Κοινωνία 08/02/2015

Πας ο αιτών λαμβάνει

Η σημερινή Ελληνική μεταμέλεια, δεν είναι τόσο η λύπη για το κακό που κάναμε ο ένας στον άλλο, αλλά ο φόβος για εκείνο που μπορεί να πάθουμε εξαιτίας του. Είναι όμως η αναγνώριση κι η αρχή για αλλαγές
Τώρα ο ϕόβος νικήθηκε; Δε νικήθηκε και δε θα νικηθεί. Είναι ζήτημα καθημερινού αγώνα. Ένας από τους μεγάλους άντρες της Αμερικής, ο Ρούσβελτ, έλεγε ότι χειρότερος ϕόβος είναι ο ϕόβος να ζεις. Και είναι απόϕαση να ζητήσεις, από σένα πρώτα, να ζήσεις. Φοβάσαι αυτό που δε γνωρίζεις, τι συνέπειες μπορεί να έχει σε μένα ότι τα spreads ανέβηκαν; Τα επιτόκια δανεισμού, τα δεκαετή ομόλογα, η πτώση 10% του χρηματιστηρίου;
 
Μήπως σε προηγούμενες εποχές αϕύπνισης το ευρύ κοινό που «επαναστάτησε» ήταν οικονομολόγοι; Το ’73 αυτοί που δεν ήθελαν τη χούντα, σκέϕτηκαν τις επιπτώσεις στα ρέπος, και στα 5ετή; Το ’81 σκέϕτηκαν ότι θα χρεοκοπήσουμε αν δεν ανήκουμε στη δύση; 
 
Οι συνθήκες σήμερα που ζούμε, είναι αλυτρωτικές προς το παρόν. Μπορούν όμως με τα κατάλληλα εργαλεία ζυμώσεων από τους πνευματικούς του τόπου, να γίνουν αναθεωρητικές. Η γενιά που αποκαλεί την Ελλάδα ψωροκώσταινα, ελλαδίτσα, τουρκόσπορο, μεθυσμένη πολιτεία, με σήμα κάτι ηλιοκαμένα τσολιαδάκια -ενίοτε με ϕέσια-, είναι αυτό που πρέπει να αναθεωρηθεί. Κι αυτό δεν απαιτεί οικονομικές γνώσεις, απαιτεί παρρησία. Έκϕραση της προσωπικής και κατ’ επέκταση λαϊκής γνώμης με θάρρος και ειλικρίνεια. Αυτό κάνει ο πολίτης. Διαμαρτύρεται και δηλώνει ότι δε ϕοβάται να ζητήσει ΝΕΟ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ. Δε ζητάει μείωση των spreads, ζητά νέο ρόλο στην κοινωνία που ζει, την Ελλάδα, και στην κοινωνία που τον πλαισιώνει, την Ευρώπη. Η Ψωροκώσταινα σαν ρόλος δε μας αρέσει πια. Τα ακούς πατέρα; Εμείς θα το πούμε.
 
Η σημερινή Ελληνική μεταμέλεια, -ας το παραδεχθούμε μεταξύ μας-, δε είναι τόσο η λύπη για το κακό που κάναμε ο ένας στον άλλο, αλλά ο ϕόβος για εκείνο που μπορεί να πάθουμε εξαιτίας του. Είναι όμως η αναγνώριση κι η αρχή για αλλαγές. Αν πεισμώσουμε σα μουλάρια στην αλλαγή. Αν δε πειστούμε από λογικά άλματα ότι το «όχι» στην Γερμανία σημαίνει απαραίτητα έξοδο από το Ευρώ, έξοδο από την Ευρώπη. Νομπελίστας ο Κρούγκμαν έγραϕε μόλις προχτές πως η ΕΚΤ δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι συλλέκτης των χρεών της Γερμανίας. Ίσως τότε πρέπει να πάψει να παίζει αυτό το ρόλο και να σώσει το νόμισμα και τους λαούς από την ιδεοληψία της Γερμανικής άρχουσας τάξης. Ο Ντράγκι το ψέλλισε άλλωστε: “Whatever it takes” – οτιδήποτε χρειαστεί.
 
Υπερβαίνει, επίσης, την λογική του κόσμου το "εν μιά νυκτί η Ελλάδα θα γίνει τριτοκοσμική χώρα". Δηλαδή, σήμερα δεν είμαστε τριτοκοσμική χώρα μόνο επειδή ο Σημίτης μας έβαλε με πλαστά στοιχεία και βεβιασμένες υποτιμήσεις, στο ευρώ; Και πριν το ευρώ ήμασταν δηλαδή τριτοκοσμική; Όχι, το 2000 δεν αισθανόμουν ότι ανήκω στην Ουγκάντα, παρόλο που σήμερα οι γονείς μου και οι ϕίλοι μου θερμαίνονται με όρους Ουγκάντας. Κι όσοι δεν το κάνουν, αναπνέουν τον καπνό του λιωμένου κόντρα-πλακέ.
 
Γιατί οι ίδιοι οι Έλληνες είμαστε ηττοπαθείς; (σα δε ντρεπόμαστε). Γιατί έχουμε προδικάσει το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης; Επειδή μας το είπαν οι δημοσιογράϕοι από το Μαρούσι; Τότε να καταργήσουμε υπουργούς, πρεσβείες, διπλωματικά σώματα, θεσμούς, αποστολές, να ανήκομεν εις το ρεπορτάζ. Το ίδιο ρεπορτάζ που έλεγε ότι το μνημόνιο 1 είναι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις γιατί χρωστάμε και αναμοχλεύαμε χρέη, το ίδιο ρεπορτάζ που μετά από 3-4 χρόνια ακυρώθηκε από το θεσμό του ΔΝΤ που ζήτησε συγνώμη για το γνωστό «λάθος». Να μη μιλάει δηλαδή ο κόσμος για αυτά; Επειδή δεν είναι οικονομολόγοι; 
 
Ο κόσμος δε θέλει να γίνουμε αποικία χρέους. Προτεκτοράτο-δίχως-προτέξιον. Και κερατάδες και δαρμένοι. Ταυτόχρονα με τα ισοσκελισμένα έσοδα έξοδα του κράτους και το θετικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, διαδηλώνει για έναν νέο οντολογικό προσδιορισμό. Ένα νέο εθνικό «Είναι». Ψάχνει ταυτότητα από τις ζυμώσεις, καταλήγει σε απαιτήσεις και επιτέλους μιλάει. Χωρίς να ξέρει οικονομικά. Στη Γαλλική επανάσταση ο κόσμος δεν ήξερε να σου πει ότι θέλει «ένα οικονομικό μοντέλο δικαιότερης κατανομής του παραγόμενου πλούτου», ϕώναζε «πόλεμος στα κάστρα, ειρήνη στα καλύβια» και το πάλεψε.
 
Ο ϕόβος ϕυλάει τα έρμα, όσο μένουν έρμα. Ο ϕόβος είναι στο θυμικό μας, στη ϕαντασία, η αδυναμία μας όμως είναι στο χαρακτήρα. Ο λαός μας δεν είναι ατρόμητος, αλλά μια ϕορά στα 30 χρόνια μου μοιάζει να βγάζει χαρακτήρα και να λέει «επιτέλους κύριοι, σε ανθρώπους μιλάτε, όχι στους 10 μικρούς μήτσους». Αυτή η Ελλάδα ζητά ο Έλληνας σήμερα να αλλάξει και επιτέλους (πρώτος) μιλά στον Ευρωπαίο συνάνθρωπο – συμπολίτη του. Ο αγώνας του, ασχέτως αν δικαιωθεί, θα θυμόμαστε ότι δε ϕοβήθηκε.
 
Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση