Η Τουρκία υποβοηθούμενη, ασκεί πολιτική στη Θράκη

Υπήρξε, δυστυχώς, κεντρική και ιδιαίτερα παρεμβατική πολιτική, η οποία οδήγησε στα αντίθετα αποτελέσματα. Σε μας πέφτει ο κλήρος, ως νεολαίοι, να πάψουμε να πιστεύουμε τις ανοησίες της κυρίαρχης προπαγάνδας.

Υπάρχει άραγε περιοχή εντός ελληνικών συνόρων που ξένος παράγοντας ασκεί πολιτική; Έχει τη δυνατότητα ξένο κράτος να το επιχειρεί; Υποθέτω πως αυτό δε θα ήταν αποδεκτό από τον «κυρίαρχο λαό», ούτε συνταγματικά κατοχυρωμένο. Καλό θα ήταν όμως, εφόσον πρώτα δώσουμε τη θεωρητική θέση της απόψεως μας «η Τουρκία -υποβοηθούμενη- ασκεί πολιτική στη Δυτική Θράκη», να προχωρήσουμε και στην απόδειξη της αιτιώδους υπόθεσης μας μέσω ερμηνείας. Εάν τα καταφέρουμε τότε θα μιλάμε για μία θεωρία που έχει και εφαρμοσιμότητα και σπουδαιότητα, πράγμα που (πρέπει να) την καθιστά πρωταρχικό ζήτημα προς επίλυση για την Ελληνική Πολιτική Διοίκηση.

Με τη συνθήκη της Λωζάνης η ανατολική Θράκη (ως κεκτημένο της συνθήκης των Σεβρών) εχάθη και στη δυτική (σημερινή) Θράκη μετανάστευσαν οι ανατολικοθρακιώτες πλην των «Ελλήνων» της Κων/πολης. Η ίδια συνθήκη, όριζε πως θα υπάρχει στη σημερινή Θράκη ως μειονότητα η «μουσουλμανική» (που είναι και η μόνη αναγνωρισμένη εντός Ελληνικών συνόρων). Δεν είναι ψέμα πως η Τουρκία, με βάση τη σωστή κατά τα άλλα απόφαση του να μη φύγουν οι γηγενείς πληθυσμοί μουσουλμάνων από τη Θράκη, προσπαθεί να ασκήσει τη γνωστή ιμπεριαλιστική πολιτική που έχει ως κράτος επιλέξει, ακόμα και αν οι φανατικοί εκφραστές της (Ετσεβίτ, Τσιλέρ, Τζέμ), έχουν καταβαθροθεί από τον πραγματικά (όπως φαίνεται) κυρίαρχο τουρκικό λαό. Δοθήσης της ευκαιρίας λοιπόν, αξίζει να σημειωθεί πως το παρόν άρθρο -μάλλον- ειρηνευτικό χαρακτήρα έχει και αυτό που μελετά είναι η «αποτροπή» μιας «κοσοβοποίησης» του διαμερίσματος της Θράκης, που όπως και στο Κόσοβο μία δεκαετία πριν, οι νατοϊκές επεμβάσεις έμοιαζαν με κακόγουστα γονατογραμμένα αστεία πολιτικού stand up comedy τύπου George Carlin...

Η Τουρκία, μέσω της προστατευτικότητας που παρέχει η καλοστημένη και αποδεκτή από ελληνικής μεριάς ύπαρξης του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή, έχει «αγκαλιάσει», ίσως δικαίως αλλά όχι αναποφεύκτως, ακόμα και τους μη-Τουρκικούς, πολυάριθμους, μουσουλμανικούς πολιτισμούς των Πομάκων και των Ρομά. Τα μειονοτικά σχολεία της Θράκης (απαράδεκτη ονομασία και διαχωριστική), μπορούν να παρέχουν (όχι εν κρυπτώ) υπηρεσίες «προξενικές», προς την κατεύθυνση της εκτουρκοποίησης νέων αλλόθρησκων-αδερφών συμπολιτών μας. Φυσικά το Ελληνικό κράτος δε μένει αμέτοχο.. αλλά υποβοηθά (!), όπως παρατηρούμε στη γνωστή υπόθεση «Θάλεια Δραγωνά», με την οποία δε προωθείται η ενοποίηση και η εύρεση κοινών μεταξύ των πληθισμών, αλλά δημιουργείται έδαφος για διαχωρισμούς. (Σημειώνεται δε, πως η ονομασία του μειονοτικού λυκείου της Κομοτηνής Celal Bayar που τη φέρει από το 1952, είναι το όνομα αγωνιστή που πρωτοστάτησε στις σφαγές Ελληνικών πληθυσμών της Θράκης το 1913 και δε τιμά τη φιλία των λαών). Η έννομη αποδοχή πλέον των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών (Ιδιωτ. Πανεπιστημίων) είναι αλοιφή στο ψωμί της δημιουργίας Τουρκικού πανεπιστημίου στη Θράκη. Ενέργεια δηλαδή, για την –κάθετη ολοκλήρωση της εκπαιδευτικής αλυσίδας στην περιοχή-, που ως γνωστών ναι μεν η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν περιορίζεται αλλά μπορεί, και λόγω αυτής της καπιταλιστικής της δυνατότητας, να αναπλάθει αμέριμνα συνειδήσεις προς την όξυνση και την διαφοροποίηση φίλων-συμπολιτών, με σκοπό γεωπολιτικά κρατικά παίγνια. Ας σημειωθεί εδώ και η γνωστή πρόθεση της πλουσιότερης οικογένειας στην Τουρκία «Σαμπάνσι» για τη δημιουργία του προ-αναφερόμενου «πανεπιστημίου». Τελική δε σημείωση, πως το ζήτημα του Κοσόβου ξεκίνησε από τη δημιουργία ενός τριτοβάθμιου αλβανικού εκπαιδευτικού συστήματος που θεωρήθηκε, από σερβικής μεριάς, παράνομο...

Όπως πληροφορούμαστε από σχετικό άρθρο του περιοδικού Νέμεσις (ναι της βουλευτίνας ΚΚΕ κα. Καννέλη, με ρεπορτάζ της δημοσ. κα. Μαρίας Σταματιάδου), έναν από τους τότε μυστικούς πράκτορες της ΜΙΤ που μετακινήθηκε στην περιοχή του Κοσόβου, τον αποδέχτηκε αργότερα η Ντόρα Μπακογιάννη (υπ.Εξωτ.) ως διπλωματικό υπάλληλο στο προξενείο της Κομοτηνής. Από την ίδια πηγή πληροφορούμαστε πως ο συγκεκριμένος «υπάλληλος» παραβιάζει συνεχώς τους κανόνες για τους πρόξενους, και ενώ είναι υποχρεωμένος να κινείται μόνο σε εθνικές οδούς, ο ίδιος επισκέπτεται συνεχώς πομακικά-μουσουλμανικά χωριά και βγάζει λόγους για τη «Μητέρα Τουρκία»..

Φυσικά η διδαχή αυτή περί μαμάς-μητέρας πατρίδας δεν αντιμετωπίζεται από τα κυβερνώντα κόμματα στα ψιλά γράμματα και αυτά δε μένουν αμέτοχα, όπως θα περιμέναμε. Τα κόμματα συμμετέχουν και μάλιστα ενεργά στο «παζάρι» συνειδήσεων και κατεβάζουν υποψηφίους εξτρεμιστές γιατί ορέγονται την ψήφο που μόνο το προξενείο μπορεί να τους εγγυηθεί για λογαριασμό των μειονοτικών αδερφών-συμπολιτών μας. Σχετικά βίντεο με μουσουλμάνους ιερείς που σιγοντάρουν σε μπαλκόνια υποψηφίους με πολιτική πλατφόρμα την «μητέρα Τουρκία», μάλλον φτάσαν παντού.. εκτός από την Ιπποκράτους και την Ρηγίλλης, όπου και φτάσαν μόνο τα αποτελέσματα με «τα κουκιά» των «μειονοτικών», όπως τους ταμπελοποιούν..

Η Άγκυρα λοιπόν κατά πολλούς αποσκοπεί σε δύο τρίπτυχα. Πρώτο τρίπτυχο.. ο στόχος για τους πληθυσμούς της Θράκης:

1) Δημιουργία κοινής τουρκικής εθνικής συνείδησης σε όλους τους μουσουλμάνους της περιοχής, ανεξαρτήτως της βουλήσεως, της ιστορίας και της πραγματικής καταγωγής τους.

2) Κοινωνικοπολιτικός και οικονομικός αποκλεισμός των μουσουλμάνων συμπολιτών μας, ετσί ώστε να ελέγχονται και να καθοδηγούνται ευκολότερα από το «μητρικό» προς αυτούς προξενείο. (Εδώ να επισημανθεί πως η πλειοψηφική μερίδα μουσουλμάνων ανήκει στο φύλο των Πομάκων, μη Τούρκων δηλαδή, γηγενών Θρακιωτών από αιώνες με δική τους διάλεκτο, μη συγγενική με τα τούρκικα).

3) Ως απόρροια του προηγούμενου αποκλεισμού έρχεται η δημιουργία οργανώσεων από το μουσουλμανικό πληθυσμό, που αδρά χρηματοδοτούνται και άρα καθοδηγούνται από το τουρκικό κράτος-προξενείο (παραδείγματα των οποίων θα αναφέρουμε κάτωθεν)...

Το δεύτερο τρίπτυχο αφορά τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη «εισβολή» μπορεί να γίνει σχεδόν «βελούδινα» σε γειτονικά κράτη και ο τρόπος αυτός αποτελεί μάθημα στρατηγικής ανάπτυξης σύγχρονου ιμπεριαλιστικού κράτους από μεριάς των Τούρκων:

Κεφάλαιο 1ο: Οικονομική εξάρτηση των πολιτών από Τουρκικά συμφέροντα. Η εγκατάσταση τουρκικών τραπεζών στην έδρα της Θράκης, την Κομοτηνή, και δη στην πλατεία αυτής είναι ήδη έργο τελειωμένο. Η Ziraat Bank, έχει εγκαινιαστεί εδώ και καιρό στην Ελληνική αγορά, και όπως όλες οι τράπεζες της Τουρκίας, δεν υπόκειται στον Τειρεσία, πράγμα που δίνει στους καταχρεωμένους Έλληνες «τη δυνατότητα» (μελλοντική σκλαβιά) να καταχρεωθούν και στους Τούρκους επιχειρηματίες. Απώτερη απόρροια είναι λόγω της ήδη μεγάλης επισφάλειας τους και της κάκιστης οικονομικής τους επιφάνειας να χάσουν από τους δεύτερους την περιουσία τους. Γνωστές δε είναι και οι παράπλευρες οικονομικές δραστηριότητες που φέρνει η έλευση τέτοιων τραπεζών, όπως οι Τουρκικές επενδύσεις στους τομείς του θρακικού τουρισμού, της υγείας αλλά και της θρακικής ενέργειας.

Κεφάλαιο 2ο: Παιδεία. Ήδη αναλυμένο προγενέστερα στο παρόν άρθρο, το κεφάλαιο αυτό αποτελεί κύριο στόχο στον εκτουρκισμό των συγκατοίκων μας, μέσω πρότασης δημιουργίας «μειονοτικών νηπιαγωγίων», ήδη υπαρχόντων δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, καθώς και πανεπιστημίων ώστε οι πληθυσμοί και «να μαθαίνουν τα σωστά» και να μη ξενιτεύονται εις τας Αθήνας όπου και μπορούν να παραμείνουν ή/και να αφομοιωθούν.

Κεφάλαιο 3ο: Θεάματα – Λαϊκή αποδοχή. Όπως το ρωμαϊκό ρητό όριζε πως το διαίρρεε και βασίλευε (τους ανταγωνιστές σου) είναι η σωστή τακτική μιας αυτοκρατορίας (πράγμα που ασπάζονται κ οι ΗΠΑ σήμερα με το κομμάτιασμα των Βαλκανίων), έτσι οι Ρωμαίοι δίδασκαν επίσης πως η αποδοχή από τους σκλαβωμένους έρχεται δοθέντων «άρτου και θεάματος». Δεν είναι λίγοι λοιπόν που έχουν ακούσει τις συχνές επαφές εταιριών της Τουρκίας για εισχώρηση στην Ελληνική SuperLeague, όχι φυσικά με προτάσεις αγοράς του Αστέρα Τρίπολης, ή του ΟΦΗ, αλλά του Πανθρακικού, της ισχυρότερης ομάδας του νομού Ροδόπης..

Δεν τελειώνουμε φυσικά με τη γεωστρατηγική ανάλυση της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής σε δύο μόνο τρίπτυχα. Εργαλεία για να μην αφυπνιστεί ο πληθυσμός φυσικά είναι και η έλλειψη Ελληνικών καναλιών στην τηλεόραση, λόγω σήματος σε κάποιους δήμους (!) όπως ο δήμος Μύκης που με δορυφορικά πιάτα οι κάτοικοι παρακολουθούν Τουρκική τηλεόραση, ενώ για Ίντερνετ ούτε λόγος. Φυσικά σήμερα, λίγη σημασία έχει αν το πιο «καθοδηγητικό» μέσο για τον άνθρωπο είναι ελληνικό ή τουρκικό, μιας και τα κανάλια μας εν μέσω κρίσης επέλεξαν να στηρίξουν οικονομικά τις τουρκικές παραγωγές και ευτυχώς που (προς το παρόν) υπάρχουν υπότιτλοι. Παράλληλα με αυτά, είναι αληθές ότι κυκλοφορούν στα χωριά της Θράκης μέχρι και μπλουζάκια με τη σημαία της «ανεξάρτητης δυτικής Θράκης» και δυστυχώς η έχθρα που προσπαθούν να σπείρουν μεγαλοσυμφέροντα τουρκικά ΚΑΙ ελληνικά συνεχίζεται και στο διαδίκτυο, κυνηγώντας τους νεότερους εν δυνάμει οπαδούς ενός παλιομοδίτικου αλυτρωτισμού, με πολλά παραδείγματα ιστοσελίδων αλλά και ομάδων κοινωνικής δικτύωσης. Η προπαγάνδα έφτασε μέχρι και στην αφαίρεση της Ελληνικής σημαίας από το σχολείο του χωριού Οργάνη, μιας και πλέον οι συνειδήσεις ωχριούν μπροστά στην Τουρκοελληνική νεο-γκεμπελική προπαγάνδα..

Αλήθεια, πόσο πολύ μας μισούνε σαν Θρακιώτες, χριστιανοί και μουσουλμάνοι συμπολίτες μου;

Πόσο το Αθηνοκεντιρκό και Αγκυροκεντρικό κράτος παίζουν με εμάς μαριονετίστικα και καραγκιόζικα μονόπρακτα;..

Η Ελληνική διοίκηση όσο σιγοντάρει προξενικά παιχνίδια με φόντο δημοτικά-περιφερειακά και βουλευτικά εκλογικά αποτελέσματα (όπως γίνεται σε ΚΑΘΕ εκλογική αναμέτρηση όπου δεκάδες -κυριολεκτικά-, πληρωμένα από το λαό, λεωφορεία με μουσουλμάνους καταφθάνουν από την Τουρκία για να ψηφίσουν τα κόμματα στις εκλογές, και αλλοιώνουν αποτελέσματα έως και δημογραφικά!), τόσο αφήνουν φανατισμένους Έλληναρες να εναντιώνονται σε φεστιβάλ τουρκικού κινηματογράφου και να χάνουν το μέτρο της χρυσής τομής αλλά φυσικά και το δίκιο τους οι ηπιότεροι. Αυτά είναι άλλωστε τα Ελληνικά κόμματα και έτσι «διαχειρίζονται» τον τόπο μας. Δεν αναφερόμαστε μόνο στα κυβερνώντα, για τα οποία βίντεο και στοιχεία μιλούν από μόνα τους, αλλά και στα, ως πρότινος, μικρότερα, αλλά σήμερα ..αξιωματική αντιπολίτευση / μελλοντική κυβέρνηση / ελπίδα (;)..

Βέβαια, για κακή τύχη όσων κομμάτων έπαιξαν με τις τύχες των -ασχέτως θρησκεύματος- συμπολιτών μου, η Τουρκική εξωτερική πολιτική παραδίδοντας για ακόμη μια φορά μαθήματα επεκτατικής πολιτικής, βοήθησε στην (επαν)ίδρυση στην Ελλάδα, του αμιγώς μουσουλμανικού κόμματος «Φιλίας, ισσότητας και ειρήνης (DEB)», που είχε κάποτε ιδρύσει ο εκλιπόντας σήμερα Σαδίκ, «προτοπόρος στην υπόθεση του τουρκισμού της Θράκης» όπως είχε χαρακτηριστεί από τον υπ. Επικρατείας της Τουρκίας Αρίντς. Στη γενική του συνέλευση το συγκεκριμένο κόμμα είχε παρόντες μέχρι και πρώην προέδρους της (μέχρι σήμερα παράνομης λόγω συνθήκης Λωζάνης) «τουρκικής νεολαίας κομοτηνής» (η συνθήκη ορίζει θρησκευτική μειονότητα, όχι εθνική). Το εν λόγω κόμμα κατέβηκε στις δημοτικές εκλογές της Κομοτηνής ως το «πρώτο βήμα για την ισσότητα» (αμιγώς «μειονοτικό» ψηφοδέλτιο χωρίς να έχει χριστιανό εκπρόσωπο) που απέσπασε τελικά το 8,6% της αρεσκείας των συμπολιτών μας..

Όλα αυτά όμως δε ξεπήδησαν εν μία νυκτί, η Σιμπέλ Μουσταφάογλου που διεκδίκησε με το κόμμα αυτό τη δημαρχία της Κομοτηνής δεν είναι απλά μια αυτοφυής πολιτική δύναμη, αλλά εκκόλαψε τη δύναμη της στους ίδιους κομματικούς σωλήνες (που ξέβρασαν άλλα νέα παιδιά με ιδέες). Η συγκεκριμένη υποψήφιος, υπήρξε υποψήφια ευρωβουλευτής (!) –προσωπική επιλογή του Γ.Α. Παπανδρέου-, μέλος του ΙΣΤΑΜΕ, υπεύθυνη του τουρισμού-παιδείας-πολιτισμού (!) στη νομαρχία και αντινομάρχης, όλα με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ. Ενώ, χωρίς το άρθρο να παίρνει θέση, θεωρεί πως τα ίδια πλείστα παραδείγματα κυοφορουνται και στα άλλα κόμματα εξουσίας. Ενώ για να δηλώσουν τη φύλα προσκείμενη στην μαμά Τουρκία πολιτική τους, ακόμα και εν ενεργεία Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κατέβασαν τη γραμματέα αλλά και τη γυναίκα τους με το ψηφοδέλτιο του προαναφερόμενου διχαστικού κατ’ημών κόμματος. Το συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο ακούστηκε πως δεν πήγε και τόσο ηχηρά... για να εφησυχάσει τους πληθυσμούς, αλλά ταυτόχρονα να λειτουργήσει ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας για δήθεν καταπιεσμένους-εθνικά πολίτες που δοκίμασαν μια «εννομη» επανάσταση. Άξιο λόγου αποτελεί ότι τελικά, με την προσοχή στραμμένη προς το νεοεισελθέν κόμμα, οι συμπολίτες μας δε δώσαν σημασία στα προαναφερόμενα (δοσμένα και με links) δημοσιεύματα πως τουρκικά λεωφορεία καταφθάνουν για τις εκλογές, με αποτέλεσμα οι πέντε (!) πρώτοι σε σταυρούς σύμβουλοι του υπερνομάρχη σήμερα, να είναι από την (κατά τα άλλα, αριθμητικά) μειονότητα, όπως αρέσκονται να διαφοροποιούν τους συνανθρώπους μας..

Και καλό θα ήταν όντας άνθρωποι σκεπτόμενοι κι όχι κατευθυνόμενοι να δηλώσουμε ότι το ζήτημα είναι πολύ πιο περίπλοκο από την ύπαρξη απλά μίας επεκτατικής τουρκικής πολιτικής και την απόλυτη απουσία της Ελληνικής Πολιτείας. Δυστυχώς ΚΑΙ η Ελληνική Πολιτεία υπήρξε πολύ ενεργή στο παρελθόν με αποτέλεσμα να έχουν γιγαντωθεί τα προβλήματα σήμερα. Αυτή τη φορά η Ελληνική διοίκηση απομάκρυνε από κοντά της βιαίως τους αλλόθρησκους πολίτες της, κάνοντας τους να πιστέψουν πως είναι εχθροί και όχι μέλη του κράτους. Πάλι όχι εν μία νυκτί....

Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου (το 1955) συγκροτήθηκε το πρώτο ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για ζητήματα ιθαγένειας, ο Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας. Το άρθρο 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας προέβλεπε τη δυνατότητα αφαίρεσης της ιθαγένειας για πολίτες αλλογενείς (!). Το Συμβούλιο της Επικρατείας προσδιόρισε ότι αλλογενής είναι αυτός που στερείται ελληνικής εθνικής συνείδησης. Η διάταξη αυτή εφαρμόστηκε κατά κόρον σε όσους κομμουνιστές, που είχαν καταφύγει σε χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και στις περιπτώσεις των μειονοτήτων, ιδιαίτερα δε στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Οι αφαιρέσεις ιθαγένειας υλοποιούνταν με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών είτε σε ατομικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο. Από τους 60.004 αν-ιθαγενείς συνολικά που έχασαν την ιθαγένειά τους όσο ήταν σε ισχύ το άρθρο, οι 46.638 ήταν μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Έτσι «βαδίσανε» από τότε τα κόμματα τη δική μας Θράκη σε «αμφισβητούμενα» μονοπάτια. Η αφαίρεση σήμαινε, ότι ως αν-ιθαγενείς δεν είχαν κανένα απολύτως δικαίωμα (για παράδειγμα δεν είχαν δικαίωμα ιδιοκτησίας και δεν κατείχαν γη), δεν είχαν δικαίωμα να οικοδομήσουν και επιπλέον με τις μπάρες (!), οι οποίες επιβλήθηκαν αργότερα δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους -για να πάνε για παράδειγμα στην Ξάνθη- χωρίς ειδική άδεια και έλεγχο από Έλληνες στις μπάρες). Η στάση της ελληνικής πολιτείας απέναντι στην μουσουλμανική μειονότητα έγινε, αναμενόμενα, ακόμα αυστηρότερη λόγω της εισβολής του Αττίλα στην Κύπρο και παρέμεινε άτεγκτη κατά τις πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης. Οι κάθε εθνικότητας (πομάκοι, ρομά, τουρκογενείς) μουσουλμάνοι αν-ιθαγενείς που στερούνταν της ιθαγένειας τους έβρισκαν καταφύγιο από τότε στο τουρκικό προξενείο, που τους παρουσιαζόταν ως μητέρα-πατρίδα. Η Ελλάδα δε τους εξήγησε ποτέ πως είναι πολίτες της, απλά αλλόθρησκοι, και συμφέρον τους αποτελεί η ευημερία της περιοχής τους και της ευρύτερης Ελλάδας..

Μάταια προσπάθειες ξεπήδησαν για τη μεταφορά του προξενείου, καθώς η Ελληνικές κυβερνήσεις δεν ενδιαφέρονταν πέραν των εκλογικών αποτελεσμάτων για ένα τόπο που έβγαλε τον Δημόκριτο, τον Πρωταγόρα, τον Σπάρτακο, τον Βιζυηνό, τον Καραθεοδωρή, τον Ευγενίδη, τη Βέμπο, τον Χατζηδάκη, τον Σαββόπουλο, τον Βάρναλη,  κ.α. Βλέπεις η Θράκη είναι μακριά χιλιομετρικά, αλλά κέντρο πολιτισμικά... Η Τουρκία, από την άλλη, ευνοούσε τη μετακίνηση των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης, χορηγώντας τους σχετικά εύκολα την τουρκική υπηκοότητα. Είναι ενδεικτικό, ότι τη δεκαετία του 1980, το καθεστώς Evren χορήγησε μαζικά την τουρκική ιθαγένεια στους αν-ιθαγενείς που ζούσαν επί δύο δεκαετίες στην Τουρκία. Έκτοτε καμία αντίστοιχη κίνηση δεν πραγματοποιήθηκε από φόβο μήπως η Τουρκία μετατραπεί σε πόλο έλξης για περισσότερους μειονοτικούς της Δυτικής Θράκης, μήπως επαναπατριστούν και χαθεί το "εσωτερικό τους εργαλείο", όπως τους βλέπει η Τουρκική εξωτερική πολιτική Νταβούτογλου. Παρ'όλα αυτά, η τουρκική κυβέρνηση συνέχισε να παρέχει διευκολύνσεις στη χορήγηση αδειών προσωρινής παραμονής στους μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης που συνέρρεαν στην Τουρκία για να δουλέψουν.

Μεταστροφή της ελληνικής πολιτείας στα ζητήματα ιθαγένειας πραγματοποιήθηκε μόλις το 1991. Το 1991, η κυβέρνηση προχώρησε στη διακήρυξη ισονομίας και ισοπολιτείας των μουσουλμάνων αν-ιθαγενών με τους Έλληνες πολίτες, περιορίζοντας τα αθρόα μεταναστευτικά ρεύματα προς την Τουρκία. Το 1991 καταργήθηκαν και οι περίφημες μπάρες! Εντούτοις, μέσα στις επόμενες δεκαετίες, οι αφαιρέσεις ιθαγενειών συνεχίστηκαν. Το άρθρο 19 καταργήθηκε το 1998, για την αποκατάσταση των ιθαγενειών προβλεπόταν πολιτογράφηση ή ανάκληση απόφασης απώλειας ιθαγένειας. Στην πρώτη περίπτωση, όμως, για να πάρουν πίσω την ιθαγένειά τους υποχρεώνονταν να καταβάλλουν το χρηματικό αντίτιμο των 1.500 ευρώ (με σημερινά δεδομένα) για την αγορά του σχετικού παράβολου. Οι περισσότεροι παραπονέθηκαν ότι η πολιτογράφηση συνιστούσε άδικη μεταχείριση, καθώς όπως οι ίδιοι μουσουλμάνοι δήλωναν δεν ήταν μετανάστες, αλλά Έλληνες πολίτες! Το άρθρο 19 βέβαια αποτέλεσε πτυχή της ελληνοτουρκικής διαμάχης για τα μειονοτικά ζητήματα και χρησιμοποιήθηκε στρατηγικά από την Τουρκία.. Ένα ακόμη δώρο των καλά αμειβομένων υπαλλήλων του Ελληνικού Υπ. Εξωτερικών. Είτε λοιπόν, συντηρήθηκε από αμέλεια είτε από πρόθεση από τις Ελληνικές κυβερνήσεις και τα υπουργεία τους, οι ίδιες χρωστούν μια εξήγηση στον πληθυσμό της Θράκης..

Φυσικά τέτοιο εργαλείο άσκησης πολιτικής δε θα χανόταν από την Τουρκία, που μετά το 2002 οι τουρκικές αρχές παρακίνησαν πολλούς αν-ιθαγενείς που είχαν χάσει την ελληνική ιθαγένεια να προσφύγουν στα ελληνικά δικαστήρια απαιτώντας την αποκατάσταση του δικαιώματός τους, αλλά λόγω έλλειψης χρημάτων ελάχιστοι  μπόρεσαν να προχωρήσουν σε δικαστικές διαμάχες. Επιπλέον οι τουρκικές αρχές άσκησαν έντονες πιέσεις και στους αν-ιθαγενείς της Δυτικής Θράκης που αναζητούσαν δουλειά στην Τουρκία. Προκειμένου να αποκτήσουν ή να ανανεώσουν τις άδειες παραμονής, οι μειονοτικοί της Δυτικής Θράκης υποχρεώνονταν να γίνουν μέλη του «Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης» και να υπογράψουν δήλωση εξουσιοδότησης δικηγόρου για την παραπομπή του θέματος στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Παράλληλα, στην ίδια μαρασμένη Ελλάδα αδέρφια, μόλις από τη δεκαετία του ’90 άρχισαν για πρώτη φορά να υπάρχουν θετικές δράσεις για του Πομάκους (ποσοστώσεις στα Πανεπιστήμια, καταγραφή της γλώσσας τους που είναι προφορική) ώστε να υπάρξει ενσωμάτωση στην ελληνική κοινωνία..

Γι΄ αυτό και αυτή η ιστορική σκοπιά δίνεται σήμερα από τον αρθρογράφο, για να δειχθεί πως είναι ψέμα ότι υπήρξε έλλειψη «εθνικής πολιτικής». Υπήρξε, δυστυχώς, κεντρική και ιδιαίτερα παρεμβατική πολιτική, η οποία οδήγησε στα αντίθετα αποτελέσματα. Σε μας πέφτει ο κλήρος, ως νεολαίοι, να απαιτούμε ακόμη και σήμερα με μεγαλύτερη επιμονή την μεταφορά του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής. Να πάψουμε να πιστεύουμε τις ανοησίες της κυρίαρχης προπαγάνδας και της πολιτικής ορθότητας. Να ενημερωνόμαστε για όσα γίνονται σε βάρος της ασφάλειας του τόπου, είτε είμαστε χριστιανοί είτε μουσουλμάνοι. Να αποδεσμευτούμε οριστικά από τα παρακμιακά κόμματα και το προσωπικό τους, κατανοώντας ότι στο σώμα του Έλληνα πολιτικού πάντα υπήρχε, «όσο ο Λεωνίδας τόσο και ο Εφιάλτης». Να ξυπνήσουμε από τον καταναλωτικό λήθαργο, έστω και με τη βοήθεια της κρίσης, και να παλέψουμε για το δικαίωμα στη συμβίωση πληθυσμών σε ένα τόπο με ανεξιθρησκεία, με ειρήνη, σε ένα χώμα που είναι «δικό μας και... δικό μας».

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 Ιουλία - Μαρία 22-10-2013 13:24
Εγώ τον σχολιασμό τον βρήκα υπέροχο.. Πρώτα οι λαοί μετά οι κυβερνήσεις..
Παράθεση
0 #2 Κων/νος Κουτσαντωνης 22-10-2013 16:23
Πολυ καλο αρθρο..
Παράθεση
0 #3 Βαγγέλης Μπατιστάτος 25-10-2013 15:48
Φίλε Άρη, παρότι δε συμφωνούμε πάντα, στη συγκεκριμένη ανάλυση βάζεις πινελιά προσωπικής γνώσης και εμπειρίας και με βρίσκεις σύμφωνο, μαθαίνω και πράγματα που δεν ήξερα.

Συνέχισε έτσι!

Β.
Παράθεση
0 #4 Αλή αλ-Γιουνάνι 31-05-2014 22:57
Πρώτων,
οι μουσουλμάνοι της μειονότητας είναι περίπου 150.000. Από αυτούς οι 120.000 ζουν στη Δυτική Θράκη και οι υπόλοιποι 30.000 στη Γερμανία, στην υπόλοιπη Ελλάδα και στην Τουρκία. Υπάρχουν επίσης 80.000 Τούρκοι από τη Δυτική Θράκη, από τους οποίους αφαιρέθηκε η ελληνική υπηκοότητα και ζουν στην Τουρκία, κυρίως στην Κωνσταντινούπολ η (Μπουγιούκ Τσέκμετζε, Ζεϊτίν Μπουρνού κ.α.) και στην Προύσα.

Δεύτερον,
το 1923 οι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν ήταν 8.000 αλλά 90.000 περίπου και δεν ήταν το 30% του πληθυσμού της Δυτικής Θράκης αλλά η πλειοψηφία. Οι υπόλοιποι κάτοικοι της Δ.Θράκης ήταν Έλληνες και λίγοι Βούλγαροι. Αργότερα εγκατέστησαν στην περιοχή 200.000 χιλιάδες περίπου Έλληνες από τη Μικρά Ασία,από την Ανατολική Θράκη κ.α.

Τρίτον,
λένε ότι το όνομα Πομάκος προέρχεται από την ελληνική λέξη "ιππομάχος", πράγμα ψευδές. Η λέξη 'Πομάκος' δεν είναι αρχαία λέξη και προέρχεται από το βουλγαρικό ρήμα "Πομάγκαμ" (βοηθάω) με την τουρκική κατάληξη 'ακ'. Δεν γνωρίζω αν το ρήμα 'πομάγκαμ' της βουλγαρικής είναι δάνειο από την ελληνική γλώσσα (από τη λέξη 'ιππομάχος') αλλά πάντως και οι ίδιοι οι Πομάκοι (οι περισσότεροι) αποκαλούν τους εαυτούς τους: "Pomak Türkleri" (δηλαδή Τούρκοι με το όνομα ‘Πομάκ’ να έχει μία εθνοτική και όχι εθνική έννοια).
Παράθεση
0 #5 Αλή αλ-Γιουνάνι 01-03-2016 20:56
Πρώτων,
οι μουσουλμάνοι της μειονότητας είναι περίπου 140-150.000. Από αυτούς οι 120.000 ζουν στη Δυτική Θράκη και οι υπόλοιποι 30.000 στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ελλάδα, κυρίως στην Αθήνα (π.χ. στο Γκάζι), στον θεσσαλικό κάμπο, αλλά και αλλού. Υπάρχουν επίσης 46.000 Τούρκοι από τη Δυτική Θράκη, από τους οποίους αφαιρέθηκε η ελληνική υπηκοότητα με το γνωστό άρθρο 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, και ζουν στην Τουρκία, κυρίως στην Κωνσταντινούπολ η (Μπουγιούκ Τσέκμετζε, Ζεϊτίν Μπουρνού κ.α.) και στην Προύσα.

Δεύτερον,
το 1923 οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης δεν ήταν 8.000, όπως γράφουν ορισμένες ιστοσελίδες, αλλά περίπου 112.000, και δεν ήταν το 30% του πληθυσμού της Δυτικής Θράκης όπως είναι σήμερα, αλλά η πλειοψηφία. Οι υπόλοιποι κάτοικοι της Δ.Θράκης ήταν Έλληνες, και λίγοι Βούλγαροι και Εβραίοι. Αργότερα εγκατέστησαν στην περιοχή 200.000 χιλιάδες περίπου Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και από την Ανατολική Θράκη, Αρμένιους, Εβραίους, Πόντιους από τον Καύκασο κ.α.

Τρίτον,
λένε ότι το όνομα Πομάκος προέρχεται από την ελληνική λέξη “ιππομάχος”, πράγμα που δεν ισχύει. Γιατί δεν ισχύει; Η λέξη ‘Πομάκος’ δεν είναι αρχαία λέξη, δεν είναι αρχαίο όνομα/χαρακτηρι σμός, και προέρχεται από το βουλγαρικό ρήμα “Πομάγκαμ” (βοηθάω) με την τουρκική κατάληξη ‘ακ’. Δεν γνωρίζω αν το ρήμα ‘πομάγκαμ’ της βουλγαρικής είναι δάνειο από την ελληνική γλώσσα (από τη λέξη ‘ιππομάχος’) αλλά πάντως και οι ίδιοι οι Πομάκοι της Δυτικής Θράκης, τουλάχιστον οι περισσότεροι, αποκαλούν τους εαυτούς τους: “Pomak Türkleri” (Πομακότουρκοι) , δηλαδή Τούρκοι με το όνομα ‘Πομάκ’ να έχει μία προσδιοριστική/ εθνοτική και όχι εθνική έννοια. Είναι δηλαδή για τους Τούρκους το "Πομάκος" μία υποταυτότητα, όπως είναι για τους Έλληνες το "Βλάχος", το "Αρβανίτης" κ.α. Σε αυτούς που τους ενοχλεί το “Pomak Türkleri” (Πομακότουρκοι) , να θυμηθούν ότι και οι Έλληνες χρησιμοποιούν αντίστοιχους χαρακτηρισμούς, όπως π.χ. "Ελληνόβλαχοι" για τους Βλάχους που έχουν υιοθετήσει την ελληνική κουλτούρα και συνείδηση, ή "Τουρκαλβανοί" όταν αναφέρονται (ή αναφέρονταν) στους Αλβανούς που είχαν ασπαστεί το Ισλάμ, κ.τ.λ.

Τέταρτον,
οι Τσιγγάνοι αποκαλούνται στην Ελλάδα ως “Έλληνες Τσιγγάνοι”, ενώ δεν είναι Έλληνες (η καταγωγή τους είναι απ' την Ινδία). Γιατί λοιπόν οι Ρομά της Δυτικής Θράκης που είναι μουσουλμάνοι, και πολλοί από αυτούς Τουρκόφωνοι, να μην αποκαλούνται ως “Τούρκοι Τσιγγάνοι”; Εφόσον οι περισσότεροι έχουν υιοθετήσει την τουρκική κουλτούρα, και πολλοί από αυτούς, αν όχι όλοι, έχουν αφομοιωθεί από τους Τούρκους.
Παράθεση
0 #6 Αλή αλ-Γιουνάνι 01-03-2016 20:57
Λέτε ότι η Συνθήκη της Λωζάννης δεν αναγνωρίζει τουρκική μειονότητα. Σωστά. Όμως δεν αναγνωρίζει ούτε Πομάκους ούτε Τσιγγάνους. Υπάρχει αναφορά περί Πομάκων στη Συνθήκη της Λωζάννης; Η οποία να σημειωθεί ότι υπογράφηκε πριν 93 χρόνια, χωρίς φυσικά να ερωτηθούν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι (οι απλοί πολίτες). Οι άνθρωποι αυτοί στην πλειοψηφία τους έχουν ενταχθεί στην τουρκική κουλτούρα/ταυτό τητα, έχουν τουρκική εθνική συνείδηση και εσείς δεν μπορείτε να το αρνηθείτε. Είναι φιλήσυχοι άνθρωποι και συνήθως δεν προκαλούν προβλήματα, ούτε έχουν πρόθεση να δημιουργήσουν τριβές με τους χριστιανούς συμπολίτες τους. Όμως, θα πρέπει να ξέρετε ότι άλλο είναι το "Έλληνας" και άλλο το "Έλληνας πολίτης" (ή Έλληνας υπήκοος). Έλληνας πολίτης θα μπορούσε να είναι κάποιος οποιασδήποτε καταγωγής. Εγώ π.χ. θα μπορούσα να πάρω την κινεζική υπηκοότητα αλλά αυτό δεν θα με μετέτρεπε αυτόματα σε σχιστομάτη. Αν έπαιρνα την υπηκοότητα του Κονγκό, αυτό αυτομάτως δεν θα με μετέτρεπε σε Ζουλού, αν έπαιρνα την Κενυάτική υπηκοότητα, δεν θα μετατρεπόμουν αυτομάτως σε Μασάι (μία φυλή νέγρων). Οι άνθρωποι αυτοί είναι Έλληνες πολίτες, αλλά όχι Έλληνες.

Οι Πομάκοι που συντάσσονται με τον ελληνικό εθνικισμό είναι μία μειοψηφία. Θα έλεγα ότι δεν είναι ούτε το 10% των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης. Επιπλέον, ας δούμε και κάτι ακόμα. Όλοι οι μειονοτικοί της Δυτικής Θράκης (σε ποσοστό 90%) στις ευρωεκλογές του 2014 ψήφισαν το κόμμα D.E.B. που εκφράζει την τουρκική ταυτότητα. Στις επόμενες εθνικές εκλογές (το 2015) ο Πομάκος υποψήφιος του κόμματος ΑΝ.ΕΛ., Μεχμέτ Αλή Ιρφάν, που δηλώνει Έλληνας Πομάκος και είναι ομοϊδεάτης του κύριου Καραχότζα, δεν πήρε παρά μόνο λίγες εκατοντάδες ψήφους.
Παράθεση
0 #7 Αλή αλ-Γιουνάνι 01-03-2016 20:58
Οι Τούρκοι Δυτικής Θράκης, ζoυv στην Ελλάδα, εντός των συνόρων της Δυτικής Θράκης, και κατά την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, έμειναν έξω από την υποχρεωτική μετακίνηση. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία 130.000 μουσουλμάνοι - οι περισσότεροι από αυτούς Τούρκοι - ζουν στη Θράκη. Οι ρίζες των Τούρκων της Δυτικής Θράκης είναι από την περιοχή της Ανατολίας/Μικρά ς Ασίας, και κυρίως από τους Ογούζους Τούρκους (Oğuz Türkleri). Η οθωμανική κατάκτηση της Θράκης άρχισε το 1352 μ.Χ., και συνεχίστηκε κατά τα έτη 1357-1359 μ.Χ. εντατικά. Στα έγγραφα που αφορούν το έτος 1360, από τους οικισμούς και τα χωριά με τουρκικές ονομασίες στην περιοχή, φαίνεται να είναι εγκατεστημένοι σε πολλά χωριά και αγροκτήματα. Να πούμε εδώ ότι είχε ήδη προηγηθεί η μετανάστευση στην περιοχή Τούρκων από τα σελτζουκικά τουρκικά εμιράτα της δυτικής Μικράς Ασίας (από τα εμιράτα του Καρεσί και του Σαρουχάν), Τσεπνίδων Τούρκων που οι περισσότεροι ήταν Μπεκτασίδες, μουσουλμάνων από το Χορασάν (περιοχή ανατολικού Ιράν και Αφγανιστάν), κ.α. Επίσης, στην Οθωμανική περίοδο μετανάστευσαν στην περιοχή - σε μικρούς όμως αριθμούς - Αλβανοί μουσουλμάνοι, Τουρκοκρητικοί, Τσερκέζοι, Κούρδοι, κ.α.

Το 1951 υπογράφηκε το πρώτο Μορφωτικό Πρωτόκολλο, με το οποίο δεχόταν η ελληνική κυβέρνηση να διδάσκονται την τουρκική γλώσσα ως μητρική γλώσσα οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης στα μειονοτικά σχολεία. Το 1954 ψηφίστηκε ο νόμος 3065. Ο νόμος 3065/1954 (ΦΕΚ Α’ 239, 9.10.1954) ήταν ο πρώτος νόμος που ρύθμιζε τα θέματα της μειονοτικής εκπαίδευσης, και καταργήθηκε το 1979. Στον Νόμο αυτόν η Ελλάδα αναγνωρίζει τα σχολεία της μειονότητας ως Τουρκικά. Μάλιστα υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες με τις ταμπέλες των που ήταν αναρτημένες στα μειονοτικά σχολεία, τα οποία αναφέρονταν ως "τουρκικά". Η αλλαγή του χαρακτηρισμού από Τουρκικά σε Μουσουλμανικά ή Μειονοτικά (Μ/ΚΑ) θεσπίστηκε τον Μάρτιο του 1972 κατά την διάρκεια της Χούντας. Επίσης το Πρωτόκολλο του 1968 επιβεβαίωνε το Πρωτόκολλο του 1951 και τον νόμο του 1954. (Hugh Poulton, Suha Taji-Farouki (1997). Muslim Identity and the Balkan State. United Kingdom: C. Hurst & Co, σελ. 85. και Stefanos, Stavros (1997). «Cultural Rights for National Minorities: Covering the Defict in the Protection Provided by the European Convention on Human Rights». IALS Bulletin 25: 9.)

Αξίζει εδώ να πούμε ότι το 1936 δημιουργήθηκαν οι Eπιτηρούμενες Zώνες, από την ορεινή Θράκη μέχρι την Ήπειρο. Οι περιοχές κατοικίας των Πομάκων έγιναν απαγορευμένες και ελεγχόμενες με μπάρες. Για την είσοδο στις περιοχές αυτές χρειαζόταν ειδική άδεια από την αστυνομία. Οι Επιτηρούμενες Ζώνες καταργήθηκαν στις 17/11/1995 από τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης Γεράσιμο Αρσένη. Οι Πομάκοι απομονώθηκαν από το ελληνικό κράτος. Για χρόνια ένας μουσουλμάνος της Δυτικής Θράκης - και ιδιαίτερα αυτών από τα ορεινά χωριά - δεν μπορούσαν να βγάλουν άδεια οδήγησης, άδεια άσκησης επαγγέλματος, άδεια επισκευής σπιτιών, κ.α.
Παράθεση
0 #8 Αλή αλ-Γιουνάνι 01-03-2016 21:01
Οι Πομάκοι προέρχονται φυλετικά από μία μείξη ντόπιων προσλαβικών πληθυσμών με Τσεπνίδες Τούρκους, οι οποίοι ήρθαν στη Δυτ. Θράκη τον 11ο αιώνα μ.Χ., διά μέσου του Πόντου (δηλαδή των βόρειων ακτών της Μικράς Ασίας). Κατά πάσα πιθανότητα οι πρόγονοι τους αναμίχθηκαν με Πετσενέγους και Κουμάνους (τουρκικές φυλές που έφτασαν στην περιοχή τον 5ο-6ο αιώνα μ.Χ.), και δεν είναι όλοι "γαλανομάτες και ξανθοί" όπως αρέσκονται να λένε οι Έλληνες, αλλά μια μειοψηφία τους (όχι ότι αυτό έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία).

Όπως είπα, "Πομάκος" σημαίνει "βοηθός" και Πομάκοι ήταν εκείνοι οι μουσουλμάνοι που βοήθησαν τα Οθωμανικά στρατεύματα να κατασβήσουν την εξέγερση των Βουλγάρων του Μπατάκ το 1876 μ.Χ., ενώ κατά τη διάρκεια των Ρωσσοτουρκικών πολέμων οι Πομάκοι ήταν στο πλευρό των Τούρκων. Εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι στη διάρκεια των πολεμικών συγκρούσεων μουσουλμάνοι από τα βόρεια της Βουλγαρίας μετανάστευσαν σε πιο νότιες περιοχές. Το όνομα 'Πομάκος' δεν είναι αρχαίο όνομα, δεν έχει σχέση με τη λέξη 'ιππόμαχος' ή με τη λέξη 'πότης' κ.α. Η ονομασία «Πομάκοι», καταγράφεται για πρώτη φορά από το Γάλλο Ami Boué (1840) σε περιοδεία του στα Βαλκάνια το 1839, αρχίζει να χρησιμοποιείται ευρύτερα στις Οθωμανικές πηγές μετά το Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1877-78 μ.Χ. Είτε λοιπόν το "Πομάκος" προέρχεται από το "πομάγκαμ" ("βοηθάω" στα βουλγάρικα) είτε αποτελεί παραφθορά του "μομάκ" (παλικάρι) κ.α. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν και την εκδοχή ότι το "Πομάκ" είναι παραφθορά του 'ποτουρνάκ' (αυτός που εκτουρκίστηκε).

Από τους Έλληνες υποστηρίζεται ότι φυλετικά οι Πομάκοι είναι απόγονοι των αρχαίων Αγριάνων, επειδή η περιοχή τους - και συγκεκριμένα η βόρεια Θράκη και η Πελαγονία - ονομάζονταν Αχριδώ, λέξη που τη συσχετίζουν με το όνομα των αρχαίων Αγριάνων. Στην πραγματικότητα οι Αγριάνες κατοικούσαν στο κέντρο της Βαλκανικής, στα βόρεια των Παιόνων, και όχι στη Ροδόπη (όπου κατοικούσαν οι Βήσσοι, οι Οδρύσσες, κ.α.

Η Αχριδώ βρισκόταν στην Ροδόπη και αποτελούσε από τμήμα του Θέματος Φιλιππούπολης. Το Θέμα Φιλιππούπολης, Μόρας, Βερόης και Αχριδώς, ήταν διοικητική διαίρεση, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα τη Φιλιππούπολη κατά τον 12ο αιώνα. Αναφέρεται και το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού σαν Θέμα Φιλιππούπολης, Μόρας, Βερόης και Αχριδώς. Πιθανότατα δημιουργήθηκε με την ένωση των Θεμάτων Φιλιππούπολης και Βερόης και τις περιφέρειες των φρουρίων της Μόρας και της Αχριδώς. Κατά πάσα πιθανότητα όμως το όνομα "Αχριδώ" έχει κοινή προέλευση με το όνομα της πόλης Αχρίδα (ή Οχρίδα). Στα σλαβικά το όνομα της πόλης γράφεται 'Охрид' (рид σημαίνει λόφος) και προέρχεται από το на ридот που σημαίνει επί του λόφου, πάνω στον λόφο. Η Οχρίδα είναι κτισμένη αμφιθεατρικά πάνω σε έναν λόφο, στις ακτές της λίμνης. Δηλαδή πιθανότατα το όνομα "Αχριδώ" είναι σλαβικής προέλευσης και δεν σχετίζεται με τους αρχαίους Αγριάνες.

Επίσης, λέγεται ότι το Αχρέν ή αχράν (ή στα ελληνικά 'Αχριάνες'), ονομασία που χρησιμοποιούσαν οι Πομάκοι για τους εαυτούς τους παλαιότερα, προέρχεται είτε από το σλαβικό ohreyan (άξεστοι) είτε από την οθωμανική λέξη ahir - προέρχεται από τα αραβικά - που σημαίνει ο τελευταίος (στον πληθυντικό ahiriyan), δηλαδή αυτοί που ασπάστηκαν το Ισλάμ τελευταία. Τον 16ο αιώνα ο Εβλιγιά Τσελεμπί έγραφε ότι: «οι Αχριγιάν ήταν εξισλαμισμένοι χριστιανοί...» Επίσης, και ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, είναι ότι ο Εβλιγιά Τσελεμπί επίσης είπε ότι: «Αχριγιάν υπήρχαν στη Βόρεια Θράκη, στον Τύρναβο της Θεσσαλίας και στην Πελοπόννησο». Δηλαδή άτομα που εξισλαμίστηκαν υπήρχαν και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Δηλαδή ΔΕΝ ΣΥΝΔΕΟΤΑΙ οι Ahiriyan/Αχριάν ες με τους αρχαίους Αγριάνες. Άλλωστε το "ahiriyan" είχε θρησκευτική - και ΌΧΙ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΚΗ - έννοια ήδη από τον 15ο αιώνα, όπου οι μουσουλμάνοι αποκαλούσαν έτσι (υποτιμητικά) τους αιρετικούς Μπεκτασίδες: Αχιριγιάν/Αχριά νες, αυτοί που άφησαν τη θρησκεία, αυτοί που αποστάτησαν. «Αχριγιάν υπήρχαν στη Βόρεια Θράκη, στον Τύρναβο της Θεσσαλίας και στην Πελοπόννησο».

Δεν υπάρχει λοιπόν σύνδεση του ονόματος Αγριάνες με τους Πομάκους. Δεν υπάρχει κάποια απόδειξη που να πιστοποιεί τον συσχετισμό των Πομάκων με τους Αγριάνες. Οι Αγριάνες ή Αγράϊοι ή Αγριεΐς ή Αγραίοι ήταν παιονικό φύλο που κατοικούσε στην πάνω κοιλάδα του Στρυμόνα, μεταξύ Αίμου και Ροδόπης, όμως από τον 3ο αι π.Χ. και μετά δεν έχουμε ιστορικές μαρτυρίες για τους Αγριάνες. Από την άλλη, στα χρόνια του Βυζαντίου ο χώρος της Θράκης δέχθηκε τις επιδρομές πολλών και διάφορων φύλων, όπως Γότθοι, Ούννοι, Σκλαβηνοί, Άβαροι, Σλάβοι, Βούλγαροι, και αργότερα Ούζων, Κουμάνων, Αβάρων, Πετσενέγων, κ.α. Επίσης, κατά καιρούς διάφοροι πληθυσμοί μεταφέρθηκαν στην Θράκη, όπως για παράδειγμα ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής (969-976), μετέφερε Παυλικιανούς από τη Μικρά Ασία στην περιοχή της Φιλιππούπολης - ο παυλικιανισμός ήταν αίρεση - ενώ την ίδια εποχή εμφανίσθηκε στη Βουλγαρία η αίρεση του Βογομιλισμού. Είναι πολύ αμφίβολη μία απευθείας καταγωγή των Πομάκων από τους αρχαίους Αγριάνες λοιπόν, για να μην πούμε σχεδόν αδύνατη.

Επίσης, στην Ξάνθη υπάρχει μία συνοικία με το όνομα Aren ή Ahren mahallesi. Η ονομασία αυτή προέρχεται από το Ahιryan, δηλαδή η περιοχή με τα αχούρια. Στην περιοχή υπήρχαν στάβλοι (αχούρια), όπου διανυκτέρευαν με τα ζώα τους οι κάτοικοι που έρχονταν στην πόλη απ' τα βουνά, και δεν είχαν που να μείνουν. Δεν υπάρχει λοιπόν σύνδεση του Ahιryan, Αχρέν, Αρέν, κ.α., με το Αγριάνες.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση