Κοινωνία 19/06/2015

"Μένουμε Ευρώπη" ή, πώς λόγω δυσανεξίας στην αντίθετη άποψη, "διολισθαίνουμε προς Ανατολάς"

Όμως η χώρα σε καμία περίπτωση δεν ανήκει σε κάποιους μόνο, όπως αυτοί οι κάποιοι υποσυνείδητα πιστεύουν. Θα πρέπει λοιπόν να είναι σαφές πως όσοι δεν συμμερίζονται τις -ολοκληρωτικής αντίληψης- θεωρήσεις αυτών των ‘κάποιων’ περί δημοκρατικότητας, δεν θα παραμένουν για πάντα υπομονετικά αδρανείς έναντι αυτού του παραλογισμού.

Χθες το απόγευμα, μαζί με αρκετές χιλιάδες συμπολιτών μας, συμμετείχα στη συγκέντρωση «Μένουμε Ευρώπη» στη πλατεία Συντάγματος.

Το κλίμα ήταν σαφώς (και σοφώς) πολιτισμένο, καθότι η συγκέντρωση δεν ήταν υπό τη σκέπη και καθοδήγηση κανενός κόμματος. Δεν υπήρξαν κομματικά ‘λάβαρα’ και καπελώματα, δεν υπήρχαν τα γνωστά πανώ και τα ξύλινα συνθήματα.

Κυρίως όμως,

δεν υπήρχε το κυρίαρχο ελληνικό εμφυλιοπολεμικό κλίμα των συνθημάτων «λεκτικής βίας και ταπείνωσης των… «κακών αντιπάλων».

Σε όλη τη διάρκεια της διαδήλωσης, μόνο ένα σύνθημα ακούστηκε: «Ελλάδα, Ευρώπη, Δημοκρατία»·

Σε πείσμα τόσων και τόσων που, αρκετά ευτελώς ορμώμενοι, σχολίαζαν με πικρόχολα και χλευαστικά λόγια τη βούληση κάποιων συμπολιτών τους να διαδηλώσουν ΥΠΕΡ των πιστεύω τους για τη χώρα τους, η εκδήλωση ήταν μία από τις πλέον επιτυχημένες της μεταπολίτευσης.

Γιατί το λέω αυτό;

Όχι τόσο επειδή ο κόσμος ήταν πράγματι πολύς (κάτι που σίγουρα ΔΕΝ είναι άνευ σημασίας), αλλά κυρίως για το πλαίσιο αρχών πολιτισμού μέσα στο οποίο διεξήχθη.

  • Πλήρης απουσία κομματικής προπαγάνδας
  • Απόλυτα ειρηνικό κλίμα
  • Αποστασιοποίηση από το νοσηρό πνεύμα αντιπαλότητας και επένδυσης στην (κοινωνικά στείρα) κακοποίηση της αντίθετης άποψης
  • Άριστο επίπεδο υιοθέτησης  των αρχών περί ‘Δημόσιας έκφρασης απόψεων’, απόλυτα συμβατό με τον πολιτικό πολιτισμό τον οποίο εμμέσως οι συμμετέχοντες προασπίζονται.

Όπως τις περισσότερες φορές συμβαίνει στη χώρα μας, όταν μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ανάψει ένα μικρό κεράκι, κάποιος θα βρεθεί που θα σπεύσει γρήγορα να το φυσήξει να σβήσει· ίσως γιατί ένα μικρό φως μπορεί να είναι αρκετό για να αναδείξει τη γύμνια μας, την υστέρησή μας, να φανερώσει τους ρύπους μέσα στους οποίους επί μία ζωή ανεχόμαστε να έχουμε στο σπίτι μας.

Στο ίδιο πνεύμα, διάβασα πολλές μηδενιστικές απόπειρες κατασυκοφάντησης της χθεσινής κίνησης. Διάφοροι κακόπιστοι, ανάμεσά τους και πάμπολλοι κακεντρεχείς, έσπευσαν να μηδενίσουν ολοσχερώς οποιαδήποτε αξία αναδείκνυε η εκδήλωση.

Πρόκειται για την γνώριμη, απόλυτα κυρίαρχη στην Ελλάδα, μανιχαϊστική αντίληψη του «άσπρου-μαύρου», η οποία ποδοπατά ανασχετικά κάθε βούληση για πνευματική ζωή που θα ήθελε να ανασαίνει λίγο πιο ψηλά από τη πολτοποιημένη φαυλότητα που θέλει τα πάντα ισοπεδωμένα.

Μη τυχόν και κάτι «ξένο» εμφανίσει αποχρώσεις του άσπρου, τότε, εφόσον αυτό δεν είναι κατάλευκο όπως ορίζεται από το δόγμα στο οποίο κάποιοι έχουν δεχθεί να υποτάξουν το πνεύμα τους, θα πρέπει επειγόντως να το χαρακτηρίσουν μαύρο, να ριχτεί στον σκοταδιστικό καιάδα.

Όταν διαδηλώνεις «υπέρ», δηλαδή όταν επιχειρείς κάτι θετικό όπως, το να προασπιστείς μία ιδέα, εκ των πραγμάτων η κίνηση αυτή εμπεριέχει και την διαφωνία σου με την αντίθετη ιδέα και , εμμέσως, με αυτόν που διάκειται «κατά» αυτής της ιδέας. Δεν γίνεται αλλιώς. Από φιλοσοφικής απόψεως, πρόκειται για μία αναπόδραστη νομοτέλεια.

Αυτό είναι όμως το βολικό –αλλά ψευδές- άλλοθι των επικριτών, πίσω από το οποίο καλύπτεται και ανατροφοδοτείται ο νεοελληνικός σκοταδισμός του διχασμού και της άγονης αντιπαλότητας.

Για να θολώσουν τη θετικότητα της κίνησής σου, θα επιχειρήσουν να της προσδώσουν πάση θυσία αρνητικό πρόσημο. Θα πουν: «Κάνεις λάθος, ‘δεν είσαι υπέρ’ μίας ιδέας, απλώς είσαι ‘κατά’ μίας άλλης…»· ότι, κινείσαι εναντίον κάτι άλλου, ότι τρέφεις τη διχαστική διάσπαση, ότι δρας υπογείως και άρα αθέμιτα ενάντια στο κοινό συμφέρον.

Όμως, είναι κάτι διαφορετικό το να διαδηλώνεις κατά μίας ιδέας και να το κάνεις υβρίζοντας, δαιμονοποιώντας, καταδικάζοντας, λοιδορώντας, ενίοτε μάλιστα απειλώντας να εφαρμόσεις το τόσο φασίζον «δικαίωμά… ΣΟΥ!» στην αυτοδικία…! 

Πρόκειται όμως κάτι πολύ διαφορετικό όταν διαδηλώνεις υπέρ μίας ιδέας· δηλαδή, να προβάλλεις με λιτό, διαυγή, μη-επιθετικό τρόπο, τη θετική σου στάση υπέρ μίας θέσης, υπέρ ενός θέματος που θεωρείς ως εθνικά ωφέλιμο, χωρίς ταυτόχρονα να επιτίθεσαι βίαια στην αντίθετη ιδέα.

Αυτό το πνεύμα, καθώς κλονίζει το (αυθαίρετο) αφήγημα περί δήθεν κατοχής του μονοπωλίου της ηθικότητας από μία συγκεκριμένη πλευρά, η… ηθική τους αυτή, επιτάσσει να σου το δηλητηριάσουν. Εξάλλου, πού ακούστηκε, να τολμά κάποιος να εμφανίζεται εμπράκτως ηθικότερος των ηθικών…;  

Όσοι δεν έχουν εξασκηθεί να κρίνουν κατ’ αυτό το τρόπο ή, όσοι το κάνουν επιλεκτικά και μόνο εφόσον θα εξυπηρετούσε τις ιδεοληψίες τους, δεν θα δουν ποτέ αυτή τη τεράστια ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις δύο εκδοχές. Δυστυχώς…

Στη χώρα μας, μία δεσπόζουσα (πολύ στρεβλή) αντίληψη περί των αρχών της σύγχρονης Δημοκρατίας και του Ελληνοδυτικού πολιτισμού που την ανέδειξε, χαρακτηρίζεται από μία δραματικού μεγέθους παθογένεια. Μία παθογένεια που μας αποστερεί τη δυνατότητα καλλιέργειας ομαδικού πνεύματος και ωρίμανσης συλλογικής αντίληψης στο πεδίο της εθνικής και κοινωνικής ζωής.

Ποια είναι αυτή η παθογένεια;

Η υψηλή δυσανεξία στην αντίθετη άποψη.

Κάθε άποψη που δεν είναι συμβατή με τη δική μας (την μόνη σωστή…), δύσκολα γίνεται ψυχολογικά ανεκτή. Θεωρείται εκ προοιμίου αντίπαλη και καταδικαστέα. Ενεργοποιεί αυτομάτως έναν αρκετά πρωτόγονο μηχανισμό ανάγκης για απόρριψη, εκμηδένιση κάθε αξίας της, αφανισμό της· ει δυνατόν, αφανισμό και για τον ίδιο τον εκφραστή της.

Αυτή η Ελλάδα, η πάσχουσα από τέτοιες αυτοάνοσες διαταραχές της εθνικής πολιτισμικής της ταυτότητας, εκτοπίζεται όλο και εξώτερα στο περιθώριο του σύγχρονου πολιτισμού. Αυτο-καταδικάζεται σε οραματισμούς ενός παράδοξα ουτοπικού μέλλοντος, αναζητώντας συμμάχους και προστάτες στους συμπλεγματικούς καιροσκόπους ηγέτες της Ανατολής και της Νοτίου Αμερικής, που σημειωτέον, κανένα τους δεν τον έχει γράψει η ιστορία για το πνεύμα δημοκρατικότητας, φιλελευθερισμού ή την ευμάρεια που προσέφεραν στις κοινωνίες των χωρών τους.

Αυτή είναι η Ελλάδα του ψυχαναγκασμού, η Ελλάδα που δεν ανέχεται την αντίθετη άποψη, η Ελλάδα όσων (κάκιστα) θεωρούν ότι η χώρα είναι ιδιοκτησία «τους».

Είναι η Ελλάδα που θα μηχανεύεται κάθε κουτοπόνηρο μέσον για να επιβάλλει τη βούλησή της (και όχι να κερδίσει την καταξίωση αυτής της βούλησης). Αυτή η αυτιστική Ελλάδα δεν θα μπορέσει να έχει γόνιμο μέλλον μέσα στο, ταχέως δημιουργούμενο πέριξ της, εξωστρεφές διεθνές περιβάλλον.

Είναι η Ελλάδα του « έτσι είναι, επειδή στο λέω εγώ…», του λαού που, με έναν ανατολίτικο υπεροπτικό συμπλεγματισμό, αυτοθεωρείται ως ζηλευτός, υπερ-ευφυής, προικισμένος να κατακτήσει ακόπως τα παγκόσμια πρωτεία. Και αυτή η πλευρά της Ελλάδας, μού ταράζει τα σωθικά, μου προκαλεί βαθειά θλίψη.

Όμως η χώρα σε καμία περίπτωση δεν ανήκει σε κάποιους μόνο, όπως αυτοί οι κάποιοι υποσυνείδητα πιστεύουν. Θα πρέπει λοιπόν να είναι σαφές πως όσοι δεν συμμερίζονται τις -ολοκληρωτικής αντίληψης- θεωρήσεις αυτών των ‘κάποιων’ περί δημοκρατικότητας, δεν θα παραμένουν για πάντα υπομονετικά αδρανείς έναντι αυτού του παραλογισμού.

Όσοι από τους πολίτες και πολιτευτές, είτε παραγκωνίζουν πλήρως τις αξίες του ιστορικού πολιτισμικού κάλλους της Ελληνικότητάς μας, είτε απλώς το καπηλεύονται επιδερμικά, θα πρέπει να ξανασκεφτούν τι είναι ακριβώς αυτό που κάνουν.

Ζούμε πια σε ένα πλήρως διαδραστικό διεθνοποιημένο περιβάλλον μέσα στο οποίο, τα έθνη-κράτη θα μπορέσουν να επιβιώσουν  μόνο με βάση τις αληθινές αξίες που έχουν καταφέρει να ενσωματώσουν στη κουλτούρα τους. Αξίες που, με ωριμασμένη αυτοπεποίθηση, ευφυΐα και περίσκεψη, θα είναι σε θέση να τις κεφαλαιοποιούν επάξια εντός των «αρένων» του κόσμου.

Όπως ακριβώς, τόσο εύστοχα και με νόημα, ο ποιητής Νίκος Γκάτσος έχει περιγράψει αναφερόμενος σε ένα αφόρητα βαρύ σταυροδρόμι της ιστορίας μας.

Σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από εκείνα τα μαύρα γεγονότα... Ενδεικτικό ίσως της στρουθοκαμηλικής πορείας που έχουμε πάρει, κινούμενοι ολοταχώς προς το παρελθόν εν είδει…  μέλλοντος και, δυστυχώς, ερήμην της ίδιας της πραγματικότητας.

« …

Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα

είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα

και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς

το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς

… »

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

-1 #1 Γιαγκος Γεωργιος 20-06-2015 17:16
Φιλε μου, πολυ μπερδεμενος μου φαινεσαι.
Τι θα πει οτι εισαι υπερ μιας ιδεας και οχι κατα;
Το οτι φροντισες να ξεκαθαρισεις οτι οποιος ειναι κατα μιας ιδεας, το κανει λοιδορωντας, ψευδομενος και με διχαστικη διαθεση, δειχνει η την πονηρια σου η το μπερδεμα σου.
Ειτε υπερ ειτε κατα μιας ιδεας, οταν συζητας λογικα, τιμια και χωρις αποκλεισμους, ψαχνωντας την αληθεια εισαι σωστος. Αν συζητας με ψεματα, με βρισιες και προσπαθωντας να καλυψεις την αλλη αποψη, τοτε δεν συν+ζητας αλλα προπαγανδιζεις.
Παραλιγο να σε χειροκροτησω για το

-Ποια είναι αυτή η παθογένεια;
Η υψηλή δυσανεξία στην αντίθετη άποψη.

Αμεσως ομως αυτοδιαψευδεσαι

-είναι σαφές πως όσοι δεν συμμερίζονται τις -ολοκληρωτικής αντίληψης- θεωρήσεις αυτών των ‘κάποιων’ περί δημοκρατικότητα ς, δεν θα παραμένουν για πάντα υπομονετικά αδρανείς έναντι αυτού του παραλογισμού.

Οχι μονο εβγαλες το πορισμα περι ολοκληρωτισμου και παραλογισμου, για τις αντιθετες αποψεις, αλλα το θεωρεις και λογικο να εχουν "δυσανεξια" και να αντιδρασουν οι οσιομαρτυρες ομοιδεατες σου.
Και τα ατοπηματα συνεχιζονται διοτι ενω κατηγορεις δικαιως

Είναι η Ελλάδα του « έτσι είναι, επειδή στο λέω εγώ…»,

Στην συνεχεια αφοριζεις

Ζούμε πια σε ένα πλήρως διαδραστικό διεθνοποιημένο περιβάλλον μέσα στο οποίο, τα έθνη-κράτη θα μπορέσουν να επιβιώσουν μόνο με βάση τις αληθινές αξίες που έχουν καταφέρει να ενσωματώσουν στη κουλτούρα τους.

Εγω θελω να γινω Β. Κορεα και να μην ζω σ αυτο το περιβαλλον. Θα το συζητησεις μαζι μου η θα ασκησεις το δικαιωμα σου να μην μενεις αδρανης στον παραλογισμο και στον ολοκληρωτισμο μου;
Και συνεχιζεις τα μπερδεμενα.

Αυτή είναι η Ελλάδα του ψυχαναγκασμού, η Ελλάδα που δεν ανέχεται την αντίθετη άποψη, η Ελλάδα όσων (κάκιστα) θεωρούν ότι η χώρα είναι ιδιοκτησία «τους».

Ολα τα ΜΜΕ προπαγανδιζουν ολημερις και ολονυχτις αυτα που λες κι εσυ. Γι αυτο αλλωστε τα λες. Αν ταχες σκεφτει μονος σου δεν θα ησουν μπερδεμενος. Οταν παιρνεις τα μισα απο τον Οικονομεα και τα μισα απο τον Πρετεντερη συν κατι τσοντες απο Αυτια , Παπαδακη και Τρεμη, ειναι φυσικο το μπερδεμα.
Οσοι εχουν αντιθετη αποψη και ειναι απο τους τυχερους που δεν πηγαν φυλακη, την λενε, οσοι δεν φοβουνται, σε κανα καφενειο.
Ποιος ακριβως δεν ανεχεται την αντιθετη αποψη;
Ποιος ειναι ο παραλογος, ολοκληρωτικης αντιληψης και με δυσανεξια στην αλλη αποψη που σας αρνηθηκε τον διαλογο;
Ισως αντι να τους φιμωνουν και να τους φυλακιζουν, θα προτιμουσες να τους κρεμασουν με τον ιδιο τροπο που τους φυλακιζουν και τους κοβουν την χρηματοδοτηση και τους φιμωνουν.
Χωρις δικη.
Το μπερδεμα σου ομως δεν εξαντλειται μονο στο οτι πιστευεις οτι εισαι κι αδικημενος γιατι καποιοι τολμανε να μιλανε στο καφενειο αφου τους εχουν κοψει παρανομα και αντιδημοκρατικα τον λογο ακομη και απο τα δημοσια μεσα ενημερωσης.
Κατηγορεις και αυτους που "θεωρουν την χωρα ιδιοκτησια τους" γιατι σου λενε να την κρατησεις και να μην την δωσεις, την ιδια στιγμη που χωρις να ρωτησεις κανεναν ουτε εσυ ουτε αυτοι που σε καταντησαν σε τετοιο μπερδεμα, παραχωρησατε την εθνικη κυριαρχια της χωρας, φορτωσατε να πληρωνουν τα χρεη σας τα αγεννητα εγγονια σας και ανοιξατε τα συνορα να μπουνε ολοι οι πικραμενοι της γης, σαν να ηταν η Ελλαδα το αμπελι του παππου σας.
Τι νομιζεις οτι πρεπει να κανω εγω που σε βλεπω να δινεις την κοινη μας ιδιοκτησια και να βαζεις συνιδιοκτητες και πιθανους εχθρους στην χωρα των παιδιων μου;
Σε ποιο σημειο του συνταγματος σας δινεται το δικαιωμα να τα κανετε αυτα;
Οταν εχεις ομως τον Μπομπολα να δουλευει τον κοσμο, το συνταγμα γραφει οτι θελεις.
Σαμπως θα βγει κανενας να το μαρτυρησει;
Μονο στο καφενειο.
Εσυ βεβαια θα το δικαιολογουσες καπως ετσι.
"Τα ΜΜΕ δεν εχουν μεν δυσανεξεια στην αλλη αποψη, αλλα δεν μπορουν και να ανεχονται τους παραλογισμους των ολοκληρωτικης αντιληψης αντιπαλων".
Αβυσσος η ψυχη του ανθρωπου.
Τελος το χειροτερο μπερδεμα το εχει το συνθημα που με τοση υπερηφανεια φωναζες
"Ελλαδα, Ευρωπη, Δημοκρατια"
Για ποια Ελλαδα μιλας; Την Ελλαδα επαρχια που δεν θαχει Ελληνες;
Για ποια Ευρωπη μιλας; Την Ευρωπη των τραπεζιτων που δεν θαχει Ευρωπαιους;
Για πια δημοκρατια μιλας; Για το πολιτευμα που οι μισοι τουλαχιστον πολιτες δεν ξερουν ποιος ειναι ο προεδρος που υποτιθεται οτι επελεξαν;
Ξερεις καν τι θα πει δημοκρατια;
Και επειδη εμενα μ αρεσει να ντυνομαι στα αρχαια λουσα, τα οποια δεν φταινε σε τιποτα που εσεις καταντησατε να παρακαλατε να γινετε δουλοι, ακου κι ενα αποσπασμα απο τον Αισχινη που νομιζω οτι σας περιγραφει περιφημα.

Η ΓΑΡ ΕΥΝΟΙΑ (ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΗΜΟ) ΚΑΙ ΤΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΟΝΟΜΑ ΚΕΙΤΑΙ ΜΕΝ ΕΝ ΜΕΣΩ, ΦΘΑΝΟΥΣΙ Δ ΕΠ ΑΥΤΑ ΚΑΤΑΦΕΥΓΟΝΤΕΣ ΤΩ ΛΟΓΩ ΩΣ ΕΠΙ ΤΩ ΠΟΛΥ ΟΙ ΤΟΙΣ ΕΡΓΟΙΣ ΠΛΕΙΣΤΟΝ ΑΠΕΧΟΝΤΕΣ.
Διότι η αγαπη προς τον δημο και το όνομα της δημοκρατίας, βρίσκονται μεν ανάμεσα μας, καταφευγουν δε σ αυτά με τα λόγια συνήθως αυτοί που με τα έργα τους περισσότερο απεχουν
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση