Κοινωνία 26/02/2012

Ένας λαός που δεν εκφράζεται

Άγγελος Λιάπας , Senior Account Manager - MSc City Univercity of Seattle

Από την Παρασκευή (10/2/2012) σκεφτόμουνα το πόσο δυναμική θα είναι η διαδήλωση της Κυριακής, πόσο διάθεση θα έχει ο κόσμος να διαμαρτυρηθεί, να φωνάξει, να περάσει το μήνυμα ότι είναι αντίθετος με όλα αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας. Από την Παρασκευή άρχισα και εγώ να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για ξενύχτι το βράδυ της Κυριακής και για διαμαρτυρία…όχι βίαιη φυσικά, αλλά σαφώς έντονη … το μνημόνιο 2 ψηφιζόταν , τι άλλο θα έπρεπε να γίνει για να κινητοποιηθούμε .

Ξεκίνησα λοιπόν την Κυριακή κατά τις 7 από το σπίτι μου στο Παγκράτι, με τα πόδια, να κατέβω στο Σύνταγμα, να συναντήσω την παρέα, και να γίνω μέρος του λάου που διαμαρτύρεται. Και ενώ είχα αγχωθεί , γιατί ένιωθα ότι ήδη ήταν αργά και μπορεί να είχα χάσει αρκετά επεισόδια της διαδήλωσης , στο δρόμο και καθώς πλησίαζα την πλατεία, έβλεπα ακόμα πολύ κόσμο να συγκεντρώνετε και να κατευθύνετε επίσης προς το Σύνταγμα.

Ένιωσα αμέσως δύναμη, πυγμή, ενέργεια να φωνάξω, να ενωθώ με το πλήθος και να τα δώσουμε όλα, μαζί, ενωμένοι να κάνουμε μία μεγάλη προσπάθεια να ακουστούμε παντού… Φτάνω στο Καλλιμάρμαρο, βλέπω κανονική ροή αυτοκινήτων, ησυχία στην πόλη, ούτε καν μποτιλιάρισμα, φυσιολογική Κυριακή, κόσμο στην στάση του τρόλεϊ να περιμένει, και από το Σύνταγμα τσιμουδιά . . . μπαίνω στο Ζάππειο περπατάω μαζί με αρκετό κόσμο προς την πλατεία . . . πλησιάζω προς τις Στήλες και βλέπω άπειρο κόσμο, όλων των ηλικιών!

 

Με το ζόρι περνούσα ανάμεσά τους για να πάω προς την παρέα μου…και από φωνή τίποτα…ούτε συνθήματα, ούτε φωνές, ούτε παλμός, ούτε ενέργεια, ούτε διάθεση…ένα απέραντο ξενέρωμα. Οι φίλοι μου , που γενικά είναι αρκετά δυναμικά άτομα, και με διάθεση να συμμετέχουν σε κινηοποιήσεις…μούγκα και αυτοί! Χημικά στην πλατεία και ο κόσμος όλο και κατέβαινε προς την Λεωφόρο Συγγρού μέχρι που η πλατεία άδειασε…και ενώ όλοι πλέον ήμασταν μπροστά στις Στήλες, ακόμα μούγκα.

Ούτε εγώ φώναξα, δεν είπα κουβέντα, δεν ένιωσα τίποτα, τα μάζεψα μετά από καμιά ώρα (άντε δύο…όχι παραπάνω) και πήγα σπίτι μου. Και δεν ντρέπομαι γι’αυτό, όπως προφανώς και δεν κατηγορώ και όλους τους άλλους ανθρώπους που αντέδρασαν έτσι. Το να εκφράζεσαι σαν προσωπικότητα, απαιτεί θάρρος, δύναμη, ίσως λίγο θράσος, απαιτεί το να έχεις μία προσωπικότητα βασικά για να μπορείς να την βγάλεις προς τα έξω… Εμείς τίποτα, βυθισμένοι στην απογοήτευση και στην μιζέρια, φοβισμένοι μέχρι το κόκαλο, και σχεδόν όλοι (και εγώ μέσα) πολύ καλά βολεμένοι στις «γωνιές» μας, με την δουλίτσα μας , που μπορεί να μην αγαπάμε καν, με τις συνήθειές μας που μπορεί να μην έχουμε επιλέξει οι ίδιοι, πίσω από τα λεφτά του μπαμπά, το σπίτι της μαμάς, την ευκολία του να συζητάμε για τα λάθη των πολιτικών μας από τα σπίτια μας… Και πώς να μάθει ένας λαός να εκφράζεται από την στιγμή που δεν έχει εκ-«παιδευτεί» ποτέ γι’αυτό. Έχει εκπαιδευτεί όμως άριστα στο να ξοδεύει, να λουφάζει, να νιώθει ενοχές, να ρημάζει και να μην σέβεται. Αυτά τα βλέπουμε καθημερινά… από έκφραση; Τί θα γίνει με όλα αυτά που έχουμε καταπιεσμένα μέσα μας; Με τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τα όνειρα; Μόνο τσαμπουκάδες μεταξύ οδηγών…και αυτοί πάντα για γελοιότητες…έκφραση μηδέν!

Θέλω να εκφράζομαι, συχνά το κάνω με εμφατικούς τρόπους, που πολλές φορές με εκθέτει στον κόσμο, αλλά σπάνια με ενδιαφέρει. Πιστεύω στην έκφραση, πιστεύω ότι πρέπει να ανοίξουμε το μυαλό μας και την «αγκαλιά» μας ο ένας απέναντι στον άλλον, πιστεύω ότι θα πρέπει να αρχίσουμε να αισθανόμαστε λίγο ποιο ανάλαφροι, ποιο ελεύθεροι, χωρίς πολλά άγχη και βάρη…όχι γιατί τα πράγματα είναι εύκολα, αλλά γιατί έτσι όπως είναι η κατάσταση σήμερα δεν έχουμε και πολλά πράγματα να χάσουμε. Τί, την αξιοπρέπειά μας, το πρόσωπό μας στην κοινωνία, λεφτά να χάσουμε, δικαιώματα…είναι όλα χαμένα και βοηθήσαμε και εμείς όλοι στο να χαθούν…οπότε γιατί να μην αποδεχτούμε το λάθος μας (ναι κύριοι «μαζί τα φάγαμε»), γιατί να μην νιώσουμε εξιλέωση σε αυτό το κομμάτι και να βγούμε πλέον ποιο ελεύθεροι να διαδηλώσουμε και να διαμαρτυρηθούμε;

Περίεργος λαός εμείς οι Έλληνες. Με τόσα χαρίσματα, τόσο οξυδερκείς, τόσο φιλόξενοι, τόσο χαρούμενοι, τόσο ικανοί και τόσο τυχεροί ταυτόχρονα και να νιώθουμε ένοχοι!; Είναι καιρός να εκφραστούμε, να νιώσουμε υγιείς ψυχικά, να εκφραστούμε με ειλικρίνεια, με σεβασμό προς τον διπλανό μας και όχι με καφριλίκια, να εκφραστούμε δυνατά και να δείξει ο καθένας μας άνετα την διαφορετικότητα του…για να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε και τον εαυτό μας και ο ένας τον άλλο…να μας μάθουμε καλύτερα, να νιώσουμε περισσότερο ότι μπορούμε. Ξέρετε, οι μεγαλύτερες «κατακτήσεις» στη ζωή ξεκινάνε με τόσο απλές σκέψεις. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη γνώση για να αρχίσουμε να εκφραζόμαστε. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει το φαινόμενο της «αλυσιδωτής αντίδρασης». Τα πράγματα πρέπει να τα φιλοσοφούμε, αλλά όσο τα φιλοσοφούμε τόσο ποιο πολύ καταλαβαίνουμε ότι οι λύσεις είναι απλές. Έχουμε λεφτά; Όχι. Δόξα; Όχι. Δύναμη και κοινωνική συνοχή; Όχι. Έχουμε κουράγια πολλά-πολλά; Όχι. Οργάνωση; Ούτε καν. Γιατί να μην αρχίσουμε απλά να εκφραζόμαστε λοιπόν. Και είναι σίγουρο ότι η έκφραση ενός μυαλού μεγαλωμένου στην Ελλάδα θα είναι πολύ ιδιαίτερη και με αρκετή δόση τρέλας .

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση