Κοινωνία 09/07/2015

Κοινωνική συνείδηση και συλλογικές ευθύνες

Δηλαδή από όλους εμάς, ως καλλιεργητές και φορείς ανάπτυξης της Κοινωνικής Συνείδησης · του καταλύτη αποτίναξης του παραλογισμού και των ευτελών προτύπων που τόσο πολύ έχουν αποπροσανατολίσει και, τελικά, καταδυναστεύουν τη κοινωνία μας.
Ευθύνεται τελικά η κοινωνία μας για τη διολίσθηση της ζωής της στα σημερινά τραγικά επίπεδα ή, την ευθύνη τη φέρουν ακέραια οι πολιτικοί;

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος πιστεύει πως η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά το πολιτικό κατεστημένο, ενώ η κοινωνία είναι πλήρως ανεύθυνη. Τότε, θα άξιζε να αναρωτηθεί κάτι ακόμα:  << Εάν μία τόσο ανεύθυνη κοινωνία, που επί δεκαετίες γίνεται κατ’ εξακολούθηση άβουλο θύμα μίας κατηγορίας ανθρώπων που η ίδια μονίμως χειροκροτούσε, της αξίζει τελικά να διασωθεί; >>

Έστω ότι της αξίζει να διασωθεί. Στο κάτω-κάτω, Έλληνες είμαστε, θέλουμε να διασωθεί. Τι θα ήταν όμως αυτό που θα την προφύλασσε από το να θυματοποιηθεί πάλι στο μέλλον, ώστε η διάσωσή της να έχει ιστορικό νόημα;

Καθότι το πρώτο ερώτημα είναι περισσότερο φιλοσοφικό, προσφερόμενο για στοχασμό παρά για απαντήσεις, θα αποπειραθώ να δώσω μία προσεγγιστική απάντηση μονάχα στο δεύτερο υπο-ερώτημα: << Είναι η γόνιμη και βαθειά αυτοκριτική που, εμμέσως, ισοδυναμεί με αναγνώριση της συλλογικής ευθύνης της. Αυτό, θα επιφέρει διεργασίες κοινωνικής ωρίμανσης η οποία, στη συνέχεια, δρομολογεί τις δυναμικές εκείνες που οδηγούν σε διεξόδους και σε λύσεις. >>

Κοινωνία που δεν ασκεί αυτοκριτική, αυτο-καταδικάζεται να καταλήξει σε σπιράλ θανάτου, περιθωριοποιείται και, τελικά, αφανίζεται. Είτε από μαρασμό και αυτοδιάλυση, γινόμενη βορά των πιο επιτήδειων, είτε από παράλυση, γινόμενη βορά ολοκληρωτικών καθεστώτων. Ένα κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας είναι η ασθενικές της επιδόσεις στον τομέα της καλλιέργειας κοινωνικής συνείδησης. Ως συνέπεια αυτού, η έννοια της συλλογικής ευθύνης δεν έχει ακόμα γίνει επαρκώς αντιληπτή· απεναντίας, δαιμονοποιείται, θυσιαζόμενη στο βωμό της προστασίας μίας νοσηρής αντίληψης περί ατομικότητας.

Η αναφορά στην έννοια ‘ευθύνη’, γίνεται εδώ σύμφωνα και με τις δύο εκδοχές της:

Α) Την κατανόηση (και αποδοχή) των συλλογικών ευθυνών για τις αποτυχημένες πορείες του παρελθόντος που μας οδήγησαν στο συγκεκριμένο παρόν, ως εφαλτήριο για αναθεώρηση και αναδιοργάνωση των κοινωνικών δομών, καθώς και καλλιέργεια οραματικών συλλογικών και εθνικών στοχεύσεων.

Β) Τη συνειδητοποίηση της αξίας του συμμετοχικού ρόλου του πολίτη στην αποτελεσματική αξιοποίηση και διαχείριση των δημοκρατικών θεσμών· και σε παρόντα χρόνο αλλά και, ως στοιχείο μία παγιώμενης εθνικής πορείας προόδου και ευμάρειας.Με τη κοινωνική συνείδηση και την αντίληψη της συλλογικής ευθύνης ευρισκόμενες σε νηπιακό στάδιο, παραμένουμε νοητικά εγκλωβισμένοι σε μία κοινωνικά άγονη αντίληψη της ευθύνης. Την υποβαθμίζουμε νοηματικά σε «φταίξιμο», σε ατομική υπόθεση κάποιων και, μάλιστα, με έναν στενόμυαλο, επιλεκτικό και μη παραγωγικό τρόπο.

Περιοριζόμενοι στην εξέταση της μόνο ως ατομική, κάνουμε δύο πολύ κρίσιμα σφάλματα:

α) Αναζητούμε μονίμως ενόχους ενώ δεν διερευνάμε αιτίες. Ενόχους, σε πρόσωπα ή οντότητες, στους οποίους αποδίδουμε τις συνολικές ευθύνες για τα δεινά μας, ξεφορτώνοντας επάνω τους οποιαδήποτε δική μας υπόνοια συν-υπευθυνότητας. Είναι η τακτική της υπόδειξης πάντοτε κάποιων "άλλων" που είναι ένοχοι.

β) Αξιολογούμε τον εαυτό μας ως μία ξεχωριστή και αυτόνομη μονάδα· συνήθως τον δικαιώνουμε πλήρως, απαλλάσσοντάς τον από κάθε έμμεση ή άμεση ευθύνη· «εξαγνισμένοι» πλέον, θεωρούμε ότι έχουμε εκπληρώσει το ατομικό καθήκον που μας αναλογεί κοινωνικά.

Έτσι, είναι τώρα «οι άλλοι» που φταίνε, συνεπώς είναι μόνο εκείνοι (και ποτέ, Και εμείς) οι «ένοχοι» που οφείλουν να απολογηθούν, να βελτιωθούν και να υποστούν απώλειες ώστε να αποκατασταθεί η κλονισμένη κοινωνική ισορροπία που… εκείνοι οι "άλλοι", μόνοι τους, προκάλεσαν. Εμείς, οι άμεμπτοι, περιοριζόμαστε στον -συνειδησιακά βολικό- ρόλο τού… «άτυχου θύματος».Η συναίσθηση της συλλογικής υπευθυνότητας είναι όμως κάτι που ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια της άμεσης και προσωπικής ευθύνης για κάποια συγκεκριμένη πράξη. Δεν στοχεύει να ενοχοποιήσει τον πολίτη-άτομο, καταδικάζοντάς τον ως 'φταίχτη'.

Απεναντίας, στοχεύει να τον εξυψώσει· να τον βοηθήσει να αντιληφθεί τον ευρύτερο διαδραστικό του ρόλο στη ζωή της ομάδας-κοινωνίας.

Η καλλιέργεια της θα δημιουργούσε πρόσφορο πεδίο για σπουδαίες και κοινωνικά πολύ αποδοτικές λειτουργίες, όπως:
- γόνιμη αυτοκριτική,
- συναινέσεις και συμπράξεις,
- καλλιέργεια κοινών εθνικών οραμάτων και στόχων,
- ωρίμανση και εκβάθυνση της δημοκρατίας.

Αντιθέτως, η συνεχιζόμενη απόρριψη και δαιμονοποίησή της (συχνά, με το ρηχό και απαίδευτο πρόσχημα ότι είναι εργαλείο "σκλαβώματος" της ατομικότητάς ή, της "ελευθερίας" μας), αφήνει ζωτικό χώρο σε ένα σωρό από αρνητικές δυναμικές. Διαμορφώνει ένα εκκωφαντικό κλίμα αντιπαραθέσεων και στείρας αντιπαλότητας ως προς το ποιος είναι περισσότερο «ένοχος», χτίζει πελώρια 'Εγώ' ανατροφοδοτώντας τον ατομικισμό και την εθνική διχόνοια.

Η νοσηρή και ενεργοβόρος αυτή κατάσταση, αποδυναμώνει κάθε διάθεση ερευνητικής σκέψης για ανάλυση και κατανόηση της πραγματικότητας και των βαθύτερων γενεσιουργών αιτιών των όσων δυσχερειών τη συνθέτουν. Εν τέλει, αποτρέπει την δημιουργική αναζήτηση εφικτών διεξόδων και βιώσιμων λύσεων, ανατροφοδοτώντας έτσι τις υπάρχουσες αδιέξοδες παθογένειες.Ως έθνος, οι Έλληνες παραμένουμε σε μεγάλο βαθμό δέσμιοι των αποτελεσμάτων της ελλιπούς ανάπτυξης Κοινωνικής Συνείδησης εντός της πολιτείας μας. Ένα έλλειμμα που διαχρονικά υπονομεύει τη καλλιέργεια ομαδικού πνεύματος και την πίστη στην αξία της συλλογικότητας.

Αποθαρρύνει την επένδυση στην ιδέα του συλλογικού, μέσω του οποίου το άτομο θα κατέληγε εν τέλει να ωφεληθεί προσωπικά και, μάλιστα, τελικά, με πολλαπλασιαστικό τρόπο και εντός πολύ πιο σταθερού και παραγωγικού θεσμικού πλαισίου ζωής.

Η θλιβερή απόληξη αυτού του φαινομένου σε περιόδους πανικού και απόγνωσης, είναι η εύκολη πολιτική καταφυγή στην αγκαλιά του ψυχολογικά γνώριμου. Στη μεσσιανική εξάρτηση από πολιτικά κόμματα καιροσκοπικής δημαγωγικής αντίληψης.

Τέτοιοι πολιτικοί φορείς, εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες των περιστάσεων, εδράζουν την υπόσταση και την επιβίωσή τους στη δημιουργία ψυχολογικών αγελών, δομώντας τες επάνω σε εύπεπτες ιδεοληπτικές βάσεις,
όπως:
- εμπόριο διχαστικού μίσους με πύρινες καταγγελτικές ρητορικές ενοχοποίησης και καταδίκης κάποιων "άλλων",
- δημαγωγική εκμετάλλευση της ψυχολογικής συσπειρωτικής επιρροής που ασκούν τα παραδοσιακά σύμβολα (που απλώς τα καπηλεύονται). Το κύριο τρίπτυχο συμβόλων: πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, με εσχάτως ιδιαίτερη έμφαση στο υπερσύμβολο της «πατρίδος».
- υποσχετική άμεσης εφαρμογής εύκολων, εύηχων και 'λυτρωτικών' υποσχετικών συνθημάτων περί ζητημάτων κοινωνικής ευαισθησίας, λύσεις για τις οποίες καταγγέλλουν ότι οι «αντίπαλοί»  τους (οι …ένοχοι), σκοπίμως και με δόλο αποκρύπτουν.

Ποτέ όμως (δεν εδράζουν την υπόστασή τους) στην καλλιέργεια και διάχυση της ελεύθερης Κριτικής Σκέψης και της Αυτοκριτικής, αλλά ούτε σε βαθύτερες οραματικές διακηρύξεις οι οποίες να εμπνέονται και διέπονται σε βάθος από την αύρα μίας συγκροτημένης και Ερευνητικής Λογικής.

Οι χώροι αυτοί δεν προσφέρουν τίποτα θετικό, καμιά βιώσιμη ελπίδα. Παρά μόνο, αναπαράγουν –ριζώνοντάς τες ακόμα βαθύτερα- τις γενεσιουργές αιτίες της κρίσης·  αιτίες, που βρίσκονται στη σφαίρα των συλλογικών ηθικών αξιών που έχουν προ πολλού εκπέσει.

Με έμμεσο αλλά δραστικό τρόπο, συνεχίζουν να προάγουν τον ατομικισμό και το κλίμα διασπαστικής διχόνοιας, καλλιεργώντας παράλληλα την ακρισία μέσω της αφομοίωσης εύπεπτων συνθημάτων που ισχυροποιούν τις ιδεοληψίες, το φανατισμό και τον οπαδισμό.

Εντός των κόλπων αυτών των κομματικών οργανισμών, η ερευνητική σκέψη τελεί κρυφά ‘υπό διωγμόν’, καθότι η τυχόν ζωτικότητά της θα "απειλούσε" να διευρύνει την κοινωνική συνείδηση και τους ορίζοντες κοινωνικής αντίληψης του ατόμου·  κάτι που, δεν θα εξυπηρετούσε τους ιδιοτελείς κομματικούς στόχους για επιβίωση και, μερικό έστω, εναγκαλισμό με τη πολυπόθητη εξουσία.

Πρόκειται για μία αποκαρδιωτική παγιωμένη κατάσταση που, παρότι σήμερα δέχεται ισχυρότατους κλονισμούς, είναι πολύ δύσκολο να ανατραπεί. Οι αντιστάσεις και η αδράνεια που την διέπουν είναι δυνάμεις πανίσχυρες.

Η κοινωνία μας βιώνει μία τελματώδη κατάσταση προχωρημένης εσωτερικής αποσάθρωσης. Κατάσταση όπου έχουν ωριμάσει συνθήκες επανάστασης. Μίας αντισυμβατικού τύπου εσωτερικής επανάστασης. Της επανάστασης του Ορθού Λόγου και της αφυπνισμένης εσωτερικής συνείδησης.

Το κύριο όπλο σε αυτή την επανάσταση είναι η καλλιέργεια Προτύπων Σκέψης και μεθοδικού Συγκροτημένου Λόγου. Είναι η προώθηση και ανάδειξη αυτών των πνευματικών και νοητικών αρετών, μέσω της μεθόδου του έμπρακτου παραδείγματος.

Εφόσον τα Πρότυπα Σκέψης και Λόγου, σταδιακά, μπορέσουν να γίνουν ευρύτερα αντιληπτά, η συνειδητοποιημένη αφομοίωσή τους θα αποκαλύπτει, καταδεικνύοντάς την, τη σημερινή ύπουλη κυριαρχία του παραλογισμού. Αυτό, θα ήταν το καταλυτικό σημείο εκκίνησης για την αποδόμησή του, εγκαθιδρύοντας προοδευτικά τη (χαμένη) Κοινή Λογική και καθιστώντας την ισχυρό καταλύτη ποιοτικής αναβάθμισης του δημόσιου βίου του τόπου.Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος εξαρτάται σημαντικά από όσους ανθρώπους κατέχουν επαρκώς αυτές τις φωτεινές ποιότητες, οι οποίοι διαθέτουν, διεκδικούν, ή θα πρέπει να διεκδικήσουν βήμα δημόσιου λόγου.

Εξίσου όμως ή, και ακόμα περισσότερο, στηρίζεται στη διάχυση αυτού του πνεύματος ως Πρότυπο Επικοινωνίας στους διαλόγους της καθημερινής μας ζωής, εκτός και εντός των κοινωνικών δικτύων.

Δηλαδή από όλους εμάς, ως καλλιεργητές και φορείς ανάπτυξης  της Κοινωνικής Συνείδησης · του καταλύτη αποτίναξης του παραλογισμού και των ευτελών προτύπων που τόσο πολύ έχουν αποπροσανατολίσει και, τελικά, καταδυναστεύουν τη κοινωνία μας.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 Γιαγκος Γεωργιος 11-07-2015 23:58
Με λιγα λογια φταιει ο λαος γιατι ειναι λαος και δεν ειναι κατοχος του ορθου λογου.
Πολυ απλο. Πως δεν το σκεφτηκε κανεις τοσα χρονια;
Το μονο προβλημα ειναι οτι τα μεσα για την εκπαιδευση του λαου τα εχει το κρατος και το κρατος το διοικουν οι πολιτικοι.
Αν οι πολιτικοι ηταν της προκοπης,θα σημαινε βεβαια οτι ο λαος δεν εχει αναγκη αλλης εκπαιδευσης αφου επιλεγει σωστα, ενω αν ειναι σαν τους σημερινους, δεν πρεπει κανεις να περιμενει να εκπαιδευσουν τον λαο για να τους διωξει.
Καταληγουμε λοιπον στο συμπερασμα οτι ο λαος πρεπει να θεωρει υπευθυνους τους πολιτικους και οχι τον εαυτο του, ακομη και για την ελλειψη λογικης που επιδεικνυει.
Οσο για τον σπουδαιο διαδραστικο ρολο του λαου φανηκε και στον τροπο που οι πολιτικοι τον υπακουσαν και στο τελευταιο δημοψηφισμα.
Υποθετω οτι κι εσυ θα εισαι πολυ ικανοποιημενος που η "δημοκρατια" θριαμβευσε εναντια στην βλακεια του λαου.
Ο λαος δεν επηρεαζει καμια κατασταση σ αυτο το πολιτευμα.
Ειναι ο δημοκρατικος φερετζες της ολιγαρχιας.
Σου εχω ξαναπει οτι εισαι μπερδεμενος και πολυ απεχεις απο το να κατεχεις τον ορθο λογο, για αυτο καλα θα κανεις να ακους και μερικα απο αυτα που λες σχετικα με την αναγκη αυτοκριτικης.
Θεωρεις πολυ σωστα οτι το "εμεις" πρεπει να μπαινει μπροστα απο το "εγω" και αμεσως μετα αναφερεις απαξιωτικα τις τρεις κορυφαιες ομαδικες εκδηλωσεις των ανθρωπων.
Πατριδα, θρησκεια και οικογενεια.
Δηλαδη που θα επρεπε να δειχνουμε ομαδικο πνευμα; Στο γηπεδο; Στο κομμα; Στον εξωραιστικο συλλογο Κωλοπετεινιτσης;
Δεν καταλαβα ακριβως ποιοι ειναι αυτοι που προτεινουν ευκολες λυσεις.
Αυτοι ειδικα που "υπερπροβαλλουν " την Πατριδα
μιλανε για το σουβλισμα του Διακου για το γδαρσιμο του Ησαια, για την θυσια του Λεωνιδα, για τους εκτελεσθεντες μαχητες της ΕΟΚΑ, για τους προστατες των Οχυρων.
Πουθενα δεν λενε οτι η ελευθερια και η ευημερια κερδιζεται ευκολα.
Ουτε το αλλο με το διχαστικο μισος καταλαβα, αλλα υποθετω οτι εχει σχεση κι αυτο με την "υπερπροβολη" του συμβολου της Πατριδας.
Βεβαια θα μπορουσε να λυθει ανετα το προβλημα αν ολοι υπακουσουμε στην ανωτερη λογικη σου και ενωθουμε ολοι μαζι σαν μια γροθια για να υποστηριξουμε το ξεπουλημα της χωρας μας και τον αφανισμο των παιδιων μας.
Οι ανθρωποι ομως εχουν το κακο ελαττωμα να διαφωνουν μεταξυ τους.
Για πες λοιπον τι πρεπει να κανει οποιος βλεπει την πατριδα του κατεστραμενη, καταξευτιλιζομε νη, αοπλη, χωρις εθνικη κυριαρχια και τον λαο της σε πορεια εξαφανισης;
Να πει οτι αυτοι που μας εφτασαν εδω ειναι καλοι και τιμιοι ανθρωποι και δεν πρεπει να τους ζητηθουν ευθυνες;
Για να μην προκληθει διχασμος με ποιους;
Με αυτους που πιστευουν οτι καλα εκαναν και μας κατεστρεψαν; Υπαρχουν τετοιοι;
Αν υπαρχουν και μπουνε αναμεσα σε μενα και στους ενοχους γι αυτην την κατασταση, ειμαι προθυμοτατος να τους κρεμασω διπλα τους.
Τοση βλακεια κατανταει εγκλημα.
Παράθεση
+1 #2 Ιωάννης Παπαδόπουλος 19-07-2015 21:10
Το κείμενο δεν προσπαθεί να επιβάλει απόψεις. Καταθέτει σκέψεις τις οποίες ο καθένας αξιολογεί εάν του παρέχουν κίνητρο για επιμέρους δικούς του στοχασμούς.

Δεν αναφέρθηκα απαξιωτικά με κανένα τρόπο στα σύμβολα "Πατριδα, θρησκεια και οικογενεια" . Απεναντίας, στηλιτεύω την προσπάθεια *καπηλείας* αυτών των συμβόλων που (θεωρώ ότι γίνεται από πολλούς πολιτικούς κύκλους) με τον πονηρό ωφελιμιστικό σκοπό να δημιουργηθούν μάζες άκριτων 'ακολούθων' με χαρακτηριστικά τους το φουσκωμένο συναίσθημα και την ατροφική κριτική σκέψη, δηλαδή εύκολα χειραγωγίσιμους.

Το κεντρικό νόημα είναι ότι όταν ένας πολίτης φορτώνει όλες τις κοινωνικές ευθύνες σε κάποια πρόσωπα, ακόμα και εάν αυτά τα πρόσωπα έχουν όντως βαριές ευθύνες, παύει να ενδιαφέρεται να ερευνήσει τη δική του συνεισφορά και της υπόλοιπης κοινωνίας (είτε ενεργητική είτε παθητική) στην ύπαρξη, συντήρηση ή, διόγκωση του προβλήματος.

Το ότι ο ορθός λόγος έχει ατροφήσει στη κοινωνία μας, είναι μάλλον κάτι αδιαμφισβήτητο. Είναι κάτι που -ως κοινωνία- το πληρώνουμε με την αδυναμία μας να θέσουμε υψηλό τον πήχη των προδιαγραφών του πολιτικού μας προσωπικού ώστε τελικά να δεσπόζουν στο προσκήνιο οι πάσης φύσεως πολιτικοί... "τενεκέδες".

Ο ορθός λόγος -με όλα τα πολιτικά και πολιτισμικά εθνικά οφέλη του- θα επανέλθει μόνο εάν αρχίσουν να προωθούνται νέα πρότυπα πολιτικών προσώπων (πρότυπα καλλιέργειας, ηθικής, συγκροτημένου λόγου κτλ) έναντι των λαϊκιστών. Οι άνθρωποι αυτοί, υποχρεωτικά, θα μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας η οποία όμως ακούγεται πολύ δυσάρεστη και ανεπιθύμητη, κάτι που τους κάθιστά αντιδημοφιλείς.

Η ανάδειξη και εδραίωση θετικών Προτύπων, εάν δεν υποστηριχθεί δυναμικά από τους πολίτες, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ οικειοθελώς από το πολιτικό σύστημα, το οποίο μονίμως θα αλλάζει καμουφλάζ ώστε να μπορεί να συνεχίσει να επικυριαρχεί.

Αυτό είναι το μήνυμα.
Παράθεση
0 #3 Γιαγκος Γεωργιος 20-07-2015 02:03
Το σχολιο μου δεν αμφισβητησε αυτα, αν και επεσημανα οτι ειναι ευχολογια, αφου η παιδεια που χρειαζεται υποχρεωτικα παρεχεται απο το κρατος και οι ανθρωποι εχουν ορισμενες δυνατοτητες.
Αν αφησεις καποιον δεμενο στον ηλιο για τρεις μερες δεν θα φταιει αυτος που πεθανε, επειδη εσυ θεωρεις οτι επρεπε να αντεχει τεσσερις.
Οταν ενα συστημα μπορει και κοροιδευει τον λαο, σημαινει εκ των πραγματων οτι ο λαος δεν ειχε την δυνατοτητα να μην κοροιδευτει.
Αφου δεν μπορουμε να αλλαξουμε τις δυνατοτητες του λαου, πρεπει να φροντισουμε να μην εχουμε συστηματα που μπορουν να τον κοροιδευουν.
Ειχα ομως κι εχω σοβαρες ενστασεις για καποια αλλα σημεια του αρθρου.
Δεν καταλαβα, ας πουμε, τι ακριβως προτεινεις.
Να μην χρησιμοποιουμε καθολου τα συνθηματα για την πατριδα την θρησκεια και την οικογενεια, η να ερχομαστε πρωτα να σου παιρνουμε την αδεια;
Γιατι προφανως η δεν πρεπει να μιλαει κανενας γι αυτα, η οποιος μιλαει να παιρνει απο καπου τα διαπιστευτηρια οτι ειναι ειλικρινης.
Απο ποιον; Απο τον αθεο, διεθνιστη και αγαμο εκ πεποιθησεως πρωθυπουργο;
Η απο τον καραγκιοζη φιλελευθερο κοσμοπολιτη Σαμαρα που ετρεχε στο αγιο ορος και εκανε τον ψαλτη μπας και παρει κανα ψηφαλακι και μετα εφερνε αντιρατσιστικα, τζαμια και εσχατως βαζει πλατη και σε λαθρονομοσχεδια;
Μηπως απο τον 1/4 (κι αν) Ελληνα ΓΑΠ η απο τον Τουρκογλου;
Σε επομενο αρθρο σου φροντισε να διευκρινισεις ποιος δινει τις αδειες να παω να παρω.
Ακομη καλυτερα γινε πιο συγκεκριμμενος. Ποιος ειναι αυτος που καπηλευεται και τι αποδειξεις εχεις οτι ειναι υποκριτης. Αυτο αλλωστε απαιτει και η ορθος λογος αλλιως τα λεγομενα ειναι απλη συκοφαντια.
Ο ορθος λογος εχει ατροφησει γιατι ο καθενας θεωρει τις αποψεις του ορθολογικες και δεν ειναι διατεθειμενος να τις βαλει στην βασανο του διαλογου.
Το οτι εγω η εσυ πιστευουμε οτι σκεφτομαστε λογικα δεν σημαινει τιποτα.
Το θεμα ειναι τι μπορουμε να αποδειξουμε.
Οταν ο καθενας κλεινεται στους "επιμερους δικους του στοχασμους" το παιχνιδι εχει χαθει.
Στην ιστοσελιδα αυτη που ειναι απο τις ελαχιστες που φιλοξενουν αρθρα οποιου εχει κατι να πει, υπαρχουν πολλοι αρθρογραφοι και ελαχιστοι σχολιαστες.
Αυτο σημαινει οτι ολοι προτιμουν να μιλανε μονοι τους παραλληλα παρα να διασταυρωνουν τις αποψεις τους και να τις παραδιδουν σε ελεγχο.
Αυτο ειναι αδιεξοδο.
Ετσι λοιπον οταν διαβαζω πραγματα με τα οποια δεν συμφωνω διατυπωνω την γνωμη μου κι εγω χωρις να θελω να την επιβαλλω, απλως για να υπαρχει και ο αντιλογος.
Αν μερικες φορες ειμαι πιο επιθετικος απ οσο θα ηθελα, ειναι γιατι ειμαι τιμιος και οτι εχω να πω το λεω στα ισα και δεν μ αρεσουν τα

-----------------------------------------
Με έμμεσο αλλά δραστικό τρόπο, συνεχίζουν να προάγουν τον ατομικισμό και το κλίμα διασπαστικής διχόνοιας, καλλιεργώντας παράλληλα την ακρισία μέσω της αφομοίωσης εύπεπτων συνθημάτων που ισχυροποιούν τις ιδεοληψίες, το φανατισμό και τον οπαδισμό.

Εντός των κόλπων αυτών των κομματικών οργανισμών, η ερευνητική σκέψη τελεί κρυφά ‘υπό διωγμόν’, καθότι η τυχόν ζωτικότητά της θα "απειλούσε" να διευρύνει την κοινωνική συνείδηση και τους ορίζοντες κοινωνικής αντίληψης του ατόμου· κάτι που, δεν θα εξυπηρετούσε τους ιδιοτελείς κομματικούς στόχους για επιβίωση και, μερικό έστω, εναγκαλισμό με τη πολυπόθητη εξουσία.
----------------------------------------------------
Αν καποιος θελει να με πει ανοητο, θα προτιμουσα να μου το πει στα ισα και να εχει και το σθενος να το υποστηριξει.
Προφανως, αφου ενημερωθηκες οχι απο δημαγωγους, αλλα απο τον Καμπουρακη και την Τρεμη, τον Αυτια και τον Πρετνετερη, εισαι σε θεση να γνωριζεις ακριβως ποιες ειναι οι "ιδεοληψιες" και οι "ιδιοτελεις κομματικοι στοχοι" που εχουν μονο "αυτοι" και οχι οι αλλοι κομματικοι οργανισμοι.
Εχεις επι τριαντα χρονια, δεκα καναλια, εκατο εφημεριδες και ολα τα αλλα κομματα της βουλης να σου λενε τις ιδιες σαχλαμαρες περι ενωμενης Ευρωπης, δημοκρατιας, πολυφυλετικοτητ ας, διαφορετικοτητα ς και αντιρατσισμου απο το πρωι μεχρι το βραδυ χωρις αντιλογο αφου τα ΜΜΕ τους ανηκουν. Και ψαχνεις για δημαγωγους αλλου;
Ψαχνεις αλλου για ανοητους που καταπινουν αμασητα "ευπεπτα συνθηματα" και ιδεοληψιες;
Εχεις μπροστα σου τους νταβατζηδες Μπομπολοαλαφουζ οβαρδινογιαννηδ ες των καναλιων και τους κονομημενους Σαμαροβενιζελοπ απανδρεοκαραμαν λοσημιτηδες και ψαχνεις αλλου για "ιδοτελεις στοχους";
Εχεις μπροστα σου πρωθυπουργους να δινουν εντολες να φυλακιστουν πολιτικοι αντιπαλοι και ολα τα κομματα να κανουν οτι δεν ακουσαν και δεν ειδαν και τα καναλια να βριζουν ολημερις και ολονυχτις φωναζοντας για φασιστες και ναζι και εγκληματιες, και μιλας για διχαστικο μισος;
Και για κερασακι στην τουρτα με προτρεπεις να γινω λογικος σαν κι εσενα;
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση