Κοινωνία 04/01/2013

Κοινωνικοί αντίκτυποι στη ροή μιας οικονομικής κρίσης

Δημπάρης Αναστάσιος , Φοιτητής Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών - Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Η πολιτική που ασκείται και βιώνουμε όλοι μας τα τελευταία χρόνια, έχει οδηγήσει σε τεράστια προβλήματα, τα οποία είτε υπήρχαν, αλλά διατηρούνταν σε ελάχιστα ποσοστά, είτε απλά δημιουργήθηκαν και δυστυχώς αναπτύχθηκαν, παρασύροντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος της υγιούς κοινωνίας. Πολλοί , αναφέρουν πως η αρχή της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, ήταν το καμπανάκι για την κρίση χρέους που θα κατέτρωγε ολόκληρη την ευρωζώνη… Ίσως! Στο εν λόγω όμως άρθρο, θα προσπαθήσω να περιγράψω όσο το δυνατόν πιο σύντομα τα προβλήματα, που αντικρίζει κάποιος από την δική μου οπτική γωνία, που αν μη τι άλλο, σίγουρα δεν είναι μόνο οικονομικά. Μια οικονομική κρίση, διοχετεύει ναι μεν οικονομικά προβλήματα, αλλά η τοξικότητα της διαχέεται και στην κοινωνία, καταργώντας πολλές φορές και καταπατώντας ουσιώδεις αξίες, που δεν είναι άλλες από τον σεβασμό στον άνθρωπο και τα δικαιώματά του ως πολίτης, την ατομική ελευθερία έκφρασης, την Δημοκρατία. Στο σημείο αυτό οφείλει κανείς να αναγνωρίσει, πως οι πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, οι οποίες επηρεάζονται άμεσα και δέχονται τα πιο σκληρά πλήγματα είναι εκείνες των μικρών και μικρομεσαίων λαϊκών στρωμάτων.

Αισθητά προβλήματα στην συνοχή της κοινωνίας μας, είναι η έλλειψη ευκαιριών εργασίας για νέους ανθρώπους, η συνεχόμενη μείωση μισθών, οι περικοπές ακόμη και σε μικρές συντάξεις, η φανερά προβληματική παιδεία, η αστάθεια μιας αγοράς εργασίας που μοιάζει συνεχώς να καταρρέει, η αδυναμία της παροχής ποιοτικής υγείας και κυρίως στις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό των καρκινοπαθών, αλλά και η καθημερινή πενία που συναντά κανείς στον δρόμο, η οποία εν έτη 2012, σε μια ευρωπαϊκή χώρα, μοιάζει να αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Οι ανισότητες που δημιουργούνται είναι θλιβερές, ενώ με την σειρά τους καταργούν την αξιοκρατία, την ισονομία και την ισότητα μεταξύ των πολιτών, αφού αυτός που δεν έχει ικανό απόθεμα χρημάτων, δεν έχει πρόσβαση τόσο σε βασικά είδη διατροφής, όσο και σε άλλες κοινωνικές υπηρεσίες, όπως η υγεία και η παιδεία, αφού το φροντιστήριο ή η αγορά βιβλίων για το πανεπιστήμιο είναι πλέον δεδομένα.

Από την άλλη η ουρά των συσσιτίων ολοένα κι αυξάνει. Παρατηρούνται μάλιστα, αυξημένα τα ποσοστά αυτοκτονίας, με την αιτιολογία στην πλειοψηφία τους, την οικονομική ανέχεια, κάτι που μόνο ντροπή έχει να μας προσφέρει, αλλά και να μας κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, για μια κοινωνία που ασφυκτιά και γοργοπεθαίνει. Στις περιπτώσεις αυτές , η εικόνα μιας κοινωνικής πολιτικής κι ενός κράτους δικαίου, όπως θέλουν να ονομάζονται οι σύγχρονες, ανεπτυγμένες, ευρωπαϊκές πολιτείες, μοιάζει να καταρρέει. Ο άνθρωπος φαίνεται να αντιμετωπίζεται ως ένα ανόργανο κι άψυχο κουφάρι που έρχεται στην ζωή μόνο και μόνο για να παράγει και να καταναλώνει. Πετάχτηκαν στην άκρη εκείνες οι πανανθρώπινες αξίες, που στόχο τους είχαν την ευδαιμονία και ολοκλήρωση του ατόμου που με την σειρά του, θα τις διοχέτευε σε ολόκληρη την κοινωνία με απώτερο σκοπό την ανάπτυξη.

Γιατί, εξάλλου, πρέπει να κατανοήσουμε πως, η ανάπτυξη προκύπτει από τον άνθρωπο… για τον άνθρωπο. Με το να λαβαίνει κανείς συνεχώς μέτρα, τα οποία όχι μόνο δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά κατασκευάζουν επιπρόσθετα προβλήματα και ρωγμές, σίγουρα αυτό δεν λέγεται κοινωνική πολιτική και σίγουρα δεν αποφέρει αποτελέσματα. Όταν εκφράσεις του τύπου, θα πτωχεύσουμε, θα πεινάσουμε, δεν θα υπάρχουν φάρμακα, εκτοξεύονται καθημερινά, τιμωρούνται πολίτες για την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, αντιμετωπίζεται ο κόσμος σαν υποτιθέμενο μανιακό κοπάδι και αποκόπτεται από το δικαίωμα και την ανάγκη του να δει την παρέλαση και να τιμήσει την παράδοση και την χώρα του, τότε η πολιτική αυτή, σίγουρα όχι μόνο κοινωνική δεν είναι, αλλά πλέον φτάνει στο σημείο να βεβηλώνει το δημοκρατικό πολίτευμα, να καταπατά θεμελιώδεις ανθρώπινα δικαιώματα και να μοιάζει τόσο μα τόσο πολύ, στην πολιτική της τρομοκρατίας.

Η Δημοκρατία γεννήθηκε στον ναό της Ελλάδας κι αναπτύχθηκε, από την Ευρώπη μέχρι την άκρη της γης. Και τώρα ο ναός αυτός καταστρέφεται με φθηνές δικαιολογίες, μιας πάμφθηνης οικονομικής κρίσης, ενός εφήμερου κέρδους, μιας πιθανής ανόητης επεκτατικής πολιτικής με μοναδικό σκοπό τον έλεγχο και την ανάπτυξη μιας ανούσιας δύναμης. Τα μόνα θύματα όμως σε όλο αυτό το σκηνικό είναι οι λαοί και μέσα σε αυτούς οι άνθρωποι, διότι αν πράγματι τρίζουν τα θεμέλια της γεννήτρας της Δημοκρατίας, τότε σίγουρα τρίζουν κι όλα εκείνα που στηρίχτηκαν πάνω σε αυτή. Ένας απλός νόμος στην φυσική λέει: δράση – αντίδραση. Επομένως, όταν δρας με κάποιος συγκεκριμένο τρόπο, τότε είναι φυσικό κι επόμενο να υπάρξει ανάλογη αντίδραση. Με έναν λαό τρομοκρατημένο, βιασμένο ψυχολογικά, στερημένο από δικαιώματα, φορτωμένο με τόσα προβλήματα και λάθη που επί το πλείστον προέρχονται από δική σου κακοδιαχείριση κι αδυναμία να σταθείς άξια στις περιστάσεις, δεν μπορείς να εκλάβεις ούτε σεβασμό ούτε αξιοπιστία.

Αναλογιζόμενος πολλές φορές την λαϊκή ρήση « Ότι σπέρνεις θερίζεις», αναρωτιέμαι τι καρπούς θα μπορούσε να θερίσει μια κοινωνική πολιτική και τι καρπούς μια πολιτική της τρομοκρατίας. Σίγουρα, ανάλογες των πράξεων και των προσδοκιών της. Είναι θλιβερό το γεγονός, να βλέπεις ανθρώπους που αγωνίστηκαν σε όλη τους την ζωή για να καταφέρουν κάτι και σήμερα να μην έχουν την οικονομική δύναμη να αγοράσουν ούτε τα φάρμακά τους. Είναι τρομακτικό το γεγονός να βλέπεις τη νέα γενιά να μην «δικαιούται» να έχει όραμα και όνειρα, πέρα από αυτό της επιβίωσης και να πρέπει να μεταναστεύει για να εξασφαλίσει ένα μέλλον, είναι αδιανόητο να μην μπορείς να κοιμάσαι το βράδυ, γιατί ακόμη σε κυνηγούν οικονομικοί εφιάλτες, που ψάχνουν να πάρουν, ότι, εσύ, κόπιασες να φτιάξεις.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση