθεί όσα σπουδαία της χρωστά δικαιωματικά η Ιστορία. Άρχισε να αναπνέει το '59, δείχνοντας το δρόμο για μια σοσιαλιστική αλλαγή στο ασφυκτικό καπιταλιστικό μονόπατι, επιβίωσε του ανθρωποφάγου εμπάργκο των 50 και πλέον ετών με την όποια αξιοπρέπεια είχε απομείνει στο λιποβαρές της κουφάρι, γέννησε ποτά απο νέκταρ και χορούς μεθυστικούς, δώρο πολύτιμο στην λοιπή ανθρωπότητα.

Κούβα ειναι το τελειότερο λίκνισμα σάλσα στον πλανήτη, μια ρουφηξιά Cohiba Esplendido χωρίς δεύτερες σκέψεις και μια μπουκιά σκανδαλώδες ρούμι που αναβλύζει απ τα ομορφότερα έγκατα της υφηλίου.

Κούβα είναι ο μελαγχολικός 55χρονος ξεναγός που ονειρεύεται ένα ταξίδι όλη του τη ζωή, ο ακαμάτης γιατρός στο τροπικό Varadero που σώζει ζωές για πενταροδεκάρες στη μέση του πουθενά, ο νεαρός υπάλληλος που παζαρεύει το Lacoste πουκάμισο του τουρίστα για αυτοσχέδια τσιγάρα.

Κούβα είναι η 70χρονη " mama" που ετοιμάζει το πρωινό μας σαν να ναι η τελευταία μας μέρα στη γη.

Κούβα είναι η ερωτεύσιμη και ερωτευμένη με το βιολί της νεαρή μιγάδα του "Floridita" βγαλμένη θαρρείς απ το πληρέστερο λογοτέχνημα του Χέμινγουεϊ.

"Η Κούβα δεν ανήκει σε πολιτικά ιδεολογήματα, ηγέτες και εκβιαστικά εμπάργκο. Τούτα είναι απλά ένα μέρος πια της Ιστορίας της." Η Κούβα ανήκει στους πιο εξωστρεφείς, πρόσχαρους και χορευταράδες κατοίκους του πλανήτη. Αυτούς που ρθε η ώρα να ξαναγράψουν τώρα την Ιστορία της.

Κούβα, σ ευχαριστώ.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση