Διεθνή 15/11/2016

Ο άγιος & ο πολεμοχαρής

Γιατί όπως κάθε άθλημα χρειάζεται τον σταρ του, κάθε θρησκεία τους αγίους της, έτσι και κάθε ιδεολογία -ή ιδεολογικό προκάλυμμα εν προκειμένω- χρειάζεται τα σύμβολα και τους ανθρώπους τοτέμ της.
Όσο πλησιάζει ο καιρός της ολοκληρώσεως της θητείας Ομπάμα, τόσο εντείνεται από τα διεθνή και τα εν Ελλάδι ΜΜΕ η υπερπροβολή του και η φρενίτιδα με το πρόσωπό του. Δεν λείπουν οι χαρακτηρισμοί όπως “ο καλλίτερος πρόεδρος των ΗΠΑ”, “ο άνθρωπος που έδωσε στην υπερδύναμη ανθρώπινο πρόσωπο” και άλλες παρόμοιες πομπώδεις εκφράσεις, οι οποίες προκαταβάλουν εν πολλοίς την κρίση του δέκτη. Ήταν ήδη εμφανής η μονομέρεια στην προβολή ειδήσεων με την ανάληψη της προεδρίας, μονομέρεια η οποία συνεχίστηκε και με την επίδοξη διάδοχό του Χ.Κλίντον.

Δεν θα σταθούμε στην εσωτερική πολιτική της διακυβερνήσεώς του, κατά της διάρκεια της οποίας το χάσμα ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους συνέχισε να αυξάνεται [1], αλλά θα αναφερθούμε επιγραμματικά σε αυτά που αφορούν άμεσα ή εμμέσως τον υπόλοιπο κόσμο και ειδικότερα την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Τι αφήνει πίσω της η εποχή Ομπάμα στη Μεσόγειο και την Ευρώπη

Η πολιτική “εκδημοκρατισμού” της ευρύτερης Μέσης Ανατολής και της ενσωματώσεώς της στο δυτικό πολιτισμικό και δικαιϊκό σύστημα, και η προσπάθεια εντάξεως των χωρών της π. ΕΣΣΔ στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, η οποία ξεκίνησε επί Μπους με την επέμβαση στο Αφγανιστάν το 2001 και στο Ιράκ το 2003, και την Γεωργία το 2008 αντίστοιχα, συνεχίστηκε και επί ημερών Ομπάμα και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό. Στο πλαίσιο δημιουργίας τόξου ανάσχεσης της Ρωσσίας και αποσταθεροποίησης των χωρών που θα διέρχεται ο σχεδιαζόμενος υπό της Κίνας Silk Road, υιοθετήθηκε εκ νέου η εργαλειοποίηση ακραίων στοιχείων του σουνιτικού Ισλαμ, μέθοδος που πρωτοεφαρμόσθηκε ως αντίμετρο στην επέμβαση της ΕΣΣΔ στο Αφαγανισταν, αλλά και στις νατοϊκές επεμβάσεις των αρχών του 90 στα Βαλκάνια. Η εκμετάλλευση των εσωτερικών προβλημάτων των χωρών της Β. Αφρικής και της Μ.Ανατολής από τις ΗΠΑ οδήγησε σε ένα κύμα αναταράξεων σε όλη την περιοχή. Στην Ουκρανία βιώσαμε μία συνέχεια των “χρωματιστών επαναστάσεων”. Τέλος προχώρησε με γοργό ρυθμό η δημιουργία ζωνών ελεύθερου εμπορίου.

Τι απέμεινε όμως από την αραβική άνοιξη και την αναταραχή στην Ουκρανία;

  • Αίγυπτος Στις 25 Ιανουαρίου του 2011 ξεσπάει η Επανάσταση του Νείλου. Στις 11 Φεβρουαρίου ο πρόεδρος Μουμπάρακ παραιτείται και μεταβιβάζει τις εξουσίες του στον στρατό. Τον Ιούνιο του 2012 ο υποψήφιος των Αδελφών Μουσουλμάνων Μοχάμεντ Μόρσι εκλέγεται πρόεδρος της χώρας, με το 51,7% των ψήφων. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ στέκεται από την πρώτη στιγμή στο πλευρό της νέας κυβερνήσεως και η στρατιωτική βοήθεια προς την Αίγυπτο, ύψους 1,3 δισ. δολαρίων το 2013, καλύπτει περίπου το 80% των ετήσιων εξοπλιστικών αγορών του αιγυπτιακού στρατού. Κατά την περίοδο διακυβερνήσεως Μόρσι ξεκίνησαν οι επιθέσεις εναντίον των κοπτών χριστιανών, ενώ στο καθεστώς χορήγησαν 8 δισ. το Κατάρ και η Τουρκία . Τον Ιούλιο του 2013, ύστερα από μαζικές διαδηλώσεις ο στρατός καθαίρεσε τον πρόεδρο Μόρσι του αξιώματός του. Στις 25 Δεκεμβρίου 2013 οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι κατατάχθηκαν στις τρομοκρατικές οργανώσεις. Με έναν διπλωματικό ελιγμό η Ουάσιγκτον αρνήθηκε να πάρει θέση για το εάν η ανατροπή του Αιγύπτιου προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι συνιστά πραξικόπημα.
  • Υεμένη Υστερα από βίαιες διαδηλώσεις 13 μηνών (27/1/2011-27/2/2012), παραιτήθηκε ο επί 23 έτη πρόεδρος της χώρας. Η χώρα διολίσθησε στον εμφύλιο πόλεμο, με τους σιίτες Χουτί να μάχονται τον διεθνή συνασπισμό υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας που έσπευσε προς αποκατάσταση της νόμιμης κυβέρνησης του al-Hadi. Η Αλ Κάιντα έχει επεκτείνει τον έλεγχό της στο 1/3 περίπου της χώρας και το Ισλαμικό Κράτος έχει πρόσφατα εδραιώσει την εξουσία στο κεντρικό τμήμα της χώρας. Οι ΗΠΑ εξαπολύουν τακτικά αεροπορικές επιδρομές ενάντια στους Χουτί αντάρτες.
  • Μπαχρέιν Στις 14 Φεβρουαρίου του 2011 ξεσπά εξέγερση της σιιτικής πλειοψηφίας ενάντια στη σουνιτική μοναρχία. Θα κατασταλεί έναν μήνα αργότερα με την επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
  • Λιβύη Στις 15 Φεβρουαρίου του 2011 ξεσπάει η εξέγερση εναντίον του καθεστώτος Καντάφι. Η Ουάσιγκτον πάγωσε 32 δισεκατομμύρια δολάρια από τα περιουσιακά στοιχεία της Λιβύης και κάλεσε τις άλλες χώρες να πράξουν το ίδιο. Στις 19 Μαρτίου ξεκινά η επέμβαση του ΝΑΤΟ με απόφαση του ΟΗΕ . Παρότι τα ΜΜΕ ανέδειξαν την Γαλλία & την Μ.Βρετανία ως ηγέτιδες της επεμβάσεως, τα νούμερα διαφωνούν. Τον κύριο όγκο των επιθέσεων τον ανέλαβαν οι ΗΠΑ [2] και η επέμβαση διήρκησε παραπάνω από 7 μήνες. Σήμερα η Λιβύη σπαράζεται από συγκρούσεις ένοπλων εξτρεμιστικών ομάδων, το Ισλαμικό Κράτος έχει παγιώσει την παρουσία του στη χώρα, αεροπορικές επιθέσεις των ΗΠΑ αλλά και της Αιγύπτου λαμβάνουν χώρα, καθώς η χώρα συνιστά πλέον έναν μαγνήτη για την ισλαμιστική τρομοκρατία στην Β.Αφρική.
  • Συρία Η εξέγερση ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2011. Από την πρώτη στιγμή οι ΗΠΑ, οι νατοϊκοί σύμμαχοι της αλλά και τα φίλα προσκείμενα προς αυτήν καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ ενίσχυσαν τον ‘Ελεύθερο Συριακό Στρατό’. Ο Francois Hollande σε συνέντευξη του στη Le Monde παραδέκτηκε ότι η χώρα του από το 2012 εξόπλιζε και εκπαίδευε τους αντάρτες γιατί «είναι οι μόνοι που μπορούν να εγγυηθούν τη δημοκρατική διαδικασία στην Συρία». Από τα σπλάχνα του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ ‘Ελεύθερου Συριακού Στρατού’ που αποτελεί το στρατιωτικό τμήμα της κυβέρνησης που αναγνώρισαν ως ‘εκπρόσωπο του συριακού λαού’ ξεπήδησαν το μέτωπο Al–Nusrah, το οποίο θεωρείται παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία, και το Ισλαμικό Κράτος, καθώς η μεγαλύτερη μερίδα των εκπαιδευόμενων ανταρτών εισερχόμενοι προς τη Συρία, εντάσσονταν σε αυτά. Πέντε χρόνια μετά ο ‘Ελεύθερος Συριακός Στρατός' έχει χαθεί από τις αναφορές των κυρίαρχων media στη Δύση και ο πόλεμος ενάντια στους τζιχαντιστές διεξάγεται σχεδόν αποκλειστικά από την άτυπη συμμαχία YPG – Άσαντ – Ρωσσίας.
  • Ιράκ Μετά την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ το 2011 κορυφώθηκε η σεκταριστική βία στην χώρα. Ως αλυσιδωτή αντίδραση της αραβικής ανοίξεως εκδηλώθηκαν αναταραχές και τρομοκρατικές επιθέσεις. Στο σκηνικό προστέθηκαν και οι τεταμένες σχέσεις της κεντρικής κυβερνήσεως με τις κουρδικές αυτόνομες περιοχές. Μέσω της Συρίας επεκτάθηκε και εντός του Ιράκ ο ισλαμιστικός εξτρεμισμός με προεξέχοντα το ΙΚ.
  • Ουκρανία Οι διαδηλώσεις με επίκεντρο την πλατεία Ανεξαρτησίας στο Κίεβο, οι οποίες έγιναν γνωστές με τον όρο Euromaidan, οδήγησαν στην αντισυνταγματική καθαίρεσή του Γιανουκόβιτς από το αξίωμα του Προέδρου, στις 22 Φεβρουαρίου 2014. Από την πρώτη στιγμή γίνονται αναφορές για εκφοβισμό και καταπάτηση των δικαιωμάτων των ρωσσόφωνων αλλά και των Ελλήνων ομογενών. Η Κρίμαια επανενώνεται με την Ρωσσία με δημοψήφισμα στις 16 Μαρτίου 2014. Από τις αρχές Μαρτίου του 2014 μαίνεται ο Πόλεμος στο Ντονμπάς. Ε.Ε. και ΗΠΑ υιοθέτησαν σκληρές κυρώσεις έναντι της Ρωσίας την ίδια χρονιά, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Η καταστολή των ελευθεριών συνεχίζεται με ενέργειες όπως οι πολυάριθμες απειλές κατά των ιερέων και της κατοχής εκκλησιών που ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησίας Ουκρανίας (δικαιοδοσίας του Πατριαρχείου Μόσχας) και η απαγόρευση του Κ.Κ. Ουκρανίας.
Συνοψίζοντας τα γεγονότα παρατηρούμε ότι οι επιδιωκόμενες ανατροπές σημειώθηκαν ή λαμβάνουν ακόμα χώρα μόνο σε προεδρευόμενα κοσμικά καθεστώτα, τα οποία μάλιστα τυγχάνει να είναι και τα πιο “φιλελεύθερα” εν σύγκρισει με τα υπόλοιπα στην περιοχή. Πολλές φορές αναδείχθηκαν κυβερνήσεις ακόμα πιο αυταρχικές σε σχέση με τις προκατόχους τους, όπως οι Αδερφοί Μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο.

Αντιθέτως, στις φίλα προσκείμενες στην δύση αραβικές σουνιτικές μοναρχίες όπως η Σαουδική Αραβία, οι εξεγέρσεις καταπνίχτηκαν με ωμή καταστολή. Ειδικότερα για χώρες με σιιτική πλειοψηφία, όπως το Μπαχρέiν, η εξωτερική παρέμβαση γρήγορα διέλυσε τα κινήματα. Άλλωστε, το προηγούμενο παράδειγμα της επιβολής αστικής δημοκρατίας σε μία χώρα με σιιτική πλειοψηφία δεν ήταν επιτυχές για τις ΗΠΑ. Από το 2006 και μετά στο Ιράκ επικράτησε μία σιιτική κυβέρνηση που ολοένα και περισσότερο εναγκαλιζόταν με το Ιράν. Γι' αυτά δεν έγινε ιδιαίτερη μνεία στα διεθνή ΜΜΕ.

Εξαιρουμένης της Τυνησίας που παρουσιάζεται ως το μοναδικό “success story” στην εκδυτικοποίηση της Μ. Ανατολής και της Β.Αφρικής, οι υπόλοιπες χώρες βιώνουν μία παρατεταμένη κρίση, εμφύλιο πόλεμο και αποσάθρωση όλων των δομών τους.

Όσον αφορά τις επιπτώσεις της οκταετίας 2009-2016 για την Ευρώπη & την Ελλάδα επισημαίνουμε εν τάχει τα εξής σημεία:

  • Διάλυση του συστήματος ασφαλείας της ευρύτερης Μ.Ανατολής
  • Το «θερμοκήπιο» για το ISIS και για κάθε άλλη τρομοκρατική οργάνωση άρχισε να γιγαντώνεται
  • Προσφυγική και μεταναστευτική κρίση που βιώνει αποκλειστικώς η Ευρώπη, καθώς οι ΗΠΑ κείνται μακράν
  • Διάλυση του συστήματος ασφαλείας της Α.Ευρώπης. Με την ουκρανική κρίση για πρώτη φορά ύστερα από 15 χρόνια είχαμε εμπόλεμη σύρραξη τέτοιας εντάσεως, εντός ευρωπαϊκών εδαφών
  • Η Ευρώπη σύρθηκε σε ένα φαύλο κύκλο κυρώσεων κατά της Ρωσσίας που δεν συνάδει με τα συμφέροντα της. Ειδικότερα για την Ελλάδα οι συνέπειες ήταν καταστροφικές, καθώς επηρέασαν τις εξαγωγές της προς τη Ρωσσία, τις άμεσες επενδύσεις από αυτήν, την ενεργειακή της ασφάλεια και μειώθηκε η ιδιαιτέρως σημαντική για την ελληνική οικονομία, προσέλευση Ρώσσων τουριστών.
  • Όλα τα παραπάνω ενδυνάμωσαν την διεθνή θέση της Τουρκίας καθώς αναδείχθηκε ως ο κυριότερος περιφερειακός παίκτης της Μ.Ανατολής και την κατέστησαν ρυθμιστή των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών
  • Τέλος πολλή επιχειρηματολογία χωρά στο εάν η επιχειρούμενη δημιουργία Διατλαντικής Εταιρικής Σχέσης Εμπορίου και Επενδύσεων θα είναι προς όφελος ακόμα και των γιγάντων της ευρωπαϊκής οικονομίας. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ειδωθεί και το μπαράζ προστίμων σε εταιρίες στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη (Volkswagen, Apple)
Ο “πολεμοχαρής” Ντόναλντ Τραμπ

Σε όλη την προεκλογική περίοδο ο Τραμπ αντιμετωπίστηκε ως η γραφική φιγούρα που κάνει ασυνάρτητες δηλώσεις, μη έχοντας επαφή με την realpolitik, ενώ η Χίλαρυ ως η συγκροτημένη γυναίκα, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία των ΗΠΑ. Τι και αν για κάθε λεκτικό ατόπημα του Τραμπ ερχόταν ένα ακόμα μεγαλύτερο της Χίλαρι, όπως ότι θα αποκαλύψει την αλήθεια για τους εξωγήινους; Ότι εμφανίστηκε σε show της Λόπεζ, ή ότι η Μαντόνα εκλιπαρούσα προέτρεπε με σεξουαλικά ανταλλάγματα τους ψηφοφόρους να επιλέξουν Χίλαρι; Αυτά ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν ως απαράδεκτα από τα media, παρά ως ευφυολογήματα και έξυπνη επικοινωνιακή πολιτική. Όπως ακριβώς προβλήθηκαν ως δείγμα πολιτικής ευφυΐας και ταλέντου οι τηλεοπτικές εμφανίσεις του Ομπάμα, που πριν λίγα χρόνια στην Ευρώπη και στην Ελλάδα θα αντιμετωπίζονταν ως απαράδεκτα φθηνά δημαγωγικά τρικ. Η πολιτική κάνει ταχέως βήματα προς την μετατροπή της σε απλό καταναλωτικό αγαθό, που αυτό που πρωτεύει είναι το ολοένα και πιο χοντροκομμένο marketing .

Αυτό όμως που ενδιαφέρει περισσότερο είναι οι θέσεις του Τραμπ, όσον αφορά τις εφαπτόμενες με την Ελλάδα πολιτικές. Σύμφωνα με τον καθηγητή Οικονομικής Γεωγραφίας-Γεωπολιτικής Γιάννη Μάζη οι κύριες επιπτώσεις της εκλογής Τραμπ είναι οι κάτωθι [2]:

  • Η σύγκλιση της Ουάσιγκτον με την Μόσχα αφαιρεί την ανάγκη ύπαρξης κυρώσεων εις βάρος της Ρωσσίας, εξέλιξη ιδιαιτέρως θετική για την οικονομία της Ελλάδος
  • Δεν θα υπάρχει λόγος να αντιμετωπίζεται η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης ως επαπειλουμένη από την τροφοδοσία ρωσσικού φυσικού αερίου. Αυτό μπορεί να ωφελήσει την Ελλάδα μέσω της μειώσεως ενεργειακού κόστους, δημιουργία θέσεων εργασίας και της ενεργειακής της διαφοροποιήσεως
  • Η σύσφιξη των σχέσεων Ρωσίας - ΗΠΑ θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην εξεύρεση λύσεως στην Συρία και στο Ιράκ, εξέλιξη που θα συμβάλει τα μέγιστα στην μείωση των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη
  • Θα βελτιωθεί η συνεργασία των δύο χωρών στην καταπολέμηση τρομοκρατίας
  • Αλλάζει η “όψη” της ανατολικής μεσογείου προς όφελος του κυπριακού ζητήματος
  • Εκ των ανωτέρω συνεπάγεται η απομείωση του ρόλου Τουρκίας
Όσον αφορά το ελληνικό χρέος, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι ΗΠΑ δεν είναι στις άμεσα δανείστριες χώρες. Συνεπώς έχουν την ευχέρεια να συνεχίσουν να αναφέρονται εκ του ασφαλούς στην ανάγκη αναδιάρθρωσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα πάψουν να απαιτούνται απ' αυτές επίπονα μέτρα, όπως δείχνουν οι κατα καιρούς προτάσεις του ΔΝΤ. Η ρύθμιση του χρέους συμβάλει στην σταθεροποίηση της καταστάσεως της Ελλάδας, δηλαδή του ενός εκ των δύο κρίκων της Ν.Α. πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Στον αντίποδα η Χίλαρι ευαγγελιζόταν ακριβώς αντίθετες πολιτικές. Το ψυχροπολεμικο κλίμα στις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσσίας, που εδραιώθηκε επί υπουργίας της, θα εντεινόταν με πολιτικές όπως η επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στην Συρία. Ακόμα η χρηματοδότηση του Ιδρύματος Κλίντον από κεφάλαια των πετρομοναρχιών του Κόλπου την δέσμευε έτι περεταίρω στην συνέχιση της πολιτικής Ομπάμα.

Το ότι οι γενικές θέσεις Τραμπ, εάν και εφόσον αυτές εφαρμοστούν, εφάπτονται περισσότερο με τα ελληνικά συμφέροντα, δεν σημαίνει πως αυτομάτως θα σταματήσει ο τουρκικός επεκτατισμός ή ότι θα αναβαθμιστεί ο παράγοντας Ελλάδα. Θα υπάρξει όμως ένα μεγαλύτερο από το σημερινό εύρος κινήσεως, εφόσον υπάρξει και η αντίστοιχη ελληνική πολιτική βούληση και ικανότητα για να το εκμεταλλευτεί. Βεβαίως ανάμεσα σε μια ολοένα και πιο ακμάζουσα δημογραφικά, πολιτισμικά, πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά Τουρκία, και σε μία ταχέως παρακμάζουσα σε όλους τους προαναφερθέντες τομείς Ελλάδα, το διπλωματικό ισοζύγιο θα γέρνει προς όφελος της πρώτης. Συνεπώς οι αναμένοντες κάποια θεαματική αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας μάλλον θα απογοητευτούν. Η Τουρκία θα συνεχίσει να είναι η κυριότερη σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, έστω και με υποβαθμισμένο ρόλο, και θα συνεχίσει να διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους, αλλά και τον πιο εμπειροπόλεμο στρατό του ΝΑΤΟ.

Ακατανόητο παραμένει γιατί η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση τάχθηκαν με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο υπέρ της υποψηφιότητας Χίλαρι, παρότι η πολιτική ανάγκη επίτασσε την ουδετερότητα. Μάλιστα και μετά την εκλογή Τραμπ υπήρξαν αδιανόητες δηλώσεις και διπλωματικές απρέπειες από ανθρώπους που κατέχουν θεσμικές θέσεις, όπως αυτή του κ.Παπαδημούλη [3].

Το εγγύς μέλλον θα δείξει εάν οι προεκλογικές θέσεις του Τραμπ θα τηρηθούν, αλλά και το κατά πόσον ο πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να μεταβάλλει την εξωτερική πολιτική της χώρας, εφόσον βρεθεί αντιμέτωπος με θεσμικές και εξωθεσμικές αντιδράσεις.

Κατασκευάζοντας έναν “άγιο”

Η εξωτερική πολιτική του Ομπάμα μόνο φιλειρηνική ή μηδενικών εντάσεων δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Παρόλα αυτά τα κυρίαρχα media εντέχνως παρουσίαζαν στην πρώτη φάση των επιχειρήσεων τον Ομπάμα ως λυτρωτή και απελευθερωτή των λαών από καταπιεστικά καθεστώτα. Όταν όμως ερχόταν η ώρα των συνεπειών, όπως αυτής της αύξησης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, της ενδυνάμωσης της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, της αύξησης της δυσαρέσκειας στους λαούς της Μ.Ανατολής για τις επεμβάσεις της Δύσης, τότε οι ευθύνες καταλογίζονταν αφηρημένα στον δυτικό κόσμο, την αποικιοκρατία, τους Σταυροφόρους και πολλές φορές απαιτούνταν ως πολιτικώς ορθή συμπεριφορά από τους πολίτες να αυτομαστιγωθούν, σαν να ήταν αυτοί υπεύθυνοι για τα σχέδια και την εφαρμογή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και των ακολούθων της. Οπουδήποτε αλλού μπορούσε να ριφθεί η εύθηνη, εκτός από τον κύριο υπεύθυνο της αναταραχής.

Όπως έχει συχνά επαναληφθεί στην πρόσφατη ιστορία, εντός λίγων ημερών ο Καντάφι ή ο Μουμπάρακ, από καθεστώτα που κατά ιδία ομολογία της δύσης την προφύλασσαν από τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και την τρομοκρατία, με τα οποία είχε άριστες εμπορικές και οικονομικές σχέσεις, μετατράπηκαν σε αιμοσταγείς δικτατορίες. Και αυτό γιατί μόνο η μεταλαμπάδευση της αμερικανικού τύπου δημοκρατίας, των θεσμών της, της σύγχρονης κουλτούρας της, και η δημιουργία μίας πλήρως εξαρτώμενης μεγαλοαστικής τάξεως μπορεί να παγιώσει εις το διηνεκές την προβολή ισχύος των ΗΠΑ επί των χωρών αυτών, όπως συνέβη κάποιες δεκαετίες πριν και στην Ευρώπη. Δεν αρκεί τα κράτη-δρώντες να ανήκουν στην σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, αλλά πρέπει να σκέφτονται όπως οι ΗΠΑ και να μετέχουν στα “πολιτισμικά αγαθά” των ΗΠΑ. Όμως η μη κατανόηση του πολιτισμικού, ιστορικού, εθνικού και θρησκευτικού περιβάλλοντος της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, όπως συνέβη και στο Αφγανιστάν, οδήγησε στις παλινωδίες με τις οποίες έρχονται οι ΗΠΑ και οι συν αυτώ σήμερα αντιμέτωποι.

Εν αντιθέσει ο Τραμπ (και ο Σάντερς με διαφορετική επιχειρηματολογία, ύφος κτλ) έθιξε τα άγια δισκοπότηρα του μεταβιομηχανικού λιμπεραλισμού: στάθηκε κριτικά απέναντι στις ζώνες ελεύθερου εμπορίου, υπέρ των δασμών σε ορισμένες περιπτώσεις και κατά του παρεμβατισμού των ΗΠΑ στην εξωτερική πολιτική. Ακόμα μίλησε για θέματα που απασχολούν την εργατική τάξη όπως η συγκράτηση ή μείωση του εργατικού κόστους μέσω της μεταναστεύσεως, όπως παλαιότερα είχε επισημάνει ο Ένγκελς. Η αναφορά σε αυτά όμως θεωρείται πολιτική απολίθωση, καθώς σύμφωνα με τον πολιτισμικό μαρξισμό η τάξη αντικαθίσταται από πάσης φύσεως υπαρκτών ή μη συλλογικοτήτων, πράγμα ιδιαιτέρως βολικό για τους κρατούντες. Συνεπώς κάθε αναφορά σε αυτά, είτε σε δασμική πολιτική, είτε σε πάγωμα των ζωνών ελεύθερου εμπορίου, αντιμετωπίζεται ως αναχρονισμός.

Όπως υποτιμητικά αναφέρεται στα ΜΜΕ πως “η κατώτερη τάξη” ή “οι πιο αμόρφωτοι” στήριξαν Τραμπ, υπονοώντας σαφώς πως μόνο οι κατ' αυτούς “κατώτεροι νοητικά” θα μπορούσαν να επιλέξουν αντίθετα από το προτεινόμενα. Ένα δείγμα αυτής της αντιμετωπίσεως είναι άρθρο του Foreign Policy, όπου απροκάλυπτα δηλώνει πως ήρθε η ώρα οι ελίτ να ορθώσουν το ανάστημα τους απέναντι στις αμόρφωτες μάζες [4]. Διότι όπως είπε και η Αντιγόνη Λυμπεράκη “οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες στιγμές”. Δηλαδή τα κατεξοχήν στρώματα που βρίσκονται αντιμέτωπα με την μείωση της αγοραστικής τους δυνάμεως λόγο των ανοικτών αγορών και συνόρων, οι οποίες είναι οι δύο συνισταμένες της μειώσεως του εργατικού κόστους, τίθενται αυτομάτως στο φάσμα του politically incorrect. Βέβαια θα πρέπει να αναλογιστούν πως παρ' όλες τις αντιμεταναστευτικές θέσεις του Τραμπ, τα ποσοστά των Ρεπουμπλικάνων σημείωσαν αξιοσημείωτη άνοδο στις κοινότητες των λατίνων και των αφροαμερικάνων [5].

Βεβαίως, όπως σταμάτησαν τα απαξιωτικά σχόλια όταν ο Σάντερς προσχώρησε στο στρατόπεδο της Χίλαρι, έτσι θα σταματήσουν όταν και εάν ο Τραμπ ακολουθήσει πλήρως την γραμμή της πολιτικής Ομπάμα, και από “villain” θα παρουσιαστεί ως ένα ακόμα πρότυπο ηγέτη, που ανέλαβε τον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ. Εφόσον ο Τραμπ συνεχίσει τις επεμβάσεις ανά την υφήλιο θα προβληθεί από τα media ως προστάτης της ειρήνης και της ασφάλειας και πιθανόν θα επιβραβευθεί με το Νόμπελ Ειρήνης, εφόσον προχωρήσει τις οικονομικές ζώνες θα αναφέρεται ως σπουδαίος μεταρρυθμιστής και εφόσον συνεχίσει πολιτικές που μειώνουν το εργατικό κόστος θα μνημονεύεται ως παράδειγμα ανθρωπιστή.

Ο Ομπάμα λοιπόν αναδείχθηκε ως σύμβολο του νέου ιδεολογήματος. Συνδύασε στο απόλυτο τα δύο πόδια του συστήματος: τον κοινωνικό φιλελευθερισμό & πολιτισμικό μαρξισμό, με την κατάρρευση κάθε κρατικού προστατευτισμού στο διεθνές εμπόριο. Γιατί όπως κάθε άθλημα χρειάζεται τον σταρ του, κάθε θρησκεία τους αγίους της, έτσι και κάθε ιδεολογία -ή ιδεολογικό προκάλυμμα εν προκειμένω- χρειάζεται τα σύμβολα και τους ανθρώπους τοτέμ της. Εφόσον δε, δεν βρίσκεται ένας Michael Jordan, ένας Βούδας, ένας Λένιν ή ένας Ροβεσπιέρος, τότε πρέπει να κατασκευαστεί. Και εγένετο Ομπάμα.

[1] http://www.wsj.com/articles/fed-gap-between-rich-poor-americans-widened-during-recovery-1409853628
[2] https://www.theguardian.com/news/datablog/2011/may/22/nato-libya-data-journalism-operations-country
[3]http://www.avgi.gr/article/10842/7628623/-to-sok-apo-te-nike-tramp-na-ginei-egerterio-menyma-gia-ena-eury-antiphasistiko-demokratiko-metopo-pantou-
[4] https://www.youtube.com/watch?v=9NNaAulIXjk
[5] http://foreignpolicy.com/2016/06/28/its-time-for-the-elites-to-rise-up-against-ignorant-masses-trump-2016-brexit/
[6] http://www.telegraph.co.uk/news/2016/11/09/hillary-clinton-failed-to-win-over-black-hispanic-and-female-vot/
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

+5 #1 Κυριάκος Παυλίδης 16-11-2016 12:47
Πολύ καλά τεκμηριωμένο άρθρο.
Απλά γραμμένο και κατανοητό.
Βοηθάει τον αναγνώστη να διακρίνει τις διαφορές πολιτικών, πολιτική Τραμπ από τη μία και πολιτική Χίλαρι από την άλλη.
Ας αυτοδιαχειριστο ύν οι US citizens τα του οίκου τους κι ας δούμε επιτέλους τα απόνερα της πολιτικής Τραμπ να καταλήγουν τελικά έστω και λίγο θετικά για την Ελλάδα. Το τελευταίο βέβαια προϋποθέτει να αδράξουμε τις ευκαιρίες κι η Ελλάδα να σταθεί επιτέλους στη σωστή πλευρά για μια τουλάχιστο φορά.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση