Κοινωνία 13/09/2017

Όταν «Οι Ζωές των Άλλων» μας αφορούν

Όποιος έχει βιώσει, κάθε μορφή δικατορίας εκ δεξιών ή αριστερών, θα μας διαολόστελνε κανονικά αν είχε την ευκαιρία να εμπλακεί σε διάλογο για το ποιο καθεστώς είχε τα περισσότερα θύματα ή για το ποιος είχε το ιδεολογικό πλεονέκτημα και τις «αγαθές προθέσεις». 

Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90 εργαζόμουν στη Δυτική Γερμανία. Και αναφέρω Δυτική, διότι παρόλο που το Τοίχος είχε πέσει σκάρτα 10 έτη, ουδείς Δυτικογερμανός ένιωθε την Ανατολική Γερμανία οικεία. Πιο πολύ σαν μαύρη τρύπα την έβλεπαν, ένα μέρος όπου μια ανεπιθύμητη βλάβη στο όχημά τους στη διαδρομή από το Βερολίνο για την Δυτική πλευρά της χώρας θα τους ανάγκαζε σε μία δυσάρεστη διανυκτέρευση στην Ανατολική απελπισία.

Στο κύκλο των κοινωνικών συναναστροφών μου ήταν και ένας συνομήλικός συνάδελφος, τριαντάρης τότε, με προέλευση από το Ανατολικό Βερολίνο. Κάποια στιγμή ρωτώντας τον αν έχει αδέρφια η αντίδρασή του με ξάφνιασε. Το ύφος του άλλαξε σε μια έκφραση αμυντικής δυσπιστίας και αποκρίθηκε: «Γιατί ρωτάς;»

Η αντίδρασή του ήταν όμως κατανοητή. Μεγαλωμένος πίσω από το τοίχος μέχρι τα 20 έτη του κουβαλούσε όλες εκείνες τις καταβολές που εμείς στο ελεύθερο κόσμο μόνο να υποπτευθούμε μπορούσαμε τότε. Απέφευγαν να αποκαλύψουν τις σχέσεις τους ή προσωπικά στοιχεία καθώς ποτέ δεν γνώριζαν αν ο συνομιλητής τους ή κάποιος ωτακουστής ήταν πληροφοριοδότης των Αρχών του καθεστώτος. Ο φόβος και η δυσπιστία ήταν διάχυτος. Όποιος έχει δει την καταπληκτική ταινία «Οι Ζωές των Άλλων» του Florian Henckel von Donnersmarck γνωρίζει για τι πράγμα μιλάω. Οι κάτοικοι της πόλης του Βερολίνου επιτηρούνταν από 100.000 υπαλλήλους και 200.000 κατασκόπους της Στάζι.

Ένας άλλος Ανατολικογερμανός συνάδελφος αρκετά μεγαλύτερος, γεννημένος κατά τον Β’ ΠΠ μου διηγούνταν τις σιγμές τις πτώσης του τοίχους και πως εκείνη την στιγμή δεν αντιλαμβάνονταν ότι γραφόταν ιστορία, αλλά διέσχισαν τη γραμμή και επισκέφθηκαν για πρώτη φορά ελεύθερα τους συγγενείς στους στο Δυτικό Βερολίνο επιστρέφοντας την άλλη μέρα. 

Έχοντας μία επιδερμική μόνο αντίληψη, μέσω διηγήσεων με τους πρώην Ανατολικογερμανούς, το τι σήμαινε βιωματικά για τους υπηκόους του καθεστώτος να υφίστανται ένα συνεχή φόβο, ούτε καν θα διανοούμουν να τους κουνήσω το δάκτυλο για τα καλά του κομμουνισμού. Όποιος το έχει βιώσει, και αναφέρομαι σε κάθε μορφή δικατορίας εκ δεξιών ή αριστερών, θα μας διαολόστελνε κανονικά αν είχε την ευκαιρία να εμπλακεί σε διάλογο για το ποιο καθεστώς είχε τα περισσότερα θύματα ή για το ποιος είχε το ιδεολογικό πλεονέκτημα και τις «αγαθές προθέσεις». Βλέπετε, ο αριθμός των θυμάτων δεν είναι παρά αποτέλεσμα πολιτικών συγκυριών ή διαθέσιμων μέσων. Η περιστολή των ελευθεριών, οικονομικών καταρχήν και, αναπόφευκτα, προσωπικών στη συνέχεια καθώς και η επιβολή ακραίων απόψεων μόνο διά της βίας μπορεί να επιβληθεί. Για να αιτιολογηθεί δε, η καθεστωτική γάγγραινα, πρέπει να δημιουργηθεί ένα αντίπαλο δέος. Στη μία ιδεολογία μπορεί να είναι φυλετικό ή εθνικό, στην άλλη ταξικό. Οι ρίζες και οι συνέπειες είναι κοινές όσο και αν η διαδρομή μπορεί να διαφέρει. Έχουμε αρκετά ιστορικά παραδείγματα να προσφύγουμε, αλλά τα ισχυρότερα καθεστώτα με τις καταλυτικότερες συνέπειες σε παγκόσμιο επίπεδο εγκαθιδρύθηκαν τον 20ο αιώνα.

Ορθά λοιπόν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε στις 2 Απριλίου του 2009 απόφαση με την οποία η 23η Αυγούστου θεσμοθετείται ως ημέρα μνήμης ενάντια στον ολοκληρωτισμό και ημέρα μνήμης για τα θύματα των Κομμουνιστικών και Ναζιστικών καθεστώτων.  (Σχετικός σύνδεσμος εδώ: https://www.eu2017.ee/news/press-releases/european-day-remembrance-victims-communist-and-nazi-regimes-takes-place-23 )

Είναι μία αφορμή υπενθύμισης σε όλη την Ευρώπη των ολισθηρών ατραπών από τη δημοκρατία προς την απολυταρχία. Είναι τουλάχιστον απρεπές λοιπόν κάποιος, βιοποριζόμενος από την «αριστεροσύνη» και το «κομμουνιστικό ιδεώδες», να κουνάει το δάκτυλο σε όσους υπέφεραν από αυτό το εξάμβλωμα και να αρνείται συμμετοχή στη συνάντηση. Είναι εξίσου απρεπές, οι κομματικές πεποιθήσεις να χαρακτηρίζουν μια χώρα ολόκληρη ως συμπαθούσα ολοκληρωτικά καθεστώτα και να την απομονώνουν.

Αν νιώθεις ότι έχεις να τοποθετηθείς ιδεολογικά όφειλες να συμμετέχεις στο συνέδριο της 23ης Αυγούστου στο Ταλίν και να καταθέσεις τις θέσεις σου. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τις αντιδράσεις των λοιπών σύνεδρων. Άσε που αν έβλεπαν για πολύ ώρα το δάκτυλο τεντωμένο μπορεί να το δάγκωναν. Και θα είχαν και δίκιο, διότι «Οι Ζωές των Άλλων» μας αφορούν.

 

Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

+1 #1 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΓΚΟΣ 19-09-2017 01:48
Θα ειχε ενδιαφερον να συζητησουμε καποτε και για τα θυματα του καπιταλισμου, γιατι φαινεται οτι τον εχουμε αναγορευσει σε τιμητη των παντων.
Μηπως θα πρεπει να δουμε τελικα ποιος ταλαιπωρει επι αιωνες τον πλανητη με τις πολυεθνικες και τις τραπεζες του;
Μηπως θα επρεπε να δουμε ποιος αιματοκυλισε τον κοσμο με τις αποικιες και τους πολεμους για τις εμπορικες οδους;
Ποιος εφερνε αλυσοδεμενους σκλαβους στις ΗΠΑ απο την Αφρικη;
Ποιος κατεστρεψε το Ιρακ, την Σερβια, την Λιβυη, το Αφγανισταν, την Συρια και οποια αλλη χωρα αρνηθηκε να παραδωσει την οικονομια της στις "παγκοσμιες αγορες";
Ακομη και τα εγκληματα οπως τον ατομικο βομβαρδισμο αμαχων στην Χιροσιμα και το Ναγκασακι, η τις αεροπορικες σφαγες που επιτελουνται απο τον ΒΒΠ μεχρι σημερα, τα εχουμε ξεχασει.
Επειδη παρατηρω στο αρθρο οτι μιλαει για τις συνθηκες ζωης στα κουμουνιστικα καθεστωτα και σιωπηρα τις εξομοιωνει με τις συνθηκες ζωης στην ναζιστικη Γερμανια, να θυμησω οτι οι ναζι παρελαβαν απο την δημοκρατια της Βαιμαρης, μια Γερμανια εξαθλιωμενη, υποδουλη, με 30% ανεργια, χωρις αποθεματα χρυσου και καταχρεωμενη περαν των πολεμικων αποζημιωσεων που πληρωνε και σε μολις 4 (ολογραφως τεσσερα) χρονια, την ειχαν κανει υπερδυναμη, με ρυθμους αναπτυξης ατο 10% και ανεργια να αγγιζει το μηδεν.
Να πουμε επισης οτι ο "αντιδημοκρατης " Χιτλερ εκανε τεσσερα δημοψηφισματα σε εξη χρονια ενω οι δημοκρατες δεν ειχαν κανει ποτε.
Οσο για τα αποτελεσματα που πηρε απο τους "δυσαρεστημενου ς" και "δεινοπαθουντες " Γερμανους και στα τεσσερα δημοψηφισματα, ηταν πανω απο 97%.
Για τα εγκληματα των ναζι, αν και ο νομος περιεργως το απαγορευει, εγω εξακολουθω να αμφιβαλλω.
Θυμαμαι ακομη την εποχη που πηγαινα σχολειο, οτι τα θυματα των "φουρνων", ηταν δυο εκατομμυρια.
Αργοτερα εγιναν τεσσερα.
Σημερα εφτασαν τα εξη και αμα θελουν θα γινουν και δεκαξι, αφου οι αντιρατσιστικοι νομοι που υπαρχουν σε ολες τις χωρες απαγορευουν την αμφισβητηση.
Τελος για την δημοκρατια θα πρεπει ο αρθρογραφος να κανει φροντιστηριο να μαθει τι ειναι και μετα αν θελει μπορει να κανει κριτικη.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση