Κοινωνία 13/01/2014

Τα λόγια μοναχά μας απομείναν κι οι θεωρίες, στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί*

Η χώρα έχασε και χάνει με γεωμετρική πρόοδο όλο τον κοινωνικό της μηχανισμό προστασίας. Το κοινωνικό κράτος στις μέρες μας, έπαψε να υφίσταται, με το κράτος να απομακρύνεται σχεδόν από όλες τις πρωτοβουλίες ενίσχυσης του λαού.
Πάνω από τρία χρόνια πέρασαν από τότε που μπήκε στη ζωή μας η λέξη κρίση. Μειώσεις, έντονη αυξανόμενη φορολογία, ανεργία και κοινωνική αδικία κατέκλυσαν τη χώρα και τους πολίτες της. Όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν ακροβατώντας σε ένα τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στην επιβίωση και μια περίεργη κατάσταση στο αβέβαιο της ανεργίας.

Όμως, όλη αυτή η αγχώδης διαδικασία έχει βγάλει τους Έλληνες από μιας μορφής καλώς εννοούμενη ρουτίνα, έχει κάποιες βαθύτερες επιπτώσεις που θα πληγώνουν τη χώρα στο διηνεκές.

Καταρχήν, χάθηκε μια για πάντα ο προγραμματισμός που τόσα χρόνια αποτελούσε την κύρια επενδυτική και αποταμιευτική τάση της ελληνικής οικογένειας. Μαζί με αυτόν χάθηκαν και ελπίδες για άλλες παραδοσιακές μορφές επένδυσης στη χώρα, όπως οι αγοραπωλησίες που πραγματοποιούνταν στο παρελθόν με το ΕΦΑΠΑΞ του συνταξιοδοτικού. Η ελληνική επαρχία σε μεγάλο βαθμό εξαρτιόταν από το πλεόνασμα τόσο του ενεργού όσο και του ανενεργού απόδημου πληθυσμού της και γύρισε στον τόπο του είτε για διακοπές είτε για τα γηρατειά του, ενισχύοντας την τοπική οικονομία και δίνοντας ζωή και στα πιο ακριτικά σημεία.

Ακόμη, διαλύθηκε η κοινωνική συνοχή. Μπορεί στο άστυ η κοινωνική εμπιστοσύνη να ήταν μειωμένη σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά στην ύπαιθρο παρουσίαζε αυξητικές τάσεις. Όλα αυτά τελείωσαν σχεδόν με την είσοδο της χώρας στον μηχανισμό στήριξης και την αύξηση από τη μία, της καχυποψίας και από την άλλη, της επιδίωξης του ατομικού συμφέροντος. Κάνεις πλέον δε νοιάζεται τόσο έντονα για τους άλλους αφού έχει να νοιαστεί για τον ίδιο του τον εαυτό, για να επιβιώσει.

Επιπρόσθετα, έχει αυξηθεί η μετανάστευση προς χώρες του εξωτερικού, όχι με εξαγωγή εργατικού δυναμικού όπως στο παρελθόν αλλά με επιστημονικό δυναμικό. Οι νέοι επιστήμονες αποχωρούν, καθώς δεν βρίσκουν διέξοδο εργασίας. Στο εξωτερικό οι προοπτικές είναι καλύτερες και αναγνωρίζεται η δύναμη ενός ισχυρού τίτλου σπουδών. Η χώρα χάνει συνεχώς μέρος από το πιο υγιές και δραστήριο τμήμα της, που θα ήταν εντελώς απαραίτητο για τη μελλοντική της ανασυγκρότηση. Η χώρα μετατρέπεται σε ένας μορφής ευρωπαϊκό υβρίδιο εν δυνάμει συνταξιούχων και χαμηλού εργατικού δυναμικού, προσεγγίζοντας ολοένα και περισσότερο Βαλκανικές χώρες.

Τέλος, η χώρα έχασε και χάνει με γεωμετρική πρόοδο όλο τον κοινωνικό της μηχανισμό προστασίας. Το κοινωνικό κράτος στις μέρες μας, έπαψε να υφίσταται, με το κράτος να απομακρύνεται σχεδόν από όλες τις πρωτοβουλίες ενίσχυσης του λαού. Κοινωνικά κεκτημένα αρκετών δεκαετιών θυσιάζονται στο βωμό της δημοσιονομικής προσαρμογής και λιτότητας. Υγεία , παιδεία και κοινωνικές παροχές ανταλλάσσονται με υποσχέσεις των μνημονίων για ανάπτυξη και έξοδο από την κρίση.

*Στίχοι από το τραγούδι του Νικόλα Άσιμου ΒΑΡΕΘΗΚΑ
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση