Διεθνή 24/07/2016

Ισλαμιστές, επεμβασίες και «ανθρωπιστές»: η ανίερη συμμαχία

Η στρατηγική ήταν η ακόλουθη: ευνοούμε την εξάπλωση της δημοκρατίας στον αραβικό κόσμο, ώστε να τον εισάγουμε στους πολιτικούς και οικονομικούς μας θεσμούς, εξασφαλίζοντας για πάντα τα συμφέροντα και την ασφάλειά μας, ενώ παράλληλα επιτρέπουμε την μαζική είσοδο μουσουλμάνων στη Δύση, με σκοπό να τους ενσωματώσουμε στις κοινωνίες μας.
Όσοι με καλή πίστη ερμηνεύουν την παρούσα εκδίπλωση της ισλαμικής θεοκρατικής βαρβαρότητας ως αποτέλεσμα δυτικών ενεργειών, έχουν σχεδόν πάντα ένα κοινό: αγνοούν ή παραγνωρίζουν τη φύση του Ισλάμ και την ιστορία της Μέσης Ανατολής. Πράγματι, μόνο άνθρωποι που δεν έχουν διαβάσει τα ιερά μουσουλμανικά κείμενα και δεν έχουν μελετήσει το ισλαμικό δίκαιο, θα μπορούσαν να μην αντιλαμβάνονται την απόλυτη και αγεφύρωτη ασυμβατότητα του Ισλάμ με κάθε έννοια ελευθερίας, ορθολογισμού και δημοκρατίας. Και μόνο όποιος δεν έχει μελετήσει σοβαρά την ιστορία της Μέσης Ανατολής, θα μπορούσε να υποδεικνύει τη Δύση και το Ισραήλ ως τους κύριους υπεύθυνους για την υπανάπτυξη των αραβικών χωρών και την αποτυχία τους να εκσυγχρονιστούν και να προοδεύσουν.

Η ισλαμική θεοκρατική βαρβαρότητα είναι αυθεντική έκφραση συστατικών στοιχείων του Ισλάμ, όχι απάντηση σε επεμβάσεις της Δύσης. Αυτό αποδεικνύεται σαφώς, πέρα από τη θεωρητική και ιστορική ανάλυση, επίσης από το γεγονός πως η ισλαμική βία ασκείται σήμερα και σε χώρες όπου δεν υπάρχει δυτική παρουσία, όπως οι Φιλιππίνες, η Ινδονησία, η Νιγηρία κλπ, αλλά και από το θλιβερό γεγονός της απουσίας μαζικής καταδίκης της ισλαμικής τρομοκρατίας και εκδηλώσεων αλληλεγγύης προς τους δυτικούς λαούς εκ μέρους του μουσουλμανικού κόσμου. Αντίθετα, ακόμα και μεταξύ των υποτιθέμενων μετριοπαθών μουσουλμάνων καταγράφονται υψηλά ποσοστά στήριξης της ισλαμικής τρομοκρατίας, ή τουλάχιστον ανοχής προς αυτήν, και στην καλύτερη περίπτωση αυτοί καταδικάζουν τις ενέργειες των ομοθρήσκων τους με χλιαρό, ατομικό και εντελώς τυπικό τρόπο.
Από την άλλη πλευρά το γεγονός πως η αμερικανική και ευρωπαϊκή πολιτική και θεωρητική ηγεσία πίστεψε κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών ότι μπορούσε να εκδημοκρατίσει αυτές τις υπανάπτυκτες χώρες και παράλληλα να ενσωματώσει στις κοινωνίες μας πληθυσμούς προερχόμενους από εκεί, υπήρξε ένα τραγικό και μοιραίο λάθος, το οποίο προήλθε από την αυταπάτη παντοδυναμίας που βασίλευε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης.

Στόχος των επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή δεν ήταν άμεσα οικονομικά οφέλη (για παράδειγμα ο έλεγχος των πετρελαιοπηγών), όπως απλοποιούν ορισμένες απλοϊκές οικονομίστικες εξηγήσεις, αλλά ο δημοκρατικός μετασχηματισμός των μεσανατολικών κοινωνιών και η είσοδός τους στο δυτικό θεσμικό και οικονομικό πλαίσιο, όπως συνέβη με τη Γερμανία και την Ιαπωνία μετά την ήττα τους στον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σχέδιο στόχευε σε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα και όχι σε άμεσα οφέλη. Οι επεμβάσεις αποφασίστηκαν από την πολιτική αμερικανική ηγεσία, ενώ το στρατιωτικό σύμπλεγμα και οι πετρελαϊκές εταιρείες τις αντιμετώπιζαν μάλλον με σκεπτικισμό, ή και ανοιχτή διαφωνία. Το αποτέλεσμά τους ήταν η αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής μέσω της καταστροφής κάποιων από τα καθεστώτα που κρατούσαν σχετικά υπό έλεγχο την περιοχή, ενώ παράλληλα η ίδια ιδεολογική γραμμή επέτρεπε τον ανεξέλεγκτο σχηματισμό μουσουλμανικών κοινοτήτων στο εσωτερικό της Δύσης.

Συνεπώς η ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να εντοπιστεί στη μοχθηρία και τον κυνισμό κάποιων οικονομικών και στρατιωτικών παραγόντων, όπως πολλοί βολεύονται να πιστεύουν, αλλά, εντελώς αντίθετα, στον ιδεολογικό μεσσιανισμό που διέπει τόσο τους επεμβασίες όσο και τους διάφορους «ανθρωπιστές». Το να πιστεύει κανείς ότι στην ιστορική περίοδο που βρισκόμαστε είναι δυνατόν οι μουσουλμανικές χώρες να εκδημοκρατιστούν, και ότι μουσουλμανικές κοινότητες μπορούν να ενσωματωθούν στις κοσμικές και φιλελεύθερες δυτικές κοινωνίες, αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Τόσο οι επεμβασίες της εξάπλωσης της δημοκρατίας όσο και οι «ανθρωπιστές» των ανοιχτών συνόρων κινούνται από την ίδια μεσσιανική, άλογη και ανιστόρητη ερμηνεία και αντίληψη του σύγχρονου κόσμου, και κατά συνέπεια αρνούνται την καταφανή ριζική ασυμβατότητα μεταξύ Ισλάμ και δημοκρατίας. Οι επεμβασίες, επίδοξοι μεταδότες της δημοκρατίας, και οι «ανθρωπιστές», επίδοξοι σωτήρες των φτωχών και κυνηγημένων, είναι συνυπεύθυνοι για τη σημερινή δραματική κατάσταση, παρότι κάποιες φορές νομίζουν ότι βρίσκονται σε αντίθεση μεταξύ τους.

Ενδεικτικό είναι επίσης το γεγονός πως πολλοί πολιτικοί και αναλυτές, θέλοντας να διαχωρίσουν το προσφυγικό και μεταναστευτικό πρόβλημα από εκείνο της ισλαμικής τρομοκρατίας, επαναλαμβάνουν ότι οι τρομοκράτες είναι μετανάστες δεύτερης ή τρίτης  γενιάς και όχι τωρινοί πρόσφυγες ή μετανάστες, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτή η ίδια η διαπίστωσή τους αποτελεί ένα εκκωφαντικό επιχείρημα υπέρ της απαγόρευσης εγκατάστασης άλλων μουσουλμάνων στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, και επίσης υπέρ της επιβολής πολύ αυστηρού ελέγχου πάνω  στις ήδη υπάρχουσες μουσουλμανικές κοινότητες.

Η στρατηγική ήταν η ακόλουθη: ευνοούμε την εξάπλωση της δημοκρατίας στον αραβικό κόσμο, ώστε να τον εισάγουμε στους πολιτικούς και οικονομικούς μας θεσμούς, εξασφαλίζοντας για πάντα τα συμφέροντα και την ασφάλειά μας, ενώ παράλληλα επιτρέπουμε την μαζική είσοδο μουσουλμάνων στη Δύση, με σκοπό να τους ενσωματώσουμε στις κοινωνίες μας. Η σωστή στρατηγική είναι η ακριβώς αντίστροφη: συνεργασία με τα κοσμικά αραβικά καθεστώτα που χαλιναγωγούν την ισλαμική θεοκρατική βαρβαρότητα – αλλά και με ισλαμικά καθεστώτα που είναι πρόθυμα να συνεργαστούν και δεν ευνοούν τη βία εναντίον μας – και άκρως περιορισμένη επιλεκτική εγκατάσταση μουσουλμάνων στη Δύση. Η Ιταλία συνεργαζόταν θαυμάσια με τη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι, όπως κάνει σήμερα με τη στρατιωτική κυβέρνηση της Αιγύπτου, και φυσικά οι σημαντικότερες πετρελαϊκές χώρες, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Κουβέιτ, είναι σταθεροί συνεργάτες της Δύσης στο οικονομικό πεδίο. Δεν χρειάζεται να εκδημοκρατίσουμε τις αραβικές χώρες, ούτε να τις καταλάβουμε στρατιωτικά, για να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας, μάλλον το αντίθετο.

Σε κάθε περίπτωση, αν αυτές οι χώρες γίνουν κάποτε δημοκρατικές, αυτό θα συμβεί χάρη στην ιστορική τους διαδρομή, χάρη σε φωτισμένους ανθρώπους που θα αναδειχθούν από το εσωτερικό τους και θα τις οδηγήσουν μακριά από το θεοκρατικό σκότος, όπως συνέβη κάποιους αιώνες παλιότερα στην Ευρώπη. Εμείς θα μπορούσαμε να τους υποστηρίξουμε ή και να τους εμπνεύσουμε, όμως πρόκειται για μια ιστορική αποστολή που δεν μπορούμε να επιτελέσουμε οι ίδιοι.

Όσο περισσότερο αργήσουμε να υιοθετήσουμε αυτή τη στρατηγική τόσο πιο ακραία θα είναι η μορφή με την οποία τελικά θα αναγκαστούμε να την υλοποιήσουμε, τόσο χειρότερη η εξέλιξη για τις κοινωνίες μας αλλά και για τους ίδιους τους μουσουλμάνους.

Δημοσιεύτηκε αρχικά στα ιταλικά από την ιστοσελίδα Gli Immoderati, στις 28 Μαρτίου 2016.

Ο Σωτήριος Φ. Δρόκαλος έχει μεταπτυχιακό Διεθνών Σχέσεων και πτυχίο Νομικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Είναι συγγραφέας δύο βιβλίων στην ιταλική γλώσσα, με τους τίτλους: «Αιμοσταγής Χριστιανισμός. Η συντριβή του ελληνορωμαϊκού κόσμου» και «Ρωμαϊκός Ιμπεριαλισμός: επιλογή της ελίτ ή του λαού; Ρωμαϊκή επέκταση και θεωρία των διεθνών σχέσεων». Συνεργάζεται με τα ελληνικά περιοδικά «Ιστορικά Θέματα» και «Στρατιωτική Ιστορία».
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΓΚΟΣ 26-07-2016 20:37
Μια χαρα τα λες, αλλα τελικα θα πρεπει να πιστεψουμε, οτι ενω οι εταιρειες που δραστηριοποιουν ται στην Μ. Ανατολη, η στρατιωτικη ηγεσια και η λογικη αντιτιθενται σ αυτο που γινεται, καποιοι "ανθρωπιστες" εχουν κανει την περιοχη ανω κατω και διαλυουν και την Ευρωπη γιατι εχουν καποιες στραβες ιδεες.
Τι δυναμη κατεχουν αυτοι οι "ανθρωπιστες";
Πως γινεται να εχουν βαλει φωτια στον μισο πλανητη, και το μονο που μπορεις να πεις γι αυτους ειναι οτι ειναι "καποιοι ανθρωπιστες";
Εγω παντως εχω δει ολους τους πολιτικους της Ευρωπης και της Αμερικης να αλλαλαζουν κατα των "τρομοκραστων" τους οποιους τακτικα βομβαρδιζουν, και μετα να στηλιτευουν τους "νεοναζι" που δεν θελουν να γεμιζουν τις χωρες τους με τους "τρομοκρατες" αυτους.

Δεν μπορω να φανταστω τι σας μαθαινουν στις σχολες διεθνων σχεσεων, αλλα αυτο το αρθρο ενω λεει λογικα πραγματα σχετικα με το τι θα επρεπε να γινει, σε σχεση με το τι γινεται τωρα, ειναι τρεις λαλουν και δυο χορευουν.
Να σε πληροφορησω λοιπον εγω, οτι υπαρχει ενα πραγμα που το λενε παγκοσμιοποιηση και παγκοσμια διακυβερνηση. Αυτο σημαινει οτι η πολιτικη της δυσης εξαρταται, οχι απο τους λαους της, αλλα απο παγκοσμιους οργανισμους που "καποιοι" καθολου "ανθρωπιστες" ελεγχουν και το τι επιδιωκουν ειναι φανερο και διακηρυγμενο.
Ζητουν την κυριαρχια του κοσμου και την εχουν σχεδον επιτυχει.
Αυτοι που τους χαλανε την σουπα ειναι οσοι αρνουνται να παραδωσουν την κεντρικη τους τραπεζα στην κλικα αυτη.
Για οποιον δεν το πηρε ακομη χαμπαρι το τελευταιο συνεδριο του ΝΑΤΟ προσδιορισε σαν υπ αριθμον ενα εχθρο την Ρωσσια, κατα της οποιας εξακολουθει το εμπαργκο και ετοιμαζεται να παραταξει ΝΑΤΟικα στρατευματα στις χωρες της Βαλτικης.
Οι "ανθρωπιστες" ξερουν ποιος ειναι ο εχθρος που μπορει να λειτουργησει ως πολος ελξης για αυτους που δεν θελουν να μπουν στο κολπο της παγκοσμιοποιηση ς. Αρχισαν να τον ξεδοντιαζουν ανατρεποντας ολα τα καθεστωτα που θα μπορουσε να ελεγξει, και οταν τελικα αυτος σταματησε να υποχωρει, και αντεπιτεθηκε στην Συρια και στην Ουκρανια, εγινε ο πρωτος στοχος του ΝΑΤΟ. Και μην περιμενετε οτι θα το σκεφτουν πολυ να ξεκινησουν τον τριτο παγκοσμιο πολεμο. Ετσι κι αλλιως κανενας απο αυτους τους "ανθρωπιστες" δεν στελνει τα παιδια του στον πολεμο. Αυτοι μονο θα κονομησουν και παλι.
Τα περι δημοκρατιας και αλλες τετοιες σαχλαμαρες καλυπτουν ενα πολυ απλο γεγονος. Οτι σ αυτην την "δημοκρατια" κουμαντο κανει οποιος εχει λεφτα για να κερδισει τις εκλογες. Και λεφτα εχουν οι τραπεζιτες στους οποιους εχει δοθει το δικαιωμα να τυπωνουν οσα θελουν και να τα δανειζουν με τοκο.
Ολη αυτη η βρωμια καλυπτεται με ωραιες ιδεες περι ανοχης στην διαφορετικοτητα και πολυπολιτισμο και δημοκρατια και ανθρωπισμο, αλλα στην ουσια για οποιον αντιστεκεται δεν υπαρχει καμια ανοχη και κανενας ανθρωπισμος.
Γι αυτο και ο "εκδημοκρατισμο ς" δεν επιχειρηθηκε στο Πακισταν η το Μπαγκλαντες που οι πολιτες τους υποφερουν, αλλα στην Λιβυη και την Συρια και το Ιρακ που ηταν απο τις καλυτερες μουσουλμανικες χωρες για να ζησει κανεις. Εννοειται οτι ουτε στους "δικους μας" Σαουδαραβες και λοιπους σειχηδες τεθηκε θεμα εκδημοκρατισμου.
Οσο θα αρνουμαστε να δουμε το χερι που κατευθυνει με σιδερενια πειθαρχια τους παγκοσμιους οργανισμους της δυσης εναντιον ολων των λαων του κοσμου, και πιστευουμε στην τελειως εξωπραγματικη ιδεα οτι αυτοι δουλευουν ανεξαρτητα, δεν υπαρχει περιπτωση να γλυτωσουμε απο τις συμφορες που μας ετοιμαζουν για το μελλον.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση