Κοινωνία 11/07/2014

Δεν θα σταματήσω να γράφω για ένα 15

Βαΐα Παπαθανασίου
Στη διάρκεια της σχολικής μου πορείας,ήταν αναμενόμενο να αποτελεί το αγαπημένο μου μάθημα.Παρά τον σαχλό και ρηχό τρόπο με τον οποίο διδάσκεται,η μέρα που είχαμε έκθεση ήταν η αγαπημένη μου.
Η έκθεση ήταν πάντα το δυνατό μου χαρτί.Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου και τις εκθέσεις που έγραφα στην πρώτη δημοτικού για τον παππού που έπλενε τα πιάτα και τον μπαμπά που πίστευα ότι ήταν άσχημος εξαιτίας των κιτρινισμένων από το τσιγάρο δοντιών του.Οι δάσκαλοί μου επαινούσαν την περήφανη μαμά μου,η οποία ενδόμυχα και κάποιες φορές φωναχτά,διακήρυττε ότι το ταλέντο ήταν κληρονομικό και ότι οι ομοιότητές μας δεν περιορίζονταν στις καμπύλες και στα χαρακτηριστικά του προσώπου.

Στη διάρκεια της σχολικής μου πορείας,ήταν αναμενόμενο να αποτελεί το αγαπημένο μου μάθημα.Παρά τον σαχλό και ρηχό τρόπο με τον οποίο διδάσκεται,η μέρα που είχαμε έκθεση ήταν η αγαπημένη μου.Ιδιαίτερα στο λύκειο που η ικανότητα του «λέγειν» αποτελεί σημαντικό εφόδιο και ένα ισχυρό όπλο ενάντια στην αποστήθιση των ατελείωτων σημειώσεων,με χαροποιούσε το γεγονός ότι μπορούσα να παίρνω αξιοπρεπείς βαθμούς,ενώ δεν άνοιγα βιβλίο.
Το κύριο πρόβλημα,όμως,που αντιμετώπιζα ήταν ο περιορισμός της σκέψης μου.Μου είχε γίνει σαφές ότι αν θέλω να περάσω στο πανεπιστήμιο και να γίνω κάτι σημαντικό στη ζωή μου,πρέπει να συμβιβαστώ και να επιλέγω αερολογίες και ψέματα,να τα διαμορφώνω κατάλληλα και να τα σερβίρω έτοιμα στους  βαριεστημένους βαθμολογητές μου.Για μένα,όμως,το γραπτό είναι ένας τρόπος για να εκφράζω τα συναισθήματά μου,να ξεσπάω και να στηλιτεύω.Είναι με λίγα λόγια,ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα,μία αδήριτη ανάγκη.

Η τελευταία χρονιά ως μαθήτρια μου επιφύλασσε το καλύτερο δώρο : την γνωριμία μου με τον κο Γιώργο,τον καθηγητή της έκθεσης.Ήταν από τους ανθρώπους που πάντα μας παρακινούσε να σκεφτόμαστε και προσπαθούσε να αφυπνίσει την κριτική μας ικανότητα.Συζητούσαμε για τα προβλήματά μας και ήταν πάντα εκεί για να μας συμβουλεύσει.Το μάθημα μαζί του άνοιγε ένα παράθυρο στον κόσμο και με την καθοδήγησή του δημιουργούσαμε τα δικά μας φτερά,με τα οποία τώρα καλούμαστε να πετάξουμε στην νεφελώδη κοινωνία μας.Αν κάποιος είναι απογοητευμένος από τους ανθρώπους,μία και μόνο συζήτηση με αυτήν την ψυχή αρκεί για να σε γοητεύσει.

Με τον ερχομό των Πανελλαδικών εξετάσεων,είχα αποφασίσει ότι η έκθεση θα είναι το μάθημα που θα ευχαριστηθώ περισσότερο.Κάναμε παραχωρήσεις στα υπόλοιπα μαθήματα,αλλά όχι να μας κλέψουν και την φωνή μας! Όταν,λοιπόν,είδα το θέμα,ήξερα ότι ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου.Του έδωσα τη μορφή που εγώ ήθελα και με έναν αέρα αυτοπεποίθησης έγραψα ό,τι ακριβώς πίστευα.Και ανταμείφθηκα ανάλογα : 15. Το 15 δεν με απογοήτευσε.Αντίθετα,μου έδειξε ότι όταν κάποιος αντιδρά στο σύστημα,τον ανταμείβουν με μετριότητα.Και δεν είναι τυχαία η μετριότητα.Σου δείχνει ότι έχεις τη δυνατότητα να εξελιχθείς,αρκεί να υποκύψεις και να αποδεχτείς τους κανόνες των «μεγάλων».Από την άλλη,φανερώνει τον κίνδυνο να πέσεις πολύ χαμηλά και να τινάξεις τα πάντα στον αέρα.Έτσι απαντά η κοινωνία στην αντίδραση.Έτσι πνίγονται συναισθήματα και καταπιέζονται συνειδήσεις.Έτσι διατηρείται το σύστημα.

Ξέρω,βέβαια,ότι ο καθηγητής μου είναι περήφανος για μένα,γιατί έκανα αυτό που μου δίδαξε.Μπορεί να με μάλωνε περιπαικτικά,αλλά θα καταλάβαινα από το γεμάτο νόημα χαμόγελό του ότι μόνο περηφάνεια νιώθει.Η δουλειά του έχει γίνει και τα λόγια του έχουν χαραχθεί στις καρδιές μας.Δεν χρειάζεται να είναι κανείς κοντά μας για να αισθανόμαστε την παρουσία του.Ο σκοπός του ανθρώπου ολοκληρώνεται,όταν ακόμη κι αν είναι μακριά,η ψυχή του βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ.Και αυτό είναι ίσως το νόημα της ζωής.

Για εσάς κύριε Γιώργο,που φύγατε νωρίς,αλλά θα σας θυμόμαστε για πάντα.Ο Θεός ήταν εγωιστής και σας ήθελε για τον εαυτό του.Ένα ευχαριστώ ίσως θα ήταν μικρό μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής σας.Σας αφιερώνω,λοιπόν,το 15 της έκθεσής μου που συμβολίζει την υπόσχεσή μου να σας φυλάω βαθιά στην καρδιά μου και να τηρώ αυτά που μας διδάξατε.

Υ.Γ.: Με τον κύριο Γιώργο προλάβαμε να εξετάσουμε μόνο έναν θεματικό κύκλο.Και αυτός ήταν ο «Ανθρωπισμός»,το θέμα των Πανελλαδικών.Τίποτε δεν χρειάστηκε παραπάνω για την κατανόηση του θέματος,παρά η γνωριμία μαζί του.

Βαΐα Παπαθανασίου,18 χρονών
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση