Στοχασμοί 25/09/2015

Προλεγόμενα στην οικονομική Επιστήμη

Η συναισθηματική προσκόλληση σε μια ιδεολογία, πολλές φορές ξεπερνά οποιαδήποτε παράθεση στοιχείων. Ο καπιταλισμός όμως και η πραγματικότητα δεν βασίζονται σε ευσεβείς πόθους, ούτε στην θεωρία ούτε στην ελπίδα αλλά στην αλήθεια και στην εμπειρία.

Είναι κοινά παραδεκτό πλέον, ότι η οικονομική επιστήμη έχει εισχωρήσει στις ζωές όλων μας. Πράγματι, η οικονομική ύφεση των τελευταίων ετών δεν ήταν ένα μακρινό γεγονός αλλά κάτι, το οποίο νιώθουν όλοι οι πολίτες στην καθημερινή τους ζωή. Γίνεται, επομένως, εύκολα αντιληπτό ότι οι άνθρωποι χρειάζονται να κατανοούν την οικονομική επιστήμη, όχι απλά για να οργανώνουν την ζωή τους αλλά ούτως ώστε ως άτομα και ως πολίτες να μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει οικονομική πολιτική. Επειδή ζούμε σε συνθήκες αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, είμαστε όλοι υπεύθυνοι για το τι άτομα διαλέγουμε να κυβερνήσουν και να καθοδηγήσουν την κοινωνία.

Το γνωρίζω ότι προσεγγίζω ένα αχαρτογράφητο νησί, γράφοντας εδώ για την οικονομία. Έχω σπουδάσει θεολογία και δεν είμαι οικονομολόγος. Οι παρατηρήσεις μου προέρχονται από τις λίγες πρακτικές γνώσεις που έχω πάνω στο θέμα αλλά και από τα βιβλία, τα οποία έχω διαβάσει, γι’ αυτό θα ήταν πολύτιμή η ανταπόκριση των αναγνωστών αν θέλουν να σχολιάσουν τα λεγόμενα μου.

Τι είναι λοιπόν η οικονομία ; Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι ακούν την λέξη οικονομία σκέφτονται τα χρήματα, αλλά η οικονομία έχει σχέση με τα πράγματα, με τα αντικείμενα, με τα διάφορα αγαθά. Σκεφτείτε για παράδειγμα έναν κόσμο χωρίς πράγματα, χωρίς υλικά είδη αλλά γεμάτο με χρήματα. Τι θα έκανε κάποιος αν τώρα καθόταν πάνω σε ένα βουνό από ευρώ ή αν ήταν περικυκλωμένος από πλάκες χρυσού και δεν υπήρχαν πράγματα ή υπηρεσίες που θα μπορούσε να αγοράσει ; Συνεπώς, η οικονομία δεν έχει σχέση με τα χρήματα, έχει σχέση με τα πράγματα, το χρήμα είναι απλά ένα μέσο ανταλλαγής.

Για το λόγο αυτό, το αληθινό μέτρο με το οποίο γίνεται αντιληπτό πόσο πλούσια είναι μια οικονομία, δεν είναι η ποσότητα των χρημάτων αλλά η ικανότητα της χώρας να παράγει πράγματα και υπηρεσίες, αυτό ονομάζουν και οι οικονομολόγοι πλούτο. Ας σημειωθεί λοιπόν ότι ο Άνταμ Σμιθ ονόμασε γι’ αυτόν το λόγο το σύγγραμμα του ¨Ο Πλούτος των Εθνών¨ και όχι ¨Το Χρήμα των Εθνών¨. Ο Άνταμ Σμιθ, δεν έγραψε για την ικανότητα της χώρας να εκδώσει συνάλλαγμα ή να εξορύξει χρυσό αλλά για την ικανότητα της χώρας να παράγει πράγματα, τα οποία θα μπορούν να υποστηρίξουν και να βελτιώσουν τις ζωές των ανθρώπων.

Το επόμενο ζήτημα είναι πως παράγουμε πράγματα ; Ποιο είναι το βέλτιστο οικονομικό σύστημα, το οποίο παράγει την μεγαλύτερη ποσότητα πραγμάτων και συνεπώς πλουτίζει περισσότερους ανθρώπους ;

Στα πολύ παλιά χρόνια δεν υπήρχε αντιπαράθεση γι’ αυτό το θέμα. Ο πλούτος αποκτιόταν μέσω της κλοπής ή της δουλείας. Για παράδειγμα μπορεί να εργαζόταν κάποιος στο χωριό του τη μία μέρα και την άλλην η επιδρομή ορισμένων ληστών ή μιας εχθρικής φυλής θα του αφαιρούσε τα πάντα. Μετά όμως από βαρυσήμαντες αλλαγές και επαναστάσεις (Αμερικανική Επανάσταση, Γαλλική Επανάσταση, Οκτωβριανή Επανάσταση), η κοινωνία εξελίχθηκε στο σημείο, στο οποίο υπάρχουν δύο επιλογές, ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός.

Η ιδέα του καπιταλισμού είναι ότι το άτομο παράγει πράγματα και παίρνει τα περισσότερα πράγματα που παρήγαγε. Η ιδέα του σοσιαλισμού είναι ότι ο καθένας πρέπει να παράγει όσα πράγματα θέλει, αλλά έπειτα αυτά τα αγαθά διανέμονται εκ νέου σε όλους ή έστω αναδιανέμονται με δίκαιο τρόπο, και για να είμαι ειλικρινής, η πρώτη ιδέα βασίζεται στην πραγματικότητα και η δεύτερη σε έναν παιδικό ιδεαλισμό. Ο λόγος για τον οποίο κάνω μια τέτοια δήλωση είναι επειδή ο καπιταλισμός στηρίζεται στην λογική, στην ιστορία, στα εμπειρικά δεδομένα και στα πραγματικά στοιχεία σε αντίθεση με τον σοσιαλισμό. Αυτό δεν το λέω επειδή έχω κάποια πολιτική ατζέντα και επειδή είμαι υπέρ της έρευνας, πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να ερευνήσει και να βγάλει τα συμπεράσματα του για το πιο σύστημα είναι το καλύτερο.

Είναι σαφές πάντως ότι ο σοσιαλισμός αποτυγχάνει στο θέμα της λογικής. Αν όλοι έχουν περίπου το ίδιο εισόδημα, γιατί κάποιος να προσπαθήσει να γίνει ηλεκτρολόγος μηχανικός ή χειρουργός και να μην γίνει απλά θυρωρός ; Η φυσική συνέπεια αυτής της στρεβλής κατανόησης των κινήτρων στην οικονομία, οδηγεί τους ανθρώπους να επιδιώκουν ευκολότερα επαγγέλματα ή απλά να μην εργάζονται καθόλου, το οποίο εν τέλει απολήγει στην μη-παραγωγή πραγμάτων και υπηρεσιών. Γι’ αυτό άλλωστε υπήρχαν συνεχώς ελλείψεις βασικών προϊόντων στην Σοβιετική Ένωση, ενώ τα παντοπωλεία στην Αμερική ήταν γεμάτα. Εφόσον δεν είχε σημασία πόσο πολύ ή πόσο λίγο θα δουλέψει κάποιος, οι περισσότεροι άνθρωποι στις σοσιαλιστικές χώρες, λογικά σκεπτόμενοι,  έκαναν την επιλογή να εργαστούν λιγότερο, με αποτέλεσμα η συνολική οικονομική παραγωγή να είναι λιγότερη.

Εκτός από τη λογική, υπάρχει και η ιστορία. Αν εξαιρέσουμε ορισμένες σκανδιναβικές χώρες, ο σοσιαλισμός έχει φρικτό ιστορικό. Έχουν δολοφονηθεί και σκοτωθεί περισσότεροι άνθρωποι λόγω της επιβολής κομμουνιστικών καθεστώτων εν καιρώ ειρήνης παρά από τους ναζί εν καιρώ πολέμου. Ενώ αυτοί που έμειναν ζωντανοί είδαν το βιοτικό τους επίπεδο να μειώνεται. Η Ανατολική Γερμανία είχε ένα βιοτικό επίπεδο 2/3 μικρότερο από αυτό της Δυτικής Γερμανίας. Η Κίνα άρχισε να αναπτύσσεται οικονομικά μετά τις καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις του Deng Xiaoping. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Κούβας είναι 6.000 δολάρια, ενώ το αντίστοιχο ενός άλλου νησιού της Καραϊβικής, των Βερμούδων, είναι 84.000 δολάρια. Το πιο χτυπητό παράδειγμα όμως είναι αυτό της Βόρειας και της Νότιας Κορέας. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Βόρειας Κορέας είναι 1.800 δολάρια ενώ της Νότιας είναι 26.000 δολάρια.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ακόμη την ηθική πλευρά του θέματος. Είναι προφανές ότι η αυθεντικά τυραννική καταδυνάστευση των λαών επιτυγχάνεται μέσω του ¨κράτους¨ ή της ¨κυβέρνησης¨. Ασφαλώς, συμβαίνει πολύ συχνά ένα άτομο να καταπιέζει κάποιο άλλο ατομικά (για παράδειγμα ένας ζηλότυπος σύζυγος να καταπιέζει την γυναίκα του ή μια δεσποτική γυναίκα τον άντρα της), αλλά η μόνη οντότητα ικανή να καταδυναστεύει ένα ολόκληρο έθνος ανθρώπων είναι η κυβέρνηση επειδή μπορεί να έχει το απόλυτο μονοπώλιο στην κοινωνία και ακόμη πιο σημαντικό από αυτό, η κυβέρνηση ελέγχει τον στρατό. Σπανίως, ο σοσιαλισμός δεν οδηγεί σε διόγκωση του κράτους και περισσότερο έλεγχο της κυβέρνησης (μάλλον μόνο οι σκανδιναβικές χώρες ανήκουν σε αυτή την εξαίρεση.) Η KGB των Σοβιετικών δεν ήταν διαφορετική από την Γκεστάπο των Ναζί, ή η πρόγονος της KGB, NKVD, υπεύθυνη για αρκετές δολοφονίες αλλά και την οργάνωση των γκούλαγκ. Η Στάζι στην Ανατολική Γερμανία είχε τον ίδιο ρόλο, μάλιστα βασανισθέντες αποκάλυψαν ότι ακτινοβολούνταν εσκεμμένα στις φυλακές της Στάζι με ραδιενέργεια, προκειμένου να τους προξενηθεί καρκίνος. Το καθεστώς της Βόρειας Κορέας καταδυναστεύει απροκάλυπτα τον λαό,  χωρίς να έχει ανάγκη την οργάνωση μυστικών υπηρεσιών και στρατοπέδων συγκέντρωσης, αφού όλη η χώρα είναι ένα γιγαντιαίων διαστάσεων στρατόπεδο συγκέντρωσης. Όσο για το διαχρονικό σύμβολο της κομμουνιστικής επανάστασης Τσε Γκουεβάρα, απευθυνόμενος στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 11 Δεκεμβρίου 1964 είπε ¨Εκτελέσεις ; Εκτελέσεις κάναμε, κάνουμε και θα συνεχίσουμε να κάνουμε¨. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η ψήφος σε ένα σοσιαλιστικό κόμμα εγγυάται ότι θα μετατρέψει το πολίτευμα σε απολυταρχία, αλλά τα ιστορικά παραδείγματα των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων δείχνουν ότι έχουν μια προδιάθεση προς την τυραννία.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο, επιπρόσθετο πρόβλημα στην σοσιαλιστική νοοτροπία. Οι σοσιαλιστές βάζουν το κάρο πριν το άλογο. Αναρωτηθείτε: τι υπάρχει πρώτα ; Το κράτος, η κυβέρνηση ή οι άνθρωποι, τα άτομα ; Λογικά πρώτα έρχονται οι άνθρωποι, πρώτα υπάρχει ο λαός και έπειτα οργανώνεται το κράτος, επειδή χωρίς ανθρώπους, γιατί να υπάρχει κυβέρνηση και κράτος ; Τι θα κυβερνάει ; Από πού θα παίρνει τους φόρους ; Γι’ αυτό, η κυβέρνηση στηρίζεται στον λαό και όχι το αντίστροφο.

Είναι σημαντικό να επισημάνουμε κάτι τέτοιο, γιατί αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι, τα άτομα δηλαδή είναι η απόλυτη πηγή της παραγωγής, της οικονομικής ανάπτυξης και της επιτυχίας. Γι’ αυτό, ένα οικονομικό σύστημα πρέπει να εστιάζεται στα άτομα και όχι στο κράτος. Απλούστατα, ο σοσιαλισμός αποτυγχάνει να κάνει κάτι τέτοιο. Δεν συμβαίνει όμως μόνο αυτό, η σοσιαλιστική νοοτροπία δεν θέτει το κράτος μόνο ως πηγή της οικονομικής ανάπτυξης, αλλά το θεωρεί και ως φορέα λύσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων.

Η οικονομική ανάπτυξη μειώνεται ;
¨Κάτι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση!¨

Αυξάνεται η φτώχεια ;
¨Η κυβέρνηση πρέπει να δώσει περισσότερα λεφτά στους φτωχούς!¨

Οι τιμές του πετρελαίου είναι αυξημένες ;
¨Η κυβέρνηση πρέπει να τα βάλει με τις πετρελαϊκές εταιρίες ¨.

Ποτέ δεν αναφέρονται οι άνθρωποι, ποτέ δεν κάνουν τίποτα τα άτομα.

Παρ’ όλα αυτά στον καπιταλισμό συμβαίνει το αντίθετο. Η κυβέρνηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα εργαλείο των ανθρώπων. Ο μόνος ρόλος της κυβέρνησης στην κοινωνία είναι να την υπηρετεί, να κυβερνά, και όχι να είναι μια μηχανή οικονομικής ανάπτυξης, απλούστατα επειδή δεν μπορεί να είναι. Επομένως, ο καπιταλισμός εστιάζει στις προσπάθειες της δημιουργίας κινήτρων στους ανθρώπους να παράγουν πράγματα. Αυτό γίνεται μέσω της χαμηλής φορολογίας, της οικονομικής ελευθερίας, των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας κτλ. Γι’ αυτό δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι οι καπιταλιστικές οικονομίες, οι οποίες βασίζονται στην πραγματικότητα πάντα καταφέρνουν να παράγουν περισσότερο πλούτο από τις σοσιαλιστικές, οι οποίες έχουν θέσει λανθασμένα την πίστη τους στο κράτος.

Εδώ πέρα υπάρχει ένα ερώτημα. Αφού ο καπιταλισμός είναι τόσο αποτελεσματικός, γιατί στην Ελλάδα δεν κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται ούτως ώστε η οικονομία μας να γίνει πιο αποτελεσματική ; Εδώ εισέρχεται η ψυχολογία. Στην Ελλάδα έχει κατασκευαστεί μια μυθολογία γύρω από τον σοσιαλισμό, επειδή πολλοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες ήταν κομμουνιστές και υποστήριζαν αυτές τις αντιλήψεις. Εκτός από αυτό, η σοσιαλιστική ιδεολογία είναι αρκετά ελκυστική, η πίστη ότι μπορεί να υπάρξει απόλυτη ισότητα μεταξύ των ανθρώπων συγχέεται με την αξιοκρατία, αλλά η απόλυτη οικονομική ισότητα είναι αδύνατη επειδή οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, ο καθένας έχει διαφορετικές ικανότητες, άλλος περισσότερες και άλλος λιγότερες. Συμφωνώ ως προς την αξιοκρατία, διαφωνώ ως προς την ισοπέδωση. Πολλές φορές η πίστη στον κομμουνισμό ή σε άλλες ιδεολογίες (περιβαλλοντισμός, φεμινισμός) δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διανοητική παρηγοριά για αρκετούς ανθρώπους. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα δεδομένα, η λογική και η πραγματικότητα είναι με το μέρος του καπιταλισμού, ενώ για το ΚΚΕ πχ υπάρχουν τα αισθήματα και η πίστη του ζηλωτή.

Συμπερασματικά, θα μπορούσαν να τεθούν όλα τα εμπειρικά στοιχεία, τα οποία αποδεικνύουν ότι ο καπιταλισμός είναι το καλύτερο υπαρκτό οικονομικό σύστημα που υπάρχει, αλλά για πολλούς ανθρώπους αυτό δεν έχει σημασία. Η συναισθηματική προσκόλληση σε μια ιδεολογία, πολλές φορές ξεπερνά οποιαδήποτε παράθεση στοιχείων. Ο καπιταλισμός όμως και η πραγματικότητα δεν βασίζονται σε ευσεβείς πόθους, ούτε στην θεωρία ούτε στην ελπίδα αλλά στην αλήθεια και στην εμπειρία.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 ΓΙΑΓΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 02-10-2015 10:51
Νομιζω οτι δεν συντρεχει κανενας λογος να ονομαζουμε καπιταλισμο την φυσικη κατασταση των κοινωνιων.
Ειναι σαν να ονομαζεις μια θεωρια για την βαρυτητα ταδε-ισμο και μετα να διαπιστωνεις οτι συμφωνει σε πολλα με την πραγματικοτητα.
Ο διαχωρισμος σε καπιταλισμο και σοσιαλισμο ειναι αφυσικος και γι αυτο πολλα απο οσα γραφεις για τον συγκεντρωτισμο του σοσιαλισμου θα ταιριαζαν και σε μια μοναρχια ενω τα καλα του καπιταλισμου που επσημαινεις υπηρχαν και πριν να υπαρξει η λεξη καπιταλισμος.
Νομιζω οτι ολα αυτα ειναι μια μεγαλη απατη, γιατι στην ουσια πισω απο τα "οικονομικα" συστηματα αυτα υπαρχουν ολοκληρες ιδεολογιες και κρυβονται ποθοι εξουσιας.
Τα πραγματα φαινεται να ειναι εξαιρετικα απλα, αν βγαλεις της σαλτσες που χρησιμευουν στην διαβουκοληση των λαων.
Οι ανθρωποι παραγουν πλουτο και απολαμβανουν αναλογα με την επιτυχια τους.
Υπαρχουν ομως δυο παραμετροι που απο παλια ηταν γνωστο οτι πρεπει να προσεχθουν.
Πρωτον βεβαια ο πλουτος να παραγεται και οχι να κλεβεται απο αλλους με αμεσο η εμμεσο τροπο.
Το μεγαλυτερο σημερα παραδειγμα αθετησης αυτης της αρχης ειναι το ιδιο το συστημα παραγωγης χρηματος, οπου οι ιδιωτικες τραπεζες δινουν χαρτι και χρεωνουν σαν να εδωσαν πλουτο.
Δευτερον, κανενας δεν πρεπει να αφηνεται να γινει επικινδυνος για το κρατος ειτε πλουτιζοντας υπερμετρα και αποκτωντας δυναμη μεγαλυτερη απο το κρατος, ειτε φτωχαινοντας παρα πολυ οποτε γινεται αιτια επαναστασης.
Η απαιτηση του σοσιαλισμου, για μοιρασμα του πλουτου προερχεται περιεργως απο ενα δεδομενο που οι σοσιαλιστες αφοριζουν.
Γιατι αραγε ο πλουσιος θα πρεπει να πληρωνει τους "ακαματηδες", τσονταρωντας στην ασφαλιση τους;
Δεν υπαρχει αλλος λογος παρα το οτι η χωρα ανηκει στους "ακαματηδες" που την πηραν με το οπλο στο χερι και ετσι εξακολουθουν να την φυλανε.
Οποιος πλουτιζει χρησιμοποιωντας την, πρεπει να τους πληρωνει.
Ειναι γνωστο οτι η δημοκρατια επεβληθει την εποχη που η Αθηνα επαψε να στηριζει την δυναμη της στους αριστοκρατες που διεθεταν οπλισμο και πολεμικη εκπαιδευση και την στηριξε στους χαμαληδες που τραβουσαν κουπι στις τριηρεις.
Φυσικο λοιπον ηταν οτι αυτοι ειχαν και αυξημενες απαιτησεις, οπως περιγραφει και ο Σωκρατης μιλωντας με τον πλουσιο Κριτοβουλο στον "Οικονομικο" του Ξενοφωντα.

ΕΤΙ ΔΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΤΑ ΜΕΝ ΗΔΗ ΣΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΤΟΥΣΑΝ ΜΕΓΑΛΑ ΤΕΛΕΙΝ, ΙΠΠΟΤΡΟΦΙΑΣ ΤΕ ΚΑΙ ΧΟΡΗΓΙΑΣ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΙΑΣ, ΗΝ ΔΕ ΔΗ ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΕΝΗΤΑΙ, ΟΙΔ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΡΙΗΡΑΡΧΙΑΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΣΦΟΡΑΣ ΤΟΣΑΥΤΑΣ ΣΟΙ ΠΡΟΣΤΑΞΟΥΣΙΝ, ΟΣΑΣ ΣΥ ΟΥ ΡΑΔΙΩΣ ΥΠΟΙΣΕΙΣ. ΟΠΟΥ Δ ΑΝ ΕΝΔΕΩΣ ΔΟΞΗΣ ΤΙ ΤΟΥΤΩΝ ΠΟΙΕΙΝ, ΟΙΔ ΟΤΙ ΣΕ ΤΙΜΩΡΗΣΟΝΤΑΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΟΥΔΕΝ ΗΤΤΟΝ Η ΕΙ ΤΑ ΑΥΤΩΝ ΛΑΒΟΙΕΝ ΚΛΕΠΤΟΝΤΑ.
ακόμα, και την πόλη βλέπω να σε προσταζει ήδη να δίνεις μεγάλα ποσα, σε ιπποτροφιες, και χορηγιες, και γυμνασιαρχιες και προστασιες, αν δε γίνει πόλεμος, ξέρω ότι και μισθούς για τριηραρχια και εισφορες τόσες θα σου διαταξουν, όσες δεν θα αντεξεις εύκολα. Οπου δε φανεις να κανείς κάτι από αυτά τσιγγουνικα, ξέρω ότι θα σε τιμωρησουν οι Αθηναίοι όχι λιγωτερο από το να σε επιαναν να κλεβεις από τα δικά τους.

Ειχαν στην Αθηνα σοσιαλισμο; Οχι βεβαια. Τα μεσα παραγωγης δεν ανηκαν στο κρατος, αλλα οι πλουσιοι πληρωναν τους φτωχους, ωστε ουτε αυτοι να πλουτιζουν υπερμετρα ουτε οι φτωχοι να εξαθλιωνονται, που οπως ειπα και τα δυο ειναι επικινδυνα.
Το επιχειρημα οτι οι πλουσιοι πρεπει να πληρωνουν μικρους φορους για να μας προτιμουν για επενδυσεις, δεν εχει λογικη. Οι επενδυσεις πρεπει να δινουν χρηματα στο κρατος αλλιως καλυτερα να λειπουν. Ακουσα καποτε πρωην υπουργο οικονομικων να "ζηλευει" γιατι στην Κυπρο εγινε μια επενδυση εναμισυ δις σε ξενοδοχειακη επιχειρηση. Αναρωτηθηκα τι θα κερδισει το κρατος που θα κλεισουν τα ξενοδοχεια των Κυπριων και καποιοι "επενδυτες" θα πουλανε την ομορφια της Κυπρου και το ταμειο θα φευγει καθε χρονο στο εξωτερικο.
Δεν ξερω και κανενας ποτε δεν μου απαντησε.
Τι κερδισαμε απο τα ξενα πολυκαταστηματα που γεμισαν την Ελλαδα; Κλεισανε τα μικρα μαγαζια των "φοροφυγαδων" που ακομη κι ετσι ετρωγαν τα κλεμενα στην Ελλαδα δημιουργωντας οικονομικη κινηση και ανοιξαν πολυεθνικα καταστηματα που μεσω φορολογικων τεχνασματων δεν αποδιδουν σχεδον τιποτε στην χωρα, δινουν μισθους πεινας στους εργαζομενους τους οποιους μεσω των ταμειων ανεργειας και των ασφαλιστικων ταμειων το κρατος φαινεται να πληρωνει περισσοτερο απο οτι οι εταιρειες που τους χρησιμοποιουν και τα κερδη φευγουν για το εξωτερικο. Σπουδαιες μεταρρυθμισεις κανουμε μειωνοντας κι αλλο την εφορια και τους μισθους. Θα εχουμε πιο πολλες επιχειρησεις, και λιγωτερα εσοδα.
Το σημαντικο σημειο λοιπον του σοσιαλισμου και του φιλελευθερισμου , δεν ειναι το οικονομικο, αλλα το οτι και οι δυο προσπαθουν να αποκοψουν τον λαο απο την πατριδα του, για να τον μετατρεψουν σε κοπαδι προς αρμεγμα.
Ειτε η κομματικη νομνκλατουρα ειτε οι τραπεζιτες εχουν τον ελεγχο, για τους λαους δεν εχει μεγαλη διαφορα
Εκανες μια πολυ καλη αποτιμηση των εγκληματων του κουμουνισμου, αλλα τα εγκληματα του καπιταλισμου συνηθως τα θεωρουμε φυσιολογικες καταστασεις και μεχρι ενος σημειου ειναι, εφοσον οπως ειπα αυτου του ειδους η οικονομια ειναι φυσικη.
Απο τον καιρο της αποικιοκρατιας μεχρι τα σημερινα γεγονοτα στην Μ. Ανατολη την Αφρικη και οπου αλλου παιζονται καπιταλιστικα συμφεροντα, συντελουνται εγκληματα για τα οποια ομως περιεργως δεν φταει ο καπιταλισμος, αλλα η Αμερικη η η Ευρωπη η η Γερμανια.
Στην ουσια ειναι συμφεροντα ιδιωτικα και οχι κρατικα που δημιουργουν αυτες τις καταστασεις και αν θελουμε να ειμαστε δικαιοι θα πρεπει να αναγνωρισουμε διαχρονικα τον καπιταλισμο σ αυτην τουλαχιστον την μορφη που επιτρεπει σε ιδιωτες τετοια ανεξελεγκτη δυναμη, σαν την μακραν εγκληματικοτερη ιδεολογια.
Για πραγματα οπως τα μπαχαρικα η το αλατι οι καπιταλιστες δεν διστασαν να υποδουλωσουν και να αφανισουν ολοκληρα εθνη, να στησουν αποικιες, να καταστρεψουν πολιτισμους.
Σημερα βλεπουμε τα ιδια για το πετρελαιο.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση