Κοινωνία 18/03/2014

Συζητώντας Ματωμένες σελίδες

Πόσο λοιπόν είναι η ικανή η ιδεολογία να νομιμοποιήσει ένα φόνο στον σύγχρονο κόσμο; Καθόλου. Άνθρωποι πέθαναν από στυγερές ιδεολογίες, μια από τις οποίες αποτελεί και η τρομοκρατίας είτε αυτή είναι ακροδεξιά είτε αυτή είναι ακροαριστερά...
Πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα με τίτλο «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη». Σκέφτηκα πολύ με τον εαυτό μου πριν γράψω αυτό το κείμενο. Τι έπρεπε άραγε να πω; Και κυρίως αυτό που θα έλεγα θα είχε τη λογική ενός συγκροτημένου επιχειρήματος ή θα ήταν ακόμη ένα κείμενο για ένα επίκαιρο βιβλίο; Το βιβλίο δε το διάβασα, κακώς ίσως, αλλά εδώ ακριβώς θα προσπαθήσω να στηρίξω και ο κείμενο μου. Γιατί δεν πρέπει να το διαβάσω

Ο Κουφοντίνας συνδυάζει ένα στοιχείο που αγαπώ και ένα που απεχθάνομαι. Είναι ακραιφνής ιδεολόγος ως την ύστατη ώρα. Ποτέ δε πούλησε τα πιστεύω του, ούτε όταν αυτά τον φυλάκισαν ισόβια. Ταυτόχρονα όμως είναι και δολοφόνος. Όχι ένας απλός ποινικός δολοφόνος, αλλά ένας δολοφόνος που τελεί την πράξη του υποκινούμενος από τις ιδέες. Αλήθεια ποια ιδέα μπορεί να νομιμοποιεί το θάνατο; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη, καμία. Δεν έχει το δικαίωμα καμία ιδεολογία να στηρίζει την επικράτηση της στη αφαίρεση ζωής του άλλου. Το ίδιο έκανε ο Χίτλερ, το ίδιο έκανε και ο Στάλιν. Μα, θα μου πει κάποιος και η Γαλλική επανάσταση εμπεριείχε βίαιες ενέργειες. Σύμφωνοι θα απαντήσω, αλλά η ίδια πάλεψε για την επικράτηση φιλελεύθερων ιδεών στην κοινωνία και κυρίως για το αναφαίρετο δικαίωμα της έκφρασης. Πώς μπορεί να σκοτώνεται κάποιος για την πραγματοποίηση αυτών; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα αρνητική και δε σηκώνει ούτε στάλα μελάνης παραπάνω, δε μπορεί.

Άλλοι θα αντιτάξουν το επιχείρημα πως από τους μεγαλύτερους εγκληματίες έχουν γραφτεί καταπληκτικά βιβλία που μάλιστα αποτελούν μέρος των βιβλιοθηκών μας. Θα πει κανείς πως και ο Κοεμτζής πουλούσε για χρόνια ελεύθερος τα βιβλία του έξω από την ευελπίδων ή το σταθμό του Μοναστηρακίου. Αυτός δε σκότωσε; Δεν είναι εγκληματίας; Σύμφωνοι, και σκότωσε και εγκληματίας είναι. Μόνο που αφήνουμε στο περιθώριο μια ηθελημένη παράληψη. Ο Κοεμτζής δε σκότωσε κάποιον επειδή ήταν Αμερικανός ή Δεξιός. Πολλώ δε μάλλον δε σκότωσε κανέναν αθώο ή έστω κανέναν ο οποίος δε προκάλεσε. Σκότωσε γιατί κάποιος παραβίαζε τον άγραφο ελληνικό νόμο της τιμής. Δίκαιο ή άδικο δε το κρίνω. Ο Θάνος Αξαρλιάν, όσο κι αν έχουν μετανοήσει για τον θάνατο του, ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος που περνούσε από το λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Ο Παύλος Μπακογιάννης ήταν ο πιο φιλοδημοκρατικός δεξιός, ο Σόντερς ήταν απλώς Βρετανός, δηλαδή φίλο-Αμερικανός.

Πόσο λοιπόν είναι η ικανή η ιδεολογία να νομιμοποιήσει ένα φόνο στον σύγχρονο κόσμο; Καθόλου. Άνθρωποι πέθαναν από στυγερές ιδεολογίες, μια από τις οποίες αποτελεί και η τρομοκρατίας είτε αυτή είναι ακροδεξιά είτε αυτή είναι ακροαριστερά, χωρίς να γίνεται σύγχυση αφενός μεταξύ δύο διακριτών χώρων και αφετέρου μεταξύ ακραίων και συνταγματικών ιδεολογιών.

Τέλος πρέπει να αναφερθούμε σε δύο στοιχεία που προξενούν εντύπωση. Το βιβλίο του Κουφοντίνα εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λιβάνη. Μεταξύ άλλων έχουν εκδώσει CIA – Ο ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ Μ. ΕΥΡΥΒΙΑΔΗΣ & Μ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ Α.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΙΜΙΑ- ΤΑ ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΑ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ Μ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ Α.ΕΛΛΙΣ είναι μόνο μερικοί τίτλοι που μου έρχονται στο μυαλό. Δε κατηγορώ τις εκδόσεις Λιβάνη που έδιναν πάντα βήμα σε όλες τις φωνές. Κατηγορώ όμως τον συγγραφέα που δεν αναζήτησε έναν αυτόνομο εκδοτικό οίκο, των Εξαρχείων ίσως, για να εκδώσει το βιβλίο του. Τελικά μήπως ήταν αυτό το βιβλίο μία καλή πηγή κέρδους; Μάλλον έτσι μοιάζει. Και αν δεν ήταν ερχόμενος στο δεύτερο στοιχείο, γιατί δεν κοινωνικοποιεί τα κέρδη σε ένα οποιοδήποτε σωματείο ή έστω στη συνέχεια της ιδεολογικής πάλης; Μάλλον κάτι και εδώ δεν πάει καλά.

Τέλος, η επιλογή να μην αγοράσω και διαβάσω το βιβλίο είναι συνειδητή και οφείλεται στον αποτροπιασμό μου για τα ειδεχθή εγκλήματα. Η επιλογή είναι δική σας για την πράξη σας.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 Θανάσης Βενέτης 07-10-2014 17:31
Το ερώτημα "Aλήθεια ποια ιδέα μπορεί να νομιμοποιεί το θάνατο;" μήπως μπορεί να έχει απάντηση "Η ιδέα της ελευθερίας";
Το ερώτημα "Πόσο λοιπόν είναι (η) ικανή η ιδεολογία να νομιμοποιήσει ένα φόνο στο σύγχρονο κόσμο;" είναι κατά τι διαφορετικό και ίσως η κατηγορηματική απάντηση που δίνεις, "καθόλου", να φαντάζει, τουλάχιστον αρχικά, αυτονόητη.
Ωστόσο, κανένα εκ των δύο ερωτημάτων δεν μπορεί να τύχει τόσο αβίαστης απάντησης, κατά τη γνώμη μου. Προηγείται η ανάγκη απαντήσεων σε άλλα ερωτήματα, όπως: Πότε και ποιος φονεύει για ιδεολογικούς λόγους; Ποια, αν υπάρχει, είναι η διαφορά του "φονεύω λόγω των ιδεών ή της ιδεολογίας μου" και "φονεύω για να επιβάλλω τις ιδέες μου ή την ιδεολογία μου"; Πότε, αν ποτέ, από ποιον και πώς "νομιμοποιείται " ένας οποιοσδήποτε φόνος; Τι είναι "τρομοκρατία" και πώς μπορεί -αν μπορεί- να κατηγοριοποιηθε ί; Διαφέρει ο μαζικός φόνος από το στοχευμένο φόνο ενός ατόμου όταν ο σκοπός είναι ο ίδιος; Θα επιχειρήσω, όχι να δώσω απαντήσεις, αλλά να εγείρω ένα ευρύτερο προβληματισμό χρησιμοποιώντας ακόμα περισσότερα ερωτήματα, πιο συγκεκριμένα πλέον. Και για να είναι πιο "πολιτικό" ή "ιδεολογικό" (αν τελικά μπορεί να είναι) δεν θα πάρω το παράδειγμα του θύματος του βιασμού, ή του κακοποιούμενου σωματικά ή πνευματικά, ή άλλων περιπτώσεων κάποιου που ασφυκτιά αφόρητα.
Ο σκλάβος "νομιμοποιείται " να σκοτώσει τον αφέντη του όταν είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να οδηγηθεί στην ελευθερία του; Από τον αφέντη του, τους άλλους αφεντάδες και τα σκυλιά που ταΐζουν για να τον κρατάνε σκλάβο, σίγουρα όχι. Από τους "ουδέτερους" που είναι βολεμένοι με την κατάσταση (καλύτερη διαβίωση για παράδειγμα λόγω της ύπαρξης της σκλαβιάς) πάλι όχι. Από την πλειοψηφία, με λίγα λόγια, όταν αυτή δεν βιώνει σκλαβιά (ή τουλάχιστον έτσι νοιώθει) σίγουρα όχι! Άρα; Καταδικαστέος ο σκλάβος; Αν όχι, αν "νομιμοποιείται " δηλαδή τελικά, μήπως "νομιμοποιείται " επίσης να σκοτώσει και μερικά σκυλιά, ή και κάποιους που θα του σταθούν εμπόδιο μέχρι να φτάσει στο φόνο του αφέντη; Τέλος, ένας τέτοιος φόνος μπορεί να χαρακτηριστεί φόνος για ιδέα, ή ιδεολογία; Μπορεί, ακόμα περισσότερο, να χαρακτηριστεί ως φόνος για "επιβολή" ιδέας ή ιδεολογίας; Μπορούμε να πούμε ότι ο σκλάβος με το φόνο αυτό επιΚΡΑΤΕΙ με τον ΤΡΟΜΟ; Είναι δηλαδή τρομοκράτης;
Γιατί το παράδειγμα του σκλάβου, ε; Υπάρχουν σκλάβοι στην εποχή μας; Υπάρχουν άνθρωποι που είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν απλά και μόνο για να επιβιώνουν; Όχι μόνο υπάρχουν, αλλά και αρκετοί από αυτούς δεν καταφέρνουν τελικά να επιβιώσουν. Να μην αναφέρω ότι, ακόμα χειρότερο, σε μερικούς δεν δίνεται καν η δυνατότητα να δουλέψουν για να επιβιώσουν.
Ας πάμε τώρα στην τρομοκρατία (χωρίς εισαγωγικά) και επανερχόμαστε αν χρειαστεί.
Αυτοί που κρατούν (=επικρατούν, κυριαρχούν) με τον τρόμο, οι ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ δηλαδή, υπάρχουν; Το κράτος χρησιμοποιεί τον τρόμο για να επικρατήσει; Η απειλή της φυλάκισης, ακόμα και της θανατικής ποινής, της στέρησης δικαιωμάτων, της επιβολής χρηματικών ποινών έχει σκοπό άλλο πλην του να τρομάξει; Η εκκλησία με την απειλή του αφορισμού, της "αιώνιας τιμωρίας" στον "άλλο κόσμο" τρομάζει; Επι-ΚΡΑΤΟΥΝ δηλαδή και οι δύο χρησιμοποιώντας τον ΤΡΟΜΟ; Ναι, ή όχι; Έχουν "νόμιμα" στην κατοχή τους όπλα αποκλειστικά φτιαγμένα για να φονεύσουν, ή, στην καλύτερη περίπτωση, να τρομάξουν με την απειλή του φόνου; Ναι, ή όχι;
Ας έρθουμε λοιπόν στην "ακροδεξιά" και στην "ακροαριστερά" που, αν και σημειώνεις ότι αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για δύο "διακριτούς χώρους", δεν παύεις να δέχεσαι την ύπαρξη τρομοκρατίας και με τους δύο επιθετικούς προσδιορισμούς. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Στις χαρακτηριζόμενε ς ως "ακροδεξιές τρομοκρατικές πράξεις" έχουμε να κάνουμε με βίαιες και δολοφονικές ενέργειες που αποσκοπούν στο να ΤΡΟΜΑΞΟΥΝ τη μάζα (βομβιστικές ενέργειες σε σιδηροδρομικούς σταθμούς και τα παρόμοια) ή ομάδες ατόμων που είτε αντιτίθενται στους πραγματικούς (κράτος) τρομοκράτες (ακροαριστερούς , αναρχικούς) είτε είναι θύματα και "κολασμένοι" του καθεστώτος (μετανάστες, άθεοι, ομοφυλόφιλοι κλπ). Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με κάποιους που θέλουν να γίνουν κράτος στη θέση του κράτους. Στις χαρακτηριζόμενε ς ως "ακροαριστερές τρομοκρατικές πράξεις" έχουμε να κάνουμε με ληστείες τραπεζών, χτυπήματα σε στρατόπεδα, δολοφονίες πολιτικών και "επιφανών" ατόμων που η "δουλειά" τους είναι είτε να σπέρνουν τον τρόμο, είτε να κρατούν σε καθεστώς σκλαβιάς ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Πράξεις που δεν τρομάζουν τη μάζα, αλλά μια ορισμένη κάστα ατόμων που σίγουρα, αν δεν είναι καθεστώς, είναι ωφελούμενοι και υπέρμαχοι αυτού. Οι υπέρμαχοι των δεύτερων υποστηρίζουν ότι κάνουν "πόλεμο", ότι αντιστέκονται στη βία με βία, και ο "πόλεμος" δεν είναι "τρομοκρατία".
Συμφωνώ στο ότι με το να πολεμήσω την τρομοκρατία και τον φασισμό δεν γίνομαι αυτόματα "τρομοκράτης" και "φασίστας" ό ίδιος. Αυτό στο οποίο δεν έχω καταλήξει ακόμα είναι αν μπορώ (πράγμα που πολύ θα ήθελα) να αντισταθώ στη βία με ειρηνικά μέσα.
Y.Γ. Ούτε εγώ διάβασα το βιβλίο του Κουφοντίνα, αλλά χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Τώρα για το πως να χαρακτηρίσω τα εγκλήματά του, δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Σαφώς δεν του αναγνωρίζω το δικαίωμα να δολοφονεί και δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι δεν σκότωσε κάποιον που τον έβλαψε άμεσα, αλλά τα εγκλήματά του δεν με τρόμαξαν γιατί οι στόχοι του δεν ήταν άνθρωποι σαν εμένα, σαν τους οικείους μου, δεν ήταν άνθρωποι απλοί, δεν ήταν τυχαίοι. Έκανε πόλεμο; Ίσως. Αλλά, μισώ και τον πόλεμο.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση