Κοινωνία 24/03/2016

Αξίζει τελικά να σωθούμε;

Οπότε αναρωτιέμαι αν τελικά, έστω και με κάποιο μαγικό τρόπο, μας έδιναν την ευκαιρία να σβηστούν όλα τα βάρη μας, θα ήμασταν άξιοι να μην ξανά κατρακυλήσουμε στα ίδια;
Φιλιππούσης Ανδρέας
Όλοι εδώ και μια εξαετία γνωρίζουμε για την οικονομική κρίση, βιώνουμε τις συνέπειες της και αναζητούμε τρόπους να γλιτώσουμε από αυτή τη δίνη. Κι εγώ μέσα από συζητήσεις με φίλους, γνωστούς και συγγενείς διαφώνησα αρκετές φόρες με τις μηδενιστικές απόψεις πολλών ότι σαν λαός δεν αξίζουμε να ξεφύγουμε από αυτό το τέλμα. Βλέποντας, όμως, πως δεν υπάρχει καμιά βελτίωση άρχισα να αμφιβάλλω κατά πόσο έχουν στέρεες βάσεις οι δικές μου απόψεις πλέον.

Αν και νέος ηλικιακά, παρακολουθούσα όλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης τις εξελίξεις, πάντα από μια υποκειμενική σκοπιά ότι φταίνε οι κακοί ξένοι που μας έβαλαν στο μάτι, να μας εκμεταλλευτούν, να μας πάρουν πλουτοπαραγωγικούς πόρους και άλλες ιδέες ξενοφοβικές. Αυτό μπορεί να συμβαίνει, βέβαια, στην πραγματικότητα, αλλά από μόνο του δεν μπορεί να μπει σαν κουρτίνα μπροστά από δικές μας παθογένειες και να τις κρύψει.

Για να γίνω κατανοητός και πιο συγκεκριμένος, θεωρούσα πως στην ευημερία και στην πολυτέλεια σχεδόν όλοι οι λαοί έδειξαν απληστία, ζηλοφθονία και γενικώς κακία προς τους συνανθρώπους τους. Εξάλλου και η Ρώμη, λένε πολλοί ιστορικοί, απ’ την απληστία της έπεσε! Με βάση την ιστορία μας σαν λαός, οι Έλληνες, στα δύσκολα φάνηκε πως ξεπερνάμε όλες τις εμπάθειες και τα μίση μεταξύ μας και λέξεις όπως φιλότιμο, μεράκι και τιμή ίσως πάρουν πάλι αξία.

Απογοητεύτηκα όμως! Όσο περνάει ο καιρός και βυθιζόμαστε όλο πιο βαθιά σ’ αυτό το χάος της αβεβαιότητας, αντί να υπάρξει η αντίδραση που προανέφερα και περίμενα απ’ τους πολλούς, επικράτησαν πάλι η λαμογιά, η ρουφιανιά, η απειθαρχία και γενικότερα ένας τρελός εγωισμός. Και παλιότερα θα μου πείτε υπήρχαν κάποιοι που εκμεταλλεύονταν δύσκολες περιστάσεις και φέρονταν έτσι, θεωρώ από τα γεγονότα ότι ήταν η μειοψηφία!
Τώρα πια οι περισσότεροι, ενώ η καταστροφή είναι προ των πυλών, κοιτάνε πώς να φάνε την θέση του διπλανού ακόμα και στο αστικό λεωφορείο, πως θα τον κατηγορήσουν για να εξελιχθούν αυτοί στη θέση του ή ακόμη απλά για να «δειχτούν» για το τι έκαναν. Ξεκινώντας από μικρές κοινωνικές ομάδες έως το ευρύτερο σύνολο, το βλέπουμε σχεδόν παντού αυτό το είδος συμπεριφοράς. Μέχρι και μέσα στις οικογένειες καμιά ηθική αξία πια. Αδέρφια, ξαδέρφια, να υπονομεύει ο ένας τον άλλον για μια θέση. Δεν μπορώ να ξεχάσω, σαν παράδειγμα, την τσιμεντωμένη σε έναν τοίχο γιαγιά που βρήκαν σ’ ένα σπίτι για να μη δηλώσουν ότι πέθανε και να εισπράττουν την σύνταξη της, σαν ακραίο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που αναφέρω.

Επίσης, αυτός ο αστείρευτος εγωισμός που διακατέχει πλέον τους πάντες, τους κάνει απείθαρχους, να μην δέχονται καμιά κριτική για τα λάθη τους, καμία υπόδειξη ή συμβουλή. Αυτός ο εγωισμός θεωρούσα ότι είναι ευεργετικός γι’ αυτό το έθνος που κληρωθήκαμε να εκπροσωπούμε, όταν στα δύσκολα αυτό το σύνολο από τους πολύ περήφανους και μη δεχόμενους «μύγα στο σπαθί τους» χαρακτήρες παίρνει μια μορφή, γίνεται μονάδα και τα σαρώνει όλα χωρίς να μπορείς να του αντισταθείς, όπως έγινε πολλές φορές στο παρελθόν.

Όχι πια! Δείχνει να έχει χαθεί αυτό, οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί! Μπορεί να έχει υπερισχύσει η άνεση και η βόλεψη, γιατί δίνονται όλα πολύ εύκολα κι ο καθένας θέλει να τα κρατήσει για τον εαυτό του και μόνο, επειδή δεν ξέρει πως είναι χωρίς αυτά. Ο κυριότερος λόγος, όμως, θα έλεγα πως είναι, ότι έχουμε όλοι πρόβλημα με την αλήθεια. Μεγάλο πρόβλημα! Και προφανώς όταν πας να την αναφέρεις απλά σε καρατομούν, αν μπορούν. Αν όχι, το προσπαθούν με ποικίλους τρόπους, αθέμιτους και παράνομους μερικές φορές. Ίσως παλιότερα επειδή είχαν διασωθεί κάποιες “αλήθειες” να λειτουργούσε υποσυνείδητα το ένστικτο μπροστά στην πιο μεγάλη, της επιβίωσης! Πλέον σε έναν πλαστικό κόσμο μέσα στο ψέμα μας τελείωσε και το παραμικρό απόθεμα αλήθειας. Το σίγουρο είναι ότι αυτή τη φορά ακόμα και μπρος στην καταστροφή δεν ενώνεται “εις σάρκαν μίαν” ούτε αδερφός με αδερφό.

Δεν θέλω να το πιστέψω, αλλά νομίζω πως αν κάποιος έχει αρχίσει να πηγαίνει κόντρα ή έστω να σκέφτεται να πάει, στις απόψεις που υποστήριζε με πάθος, το πρόβλημα είναι μεγάλο, ευρύ και βαθύ. Οπότε αναρωτιέμαι αν τελικά, έστω και με κάποιο μαγικό τρόπο, μας έδιναν την ευκαιρία να σβηστούν όλα τα βάρη μας, θα ήμασταν άξιοι να μην ξανά κατρακυλήσουμε στα ίδια;
Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση