Ναυτιλία 25/01/2012

Σομαλοί πειρατές : Πως και Γιατί

Αναμφισβήτητα αποτελεί ένα εμπόδιο στο σύγχρονο εμπόριο από και προς την Ανατολή και ένα μεγάλο πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία.
Βασίλης Παπαδόπουλος , Πλοίαρχος Γ΄ Τάξεως Ε. Ν.

Το παρόν άρθρο επιχειρεί μια ανάλυση - προσέγγιση για την μάστιγα της σομαλικής πειρατείας και το μεγάλο εμπόδιο που αποτελεί αυτή στις θαλάσσιες μεταφορές ειδικότερα από και προς την Ανατολή .Η Σομαλία είναι χώρα της Αν. Αφρικής με εκτεταμένες τις ακτές της Βορειοανατολικά και Νοτιοανατολικά στον κόλπο του Άντεν και τον Ινδικό ωκεανό αντίστοιχα .Επίσης βρίσκεται στο λεγόμενο Κέρας της Αφρικής  και αποτελεί σημείο  εισόδου-εξόδου ενός θαλάσσιου διαδρόμου που εκτίνεται από το Port Said της Αιγύπτου που βρέχεται από τα νερά της Μεσογείου ,τη διώρυγα του Σουέζ ,την Ερυθρά θάλασσα και τον κόλπο του Άντεν όπου πραγματικά χτυπάει η καρδιά του παγκοσμίου εμπορίου μέσω των θαλάσσιων εμπορικών μεταφορών .Ενώνοντας την Μεσόγειο μέσω της διώρυγας με την ερυθρά θάλασσα και επακόλουθα με τον Ινδικό Ωκεανό δημιουργείται μια εμπορική αρτηρία Δύσης -Ανατολής ζωτικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο και την διακίνηση του πετρελαίου του Περσικού Κόλπου, καθιστώντας την “γεωστρατηγική” αυτή θέση της Σομαλίας πολύ σημαντική στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής.

 

Να θυμίσουμε ότι από το 1991 η Σομαλία έχει εμπλακεί σε έναν “εμφύλιο πόλεμο” εν μέσω καταστροφής της αγροτικής και της αστικής οικονομίας της. Η χώρα σήμερα αντιμετωπίζει την εξάπλωση ενός λιμού .Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν από υποσιτισμό τους τελευταίους μήνες καθώς άμεσα απειλούνται οι ζωές πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν εκεί. Η ατμόσφαιρα “ανομίας, πόλεμου συμμοριών και αναρχίας” θεωρείται ως μία από τις κύριες αιτίες του υποσιτισμού της χώρας.

Οι οικονομικές θεραπείες του ΔΝΤ προώθησαν την πειρατεία.

Η Σομαλία ήταν μια οικονομία βασισμένη στην “ανταλλαγή” μεταξύ νομάδων κτηνοτρόφων και των μικρών γεωργών. Οι κτηνοτρόφοι αντιπροσώπευαν το 50% του πληθυσμού. Στη δεκαετία του 1970, τα προγράμματα επανεγκατάστασης οδήγησαν στην ανάπτυξη ενός σημαντικού τομέα εμπορικής κτηνοτροφίας. Η κτηνοτροφία αντιπροσώπευε το 80% των εσόδων από εξαγωγές μέχρι το 1983. Παρά τις επαναλαμβανόμενες ξηρασίες, η Σομαλία παρέμεινε σχεδόν αυτάρκης σε τρόφιμα μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Η παρέμβαση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στις αρχές της δεκαετίας του 1980 συνέβαλε στην επιδείνωση της κρίσης της γεωργίας και την κατάρρευση της κτηνοτροφίας της Σομαλίας. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις υπονόμευσαν την εύθραυστη σχέση ανταλλαγής μεταξύ της «νομαδικής οικονομίας» και της «μη μετακινούμενης οικονομίας» - δηλαδή μεταξύ των νομάδων κτηνοτρόφων και των μικρών αγροτών που χαρακτηρίζονταν από συνδυασμό χρηματικών συναλλαγών  και παραδοσιακού αντιπραγματισμού. Ένα πολύ σφιχτό πρόγραμμα λιτότητας επιβλήθηκε από την κυβέρνηση σε μεγάλο βαθμό για να συγκεντρώσει τα κονδύλια που απαιτούνταν για να εξυπηρετήσει το χρέος της Σομαλίας στη Λέσχη του Παρισιού. Στην πραγματικότητα, ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού χρέους ήταν στα χέρια χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στην Ουάσιγκτον. Σύμφωνα με μια έκθεση της αποστολής του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας: «Το ΔΝΤ, εκ των μεγάλων δικαιούχων αποπληρωμής χρέους της Σομαλίας, αρνείται να συζητήσει την επιμήκυνση του χρέους. (…) Εκ των πραγμάτων, χρηματοδοτεί ένα πρόγραμμα προσαρμογής, ο μεγαλύτερος στόχος του οποίου είναι να ξεπληρώσει το ίδιο το ΔΝΤ.»

Το πρόγραμμα διαρθρωτικής προσαρμογής του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, επιβλήθηκε στην Σομαλία. Οι επανειλημμένοι λιμοί της δεκαετίας του 1980 και του 1990 είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της “οικονομική θεραπείας” του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Στη Σομαλία, δέκα χρόνια υπό το ΔΝΤ έθεσαν τα θεμέλια για τη μετάβαση της χώρας προς την οικονομική αποδιάρθρωση και το κοινωνικό χάος. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μετά από επαναλαμβανόμενα «μέτρα λιτότητας» που επιβληθήκαν με την συναίνεση της Ουάσιγκτον, οι μισθοί στο δημόσιο τομέα είχαν καταρρεύσει στα τρία δολάρια το μήνα.

Σήμερα η Σομαλία χαρακτηρίζεται ως ένα “αποτυχημένο κράτος”, μια χώρα χωρίς κυβέρνηση. Αλλά πώς έγινε ένα “αποτυχημένο κράτος”; Υπάρχουν πάρα πολλές ενδείξεις ξένων επεμβάσεων καθώς και συγκαλυμμένης υποστήριξης των ενόπλων ομάδων. Η στοχοποίηση “αποτυχημένων κρατών” αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι μέρος μιας στρατιωτικής-διπλωματικής ατζέντας. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, κατάσταση λιμού επικρατεί στο νότιο Bakool και στο κάτω Shabelle, περιοχές που εν μέρει ελέγχονται από την Al Shahab  μια παραστρατιωτική οργάνωση φανατικών ισλαμιστών που συνεργάζεται με την Αλ Κάιντα. Τόσο τα Ηνωμένα Έθνη όσο και η κυβέρνηση Ομπάμα έχουν κατηγορήσει την Al Shahab για επιβολή “απαγόρευσης ξένων ανθρωπιστικών οργανώσεων στο έδαφός της από το 2009″.

Η πολιτική κρίση, οι “οικονομικές θεραπείες” ,η κοινωνική εξαθλίωση ,η ανομία και ο υποσιτισμός στη Σομαλία εξομάλυνε και προώθησε ακραίες γεωπολιτικές συμπεριφορές για τη συσσώρευση πλούτου όπως η πειρατεία,ως ένα πολύ κερδοφόρο επάγγελμα για τους Σομαλούς. Έτσι λοιπόν μέσα από ένα κατεστραμμένο έθνος οι Σομαλοί εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την σημαντική γεωπολιτική τους θέση.H πειρατεία στη Σομαλία υπήρξε απειλή στην παγκόσμια ναυσιπλοΐα από την αρχή του εμφυλίου το 91.Από το 2005, πολλοί παγκόσμιοι οργανισμοί, όπως ο Διεθνής Οργανισμός Ναυσιπλοΐας και το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Σίτισης , έχουν εκφράσει την ανησυχία τους για την αύξηση των κρουσμάτων πειρατείας στην ευρύτερη περιοχή. Η πειρατεία είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους της ναυσιπλοΐας (λόγω της ανάγκης πρόσθετης ασφάλειας των διακινουμένων φορτίων, εμπορευμάτων) καθώς και την παρεμπόδιση διακίνησης των φορτίων ανθρωπιστικής βοήθειας .Λέγεται ότι οι Σομαλοί πειρατές έχουν λάβει πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια ως λύτρα μόνο για το έτος 2008.

Η Σομαλία θεωρεί ότι η πειρατεία είναι σύμπτωμα ενός ευρύτερου προβλήματος, της παράνομης αλιείας και απόρριψης αποβλήτων. Η κατάρρευση της σομαλικής κυβέρνησης το 1991 ώθησε αλιευτικά πλοία από όλο τον κόσμο που πλημμύρισαν την περιοχή με αποκλειστικό στόχο την λεηλασία του θαλάσσιου πλούτου της χώρας .Έτσι, αρχικά οι πολίτες χρησιμοποιούσαν τα πλοία τους για να προστατεύσουν τα νερά τους από παράνομα πλοία που προέρχονταν από χώρες όπως η Κορέα, η Ιταλία, η Ισπανία και τη Ταϊλάνδη.

Εκατοντάδες παράνομων αλιευτικών πλοίων δρούσαν στα σομαλικά νερά και είχαν φτάσει να αποκομίζουν έως 90 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο, κυρίως από την αλίευση τόνου. Η ρήψη τοξικών και βιομηχανικών αποβλήτων είναι επίσης συνήθης σε αυτά τα νερά, καθώς και το λαθρεμπόριο κάρβουνου.

Στην αρχή ,οι περισσότερες καταλήψεις πλοίων αποφέρουν λύτρα τουλάχιστον 10.000 δολαρίων για το καθένα, ενώ πρόσφατα τα ποσά είναι πολύ μεγαλύτερα. Τα μεγαλύτερα πλοία που έχουν καταληφθεί έχουν αποδώσει κατά μέσο όρο περίπου 2 εκατομμύρια δολάρια .Το 2005, η μέση τιμή των λύτρων για την απελευθέρωση πλοίου από Σομαλούς πειρατές κυμαινόταν γύρω στα 150.000 δολάρια. Στο τέλος του 2010, όμως, η τιμή αυτή έφτασε τα 5,4 εκατ. δολάρια .Ενώ σύμφωνα με τον βρετανικό οίκο Chatham το ύψος του ποσού που οι πειρατές είχαν υφαρπάξει το 2011 μέχρι τον Οκτώβριο κυμαίνεται μεταξύ 30 έως 35 εκατομμυρίων δολαρίων .Η “επιχείρηση” της πειρατείας πάει πάρα πολύ καλά .Τι σημαίνει όμως αυτό για την παγκόσμια οικονομία ;Ας συνοψίσουμε τι επιφέρει η πειρατεία στην παγκόσμια οικονομία :τα έξοδα σε λύτρα ,οι επιπλέον ασφαλιστικές καλύψεις ,η αναδρομολόγηση πλοίων, εξοπλισμός ασφάλειας ,οι πολεμικές ναυτικές δυνάμεις - ακτοφυλακή ,οι ποινικές διώξεις ,οι οργανισμοί κατά της πειρατείας και κόστος στις εθνικές οικονομίες κυμαίνεται από 7 ως 12 δις δολάρια. Ποσά ιλιγγιώδη, που χάνονται από τις ναυτιλιακές, από τις ασφαλιστικές και από τις εθνικές οικονομίες. Αυτή η μάστιγα πλήττει και την ελληνική ναυτιλία, που, ως παγκόσμια υπερδύναμη της ποντοπόρου ναυτιλίας, κατατάσσεται τρίτη σε αριθμό επιθέσεων το 2010, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του διεθνούς γραφείου ναυτιλίας(International Maritime Bureau). Ειδικότερα, από τις συνολικά 445 απόπειρες και πειρατικές επιθέσεις σε πλοία, κάτι περισσότερο από το 10% είχε ως θύματα ελληνόκτητα πλοία. Στοιχεία που να προσδιορίζουν ακριβώς πόσο έχει κοστίσει η πειρατεία στους Έλληνες πλοιοκτήτες δεν υπάρχουν ,μόνο εκτιμήσεις Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις ,υπολογίζεται το 2009 οι εφοπλιστές του Πειραιά κατέβαλαν  πολλά εκατ. δολάρια σε λύτρα, ενώ το 2010 πολλές απόπειρες απέτυχαν, χάρη στα «συστήματα ασφαλείας» που πλέον υιοθετούν οι πλοιοκτήτες. Να προσθέσω ότι οι πειρατείες υπάρχουν σε διάφορα μέρη του κόσμου και αριθμός των πειρατικών περιστατικών και το κόστος που αναφέραμε πιο πάνω συμπεριλαμβάνει και πειρατείες που διενεργούνται σε άλλες θαλάσσιες περιοχές και όχι από Σομαλούς σε πολύ μικρότερο βεβαία ποσοστό όπως Νιγηρία ,Μπαγκλαντές ,Ινδονησία και στη θαλάσσια περιοχή Νότια της Κίνας.

Οι Σομαλοί πειρατές ζουν σε πλοία-ορμητήρια, όπου αποθηκεύουν τα όπλα, τα καύσιμα και τις λοιπές προμήθειές τους. Καταλαμβάνουν τα πλοία-στόχους χρησιμοποιώντας ταχύπλοα, βαριά οπλισμένους άντρες σκοινιά με γάντζους και ανεμόσκαλες. Σε κάθε επίθεση χρησιμοποιούνται συνήθως πάνω από τρία ταχύπλοα, τα οποία μεταφέρουν έξι με δέκα άντρες οπλισμένους με αυτόματα και μερικές φορές με αυτοπροωθούμενες βομβίδες. .Πολλές φορές ρίχνοντας προειδοποιητικές βολές τρομοκρατούν τους ναυτικούς ώστε να μην μπορέσουν να αντιδράσουν .Σκοπός τους είναι η κατάληψη του πλοίου .Εφόσον το περικυκλώσουν ξεκινά η προσπάθεια επιβίβασης έπειτα οδηγούν το πλοίο σε ασφαλές λιμένα της Σομαλίας .

Οι πειρατές είναι άντρες από τις διάφορες φυλές που έχουν πολεμήσει για Σομαλούς φύλαρχους, μπορούν να προμηθεύσουν τα όπλα και το στρατιωτικό δυναμικό. Χρειάζονται επίσης άντρες που να γνωρίζουν τον χειρισμό τεχνικών μέσων, όπως τα δορυφορικά τηλέφωνα και τα GPS. Οι ψαράδες είναι επίσης χρήσιμοι, γιατί γνωρίζουν καλά την περιοχή

Αποτέλεσμα της πειρατείας ήταν η αύξηση των ασφαλίστρων κατακόρυφα και πολλά πλοία αναγκάζονται να κάνουν τον γύρο της Αφρικής, αντί να πλεύσουν στο Κανάλι του Σουέζ. Εφοπλιστές, πλοιοκτήτες και ναυλωτές ζήτησαν τη λήψη δραστικών μέτρων από τη διεθνή κοινότητα και τις κυβερνήσεις των κρατών για την προστασία των εμπορικών πλοίων και των πληρωμάτων τους που περνούν τη χαρακτηρισμένη ως επικίνδυνη ζώνη, εντός του κόλπου του Άντεν και τις ανατολικές ακτές της Σομαλίας. Να σημειωθεί ότι στην περιοχή αυτή περνούν περίπου 30.000 εμπορικά πλοία το χρόνο.

Καθώς το κόστος άρχισε να ανεβαίνει θεαματικά ,τα μετρά  κατά της πειρατείας ενισχυόταν ανάλογα τόσο μέσα στα πλοία όσο και από τους εξωτερικούς παράγοντες.H έξαρση της παρατηρούμενης στη περιοχή πειρατείας ανησύχησε επίσης την Ινδία , μιας και το μεγαλύτερο μέρος των εμπορικών οδών της περνούν από τον Κόλπο του Άντεν. Το Ινδικό Ναυτικό  ανέλαβε δράση στέλνοντας ένα πολεμικό πλοίο στην περιοχή, στις 23 Οκτωβρίου 2008. Στο εκατοστό-πρώτο συμβούλιο του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας , η Ινδία  πρότεινε την ανάπτυξη μιας ειρηνευτικής δύναμης  των Ηνωμένων Εθνών στην περιοχή, υπό ενιαία διοίκηση για την πάταξη της πειρατείας στη Σομαλία. Το Σεπτέμβρη του 2008, η Ρωσία  ανακοίνωσε ότι θα μετάσχει και η ίδια στην μάχη κατά της πειρατείας.

Στις 7 Οκτωβρίου 2008, το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών  καλεί τα κράτη των οποίων εμπορικά σκάφη διέρχονται από την περιοχή να χρησιμοποιήσουν στρατιωτικές δυνάμεις για να περιορίσουν τα κρούσματα πειρατείας. Έτσι πολεμικά πλοία από διαφορές χώρες έσπευσαν για βοήθεια . Το πολεμικό ναυτικό της Ρωσιας και της Κίνας αποδεικνύουν τεράστια συνεισφορά στην παγκόσμια ναυσιπλοΐα. Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ Ocean Shield( Ωκεάνεια Ασπίδα) ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2008 όπου παίρνουν μέρος πολεμικά πλοία από τις ΗΠΑ, τη Δανία, τη Βρετανία ,Τουρκία και Ελλάδα κατά της πειρατείας στην Αφρική . Η ΕΕ αποφάσισε τη διεξαγωγή της επιχείρησης ATALANTA, η οποία αποτελεί την πρώτη ναυτική επιχείρηση υπό την αιγίδα της, εφαρμόζοντας τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την καταπολέμηση της πειρατείας ανοιχτά των ακτών της Σομαλίας. Η επιχείρηση αρχικά σχεδιάστηκε για ένα έτος (Δεκέμβριος 2008 - Δεκέμβριος 2009) και ανανεώθηκε για ένα ακόμα (Δεκέμβριος 2009 - Δεκέμβριος 2010). Η επιχείρηση διεξάγεται από μια ναυτική δύναμη (“EU NAVFOR”) 10 - 13 πλοίων από διάφορες χώρες της ΕΕ, σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και με την αντίστοιχη σχετική εσωτερική νομοθεσία κάθε κράτους - μέλους της ΕΕ. Οι αποστολές αυτές είχαν σκοπό :

α. Η συνοδεία και η προστασία των φορτίων των πλοίων μεταφοράς της επισιτιστικής βοήθειας του ΟΗΕ

β. Η προστασία «ευάλωτων εμπορικών πλοίων υψηλής επικινδυνότητας», από την πειρατική απειλή.

γ.  Η αποτροπή και η καταστολή της πειρατείας στην ευρύτερη περιοχή του κόλπου του Άντεν και των προσβάσεων της Σομαλίας.

Οι πειρατές συνήθως μεταχειρίζονταν καλά τους αιχμαλώτους, ελπίζοντας σε υψηλά λύτρα .Λέγεται πως οι Σομαλοί είναι ουσιαστικά «επιχειρηματίες, οι οποίοι δεν έχουν σκοπό να καταστρέψουν το πλοίο ή να βλάψουν τα πληρώματα. Ενδιαφέρονται να καταλάβουν ένα καράβι και να εισπράξουν τα λύτρα».Μετά τα νέα μέτρα που πήραν οι κυβερνήσεις διαφόρων χωρών του ΟΗΕ ,ΕΕ ,ΝΑΤΟ και ο ΙΜΟ , οι πειρατές δεν έμειναν έτσι καθώς αύξησαν την βία και άλλαξαν την τακτική τους. Το 2010 περίπου 4150 ναυτικοί απ όλο τον κόσμο δέχτηκαν βίαιες επιθέσεις κατά την διέλευση τους, με πυροβόλα όπλα και βόμβες που εκτοξεύτηκαν εναντίον τους επισημαίνοντας έτσι το ανθρώπινο κόστος της πειρατείας .Το αυξανόμενο ανθρώπινο κόστος της σομαλικής πειρατείας συμφωνά με καταγεγραμμένες μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν υπο αιχμαλωσία είπαν πως αντιμετώπισαν ξυλοδαρμούς, διαφόρων ειδών βασανιστήρια ενώ δεν έλειπαν οι τηλεφωνικοί εκβιασμοί στις οικογένειες τους προκειμένου να αυξηθούν οι πιέσεις για την διασφάλιση των λύτρων τόσο στην ακεραιότητα του ζητούμενου χρηματικού ποσού όσο και τον χρόνο καταβολής, τον τρόπο παράδοσης των χρημάτων αιχμαλώτων και του πλοίου .Επίσης έχουν σημειωθεί και δολοφονίες μελών πληρώματος.Η νέα τακτική είχε σκοπό να σπάσει τον προηγούμενο κώδικα συμπεριφοράς, που είχε κρατήσει τη βία στο ελάχιστο και την δράση των πειρατών να αντανακλάτε στην ευρύτερη περιοχή μακριά από το σχετικά εύκολο και στενά πλέον παρακολουθούμενο από τις πολεμικές ναυτικές δυνάμεις  Κόλπο του Άντεν.Οι επιθέσεις μετατοπιστήκαν  στα ανοικτά της ανατολικής ακτής της Αφρικής ,στα ανοιχτά Βόρεια και Βορειανατολικά της Μαδαγασκάρης ,την αραβική θάλασσα και στον Ινδικό Ωκεανό .Το πραγματικό ζήτημα είναι η ανείπωτη δυστυχία και το ψυχικό τραύμα που προκαλείται από τέτοιες πράξεις βίας που επιβάλλονται οι ναυτικοί και οι οικογένειες τους.

Έτσι λοιπόν αντί να δοθεί έμφαση στη δίωξη και τιμωρία των πειρατών, το Συμβούλιο Ασφαλείας θεώρησε την κατάσταση ως απειλή κατά της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας και εξουσιοδότησε τις πολυεθνικές ναυτικές δυνάμεις να χρησιμοποιήσουν βία για την αντιμετώπισή της πειρατειας . Οι δυσκολίες όμως που προέκυψαν όπως αναφέραμε πιο πάνω οδηγούν σε αναθεωρήσεις της στρατηγικής από μέρος του Συμβουλίου Ασφαλείας, εφόσον και το κόστος της επιχείρησης όπως υπολογίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση που συμμετέχει στις επιχειρήσεις, είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποσό που θα χρειαζόταν αν απλώς καταβάλλονταν τα λύτρα, ενώ πρόβλημα παραμένει η απόδοση ευθυνών για την πειρατεία και η τύχη των πειρατών που συλλαμβάνονται. Διότι, από την μία πλευρά, τα εσωτερικά δικαστήρια των γειτονικών χωρών της Σομαλίας δεν εμφανίζονται πρόθυμα να αναλάβουν τις διώξεις ,ακόμη και η Κένυα, που είχε αρχικά αποδεχθεί την πρόκληση να δεχθεί στα εσωτερικά της δικαστήρια την παραπομπή των Σομαλών πειρατών,δηλωσε αδυναμία υλοποίησης της υπόσχεσης, παρά τα διεθνή προγράμματα υποστήριξης του δικαστικού συστήματος της χώρας Από την άλλη πλευρά, ευρωπαϊκές δίκες Σομαλών δεν έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.Έτσι, η συζήτηση στα Ηνωμένα Έθνη επανέρχεται στην αντιμετώπιση της πειρατείας ως διεθνούς εγκλήματος και άρα στην ανάληψη δράσεων για μια αποτελεσματική δίωξη και τιμωρία των πειρατών από την στιγμή που συλλαμβάνονται από την διεθνή δύναμη που ενεργεί στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή με εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας.Στις 27 Απριλίου 2010 το Συμβούλιο Ασφαλείας, μετά από πρόταση της Ρωσίας, υιοθέτησε ομόφωνα, την Απόφαση 1918/2010 με την οποία ζητάει από τον Γεν. Γραμματέα να παρουσιάσει μια έκθεση με τις πιθανές εναλλακτικές μεθόδους δίωξης και τιμωρίας υπόπτων που συνδέονται με την πειρατεία και τις ένοπλες ληστείες . Στις πιθανές λύσεις περιλαμβάνονται η σύσταση ειδικών Τμημάτων ενδεχομένως με διεθνή χαρακτηριστικά σε δικαστήρια γειτονικών χωρών και η σύσταση ενός περιφερειακού ή διεθνούς δικαστηρίου «πειρατείας», συνοδευόμενων από μια δέσμη διεθνών συμφωνιών για την έκτιση της ποινής των καταδικασθέντων. Στην ίδια απόφαση καλούνται όλα τα κράτη «να ποινικοποιήσουν την πειρατεία στο εσωτερικό τους δίκαιο και να εξετάσουν ευνοϊκά την δίωξη των υπόπτων, αλλά και την φυλάκιση των καταδικασθέντων πειρατών που συλλαμβάνονται έξω από τις ακτές της Σομαλίας, σύμφωνα με τι εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο δικαιωμάτων του ανθρώπου». Αξιοσημείωτες είναι οι  δηλώσεις πειρατών που δικάστηκαν στην Ολλανδία και προφυλακίστηκαν εκεί ότι : “Βρήκαμε τον παράδεισο. Ευχαρίστως θα παραμείνουμε στην Ολλανδία αφού εκτίσουμε την ποινή μας, διότι οι συνθήκες στις φυλακές εδώ, είναι πολύ καλύτερες από ότι να ζει κανείς ελεύθερος στη Σομαλία…” οι δηλωσεις αυτές ειχαν ως αποτελεσμα την πυροδότηση αντιδράσεων της κοινής γνώμης και τον ολλανδό Υπουργό Εξωτερικών Verhagen να ζητήσει εάν συσταθεί ειδικό δικαστήριο, η έδρα του δικαστηρίου να είναι σε Αφρικανική χώρα, ίσως στην Κένυα , λέγοντας ότι : “Δεν μπορεί το μήνυμα που εκπέμπει μια δίκη ενός πειρατή να είναι αυτό της καλοπέρασης. Επιθυμούμε την αποτροπή αυτού δια της τιμωρίας και όχι την πρόσκληση των Σομαλών σε ένα πολυτελές κελί των Ολλανδικών φυλακών”

Να επισημάνω ότι η συνεισφορά κατά της μάχης της πειρατείας  του ΙΜΒ είναι πολύ σημαντική .Το Διεθνές Γραφείο Ναυσιπλοΐας, (International Maritime Bureau),(ΙΜΒ), αποτελεί ειδικευμένο τμήμα του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου, (ICC), στον τομέα της ναυσιπλοΐας.Στις αρμοδιότητες του IMB συγκαταλέγεται η καταπολέμηση των εγκλημάτων του Διεθνούς Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου, σχετικά με το ναυτιλιακό εμπόριο και τις θαλάσσιες μεταφορές, κυρίως της πειρατείας, της ναυταπάτης, της φοροδιαφυγής, καθώς επίσης και επί της προστασία των πληρωμάτων των πλοίων. Εκδίδει μια εβδομαδιαία αναφορά σχετικά με την πειρατεία, και διατηρεί σε 24ωρη βάση ένα κέντρο αναφορών στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας, σχετικά με την πειρατεία .Το IMB ιδρύθηκε το 1981 με πρωτοβουλία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας(ΙΜΟ) και των Ηνωμένων Εθνών. Διατηρεί επαφές με την Ιντερπόλ και συνεργάζεται με τον Διεθνή Οργανισμό Τελωνείων.

Επίσης με την σειρά του κώδικας ο ISPS (International Ship and Port Facility Security Code) αποτέλεσε το μοναδικό όπλο των πλοίων  και των ναυτικών (και λιμανιών) .Τι είναι όμως αυτός ο κώδικας;Είναι ένα ολοκληρωμένο σύνολο μέτρων για την ενίσχυση της ασφάλειας των πλοίων και των λιμενικών εγκαταστάσεων, που αναπτύχθηκε ως απάντηση στις αντιληπτές απειλές για πλοία και λιμενικές εγκαταστάσεις στον απόηχο των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου στις  Ηνωμένες Πολιτείες .Ο κώδικας ISPS εφαρμόζεται με το κεφάλαιο XI-2 ως ειδικά μέτρα για την ενίσχυση της ασφάλειας στη θάλασσα, της Διεθνούς Σύμβασης για την Ασφάλεια της Ανθρώπινης Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS), 1974. Ο Κώδικας έχει δύο μέρη, ένα υποχρεωτικό και ένα συμβουλευτικό .Στην ουσία, ο κώδικας έχει την προσέγγιση ότι η διασφάλιση της ασφάλειας των πλοίων και των λιμενικών εγκαταστάσεων είναι μια δραστηριότητα διαχείρισης κινδύνων και καθορίζει ποια μέτρα ασφαλείας είναι κατάλληλα στην κάθε περίπτωση και την αξιολόγηση των κινδύνων που πρέπει να γίνει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Σκοπός του κώδικα είναι να παρέχει ένα τυποποιημένο πλαίσιο για την αξιολόγηση των κινδύνων που επιτρέπουν στις κυβερνήσεις να αντισταθμίσουν μεταβολές στην απειλή με αλλαγές στην ευπάθεια των πλοίων και των λιμενικών εγκαταστάσεων, μέσω προσδιορισμού των κατάλληλων επιπέδων ασφαλείας και τα αντίστοιχα μέτρα ασφαλείας.

Η πειρατεία υπήρχε στον κόσμο και θα συνεχίσει να υπάρχει αν δεν πάρουν άμεσες αποφάσεις και δεν γίνουν πιο δραστικές ενέργειες  που θα εξασφαλίσουν την πάταξη αυτού του εγκλήματος και την ηρεμία στη θαλάσσια αυτή  περιοχή  . Προσωπική μου άποψη είναι ότι στο πρόσωπο ενός Σομαλού πειρατή είναι σκιαγραφιμένη μια εξωτερική ,οικονομική και πολιτική σκευωρία εν μέσω των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων μιας κατεστραμμένης πραγματικά χωράς , αντανακλώντας αυτή ως φόβο για τους ναυτικούς και καθιστώντας την περιοχή ως υψηλής επικινδυνότητας ύδατα για την ναυσιπλοΐα .Αναμφισβήτητα αποτελεί ένα εμπόδιο στο σύγχρονο εμπόριο από και προς την Ανατολή και ένα μεγάλο πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία.Εμείς θα αναρωτηθούμε :είναι η πειρατεία ένα είδος  Μποϊκοτάζ κατά της Ανατολής ;Από ποιον ;Γιατί δεν την σταματούν άμεσα έτσι όπως αυτοί ξερουν ; Τις απαντήσεις τις αφήνω σε εσάς .

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 Μένια Πιτιακούδη 24-10-2013 13:25
Πέρασε και από τη Σομαλία το ΔΝΤ ε? Φαντάσου τι έχει να γίνει στην Ελλάδα!
Παράθεση
+5 #2 Οδυσσέας Ρενιέρης 24-10-2013 13:26
Πολύ καλό άρθρο. Εξηγεί τους λόγους που αναπτύχθηκε η πειρατεία στη συγκεκριμένη περιοχή. Το γιατί δεν την σταματάνε εδώ και τώρα (σχετικά εύκολο κατά τη γνώμη μου είναι ένα πάρα πολύ καλό ερώτημα.
Παράθεση
0 #3 El Drako 25-10-2013 18:45
Ωραίο άρθρο και πλούσιο!Μια πιο προσέγγιση στο θέμα των πειρατών.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση