Κοινωνία 24/09/2016

Αγαπηθείτε, διάολε!

Δεν διαλέγεσαι, προστάζεις. Δεν διαφωνείς, μα γαυγίζεις. Κατακεραυνώνεις τους φασίστες, διαλεγόμενος φασιστικά.
Στη χώρα με την 9η ακτογραμμή στον πλανήτη ( 2000 χιλιόμετρα μεγαλύτερη της Κίνας και υπερδιπλάσια της Βραζιλίας και της Ιταλίας ).
Στη μικρότερη χώρα με δύο ποιητές με βραβείο Νόμπελ, που ύμνησαν τον ήλιο και τη θάλασσα, σαν εκείνοι να τα γέννησαν.
Στη χώρα με τις απολλώνιες μελωδίες και τα τραγούδια της, που τα έτρεψε σε εργαλείο ιστορικών κοινωνικών ανατροπών όταν χρειάστηκε κι έμεινε αργότερα να τα σιγοτραγουδά, λυτρωμένη.
Ο τόπος με τα θλιμμένα τραγούδια, για τους εντούτοις γελαστούς ανθρώπους, κατά τον Χαϊνη ποιητή.

Στη χώρα των υπερβατικών γεύσεων που σχεδόν γεννούν συναίσθημα και προκαλούν τον πλέον απαιτητικό κι επίδοξο ουρανίσκο να τις δαμάσει.
Αυτές που είτε φτιαγμένες απ τον καλύτερο σεφ είτε απ την καθημερινή νοικοκυρά που ταίζει τα μικρά της, χορταίνουν εξίσου τους γευστικούς κάλυκες.
Αμάλγαμα της εύνοιας της μεσογειακής γης και των θεών του Ολύμπου, που άφησαν απρόσεχτοι τα υλικά να γλιστρήσουν και να αποτελέσουν γευστικό μονοπάτι θέωσης.
Τη μικρή χώρα των δυσανάλογων αθλητικών επιτυχιών, που όσο εύκολα διχάζει, εξίσου εύκολα βγάζει τα πλήθη στους δρόμους, αγκαλιασμένα με κραυγές χαράς, για νίκες αμίμητες, κοινές.
Στη χώρα του Ζορμπά, του μουσακά και του τατζικιού, που κωδικοποιούν σε λίγες λέξεις απλουστευμένα την σύνθετη ευφράδεια της ψυχής, ανθρώπων απ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και την πλημμυρίζουν με μνήμες, χορτάτες.
Στη χώρα των 360 ημερών ηλιοφάνειας και αιγαιοπελαγίτικων  ανέμων ( που εντούτοις αναζητά τη θέση της στις τελευταίες θέσεις της λίστας των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ).
Στη χώρα των πανηγυριών και της λαικής παράδοσης, ριζωμένων τόσο βαθιά στην ψυχή αυτού του λαού.
Στη χώρα του θεάτρου, της αρχαίας τραγωδίας και των ομηρικών επών, που διδάσκονται στα σχολειά όλου του κόσμου, ως προπομποί συναισθηματικής διαλεκτικής.
Στη χώρα που αν και πάμφτωχη δεινοπαθούσα, μοιράζεται το ψωμί της με τον πεινασμένο πρόσφυγα.
Στη χώρα που γιορτάζει όσο έντονα πενθεί και ερωτεύεται εξίσου παθιασμένα που θυμώνει.

Στη χώρα αυτή, ζουν δέκα εκατομμύρια πολιτικοί.

Παθιασμένοι, καθημερινοί, μονότονοι, δογματικοί, διχασμένοι πολιτικοί αναλυτές.
Βαμμένοι σε χρώματα και χωρισμένοι σε ομάδες, αναλύοντας πολύπλοκα νομικά ζητήματα ως οικονομολόγοι και αξεπέραστα οικονομικά ζητήματα ως νομικοί.
Υπερβαίνοντας κλιμάκια εμπειρογνωμόνων, καθηγητών, επιτροπές σοφών και γερόντων, αναλώνονται σε βαθυστόχαστες και υπεραναλυτικές πολιτικές ερμηνείες δογμάτων, που ακόμη κι οι ίδιοι οι ιστορικοί εμπνευστές τους θα έστεκαν, διαβάζοντας τες, μοιραία εκστατικοί.

Μα δεν τους αρκεί η ανάλυση. Αυτοσκοπός είναι η επικράτηση, η επιβολή της μιας αλήθειας, η ανάδειξή τους σε διαλεκτικούς νικητές.
Και τι κερδίζει άραγε ο νικητής;
Μίσος, διχασμό και έριδα.

Βρε μετράς τις δεκαετίες κοινού σου βίου με τον διαφωνούντα, κοινών αγωνιών, κοινών ονείρων, έχεις φάει εκατομμύρια φορές απ την ίδια καντίνα κι έχεις τραγουδήσει χιλιάδες φορές μαζί το ίδιο τραγούδι, κι όμως, ένα ( συνήθως σωστό ) ποστάρισμα, απ το λάθος απλά σάιτ, αρκεί για να τον κατατάξει σε εχθρό μισητό, που του αξίζει το πυρ το εξώτερον.

Κι αν, άκου, για κακή σου τύχη, το ίδιο αυτό το νόημα της διαφωνίας εμφανιστεί βαμμένο στα δικά σου χρώματα, είτε θα κάνεις πως σε μπέρδεψε το καμουφλάζ, είτε σιωπηλός, αυτογελοιοποιούμενος,  θα το προσπεράσεις, μην αντέχοντας να πλήξεις, αυτή την ίδια την φράξια, που σου δίνει, ανόητε, λόγο ύπαρξης.

Δεν διαλέγεσαι, προστάζεις. Δεν διαφωνείς, μα γαυγίζεις. Κατακεραυνώνεις τους φασίστες, διαλεγόμενος φασιστικά. Το νιώθεις, μα εντούτοις σου αρκεί που επιβάλλεσαι a priori.
Και κάπως έτσι ολάκερη η ζήση σου καταντά πεδίο πολιτικής τοποθέτησης, σύγκρουσης, δόγματος, ιδεοληψίας.

Ναι, ακόμα κι εσύ που δεν ανήκεις σε κόμματα, ακόμα κι εσύ που δεν βολεύτηκες ποτέ απ τον μηχανισμό τους, ακόμα κι εσύ που δε βάφτηκες στα χρώματα και τις σημαίες τους πασιφανώς.
Ακόμα κι εσύ, ετερόφωτα και ανιδιοτελώς λησμονείς τον λαμπερό σου ήλιο και σκορπάς σκοτάδι διχόνοιας γρυλλίζοντας στο γείτονά σου. Η διαλεκτική και το επιχείρημα γίνεται επίθεση και φράξιες φανατισμένης διαφωνίας. Παλεύεις δεξιά κι αριστερά, όταν οι επίσημοι πολιτικοί εκφραστές τους τα καταργούν με θόρυβο, χλευάζοντάς σε, εν μια νυκτί.

Μα σου λένε, είσαι φθαρτός, σου μετράνε τις πιθανότητες να πάθεις πριν μάθεις, πριν προλάβεις να γευτείς τα ουσιαστικά αυτού του κόσμου, να σκάσουν εμφράγματα, ανευρύσματα, κακουχίες.
Μα εσύ εκεί. Θαρρείς πως σε πληρώνουν γιαυτό, λες κι έχεις βάλει στοιχήματα λογοδιάρροιας, δε θ αφήσεις σχόλιο αναπάντητο, ψήγμα αμφισβήτησης της αλάνθαστης παραληρηματικής θεωρίας σου. Αθεράπευτα μονότονος, έχοντας στ αλήθεια ξεχάσει σε τι άλλο ήσουν άραγε καλός.
Και συνεχίζεις να συμπυκνώνεις τη ζωή σου σε δογματικές, επαναλαμβανόμενες, μονότονες, στείρες κραυγές, δήθεν εμπεριστατωμένου πολιτικού σχολιασμού, που ειναι μάλλον το μόνο που σου απέμεινε απο τα θέατρα, τις γεύσεις, τα ποιήματα, τις κοινές στιγμές.
Αλήθεια ποιά ήταν τα  τελευταία εκατό δημόσια σχόλιά σου;

Μα θα μου πεις, τα ποιήματα κι οι στιγμές, δε χορταίνουν.
Και θα σου πω. Χορταίνουν.
Γιατί αν γεμίσεις την ψυχή σου γεύσεις, μελωδίες, ποιήματα και κυρίως στιγμές, δε σε φοβίζει πια καμιά πείνα. Γιατί η χορτάτη ψυχή, το στομάχι δεν το φοβάται.
Γιατί η χορτάτη ψυχή θα ακούσει όσο και να διαφωνεί. Θα διαλεχθεί όσο και να εξοργίζεται. Γιατι θα ξέρει, πως δεν είναι τούτη η διαφωνία, η επιβίωσή της, γιατί θα ξέρει πως έχει τ απάγκιο της στις στιγμές και κάθε κουβέντα, κάθε λέξη αλλιώτικη, θα τη χορταίνει, αντί να την κάνει λιμασμένη κι απαιτητική.

Ειναι άλλωστε κι εκείνα τα 8 λεπτά που λένε πως η ψυχή προλαβαίνει να συμπυκνώσει το φίλμ της ζωής σου πριν παραδοθεί στην αιωνιότητα. Σκέψου στ αλήθεια, πόσα απ αυτά τα λεπτά θα σπαταλήσεις σε διχασμό, βαβούρα, φενάκη επιβεβαίωσης και πόσα θα χουν να λένε για στιγμές;

Βάλε στη ζυγαριά του χρόνου την αστρόσκονή σου και ζήσε μαζί με τις άλλες κουκίδες γαλαξιακής σκόνης, σαν να μην υπάρχει αύριο.
Επιτέλους.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 Butters 24-09-2016 14:40
Ωραία όλα αυτά που γράφετε και σίγουρα θα συμφωνήσω ότι μας έχουν φάει τα δίπολα και ο δογματισμός. Είναι η πιο εύκολη και απλοποιημένη επιλογή και φταίμε και εμείς, οι 10 εκατομμύρια πολιτικοί.

Δεν βλέπω όμως πως αυτά που θέλετε και θέλω μπορούν να εφαρμοστούν στην περίπτωση του φασισμού. Ίσως σε κάποιους από τους υποστηρικτές του.
Παράθεση
0 #2 volvial 25-09-2016 22:46
Μα είναι γνωστό πως ο κάθε λογής φασισμός νικιέται πρωτίστως με διαλεκτική, σεβασμό προς τη διαφωνία και διαλακτικότητα. Σ αυτές τις αρχές πρέπει απλά να επενδύσουμε.
Παράθεση
0 #3 ΓΙΑΓΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 04-10-2016 19:47
Η αληθεια ειναι οτι δεν καταλαβα ακριβως το νοημα του αρθρου. Επειδη φτιαχνουμε καλο μουσακα και εχουμε 360 μερες ηλιο, επειδη η ζωη ειναι μικρη, εμεις ασημαντη αστροσκονη και σερνωνται και εμφραγματα, πρεπει να γινουμε χαζοχαρουμενοι;
Πρεπει αντι να συζηταμε για τα προβληματα και να ανταλλασουμε αποψεις για τα θεματα που μας καινε, να το ριξουμε στην ποιηση;
Αν το νοημα ειναι να μην συζηταμε με την πεποιθηση οτι ξερουμε τις απαντησεις, θα συμφωνησω.
Αν το νοημα ειναι οτι θα πρεπει να σταματησουμε να συν+ζηταμε την αληθεια των πραγματων με γνωμονα την λογικη, θα διαφωνησω πληρως.

Βλεπω και κατι σχολια περι φασισμου και μπερδευομαι ακομη περισσοτερο, γιατι στην Ελλαδα, φασιστας ειναι αυτος που ζηταει να κρατησει την χωρα του. Αυτος που πηγε φυλακη με στημενους δικαστες. Αυτος που εχει τα περισσοτερα θυματα βιας. Αυτος που δεν εχει ουτε ενα κομματικο γραφειο που να μην εχει δεχτει βομβιστικη η εμπρηστικη επιθεση. Αυτος που εχει φιμωθει απο ολα τα μεσα. Αυτος που εχει συκοφαντηθει και συκοφαντειται καθημερινα, χωρις να του δινουν το δικαιωμα αντιλογου. Αυτος που οι "δημοκρατες" αρνουνται να συζητησουν δημοσια μαζι του. Αυτος που δεν μπορει να κανει καμμια συγκεντρωση πουθενα χωρις να υποστει αντισυγκεντρωσε ις. Ο φασιστας στην Ελλαδα ειναι ο μοναδικος πολιτης που ο Προεδρος της δημοκρατιας θεωρει χρεος του να αποκλειει απο το πολιτευμα, οι υπουργοι και πρωθυπουργοι οταν δεν στηνουν δικαστες, τρομοκρατουν την δικαιοσυνη με την ωμη παρεμβαση τους και οι μπαχαλακηδες "αντιφασιστες" διακυρησσουν ελευθερα την διαθεση τους να ασκησουν καθε ειδους βια εναντιον του.
Βεβαιως, αν εχει καποιος να αντιπαραθεσει κατι, θα τον ακουσω και αν πει κατι λογικο θα πειστω.
Το θεμα ειναι οτι αυτοι που κανουν τους διαλλακτικους, ειναι συνηθως οι πιο φασιστικης νοοτροπιας ανθρωποι, γιατι απαιτουν απο τους αλλους που ξερουν πεντε πραγματα και βασει αυτων εντασσονται σε καποια ιδεολογια, να ασπαστουν τις "διαλλακτικες" ιδεες αυτων που ειναι περι των παντων ασχετοι.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση