Στοχασμοί 07/09/2015

Ένας κόσμος χωρισμένος στα δύο - Εισαγωγή

Ο εξοστρακισμός της θρησκείας από την καθημερινή ζωή του ανθρώπου έχει καταστροφικές συνέπειες για τον πολιτισμό, επειδή η θρησκεία δρούσε για χιλιετίες καταλυτικά στον τρόπο ζωής των ανθρώπων, αποτρέποντας τους απ’ το να ακολουθούν και να κυνηγούν την εκπλήρωση των πιο πρόστυχων και ποταπών επιθυμιών και ναρκισσιστικών τους κλίσεων

Ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν είναι ένας από τους πιο γνωστούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, τα δύο πιο γνωστά έργα του, τουλάχιστον στο ελληνικό κοινό είναι το ¨Μια Ημέρα στην Ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς¨ και το ¨Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ¨ . Ο Σολζενίτσιν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την χώρα του και μετά από πρόσκληση του Πανεπιστημίου Στάνφορντ εγκαταστάθηκε στην Αμερική. Αν και στις ΗΠΑ έχαιρε μεγάλων τιμών και απόλυτης ελευθερίας, ουδέποτε ένιωσε άνετα, ήταν προφανές πως ο γνωστός συγγραφέας δεν ήταν απλά αντικομμουνιστής, κάτι το οποίο είναι γνωστό, αλλά και εναντίον του δυτικού υλισμού και του τρόπου με τον οποίο έχει διαμορφωθεί ο δυτικός πολιτισμός. Ο λόγος του στο Χάρβαρντ , ο οποίος προσφωνήθηκε στις 8 Ιουνίου του 1978, είναι ιστορικός, επειδή προβάλλει τη νόσο από την οποία πάσχει ο δυτικός τρόπος ζωής. Τα λόγια του Σολζενίτσιν είναι προφητικά για την πορεία του παγκόσμιου πολιτισμού, γι’ αυτό θεώρησα πρέπον να μεταφράσω ολόκληρο τον λόγο και να δώσω έμφαση στα επτά σημεία, τα οποία θεωρώ ως πιο σημαντικά.

  1. Η Αναζήτηση της Αλήθειας

¨…η αλήθεια μας ξεφεύγει αν δεν αφιερώσουμε ολοκληρωτικά την προσοχή μας στην αναζήτηση της. Αλλά ακόμα και όταν μας ξεφεύγει, η αυταπάτη ότι την γνωρίζουμε παραμένει και μας οδηγεί σε πολλές παρεξηγήσεις. Εκτός από αυτό, σπάνια η αλήθεια είναι ευχάριστη, τις περισσότερες φορές είναι ανεπίδεκτα σκληρή.¨

  1. Δύση εναντίον Ανατολής

¨Ένα γεγονός, το οποίο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι η εξασθένηση των ανθρώπων στην Δύση ενώ στην Ανατολή γίνονται πιο ακλόνητοι και δυνατοί – 60 χρόνια για τον λαό μου και 30 χρόνια για τον λαό της Ανατολικής Ευρώπης. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων διήλθαμε μια πνευματική εκγύμναση αρκετά ανώτερη σε σχέση με την Δυτική εμπειρία. Η πολυπλοκότητα της ζωής και η θανατηφόρα βαρύτητα δημιούργησαν δυνατότερους, πιο βαθυστόχαστους και πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες από αυτούς που γενικά παράγει η τυποποιημένη καλοπέραση της Δύσης.¨

  1. Η Κουλτούρα της Κατανάλωσης

¨Μετά από τα πολλά χρόνια δυστυχίας, βίας και καταπίεσης, η ανθρώπινη ψυχή ποθεί για πράγματα υψηλότερα, πιο ζεστά και αγνά από αυτά, τα οποία προσφέρονται από τις συνήθειες της μάζας, τα οποία εισάγονται από την αηδιαστική εισβολή της διαφήμισης, την αποχαύνωση της τηλεόρασης και την ανυπόφορη μουσική.”

  1. Πλαστή κοινωνική σταθερότητα

¨Το κέντρο της δημοκρατίας και της κουλτούρας σας μένει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για λίγες ώρες μόνο και ξαφνικά πλήθη Αμερικανών πολιτών αρχίζουν να λεηλατούν και να προξενούν όλεθρο. Το επικάλυμμα της ομαλότητας είναι πολύ λεπτό και το κοινωνικό σύστημα είναι ασταθές και ευμετάβλητο.¨

  1. Η Τεχνολογία ως Σωτήρας

¨Όλα τα δοξασμένα τεχνολογικά επιτεύγματα της Προόδου, συμπεριλαμβανομένης της κατάκτησης του διαστήματος, δεν μπορούν να εξαγοράσουν την ηθική χρεοκοπία του 20ου αιώνα, την οποία κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε και στα τέλη του 19ου αιώνα.¨

  1. Πνευματική Κενότητα

¨Έχουμε εναποθέσει πολλές ελπίδες στις πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, μονάχα για να αντιληφθούμε ότι έχουμε χάσει το πιο σημαντικό αγαθό: την πνευματική ζωή. Στην Ανατολή, έχει καταστραφεί από το φέρσιμο και τις μηχανορραφίες του κυβερνώντος κόμματος. Στην Δύση, τα εμπορικά συμφέροντα επιφέρουν ασφυξία στην πνευματικότητα. Αυτή είναι η πραγματική κρίση. Το χάσμα στον κόσμο είναι λιγότερο τρομερό – Το χάσμα στον κόσμο είναι λιγότερο φοβερό από την ομοιότητα της νόσου, η οποία τον μαστίζει.¨

  1. Ο Σκοπός της Ζωής

¨Εάν ο ανθρωπισμός ήταν σωστός όταν ανακήρυξε ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε για να είναι μόνο χαρούμενος, τότε δεν θα γεννιόταν για να πεθάνει. Εφόσον το σώμα είναι καταδικασμένο να πεθάνει, το έργο του ανθρώπου σε αυτή τη γη πρέπει να είναι περισσότερο έργο πνευματικής φύσης. Η αποστολή του ανθρώπου δεν είναι η ακατάσχετη απόλαυση της καθημερινής ζωής. Δεν μπορεί ο προορισμός του να είναι το πως θα βρει τους καλύτερους τρόπους να κατέχει υλικά αγαθά και έπειτα πρόσχαρα να τα λαμβάνει. Η αποστολή του πρέπει να είναι η πραγμάτωση ενός μόνιμου, ειλικρινούς καθήκοντος, ούτως ώστε το ταξίδι της ζωής να γίνει μια εμπειρία ηθικής ανάπτυξης, κάτι που θα έχει ως συνέπεια ο άνθρωπος να αφήσει αυτή την ζωή ως ένα καλύτερο ον απ’ ότι ήταν όταν γεννήθηκε.¨

Είναι προφανές, ότι ο Σολζενίτσιν προφητεύει μια επικείμενη πολιτισμική κατάρρευση. Ως πολιτισμική κατάρρευση εννοώ την παρακμή, αποσύνθεση ή εξαφάνιση των τελετουργιών, συνηθειών και παραδόσεων ενός πολιτισμού, που καθορίζουν τις σχέσεις, την διαπροσωπική επικοινωνία, την τέχνη και την γλώσσα αυτού του πολιτισμού. Αυτή η παρακμή, συμπίπτει με την σχετική πτώση του γηγενούς πληθυσμού σε σύγκριση με εξωτερικές ομάδες. Επιπλέον, η εθνική ταυτότητα και ο προσδιορισμός της εθνικής ταυτότητας θα χαθούν, ενώ μια νέα ρεβιζιονιστική αντίληψη της ιστορίας θα τεθεί σε εφαρμογή για να δαιμονοποιήσει και να εντοπίσει τα σφάλματα στον γηγενή πληθυσμό. Η πολιτισμική κατάρρευση δεν έχει σχέση με την οικονομική ή την κρατική κατάρρευση. Ένα έθνος το οποίο θα καταρρεύσει πολιτιστικά μπορεί να συνεχίσει να είναι οικονομικά παραγωγικό και να έχει μια σταθερή κυβέρνηση.

Η αλήθεια είναι ότι η πολιτισμική κατάρρευση δεν έρχεται εν μία νυκτί, ακολουθούν συγκεκριμένες πολιτικές και γεγονότα, τα οποία την επιφέρουν και μερικά σημάδια της πολιτισμικής κατάρρευσης τα προφητεύει ο Σολζενίτσιν στον λόγο του στο Χάρβαρντ. Είναι σαφές ότι ο Σολζενίτσιν όταν αναφέρεται στον σκοπό της ζωής και την πνευματική κενότητα του σύγχρονου ανθρώπου, μιλάει για την απουσία της θρησκευτικής αφήγησης στην ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, κυρίως του δυτικού.

Ο εξοστρακισμός της θρησκείας από την καθημερινή ζωή του ανθρώπου έχει καταστροφικές συνέπειες για τον πολιτισμό, επειδή η θρησκεία δρούσε για χιλιετίες καταλυτικά στον τρόπο ζωής των ανθρώπων, αποτρέποντας τους απ’ το να ακολουθούν και να κυνηγούν την εκπλήρωση των πιο πρόστυχων και ποταπών επιθυμιών και ναρκισσιστικών τους κλίσεων. Οπωσδήποτε η θρησκεία είχε και ως αποτέλεσμα την προώθηση μιας επιστημονικής άγνοιας αλλά δρούσε και ως ο κατεξοχήν θεσμός, ο οποίος καθιστούσε την οικογένεια κέντρο της ανθρώπινης ύπαρξης. Μετά τον Διαφωτισμό, η γρήγορη πρόοδος της επιστήμης και των λογικών αλλά μηδενιστικών παραδοχών για το σύμπαν και τον άνθρωπο αφαίρεσαν την θρησκεία και την αντικατέστησαν με μια κενή επιστημονική αφήγηση περί προόδου, γνώσης και τεχνολογίας, η οποία ουσιαστικά οδηγεί στην ατομοκρατία, την μανία για συσσώρευση του πλούτου και την αναζήτηση της ηδονής.

Ο Σολζενίτσιν αντιλαμβάνεται ότι και τα δύο συστήματα, το καπιταλιστικό και το κομμουνιστικό δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του τέρατος του χυδαίου υλισμού που καλπάζει και ισοπεδώνει τις κοινωνίες. Στον Δυτικό κόσμο δεν επικράτησε ο Μαρξισμός ούτε ως πολιτική, ούτε ως οικονομική θεωρία αλλά ως πολιτιστική. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός ως παρακλάδι του Μαρξισμού γέννησε την λεγόμενη πολιτική ορθότητα, τον πολυπολιτισμό και τον ¨αντι-ρατσισμό¨. Αντίθετα από τον κλασσικό Μαρξισμό, ο οποίος επικεντρώνεται στην οικονομία, ο Πολιτιστικός Μαρξισμός εστιάζει στην κουλτούρα και συντηρεί την αυταπάτη ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας (όχι της κληρονομικότητας ή της φυλής) και γι’ αυτό μπορεί να αλλάξει. Οι Πολιτιστικοί Μαρξιστές αρνούνται παραλόγως την βιολογική πραγματικότητα του φύλου και της φυλής και υποστηρίζουν ότι το φύλο και η φυλή είναι ¨κοινωνικές δομές¨. Είναι χρήσιμο να τονιστεί επίσης ότι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός δρα εναντίον της παράδοσης και της θρησκείας, τυποποιώντας ουσιαστικά τους ανθρώπους, συμμαχώντας με κάθε οικονομικό σύστημα άσχετα αν αυτό είναι καπιταλιστικό ή κομμουνιστικό.

Συνεπώς, πρόκειται για ένα πολυπλόκαμο θηρίο, το οποίο παρεισφρέει σε όλους τους τομείς της ζωής του ανθρώπου και οδηγεί σταδιακά στην καταστροφή των παραδόσεων, της θρησκείας, της εθνικής ταυτότητας και της οικογένειας, ούτως ώστε να τυποποιήσει τους ανθρώπους για να ελέγχονται καλύτερα από τις εκάστοτε ελίτ του παγκόσμιου κατεστημένου. Δυστυχώς ο Σολζενίτσιν είχε καταλάβει τι συμβαίνει επειδή τα έζησε στο πετσί του, εμείς τα αντιλαμβανόμαστε τώρα στην σταδιακή τους μορφή και επέκταση.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση