Κοινωνία 24/02/2013

Η κρίση που ήρθε για να μείνει

Ζούμε σε μια εποχή για την οποία ακόμη δεν έχουμε καταλάβει τίποτα. Η κατάρρευση, η οποία συντελείται δεν έχει σχέση μόνο με την οικονομική μας ζωή αλλά με την ηθική, τη πολιτική και γενικότερα αγγίζει όλες τις πτυχές της πραγματικότητάς μας. Η κατάρρευση, η οποία συντελείται είναι μια αναγκαία καταστροφή για να γεννηθεί κάτι καινούριο, απαλλαγμένο από τις αυταπάτες του παρελθόντος. Από τότε που άρχισε η λεγόμενη κρίση παρατηρούμε όλο και περισσότερο τα συντηρητικά και απολιθωμένα στοιχεία του παρελθόντος να προσπαθούν να υπερασπίσουν την Ελλάδα με τον δικό τους τρόπο. Ο νεοφασισμός της xρυσής αυγής, οι προφητείες για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, το μίσος για την Ευρώπη, το οποίο θυμίζει ανθενωτικούς του Βυζαντίου και άλλα παράλογα τα οποία κατά καιρούς κάνουν την εμφάνιση τους στην Ελληνική κοινωνία.

Αν κάνουμε μια ανασκόπηση στο παρελθόν θα δούμε πως τίποτε απ' όλα αυτά δεν είχε προβλεφθεί ή τουλάχιστον η αγανακτισμένη ελληνική κοινή γνώμη του σήμερα δεν είχε καταφέρει να πλησιάσει με τη κοινή λογική. Κανείς δεν αντιστάθηκε στην επιβολή των Ολυμπιακών Αγώνων, κανείς δεν αναρωτήθηκε αν ένα τόσο μικρό κράτος όσο η Ελλάδα έχει την οικονομική δυνατότητα να ξοδεύει χρήματα για τέτοιου ίδους φιέστες, κανείς δεν αναρωτήθηκε αν είναι συμφέρον της χώρας να γίνει μέλος της νομισματικής ένωσης, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για την φοβερή  υποκουλτούρα που γέμιζε τη τηλεοπτική οθόνη και επομένως τη ζωή μας. Φυσικά αν κάποιος εξέφραζε μια απορία για όλα αυτά τα θέματα θα τον θεωρούσαν παράξενο ή εκτός πραγματικότητας. Όμως δεν μπορούμε να αρνηθούμε πως είχαμε αποφύγει να αντιμετωπίσουμε τα καίρια ζητήματα, τα οποία θα έπρεπε να μας αφορούν και τώρα τα αντιμετωπίζουμε σπασμωδικά μέσα στον κυκεώνα των αλλαγών και της εμφανούς παρακμής της Ελλάδας.

Μια παγκόσμια αλλαγή είναι η ασημαντότητα του εθνικού κράτους. Τα εθνικά κράτη παραλύουν, ιδιαίτερα τα μικρά, και πρέπει να βρουν την έκφραση τους σε έναν μεγαλύτερη σχηματισμό είτε αυτός είναι η ΕΕ είτε κάποιο άλλο μεγαλύτερο κράτος. Η Ελλάδα παλιότερα θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο μιας χώρας προτύπου στις άλλες χώρες των Βαλκανίων αλλά λόγω της πολιτισμικής της ασημαντότητας και της μηδαμινής προσπάθειεας των διαννοουμένων να ενδιαφερθούν για μια προσέγγιση με τις άλλες χώρες των Βαλκανίων σήμερα είμαστε ο περίγελός τους. Η παρακμή, η διαφθορά, η αδιαφορά των πολιτικών, η ανεργία, η άνοδος του φασισμού κάνουν την Ελλάδα μια χώρα παράδειγμά προς αποφυγή. Δεν γίνεται ούτε μια μεταρρύθμιση, ούτε μια πραγματική ανανέωση αλλά βυθιζόμαστε ακόμα πιο πέρα στην άβυσσο του μηδενισμού.

Η έλλειψη πνευματικής ηγεσίας είναι επίσης χαρακτηριστική στην μικρή μας χώρα. Είναι λυπηρό να παρατηρείς Μητροπολίτη της Ορθόδοξης Εκκλησίας να πλάθει το εγκώμιο ενός εθνικιστή δολοφόνου. Είναι λυπηρό να παρατηρείς έτερο Μητροπολίτη να ασχολείται με το θέμα της πεολιχείας και να ηθικίζει θυμίζοντας τηλε-ευαγγελιστή. Βεβαίως υπάρχουν και παραδείγματα, άξιοι επίσκοποι στην ελλαδική Εκκλησία, η οποία δυστυχώς παραμένει κλεισμένη, απομονωμένη σε έναν στείρο εθνικισμό αδυνατώντας πολλές φορές να αντιληφθεί την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας, το πνευματικό της βάθος, την δύναμη της, η οποία δεν έχει καμία ανάγκη από ηθικολογίες και νουθεσίες αλλά απ' μια πατερική αναγέννηση του κλήρου και του ποιμνίου. Επιτέλους πρέπει να σταματήσει ο εναγκαλισμόςμε το κράτος και η Εκκλησία να ανεξαρτητοποιηθεί, έτσι ώστε να μπορέσει να τελέσει απερίσπαστα το έργο της μακριά απ' τον εθνικισμό, ο οποίος αντί να την μεγαλώνει την μικραίνει, την καταστρέφει,τη βουλιάζει σε μια ατέρμονη αντιπαράθεση με φανταστικούς εχθρούς. Η πνευματική ανανέωση και αναγέννηση πρέπει να έρθει από φωτισμένους ανθρώπους, γνώστες της ιστορίας του έθνους, της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας αλλά και της πατερικής παράδοσης και θεολογίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο εθνικιστικός εναγκαλισμός Ορθοδοξίας και Ελληνισμού πρόκειται για μία παρα φύσιν κατάσταση, ενάντια στον Οικουμενισμό του Ελληνισμού, έτσι όπως εμφανίστηκε μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου αλλά και τον Οικουμενισμό της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έτσι όπως διαδώθηκε στους Σλάβους αλλά και σε άλλους λαούς..

Η πνευματική αναγέννηση του Γένους είναι η μοναδική λύση, ο μοναδικός δρόμος για να μπορέσουμε να χαράξουμε τη δική μας πορεία στην Οικουμένη.Τα δυτικά πρότυπα διακυβέρνησης χρεωκοπούν, με τελευταίο τώρα τον καπιταλισμό. Είναι ενδιαφέρουσες οι κριτικές, οι οποίες εμφανίζονται κατά καιρούς στο διαδίκτυο για το σημερινό σύστημα οικονομικής διακυβέρνησης, το οποίο κυριαρχεί στον δυτικό κόσμο. Αλλά αυτό το σύστημα δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κάποιο άλλο, με τον σοσιαλισμό ας πούμε, ο οποίος είναι γέννημα της ίδιας μεταφυσικής, της ίδιας εκτροχιασμένης δυτικής σκέψης. Η εμφάνιση της εργασίας ως αυτοσκοπού, η νοοτροπία του επαγγελματία, ο οποίος ενδιαφέρεται μονάχα για το κέρδος και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι στοιχεία, τα οποία εντείνονται στην εποχή μας. Ενώ κατά την επικράτηση του Μαρξισμού παρατηρήσαμε τον εξανδραποδισμό του ανθρώπου απ' το κράτος, τη ποδοπάτηση της ιερότητας του προσώπου και τη μαζοποίηση των κοινωνιών. Ζούμε την εποχή της μεταμόρφωσης των συστημάτων, της νέας φεουδαρχοποίησης των πάντων μέσω της εξαφάνισης του δημοσίου συμφέροντος. Η φεουδαρχία εμφανίστηκε στη Δύση και ξαναεμφανίζεται αυτή τη φορά με το προσωπείο της ιδιωτικοποίησης των πάντων. Οι νέοι φεουδάρχες γίνονται ευγενείς λόγω της σύνδεσης τους με την οικονομική ευμάρεια, η οικονομική ευμάρεια δηλώνει και την ευγένεια τους αλλά και την εξυπνάδα τους. Γι' αυτό άλλωστε και τα πανεπιστημία, παντού, προσαρμόζονται στις ανάγκες της αγοράς και όχι στις ανάγκες της επιστήμης και της αναζήτησης της αλήθειας. Η επιστήμη αν δεν μπορεί να μεταβληθεί σε πρακτικό κέρδος, σε υλικό ώφελος δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Οφείλουμε ως Έλληνες να μεταρρυθμίσουμε οι ίδιοι την χώρα μας, όχι για να μείνει ζωντανό το ελληνικό κράτος αλλά για να παραμείνει ζωντανός ο ελληνισμός. Το ελληνικό κράτος στη σημερινή του μορφή είναι ότι πιο διεφθαρμένο υπάρχει. Όλο το πολιτικό σκηνικό πρέπει να αλλάξει και να αντικατασταθεί. Δεν είναι δυνατόν με κόμματα τα οποία έχουν ακόμη νοοτροπίες παλαιού τύπου, δεξιά, αριστέρα, κομμουνισμός, ακροδεξιά να θέλουμε να αλλάξουμε τη κατάσταση. Το ίδιο ισχύει και για τα φιλελεύθερα κόμματα, τα οποία θέλουν να επιβάλλουν μονάχα δυτικά πρότυπα στην Ελλάδα, λες και δεν έχουμε δικιά μας παράδοση πρέπει να αντιγράψουμε τους Αμερικάνους, τους Άγγλους, τους Γάλλους και τους Γερμανούς. Η μεταρρύθμιση θα πρέπει να ξεκινήσει απ' τα σχολεία, με σωστή διδασκαλία της Αρχαίας ελληνικής γλώσσας , με έμφαση στην ανάπτυξη των τεχνών, των επιστημών και της φιλοσοφίας. Θα πρέπει να διδάσκεται η προσωκρατική φιλοσοφία, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, οι Στωικοί, οι Επικούρειοι, ο νεοπλατωνισμός, η πατερική γραμματεία και φυσικά οι μετέπειτα εξελίξεις στην ευρωπαϊκή φιλοσοφία αλλά και στην ελληνική σκέψη την περίοδο της τουρκοκρατίας και την σύγχρονη περίοδο. Θεωρούμε σημαντικό να δίνεται βάρος στην ιστορία του πνεύματος και όχι στην ιστορία των πολέμων και των καταστροφών. Επίσης τα παιδιά πρέπει να κατανοούν τι είναι επιστημονική μέθοδος, το ότι βασιζόμαστε σε δεδομένα και όχι σε προαποφασισμένες θεωρίες, όταν η θεωρία δεν συμφωνεί με τα δεδομένα, είναι η θεωρία που καταρρίπτεται, δεν τροποποιούμε ποτέ τα δεδομένα για να ταιριάξουν με τη θεωρία. Το γεγονός ότι κάθε θεωρία είναι διαψεύσιμη για να είναι επιστημονικά αποδεκτή και ότι επιζητούμε στη διάψευση των θεωριών μέσω νέων παρατηρήσεων, όχι απαραίτητα στην επιβεβαίωση τους. Αντιλαμβανόμαστε πως οι κύριες γραμμές αυτού του νέου σχολείο έχουν ως σκοπό την παίδευση των ανθρώπων και όχι την εκπαίδευση. Ο σκοπός δεν είναι η συσσώρευση γνώσεων αλλά ο πεπαιδευμένος άνθρωπος, ο οποίος μπορεί να ζήσει συγκροτημένα σε μια νομοκρατούμενη κοινωνία.

Η νέα αυτή παιδεία, ελληνοκεντρική αλλά και επιστημονική θα δημιουργήσει τον νέο άνθρωπο, τον Έλληνα, ο οποίς θα είναι απαλλαγμένος απ' τον εθνικισμό αλλά θα ενδιαφέρεται πρωτίστως για τη χώρα του, για τη παιδεία του και έπειτα, ο επόμενος σκοπός θα είναι να απλωθεί αυτή η ίδια παιδεία και σε άλλους λαούς. Η παιδεία είναι ο μοναδικός λυτρωτής του ελληνικού κόσμου και όποιος μετέχει στην ελληνική παιδεία είναι ο πραγματικός Έλλην. Φυσικά αυτή η ελληνική παιδεία τώρα δεν υπάρχει. Καταστράφηκε. Απ' τη μία γιατί οι καθηγητές και οι δάσκαλοι αναγκάστηκαν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι περιμένουν τις καλοκαιρινές διακοπές, απ' την άλλη επειδή συνεχώς αντιγράφουμε τους ξένους, τόσο μιμητικά, ώστε να ξεχνούμε εντελώς τον δικό μας πολιτισμό, τη δικιά μας παράδοση. Πράγματι η κρίση ήρθε για να μείνει, αν δεν αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο σκέψης μας, αν δεν επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας στον κόσμο, τις προτεραιότητες μας, τα ιδανικά μας, αν δεν αντιληφθούμε και δεν αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς μας. Είναι γελοίο να πιστεύουμε πως δεν υπάρχουν εχθροί, είναι γελοίο να νομίζουμε πως οι Ευρωπαϊκές χώρες έχουν ενωθεί λόγω της ΕΕ. Οι ανταγωνισμοί συνεχίζονται, οι ηγεμονίες συνεχίζονται, κάθε χώρα στην Ευρώπη θέλει να διατηρήσει τη πολιτική και πολιτιστική της ιδιαιτερότητα, κάθε χώρα ορθολογιστικά προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους κινδύνους, οι οποίοι εμφανίζονται κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.

Το μόνο όπλο, το οποίο έχουν οι Έλληνες είναι η παιδεία, η αρχαία ελληνική γλώσσα, η παράδοση τους. Κάναμε ότι μπορούσαμε για να μετατρέψουμε αυτή τη παράδοση, σε εθνικιστικό σλόγκαν, σε εύπεπτο μαζικό προϊόν προς κατανάλωση των μαζών, σε λεονταρισμό συγκετρώσεων ενάντια σε θεατρικές παραστάσεις και μακεδονικά ζητήματα. Το μόνο ζήτημα, το οποίο υπάρχει είναι το δικό μας ως έθνος. Θέλουμε να επιβιώσουμε ως έθνος ή να γίνουμε νομάδες της παγκοσμιοποίησης; Θέλουμε να επιβιώσουμε ως έθνος και να συνεργαστούμε ισότιμα με άλλα έθνη ή να γίνουμε υπηρέτες της ΕΕ και των "φωτισμένων" κρατών της Ευρώπης ; Θέλουμε τον οικουμενικό ελληνισμό της παιδείας ή τον φασισμό ομάδων όπως η χρυσή αυγή ; Θέλουμε την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος, την νομιμότητα, την ελευθερία ή την συνέχιση της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, του κρατισμού στο όνομα της αριστεράς και του σοσιαλισμού ; Είναι ερωτήσεις τις οποίες χρειάζεται να απαντήσουμε με πράξεις και ενέργειες και όχι με λόγια πλέον.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση