Κοινωνία 17/01/2017

Ο Γιάννης με δύο ν

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο κάρφωσε στα μούτρα της άδικης ζωής, σκοράροντας στην αναζήτηση πατρίδας για τα όνειρα

"Σήμερα ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα και είμαστε πλέον και επίσημα Έλληνες πολίτες. Όπως ακριβώς νιώθαμε όλα αυτά τα χρόνια έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ, έχοντας αποφοιτήσει από ελληνικό σχολείο έχοντας ζήσει ολόκληρη τη ζωή μας στην πατρίδα μας, την Ελλάδα. ”

Τούτη ήταν η δήλωση των αδελφών Αντετοκούμπο τον Μάη του 2013 λίγες στιγμές αφότου, με ευνοική παρέμβαση της Πολιτείας, που τους είχε ως τότε για καιρό παραπεταμένους στα όρια της ´´λαθρότητας´´, λάμβαναν την πολυπόθητη ελληνική ιθαγένεια .

Μέλος εφταμελούς οικογένειας μεταναστών από τη Νιγηρία, ο Γιάννης ένας αυθεντικός μαχητής της ζωής, πολύ πριν ακόμα πιάσει στα χέρια του την μπάλα του μπάσκετ. Μαθητής στο αθλητικό Λύκειο του Αιγάλεω, δεν έκρυψε εξαρχής την αγάπη του για τα ελληνικά για να φτάσει να χρησιμοποιεί άριστα τη γλώσσα, κάτι που σε συνδυασμό με το «άκακο babyface» του τον γλίτωνε απο μπλεξίματα σ εκείνους τους πρώτους αστυνομικούς ελέγχους και εξαντλούσε με άνεση και παρρησία τα μικροεμπορεύματα που είχε ως πλανόδιος πωλητής, πλάι στη μητέρα του.

Βίοι παράλληλοι με τον 20χρονο νιγηριανής καταγωγής Μιχάλη απ τα Πατήσια με παρόμοια ιστοριά που την ίδια εποχή αναρρωτιόταν:

”Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς.”

”Εγώ είμαι περήφανος που είμαι μαύρος. Το να είσαι μαύρος όμως σημαίνει ότι συναντάς μπροστά σου έναν τοίχο. Σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύεις πολλή ενέργεια για να πείσεις τους γύρω σου ότι δεν είσαι γεννημένος μόνο για να πουλάς CD και να παίξεις μπάσκετ. Ότι μπορείς να γίνεις γιατρός, λογοτέχνης, σχεδιαστής μόδας, οτιδήποτε. Το να είσαι μαύρος σημαίνει ότι ζεις με αυτό το χρώμα, το αναπνέεις, ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις αόρατος. Τη μεγαλύτερη έκπληξη την προκαλείς όταν μιλάς ελληνικά χωρίς προφορά. Παθαίνουν πλάκα. Μερικοί κάθονται με το στόμα ανοιχτό και σε κοιτάνε σαν εξωγήινο.”

Ξεφυλίζοντας το διαδίκτυο περι ιθαγένειας προκύπτουν ρήσεις και διάλογοι πλούσιοι,

«Στους Γάλλους πήρε μια επανάσταση και καμιά 300ριά χρόνια για να καταλήξουν πως Γάλλος πολίτης είναι αυτός που ομιλεί τη Γαλλική και συντάσσεται με το Σύνταγμα της Γαλλικής δημοκρατίας.

Οι Αμερικάνοι βάσισαν σε αυτή τη λογική το έθνος τους.

Οι Αρχαίοι 'Εληνες 2.500χρόνια πριν, χωρίς κανένα πριν από αυτούς, κατάλαβαν πως ο ρατσισμός περί ομόαιμου ήταν λανθασμένος και βάσισαν την Ελληνικότητα στην γλώσσα και στην παιδεία. Το φυλετικό χαρακτηριστικό ήταν επουσιώδες. Η ελληνική σκέψη, οι ελληνικοί τρόποι ήταν τα πρωτογενή χαρακτηριστικά που προσέδιδαν σε έναν άνθρωπο την ελληνικότητα. Η ελληνική παιδεία βέβαια, εκείνες τις χρυσές εποχές, ξεχώριζε όπως η λάμψη της πανσέληνου μέσα στο σκοτεινό νυχτερινό θόλο. Τριγύρω υπήρχαν οι «βάρβαροι», αυτοί δηλαδή που δεν μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, που δεν κατείχαν τα εργαλεία εκλέπτυνσης της σκέψης και των τρόπων. Και μόνο για αυτό τον λόγο η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν ξεχάστηκαν και δεν έσβησαν ποτέ. Χωρίς αυτή τη λογική όχι μόνο δεν θα είχαμε μεγαλουργήσει μετά την Αρχαία περίοδο αλλά σήμερα το πολύ πολύ να ήμασταν ένα κωμικό κράτος που ψάχνει με αστείες θεωρίες να δημιουργήσει εθνική ταυτότητα »

Και με αυτή τη λογική συντάσσομαι. Γλώσσα, Σύνταγμα, Ιστορία, έννομη κι επίμονη  προσπάθεια αφοιμοίωσης.

Το δυστύχημα τελικά είναι οτι στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία ο πήχης της νεο- ελληνικότητας έχει ξεπέσει τόσο χαμηλά ώστε ν αναρρωτιέσαι στ αλήθεια εντονότερα, ποιός δικαιούται ν απωλέσει ως μιασματικός την ιθαγένεια παρά ποιός τελικά θα την κερδίσει. Με τον συναγωνισμό στη θλιβερή πρώτη κατηγορία να ναι σφοδρός και εντεινόμενος.

Το πονεμένο και πολυποίκιλο ζήτημα της ιθαγένειας με τις αντίστοιχες νομικές, αλλά μάλλον εξίσου πολιτικές και φιλοσοφικές του  προυποθέσεις, δεν μπορούμε έτσι ακροθιγώς να το προσεγγίσουμε. Αποτελεί ένα πολύπλοκο νομικά και κυμαινόμενο ιστορικά ζήτημα, εξαρτώμενο άμεσα απ τις εκάστοτε εθνικές και κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, μα ακόμη και τη γεωγραφία των εθνών.

Μπορούμε όμως εδώ να θίξουμε το ζήτημα της αξιοπρεπούς και επίμονης προσπάθειας, της μη-παραίτησης, του πείσματος για ουσιαστική αφομοίωση, της περήφανης ανάδυσης απ την άβυσσο των δυσκολιών. Μπορούμε να θίξουμε το ζήτημα της έντιμης και καλοζυγισμένης οικογένειας μεταναστών που στηρίζει, εμπνέει, διδάσκει ήθος και σεβασμό προς το ξένο που μας υποδέχεται, το ξένο που καταντά στο τέλος τόσο ομοιόμορφα δικό μας.

Όταν ο Γιάννης συνάντησε τον Πρωθυπουργό και άλλους τόσους πολιτικούς οπορτουνιστές σε ζητήματα μεταναστευτικού και ιθαγένειας , δεν γκρίνιαξε. Δεν κατακεραύνωσε κανέναν που στερούνταν επίσημα χαρτιά ως τα 19 του τόσο απ την Νιγηρία, όσο κι απ την Ελλάδα. Δεν συγχύστηκε που το κορμί του δεν είχε εθνικότητα, γιατι είχαν πατρίδα τα όνειρά του. Κι εκείνης της πατρίδας τη σημαία θα ύψωνε υπερήφανος με δάκρυα χαράς λίγο αργότερα, χωρίς να κουβαλά ούτε ένα γραμμάριο απ τους δισταγμούς και την υστεροβουλία όλων εκείνων που τώρα άδικα και άνιστορητα χαίρονταν με τη χαρά του, υψώνοντας τη σημαία αφόρητα ψηλά για αρκετούς συνέλληνές του.

Μα κι όταν πριν κάποια χρόνια δημοσιογράφοι ρώτησαν τον πατέρα του, για ποιό ακριβώς πράγμα νιώθει περισσότερο υπερήφανος, εκείνος απλά τσάκισε και πάλι κόκκαλα.  Ο βιοπαλαιστής Νιγηριανός που άνδρωσε τα παιδιά του ως σπουδαίους  Έλληνες απ τα φανάρια στα Σεπόλια, ο πατέρας του ιλλιγγιώδους νούμερου 15 των ντράφτ της ναυαρχίδας του παγκόσμιου μπάσκετ, του ανθρώπου που απο μικροπωλητής έφτασε να υπογράφει συμβόλαια εκατοντάδων εκατομυρίων και να παίζει σφαλιάρες με τον υπεραθλητή Λε Μπρον, αυτός ο πατέρας επέλεξε να πει τούτο :  "Παρότι τα παιδιά δούλευαν εκείνο τον καιρό, δεν είχαν ούτε μια απουσία στο σχολείο.  Γι' αυτό είμαι περήφανος".

Τι συμπυκνωμένη σοφία φύλαγε στον ανιστόρητο Νεοέλληνα αυτή η σπουδαία οικογένεια Αντετοκούμπο; Πόση αφόρητη για τους ιθαγενείς, ανιθαγενή μετριοφροσύνη; Πόσο πείσμα, τσαγανό, κυνήγι για το αδύνατο σε μια κοινωνία που έμπαινε κατα τ άλλα πειρατής στα όνειρα των παιδιών της;

Το φετινό All star game, η γιορτή του μπάσκετ για τον λοιπό πλανήτη, μια φιέστα επισφράγισης της επιμονής και της αέναης προσπάθειας για τ όνειρο που δεν έχει πατρίδα μα βρίσκει, θα ναι για την Ελλάδα μια ώρα περισυλλογής. Να μετρηθεί εκ νέου το ένδοξο αρχαίο με το κακοφτιαγμένο νεόκοπο σουλούπι της, να συλλογιστεί  πόσοι ανώνυμοι Γιάννηδες θα χτυπηθούν σε μια γωνιά απο τάγματα εφόδου, πόσοι θα βρουν κλειστές πόρτες λόγω χρώματος, πόσοι θα προλάβουν να την μισήσουν πριν την ερωτευθούν, όπως στ αλήθεια της αρμόζει.

Τούτο το κάρφωμα προς την αξιοπρέπεια, την αφομοίωση, την άνιση προσπάθεια για καταξίωση, ήταν στ αλήθεια ηχηρό.

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο κάρφωσε στα μούτρα της άδικης ζωής, σκοράροντας στην αναζήτηση πατρίδας για τα όνειρα. Και κανείς υπεραθλητής δεν τόλμησε να τον σταματήσει. Εδώ δεν τον τάπωσε εκείνη η ίδια του η ζωή.

Ο Γιάννης – με δύο ν – Αντετοκούμπο δεν ατενίζει τη γη μονάχα απ τα 2 και κάτι μέτρα μπόι του. Γιατι ο Γιάννης Αντετοκούμπο είναι πολλά μέτρα μάγκας.

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο είναι ο μάγκας Έλληνας που ο Νεοέλληνας απώλεσε και πασχίζει να ξαναβρεί.

Μπράβο ρε μάγκα.

Για όση απ τη χαρά σου δικαιούμαστε.    

Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση