Στοχασμοί 25/03/2015

Τριπολιτσά, Κολοκοτρώνης, Στάλιν

Μεταπηδώντας απο ιστορικά γεγονότα σε μια γρήγορη κοινωνική ανάλυση. Μεγάλο το χάσμα;
Διαβάζοντας το άρθρο περι "αρχιφασιστών Κολοκοτρωναίων" και λοιπών, δεν μπόρεσα παρά να παρατηρήσω έναν αριθμό ιστορικών ανακρίβιων και συγκρίσεων ασυγκρίτων πραγμάτων, κάτι το οποίο, παρότι ο αρθρογράφος στηλιτεύει, δεν παύει να το πράττει και ο ίδιος.

Στην περίπτωση της Τριπολιτσάς, παρά την βαρβαρότητα της σφαγής και τις σοβαρές ευθύνες απο πλευράς την ελληνικής διοίκησης (Κολοκοτρώνης, Γιατράκος, Μαυρομιχάλης), σε καμμία περίπτωση δεν είχε το μέγεθος που προσάπτεται. Ο συνολικός πληθυσμός της Τρίπολης, το 1821, δεν ξεπερνούσε τις 20.000 κατοίκους, με λιγότερους απο 7.000 μουσουλμάνους, και μόλις 400 άτομα εβραϊκής καταγωγής. Στην δε διάρκεια της πολιορκίας, ο αριθμός αυξήθηκε στους 25.000, στην συντριπτική πλειοψηφία τους Μουσουλμάνοι και Εβραίοι, ενω ο χριστιανικός πληθυσμός ειχε ήδη εγκαταλείψει την πόλη. Η πολιορκία ξεκίνησε τον Μάιο και έληξε τον Σεπτέμβριο, στις 21 του μηνός, μετά απο 5 μήνες πολιορκία, στην διάρκεια της οποίας οι πολιορκητές προσπαθούσαν να έρθουν σε επαφή με τους πολιορκημένους, σε σταθερή βαση, για την ειρηνική παράδοση της πόλης και το ασφαλές πέρασμα ενόπλων και μη. Μια επιτυχής προσπάθεια ήταν και η αποχώρηση της αλβανικής φρουράς της Τριπολιτσάς, υπο την περιφρούρηση του Δ. Πλαπούτα. Όσον αφορά την ίδια την σφαγή, παρά τις αναφορές των τότε πηγών (οι οποίες, παρεμπιπτόντως, δεν συμφωνούν σε τίποτα μεταξύ τους) οι σύγχρονες αναλύσεις μιλάνε για σφαγιασθέντες τις τάξεων των 8000 με 10.000 ατόμων, εκ των οποίων οι 2000 ήταν Εβραίοι. Σε καμμία περίπτωση γενοκτονία 40.000 ανθρώπων. Η ευθύνη του Κολοκοτρώνη, για την σφαγή της Τριπολιτσάς δεν είναι, επομένως, ανάλογη των SS, καθότι ούτε την διέταξε, ούτε την επικρότησε. Ευθύνη φέρει για το γεγονός οτι δεν έπραξε έτσι, ούτως ώστε να αποφευχθεί η σφαγή, οτι δεν μπόρεσε να ελέγξει το ελληνικό ασκέρι και τέλος, για την μετέπειτα ατιμωρησία των ιθυνόντων. Αυτά για τον Κολοκοτρώνη και το ιστορικό ζήτημα της Τριπολιτσάς.

Οι δε αναφορές στον Στάλιν, θεωρώ οτι είναι εξίσου άτοπες, πιθανόν λόγω ελλειπούς έρευνας επι του θέματος. Ο Ιωσήφ Στάλιν έγινε ΓΓ του Πανρωσσικού Κομμουνιστικού Κόμματος στις 3 Απριλίου του 1922, ενώ Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (de fact αρχηγός κράτους) και Κομμισάριος Αμύνης μόλις τον Μάιο και Ιούνιο του 1941 αντίστοιχα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι εξουσίες του περιορίζονταν στο Κομμισαριάτο Εθνοτήτων. Οπότε ουσιαστική, κρατική εξουσία στα χέρια του δεν είχε. Το ιδιαίτερο ιστορικό λάθος βρίσκεται στην λανθασμένη τοποθέτηση, πως οι "δίκες της Μόσχας" ήταν κάποιας μορφής αυταρχικό, συνοπτικό δικαστήριο, το οποίο σκότωνε αβέρτα. Καμμία σχέση με την ιστορική αλήθεια. Αναφορικά μόνο, παραθέτω τις αναφορές του Τζόζεφ Ντέιβις, πρέσβη των ΗΠΑ στη Μόσχα, προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ καθώς και τμήμα του αρχείου του πάλαι ποτέ ΚΚΣΕ:

Φεβρουάριος 1937
«Αντικειμενική θεώρηση με άφησε με εναντίωση να συμπεράνω ότι το κράτος πραγματικά απέδειξε την κατηγορία (τουλάχιστον κατά τούτο, ότι η ύπαρξη μιας εκτεταμένης συνωμοσίας και μυστικών μηχανορραφιών κατά της σοβιετικής κυβέρνησης από τους πολιτικούς αρχηγούς τέθηκαν εκτός αμφισβήτησης και σύμφωνα με τους υπάρχοντες νόμους τα ισχυριζόμενα στο κατηγορητήριο εγκλήματα διαπράχθηκαν και είναι τιμωρητέα). Μίλησα με πολλούς, και μάλιστα με όλα σχεδόν τα μέλη του εδώ Διπλωματικού Σώματος, και με ίσως μια μοναδική εξαίρεση όλοι ήταν της γνώμης ότι η ακροαματική διαδικασία απέδειξε καθαρά την ύπαρξη ενός μυστικού πολιτικού σχεδίου και μιας συνωμοσίας με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης».

Μαρτιος 1938
«Την προηγούμενη βδομάδα παρακολουθούσα καθημερινά τις συνεδριάσεις της δίκης Μπουχάριν... Αποκαλύπτεται η σιλουέτα μιας συνωμοσίας, που, με στόχο να πραγματοποιήσει την ανατροπή της τωρινής κυβέρνησης, παρ' ολίγο να είχε επιτυχία»
Αρχειο ΚΚΣΕ

«Η επιτροπή υπό την προεδρία του Μικογιάν, που δημιουργήθηκε στην Ολομέλεια για την επεξεργασία απόφασης για την "υπόθεση των σ.σ. Μπουχάριν και Ρίκοφ", άρχισε να λειτουργεί σε συνθήκες, όπου, φαινόταν πως το ζήτημα είναι ξεκάθαρο. Ομως ακόμα και τώρα ο Στάλιν αναγκάστηκε να καταφύγει σε πολιτικό ελιγμό. Αυτό επιβεβαιώνει το γεγονός της συζήτησης της τελικής διατύπωσης της απόφασης. Την πρόταση του Γιέζοφ - να διαγράψουν τους Μπουχάριν και Ρίκοφ από τα αναπληρωματικά μέλη της ΚΕ του ΠΚΚ (μπ) και από μέλη του ΠΚΚ (μπ) και να τους αποδώσουν στη δικαιοσύνη, στο στρατοδικείο με την υποσημείωση για τη λήξη της ανώτατης ποινής, τυφεκισμός - αρχικά την υποστήριξαν οι Μπουντιόνι, Μανουίλσκι, Σβέρνικ, Κοσαριόφ, Γιακίρ. Την πρόταση του Πόστισεφ - να τους αποδώσουν στη δικαιοσύνη χωρίς τυφεκισμό - την υποστήριξαν οι Σκιριάτοφ, Αντίποφ, Χρουστσόφ, Νικολάεβα, Κοσιόρ, Πετρόφσκι, Λιτβίνοφ. Και ποιος ξέρει πώς θα εξελίσσονταν τα γεγονότα αν δεν πρότεινε ο Στάλιν μια ελαστική και λεπτή κίνηση: "στη δικαιοσύνη να μην αποδοθούν, αλλά να προωθήσουμε την υπόθεση των Μπουχάριν και Ρίκοφ στο Λαϊκό Επιτροπάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (ΛΕΕΥ)", για συμπληρωματική διερεύνηση. Τη συγκεκριμένη πρόταση αρχικά την υποστήριξαν οι Ουλιάνοβα, Κρούπσκαγια, Βαρέικις, Μόλοτοφ, Βοροσίλοφ και στη συνέχεια και όλα τα άλλα μέλη της επιτροπής. Για αυτή την ενιαία άποψη ενημέρωσε ο Στάλιν στις 27 Φλεβάρη 1937 τους μετέχοντες στην Ολομέλεια. Η Ολομέλεια ομόφωνα έκανε αποδεκτή αυτή την απόφαση με δυο αποχές των Μπουχάριν και Ρίκοφ»

Προφανώς και η απειλή ήταν πραγματική, προφανώς υπήρχε πραξικόπημα στα σκαρία. Και σε καμμία περίπτωση δεν ήταν ούτε αυταρχικές, ούτε δικατορικές, ούτε τίποτα ανάλογο οι διαδικασίες, ούτε η εξουσία ήταν συγκεντρωμένη στο πρόσωπο του Σταλιν, όπως πολλοί θεωρούν. Αυτά, όσον αφορά την ιστορία. Με το ζήτημα του "λοιμού", το οποίο "θίχτηκε" σε κάποια σχόλια, δεν θα ασχοληθώ καν.

Περνώντας, τώρα, από το ιστορικό στο ταξικό ζήτημα του άρθρου, διακρίνουμε επίσης μια σύγχυση στις συγκρίσεις. Τόσο ο Ροβεσπιέρος, όσο και ο Κολοκοτρώνης, ήταν παιδιά της αστικής τάξης, άνθρωποι με ιδιοκτησία, μορφωμένοι αμφότεροι, οι οποίοι αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της κοινωνικής τους τάξης, την ανατροπή της αριστοκρατίας, είτε αυτή είναι η γαλλική αυλή, είτε η υψηλή πύλη, και την ανάληψη της εξουσίας. Η σύγκριση τους με τον Τσε η τον Στάλιν, μπορεί να γίνει μόνο στο (ιδιαίτερο γενικό) επίπεδο πως και οι τέσσερις ήταν επαναστάτες και αγωνίστηκαν για την ανατροπή της εκάστοτε καθεστηκυίας τάξης. Το ίδιο τους το έργο, όμως, δεν έχει καμμία σχέση. Οι συνθήκες, οι λόγοι, η μέθοδος, ο σκοπός, οι ίδιες οι πράξεις του κάθενος προαναφερθέντος ατόμου δεν έχουν κάποια κοινή βάση, ουτώς ώστε να γίνει σύγκριση. Κατανοώ την προσπάθεια του αρθρογράφου να δείξει το πόσο παράλογο κι επικύνδινο πράγμα είναι η εξίσωση διαφόρων μορφών βίας και, αν δεν υπήρχαν αυτά τα ιστορικά και ταξικά λάθη/παρατηρήσεις, θα μ'έβρισκε σύμφωνο. Εγώ λεώ το άλλο: η εξίσωση κάθε μορφής βίας, με βάση συγκεκριμένα στάνταρ, επιλεγμένα πάντα απο την καθεστηκυία τάξη, έχει σκοπό την καταδίκη αυτής, την τρομοκράτιση του νου του καταπιεσμένου, ώστε να δεχτεί τις συνθήκες ως έχουν και να μην τολμά να αμφισβητήσει εμπράκτως.

Μεταπηδώντας απο ιστορικά γεγονότα σε μια γρήγορη κοινωνική ανάλυση. Μεγάλο το χάσμα; Ίσως. Παρόλα αυτα, θεωρώ πως έπρεπε να γίνει.

Θεόκλητος Γούνης
Φοιτητής
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 Στέφανος 13-06-2015 23:46
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ
ΕΝΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΙΟ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Όσοι πιστεύουν στον σοσιαλισμό σαν κοινωνικοοικονο μικό σύστημα, θα πρέπει να εντοπίσουν τις ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ευθύνες των κλασσικών του Μαρξισμού που θεωρούσαν κάθε αντίθετη άποψη οπορτουνιστική είναι καλό να διαβάσουμε το βιβλίο του Ένγκελς ‘Αντί ΝΤΥΡΙΓΚ για να δούμε με την σκαιότητα αντιμετωπίστηκε ο Σοσιαλιστής Ντύριγκ επειδή είχε μια άλλη διαφορετική άποψη , ή το βιβλίο του ΛΕΝΙΝ η «’Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΣΤΑΤΗΣ ΚΑΟΥΣΚΥ» .
Επίσης η δικτατορία του Προλεταριάτου που εφήρμοσε
το ΚΚΣΕ επί εποχής του ΣΤΑΛΙΝ ήταν η πρακτική εφαρμογή της θεωρεία των
κλασσικών οι οποίοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί για τυχόν λάθη του εφαρμοσμένου
σοσιαλισμού.
Επιπλέον πρέπει όλα αυτά να τα δούμε και σε σχέση με την εποχή και την σκληρότητα του καπιταλισμού που αντιμετώπιζε κάθε εξέγερση σε ποταμού αίματος πχ ΓΑΛΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ 1871 κ.λπ., εισβολή στην νεαρά Σοβιετική
Ένωση το 1918-1920 από 14 καπιταλιστικά κράτη με σκοπό την ανατροπή του Κράτους των Σοβιέτ , αιματηρή καταστολή όλων των
Επαναστάσεων στην Ευρώπη το 1918-1919 (Γερμανία χιλιάδες δολοφονίες των Γερμανών επαναστατών , Ουγγαρία ανατροπή της επαναστατικής κυβέρνησης του Μπελά Κουν κ.λ.π)
Έτσι η κριτική σε ένα Πετυχημένο ηγέτη όπως ο ΣΤΑΛΙΝ πρέπει να είναι έντιμη και μετρημένη , και όχι με υστερία και ανακρίβειες, και προπάντων όχι κατευθυνόμενη
Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το παγκόσμιο σύστημα μισεί τους πετυχημένους επαναστάτες όπως τον ΣΤΑΛΙΝ που έδωσαν ελπίδες στην ανθρωπότητα.
Και αυτό συμβαίνει διότι θέλουν κάποιοι να αγιοποιήσουν την μαρξιστική θεωρεία ευνουχίζοντας την, και συγχρόνως να επωφελούνται από
αυτό ( τροτσκιστές, αναθεωρητές, σοσιαλιστές ) αλλά όλα τα στραβά να τα φορτώσουν στην πετυχημένη διακυβέρνηση της Ε.Σ.Σ.Δ από το Στάλιν(1923-195 3) λασπολογώντας εναντίο αυτή της ένδοξης περιόδου ασύστολα.
Και ό λόγος είναι ευνόητος:
Αυτή η πρακτική εξυπηρετεί τον καπιταλισμό και τα φερέφωνα του ( με όποια α μάσκα και αν εμφανίζονται), διότι θέλουν να στιγματιστεί ο σοσιαλισμός, και ο μεγάλος αυτός
ηγέτης στο διηνεκές.
Υ.Γ όσο για την ηθική του Στάλιν που δεν μιλά κανένας ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ. Διότι όταν οι Γερμανοί του
πρότειναν να ανταλλάξει τον υιό του που ήταν στρατιώτης και είχε αιχμαλωτιστεί
από τους Γερμανούς με έναν Γερμανό Στρατηγό το 1943 αρνήθηκε, απαντώντας:
«Ότι εγώ ανταλλάζω στρατιώτη με στρατιώτη και όλοι οι ρώσοι στρατιώτες είναι παιδιά μου και δεν μπορώ να κάνω εξαιρέσεις»
Επίσης πρέπει να σταθούμε στον ηθικό χαρακτήρα του Στάλιν που έζησε φτωχικά και δεν επωφελήθηκε σε τίποτε από την εξουσία αντίθετα έχασε και τον γιό του στον πόλεμο , σε αντίθεση με τους αντισταλινικούς που αρκετοί από αυτούς καλλιέργησαν την διαφθορά και έζησαν στην χλιδή στις Ντάτσες(Βίλες) τους, και που ψώνιζαν σε ιδιετερα μαγαζιά που ψώνιζαν για τα στελέχη της νομεκλατούρας του ΚΚΣΕ το .1956-1990.
Όλοι αυτοί οι κύριοι που ευτέλισαν τον σοσιαλισμό και που επέβαλαν από τα πάνω την παλινόρθωση του καπιταλισμού το 1990 επωφελούμενοι άμεσα οι ίδιοι( γινόμενοι οικονομικοί κροίσοι) , έχουν και το θράσος να κατηγορούν το Στάλιν και να ζητούν και τα ρέστα.
Παράθεση
0 #2 Στέφανος 13-06-2015 23:51
Κολοκοτρώνης Στάλιν δύο μεγάλοι ηγέτες
Που λοιδωρήθηκαν από τους προσκυνημένους
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση