Sound of Town 28/02/2015

Στην χώρα του μικρού πρίγκιπα

Διαβάζω καθημερινά ατελείωτα άρθρα για την πολιτική κατάσταση στην χώρα μου κ νιώθω ότι το μόνο που απασχολεί τους σημερινούς πολιτες-πολιτικούς μας είναι το ποιος θα φτάσει πρώτος στο φεγγάρι.
Κοιτάζω την πανσέληνο να ξεπροβάλει από τον Όλυμπο δειλά δειλά,σαν να ντρέπεται να μας κοιτάξει στα μάτια,σαν να βαρέθηκε να μας φωτίζει. Ένα συνηθισμένο παιχνίδι της φύσης ή απλά ένα σημάδι κ τροφή για σκέψη....

Κάθε φορά που επιστρέφω στο πατρικό μου σπίτι,οι αναμνήσεις με στοιχειώνουν. Το πρώτο μου παιχνίδι,η πρώτη μου φωτογραφία,το πτυχίο μου στον τοίχο,το πρώτο γρατσούνισμα της γριάς κιθάρας μου. Τα ατελείωτα βράδια  με μια ξυλόσομπα κ φάλτσες μουσικές, φτιάχνοντας τους Μύστες. Τα βράδια με την παρέα μου σε ένα εγκαταλειμμένο μοναστήρι στην μέση του πουθενά. Τα 16 χρόνια του σίνεμα. Τα πάρτυ οι εφηβικές μας τρέλες. Τα ξενύχτια. Το πρώτο μου φιλί κ ένας έρωτας που στοιχειώνει...Οι δίσκοι του Παύλου. Το χαλασμένο πικάπ. Τα κύπελλα από τα power of people. Οι πρώτοι μου στίχοι κ ατελείωτες ώρες μοναξιάς. Οι κουβέντες με την γιαγιά μου για το αντάρτικο. Οι βόλτες στον Όλυμπο. Όλα μου φωνάζουν μείνε. Κι όμως λίγο πριν κοιμηθώ,ψάχνω στην βαλίτσα μου κάτι να φορέσω κ πέφτω πάνω σε μια μπλούζα με ένα σύνθημα, "κάθε ανάσα ένα βήμα πιο κοντά στα όνειρα μας".

Το παρελθόν λένε ότι σε κάνει ότι είσαι... Κι όμως απόψε σας Χαρίζω το βασίλειο μου... Μερικά πράγματα στην ζωή Αξίζουν πιο πολύ κ από ένα βασίλειο. Κάθε τέτοια Μέρα του χρόνου το γεμάτο φεγγάρι μου φέρνει στο νου μου στιγμές που πέρασαν. Τότε που μαζευόμασταν στην κορυφή ενός λόφου και σηκώνοντας τα χέρια μας ψηλά,ονειρευόμασταν ότι θα ρθει μια μέρα που θα μεγαλώσουμε και τότε το φεγγάρι θα μας ανήκει. Πέρασαν πολλά γεμάτα φεγγάρια από τότε. Κανένα όμως δεν καταφέραμε να πιάσουμε. Οι λόφοι αδειάσανε. Η παρέα χάθηκε. Ψηλώσαμε, τα χέρια μας μεγάλωσαν,αλλά το φεγγάρι συνεχώς φαίνεται πιο απόμακρο. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι είναι αδύνατον να φτάσεις κάτι που δεν σου ανήκει. Τουλάχιστον όχι μόνος. Και τελικά κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Δεν έχει σημασία αν μπορείς να αγγίξεις το φεγγάρι αλλά με πόσους μπορείς να μοιραστείς συγχρόνως την λάμψη του. Δεν έχει σημασία να φθάσεις στο φως. Αρκεί να νιώσεις την λάμψη του.

Γιατί λοιπόν τα γράφω όλα αυτά?

Διαβάζω καθημερινά ατελείωτα άρθρα για την πολιτική κατάσταση στην χώρα μου κ νιώθω ότι το μόνο που απασχολεί τους σημερινούς πολιτες-πολιτικούς μας είναι το ποιος θα φτάσει πρώτος στο φεγγάρι. Στον προσωπικό του στόχο δηλαδή. Χάσαμε χρόνο,χάσαμε ατελείωτες ώρες κοιτάζοντας το φεγγάρι χαζεύοντας την λάμψη του κ αρνηθήκαμε να χαμηλώσουμε το βλέμμα μας κ να δούμε την πραγματικότητα. Κάτω από το μπαλκόνι μας άνθρωποι κοιμούνται σε χαρτόκουτα, οι πόλεις μας μοιάζουν με τάφους ψυχών. Τα σκουπίδια ψηλώσανε πιο γρήγορα από τα δέντρα της αυλής μας. Χαθήκαμε σε ατελείωτες ώρες μοναξιάς κ νοσταλγίας του χθες,εν αναμονή του αύριο κ το παρόν έπαψε να μας αφορά!

Όλα αυτά τα χρόνια οι πολιτικοί μας κοιτάζουνε απλά τον ουρανό, καθισμένοι στις βαριές καρέκλες τους κ μαγεύονται από την λάμψη της εξουσίας. Σε καμία άλλη χώρα του κόσμου δεν συμβαίνει το ίδιο. Αντί να πιέζουμε για αλλαγές κ γρήγορες μεταρρυθμίσεις,προσπαθούμε απλά να αποφύγουμε την έξοδο από το Ευρώ. Ο ασθενής πεθαίνει κ εμείς του δίνουμε αναπνοές ενώ όλα τα στοιχεία μας λένε ότι χρειάζεται μεταμόσχευση. Η σύγκρουση με την πραγματικότητα μας οδηγεί στην ήττα. Ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε αν θέλουμε,όχι αν μπορούμε να τα καταφέρουμε. Όλοι μαζί. Εδώ κ τώρα. Στο παρόν. Χωρίς μνήμες από το παρελθόν, χωρίς φανφάρες για το μέλλον.

Θα τα αλλάξουμε όλα.....
Κάποια στιγμή στο μέλλον όμως...

Αναρωτιέμαι λοιπόν πως θα υπάρξει μέλλον χωρίς παρόν. Για να φτάσεις στο φεγγάρι πρέπει να έχεις πρώτα από όλα στόχο. Πρέπει να σχεδιάσεις μια σκάλα μέχρι τον ουρανό,να βρεις ανθρώπους να φτιάξουνε την σκάλα και το ποιο σημαντικό απ όλα να εμπιστευτείς ανθρώπους να κρατήσουν την σκάλα για να ανέβεις.

Και να θυμάσαι πάντα ότι αν εκείνοι αφήσουνε την σκάλα, τότε η πτώση θα είναι σκληρή κ επώδυνη και το φεγγάρι ξανά μακρινό!
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση