Κοινωνία 18/07/2014

Ιστορίες Ελληνικής καθημερινής τρέλας

Μια παρέα 2 ατόμων απορεί με τα όσα λέει ενώ ένας άνθρωπος πήγε να αυτοκτονήσει.
Βρισκόμουν στο τρένο με προορισμό την Ομόνοια. Ήταν μια τυπική καθημερινή μέρα. Λίγο πριν μπει το τρένο στην αποβάθρα της Ομονοίας σταμάτησε απότομα και η τάση του ρεύματος έπεσε. Όλοι σκεφτήκαμε πως κάτι συνέβη. Περιμέναμε λίγα λεπτά και ακούσαμε από το μεγάφωνο πως έγινε απόπειρα αυτοκτονίας.

Κάποιοι ήμασταν ψύχραιμοι και κάποιοι άλλοι φανερά εκνευρισμένοι με το γεγονός πως θα καθυστερήσουν στο ραντεβού τους! Ξεκινάει ο πρώτος: Θα αργήσουμε;! Αν είναι δυνατόν..!! Μια παρέα 2 ατόμων απορεί με τα όσα λέει ενώ ένας άνθρωπος πήγε να αυτοκτονήσει. Προσέξτε: τα 2 αυτά άτομα είναι από τους ανθρώπους που σου δίνουν με μια πρώτη ματιά την εντύπωση πως δεν είναι από καλές οικογένειες. Κι όμως μόνο αυτοί γύρισαν και του και του απευθύνθηκαν (το υπόλοιπο βαγόνι αγρόν ηγόραζε).

Την ιδία ώρα, μόλι το τρένο σταμάτησε, παράλληλα με το παραπάνω γεγονός μια γυναίκα πανικοβάλλεται φωνάζοντας θεέ μου γιατί να μου συμβαίνει έμενα αυτό και κόντευε να λιποθυμήσει. Ανοίγουμε τα παράθυρα να μπει λίγος αέρας ενώ μια δεύτερη γυναίκα άνω των 30 διαμαρτύρεται: «μην ανοίγετε τα παράθυρα  είναι ανοιχτό το air-condition». Η δε πρώτη γυναίκα, πιθανώς κλειστοφοβική, ξεκίνησε να μετράει την πίεση έχοντας πιεσόμετρο μαζί της και πήρε χάπια να ηρεμήσει.

Μετά από κάνα 20 λεπτό ήρθε και η πρώτη ανακοίνωση από το μεγάφωνο δήθεν πως θα μας καθοδηγήσουν καθώς έπρεπε να εκκενωθεί το τρένο. Κάνεις δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνουμε και κατά συνέπεια περιμέναμε τους υπάλληλους. Οι τελευταίοι δεν εμφανιστήκαν και επειδή ήμασταν στο τρίτο βαγόνι, είδαμε μόνοι μας πως μερικοί επιβαίνοντες στα πρώτα βαγόνια άρχισαν να βγαίνουν. Λογικό συνεπακόλουθο ήταν η από κοινού απόφαση να ανοίξουμε τις πόρτες με το μηχανισμό της έκτακτης ανάγκης. Ανοίγουν τη μεσαία πόρτα και πάνε όλοι να βγουν σαν σε πανικό από τη μεσαία. Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως έχει μεγάλο ύψος από το βαγόνι μέχρι τις ράγες και το τούνελ προς Ομόνοια είναι μόνο με μικρό διάκενο. Ανοίγει η πόρτα  και τρέχουν όλοι να βγουν από τη μία αυτή είσοδο. Εγώ πάλι, βλέποντας πως υπάρχει ο κίνδυνος ατυχήματος, άνοιξα την τελευταία πόρτα και τους φώναξα να ανοιχτεί  και η πρώτη. Στη συνέχεια, κατεβήκαμε και βοηθήσαμε τον υπόλοιπο κόσμο να κατέβει. Από όλη την διαδικασία, αισθητή ήταν η απουσία  των υπαλλήλων του ΗΣΑΠ οι όποιοι βρίσκονταν απλά στην άκρη της αποβάθρας και κοιτούσαν τον κόσμο που ερχόταν.

Καταλήγοντας μετά από αυτή την ιστορία καθημερινής τρέλας. θέλω να επισημάνω τις εξής διαπιστώσεις: Α) η κρίση που βιώνουμε είναι καταρχήν ανθρωπιστική-ηθική και κατόπιν οικονομικο-ηθική.Διέβρωσε τα άτομα που λαμβάνουν τις αποφάσεις σε μια οικονομική αγορά με αποτέλεσμα να στρεβλώνεται η λειτουργία και να οδηγηθούμε σε κρίση. Β) απουσία παιδείας για το πώς να συμπεριφερθούν και να λειτουργήσουν τα άτομα σε τέτοιες καταστάσεις.  Γ) Η ακόμα πιο απαράδεκτη απουσία των υπαλλήλων της εταιρίας οι οποίοι όλοι βρίσκονταν στην αποβάθρα και στο τούνελ οι άνθρωποι σα τα πρόβατα μόνοι. Δ) Η αλήθεια ότι δεν υπάρχουν αρκετοί υπάλληλοι κατά τα σαββατοκύριακα. Ο ΗΣΑΠ σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία είναι μία από τις ελάχιστες πλεονασματικές επιχειρήσεις (ΟΑΣΑ 2013). Γιατί δεν στελεχώνεται;

Υ.Γ Mετά από το συμβάν κι όταν βγήκαμε όλοι από το σταθμό, ελάχιστοί αναρωτήθηκαν τι απέγινε ο άνθρωπος. Εξάλλου, η ζωή  συνεχίζεται, έτσι δεν μας έλεγαν;
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση