Στοχασμοί 13/02/2015

Ρομφαία Καρδίας

Κύριοι εκεί ψηλά, εσείς που με τα κιάλια μας θωρείτε ως μικρούς και εύκολους, μήπως εσείς στα ΚΡΑΤΗ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΑΣ δεν έχετε περιπέσει σε όλα αυτά τα μικρά και υλιστικά και ανήθικα και αντιευρωπαϊκά και οικονομικά παραπτώματα; Δεν χρωστάτε; Δεν λαδώσατε; Δεν διορίσατε αναξιοκρατικά;
“Oι Έλληνες είναι συγγενείς μου, είναι δάσκαλοί μου. Τους θαυμάζω σαν άφθαστες διάνοιες της φράσεως και της γραμμής, καθώς και για τον ιδεώδη βίο τους.» (Από επιστολή που έστειλε στον γιο του Αύγουστοσ το Bisbaden στις 5 Ιουλίου 1815). «Ό,τι είναι η καρδιά και ο νους για το σώμα, είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα.» ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ …ΕΛΛΗΝΑ, ΠΟΣΟ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΙ ΜΗΔΑΜΙΝΟΣ ΕΙΜΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ!
Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε  (Johann Wolfgang Goethe)

“Καταραμένε Έλληνα.
Όπου να γυρίσω την σκέψη μου, όπου και να στρέψω την ψυχή μου, μπροστά μου σε βλέπω, σε βρίσκω. Τέχνη λαχταρώ, Ποίηση, Θέατρο, Αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά, πρώτος και αξεπέραστος. Επιστήμη αναζητώ, Μαθηματικά, Φιλοσοφία, Ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος. Για Δημοκρατία διψώ, Ισονομία και Ισότητα, εσύ μπροστά μου, ασυναγώνιστος κι ανεπισκίαστος. Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη Γνώση… Γιατί να σε αγγίξω; Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός; Γιατί δεν με αφήνεις στην δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;”
Φρίντριχ Σίλερ (Friedrich von Schiller)

"Σε κάθε εποχή οι εκάστοτε πολιτισμοί, προσπάθησαν με οργή ή αγανάκτηση, να βγουν από το ζυγό των Ελλήνων, γιατί οι δημιουργίες τους φαίνονται αδέξιες μιμήσεις τον ελληνικών δημιουργημάτων και ξέσπασαν με οργή εναντίον του λαού αυτού, που τόλμησε να χαρακτηρίσει βάρβαρο, ότι ήταν ξένο προς αυτούς. Ποιοί είναι οι άνθρωποι αυτοί που διεκδικούν πάνω από όλους τους λαούς τη μεγαλοφυΐα;
Δυστυχώς δεν είχαμε την τόλμη να ανακαλύψουμε το κώνειο, που θα μας γλύτωνε για πάντα από ένα τέτοιο φαινόμενο. Γιατί ούτε το δηλητήριο, ούτε ο φθόνος, ούτε η αχαλίνωτη συκοφαντία, δεν κατόρθωσαν να αγγίξουν την άφταστή τους γαλήνη. Για αυτό μπροστά στους Έλληνες, δοκιμάζουμε ντροπή και δέος και κάθε άντρας που τιμά την αλήθεια, ας διαλαλήσει αυτή την αλήθεια:
<<Παρόμοιοι με τον Ηνίοχο που οδηγεί το άρμα, οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους τα χαλινάρια της τέχνης μας και κάθε τέχνης>>.
Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (Friedrich Wilhelm Nietzsche)

Συνδιαμορφώνοντας ένα πλαίσιο εξωγενών παρεμβάσεων, βασιζόμενοι σε θεσμούς και κανόνες συλλογικούς, ο αγώνας - δρόμος είναι και μεγάλος και μακρύς. Εδώ λοιπόν το ζητούμενο, όχι το διαχειριστικό – τεχνικό, αλλά εκείνο το μεγάλο και σπουδαίο, που αγκαλιάζει τις ψυχές θα πρέπει να τίθεται πάντα και παντού, θα πρέπει πάντα τους πάντες να αφορά και από όλους να τίθεται.

Αυτό το κράτος πρέπει να πεθάνει.

Αυτή η λέξη που τόσα πολλά της αποδίδονται και όμως για δες τελικά πόσο φτωχή είναι σε ήθος, πόσο φτωχή σε ουσία είναι, πόσο φτωχός γίνεσαι μέσα στην αγκαλιά της.

Αυτό το κράτος πέθανε.

Η παραδοχή της ήττας είναι σημαντική εξίσου όσο η νίκη για τους ευσεβής.
Έχει πεθάνει ήδη στις συνειδήσεις μας αυτό το κράτος… μόνο κάτι επιθανάτιοι ρόγχοι αφήνουν τη βρώμικη και θανατερή τους οσμή να θολώνει τα βλέφαρα μας σαν μια πρόσκαιρη ομίχλη.   
Πρέπει να δυναμώσει αυτή η λεβεντιά, αυτή η εφηβική παλικαροσύνη που εισχωρεί γλυκά στην αύρα του λαού μας.
Πρέπει να μεστώσει, να μεταλαμπαδευτεί από εδώ, εδώ και τώρα… Ναι είμαστε το λίκνο, η μήτρα η ταπεινή, που δεν απλώνει τα στήθη της ψωρουπερήφανα, αλλά με σεμνότητα και χάρη, χαρίζει τα δώρα που με πολύ πόνο και αίμα πάλι απόκτησε..
Και τα χαρίζει κάπως αδέξια και άγαρμπα.. σαν τα αγγίγματα ενός πρώτου έρωτα.. αλλά εκεί ίσως να κρύβεται και η γοητευτική της επιτυχία.

Είμαστε καταραμένοι.

Κατάρα να είσαι μεγάλος στη ψυχή.. Όχι σαν άτομο όχι, η μικρότητα σε διακατέχει ακόμα Έλληνα μην μπερδεύεσαι.. Δέξου το και προσυλλογίσου γι’ αυτό..
Αλλά είναι εκείνη η συλλογική, η εθνική, η ‘’γονιδιακή’’, η αρχέγονη λάμψη του έθνους μας που ψηλώνει μέσα σου σαν κατάρα. Καταραμένος να παίρνεις στις πλάτες σου τα κρίματα όλου του κόσμου, να τα κάνεις βίωμα παρά τη θέληση σου, να πονάς πολύ να υποφέρεις και να ματώνεις μ’ αυτά. Ύστερα ξέρεις εσύ να κάνεις αυτό που πάντα ήσουν διαλεγμένος να κάνεις… εκεί κάπου στο χάος, στη πλήρη σου κατάπτωση βρίσκεις τον τρόπο να ξανασηκωθείς, να κάνεις το απίθανο εφικτό, να ζωθείς τα εκρηκτικά και να εκραγείς και να γεμίσει ο κόσμος όλος με άνθη.
Πεθάνεις Ελλάδα μου και ανασταίνεσαι, ανασταίνεις τον κόσμο όλο και γεμίζει τις σελίδες των ιστορικών με μεγάλα και σπουδαία και εμπνέεις του ποιητές όλου του κόσμου.

Η Ευρώπη δεν αλλάζει, η Ευρώπη άλλαξε.

Βάζει τα πιο γιορτινά της η Ευρώπη, οι λαοί της χορεύουν όλο και περισσότερο όλο και πιο γρήγορα. Και εσύ Ελλάδα μου τι όμορφο τραγούδι παίζεις και σέρνεις το χορό..
Μη φοβηθούμε τον πόνο.
Άλλωστε αυτός είναι ο αφηπνηστής μας.. αυτός μας δυναμώνει το τραγούδι μας.
Ας μας πονέσουν κι άλλο αν είναι.
Τόσα και τόσα δεν περάσαμε ρε. Τόσα και τόσα..
Τι και αν μας πιάνουν πολλές φορές οι δειλίες μας. Αυτό μας συμβαίνει όταν χαλαρώνουμε σε περιόδους ραστώνης, σαν γνήσιες αναρχικές ψυχές, σαν γνήσιοι πολεμιστές.
Γιατί χρειάζεται ξεκούραση και περίοδος παύσης, για να ξαναμπούμε στη μάχη που το πεπρωμένο μας επιτάσσει.. του ηνίοχου, του πολεμιστή, του μεταλλαμπαδευτή και εμπνευστή της ανθρωπότητας.

Ας μας πονέσουν ακόμα αν το θέλουν.
Όσο πιο πολύ τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε να προετοιμάσουμε τα δώρα που θα τους στείλουμε ως αντάλλαγμα. Δώρα αγάλματα για τα μουσεία των ψυχών τους, σμιλευμένα με τα πιο ακριβή και τέλεια εργαλεία.. τον ανείπωτο πόνο μας και την λεβεντιά μας ως έθνος.  

Δεν είναι βαρύ το φορτίο σου Αλέξη γιατί θα το σηκώσουμε όλοι μάζι.
Αρκεί να κρατάμε και μεις και συ καθαρή τη νιώση μας. Να αφήσουμε για λίγο παραπέρα την μικρότητα την ατομική και να συνεχίσουμε να τραγουδάμε τον πόνο μας τον εθνικό όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο στεντόρεια τη φωνή μας.  
Θα τους διασκεδάσουμε θαρρώ.
Αλλά ακόμα και να μην τα καταφέρουμε τώρα δεν πειράζει..
Θα πει πως δεν είναι ακόμα η ώρα..
Η ώρα θα ‘ρθει όταν είναι και θα ‘ρθει γιατί είναι ο ρόλος μας σε τούτο τον κόσμο.
Είναι το χρέος που μας άφησαν παρακαταθήκη οι προγονοί μας και η ιστορία μας σαν έθνος.

Και όλα αυτά ακούγονται ωραία, συναισθηματικά και αφυπνιστικά..
Ναι και στην επίκληση της λογικής λοιπόν που σίγουρα θα βρει σπεύσαντες.
Ένας λαός προδομένος από κυβερνήσεις, ένας λαός που βρήκε νόημα στη ζαλάδα της άνετης υλικά ζωής ναι, και γλυκάθηκε με χρήμα ναι, και έκανε τόσα λάθη και δεν οργάνωσε σωστά το ΚΡΑΤΟΣ του ναι, και έπεσε θύμα της ατομική μικρότητας του ναι. Ποιος θα μας κρίνει ποίος; Και κυρίως ποιος θα σταθεί αδέκαστος δικαστής μας ποιός;  Σίγουρα πάντως όχι αυτός που αιματοκύλησε τον πλανήτη όλο δύο φορές στην ιστορία του.

Κύριοι εκεί ψηλά, εσείς που με τα κιάλια μας θωρείτε ως μικρούς και εύκολους, μήπως εσείς στα ΚΡΑΤΗ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΑΣ δεν έχετε περιπέσει σε όλα αυτά τα μικρά και υλιστικά και ανήθικα και αντιευρωπαϊκά και οικονομικά παραπτώματα; Δεν χρωστάτε;  Δεν λαδώσατε; Δεν διορίσατε αναξιοκρατικά;

Δεν έχει ουσία εδώ να αναλυθεί τι χρωστάτε σε μας γιατί το πνεύμα της συλλογικότητας είναι τώρα το κυρίαρχο..
Εμείς το μόνο που θέλουμε είναι ζωή..
Ζωή για να μπορούμε να απολαμβάνουμε τον υπέροχο ήλιο μας και τη θάλασσα μας και όλες τις ομορφιές του τόπου μας του ευλογημένου.
Και σας προσκαλούμε εγκάρδια να μας επισκέπτεσθε και σεις να μοιραζόμαστε μαζί σας αυτές τις χαρές.
Θέλουμε να είμαστε στην Ευρώπη, σ’ αυτή των λαών..
Αν μας παραζορίσετε θα την πάρουμε την πόρτα της εξόδου, πόρτα που ξέρουμε πλέον μέσα μας όλοι οι Έλληνες ότι μπορεί να κρύβει πιο μεγάλο και βαρύ πόνο από αυτόν που έχουμε ήδη βιώσει.
Αλλά πλέον νιώθουμε την ανάγκη να υπερβούμε τις ανασφάλειες και τους φόβους μας και να φωνάξουμε τη νιώση μας για μια Ευρώπη των λαών που θα σέβεται τη διαφορετικότητα και θα την εναγκαλίζει στοργικά, όπου θα ευημερούν οι άνθρωποι και όχι μόνο οι αριθμοί και τέλος μια Ένωση με την ολοκληρωτική έννοια του όρου, με πλήρη καταμερισμό της παραγωγής ανάλογα με τις παραγωγικές δυνατότητες του κάθε έθνους, με ενιαία πολιτική και οικονομία και με κοινή πορεία στην τεχνολογική ανάπτυξη, στην εξέλιξη των εμπορικών συναλλαγών και πάντα μα πάντα με σεβασμό στην πολιτισμική, πολιτιστική και εθνολογική διαφορετικότητα.

Διαφορετικά..
Διαφορετικά θα πρέπει να εγκαταλείψουμε προσωρινά το πλοίο.
Όχι για να το αφήσουμε να βουλιάξει αλλά για να πονέσουμε κι άλλο μέχρι να έρθουμε πίσω από τα αχαρτογράφητα νερά που μόνο εμείς έχουμε μάθει ιστορικά να ανακαλύπτουμε και να μπούμε πάλι στο πλοίο ως οδηγοί προς το καινούργιο ή να έρθει αυτό σε μας θαμπωμένο από τη λάμψη μας ως καιόμενοι φοίνικες ξαναγεννημένοι απ΄ τις στάχτες μας.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

+1 #1 Ροκανούδης 14-02-2015 15:36
πολύ ρομαντικός ρε φίλε!
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση