Στοχασμοί 06/09/2014

Πνευματική Αναθεώρηση ΣΤ΄

Είναι γνωστό πως πολιτισμός δημιουργείται όταν ο άνθρωπος καταφέρνει να μειώσει τα ζωώδη του ένστικτα ή να τα κατευθύνει προς τη δημιουργία κάτι ανώτερου. Αυτό που συμβαίνει στο δυτικό κόσμο σήμερα είναι το αντίθετο, το μάρκετινγκ, η μουσική, οι ταινίες έχουν ως σκοπό να ερεθίζουν τα ζωώδη ένστικτα γιατί βλέπουν ότι έτσι παράγουν περισσότερο κέρδος από τις μάζες.
Τι συμβαίνει στο κόσμο σήμερα ; Μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους, τη πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και τα πανηγύρια για τη νίκη της ελευθερίας, η οποία είχε τα χρώματα της αστερόεσσας στο φόρεμα της ζούμε τη μεγαλύτερη κρίση από τη δεκαετία του 30' με τη διαφορά πως αν τελειώσει με πόλεμο αυτή η κρίση, το πιο πιθανό είναι να ζήσουμε καταστάσεις μετα-αποκαλυπτικές, οι οποίες θα θυμίζουν τη τη σειρά The Walking Dead και το βιβλίο του McCarthy "Ο Δρόμος" . Όλα τα σενάρια είναι πιθανά, το σίγουρο είναι πάντως πως αυτή η κρίση ήρθε για να μείνει και να μας ροκανίσει. Όσοι περιμένουν να ζήσουν καλά ας το ξεχάσουν, σκοπός είναι πλέον η επιβίωση.
 
Μπορούμε να κάνουμε και μια άλλη επιλογή, παραμένοντας αμέτοχοι σε ότι συμβαίνει γύρω μας, μπορούμε να χώσουμε το κεφάλι στο καβούκι μας, να κλειστούμε στον εαυτό μας και στον μικρόκοσμο μας και ας περνούν έξω τα τανκς και τα αεροπλάνα και ας μην έχει να φάει ο διπλανός μας. Τι μας ενδιαφέρει ;  Μπορούμε να πάμε ακόμα για ποτό, για μπάνιο και να αυνανιστούμε ελεύθερα με μια καλή τσόντα. Η ζωή είναι ωραία.

Μπορούμε να χώσουμε στο έδαφος το κεφάλι, σαν τη στρουθοκάμηλο και να αφήσουμε τους δεινόσαυρους με τα κοστούμια να μας κατασπαράξουν. Ας βάλουν νέους φόρους, ας γίνουν νέες περικοπές, ας μειωθούν και άλλο οι θέσεις εργασίας, αρκεί να βρισκόμαστε στη μεγάλη οικογένεια της ΕΕ και να πληρωνόμαστε με ευρώ. Αυτό έχει σημασία. Το βράδυ μπορούμε να ακούσουμε και έναν λόγο του κ. Σαμαρά απ' τα προπαγανδιστικά Μ.Μ.Ε να μας λέει πως όλα είναι διαφορετικά, πως έχουμε success story και να τον χειροκροτήσουμε. Γιατί, αδιαμφισβήτητα είναι μεγάλος ηγέτης και σπουδαίος ηθοποιός.

Λίγο-πολύ όλοι διαλέγουμε ένα από τα δύο, βάζοντας μέσα και την αυταπάτη της επανάστασης, παλαιού τύπου, η οποία συνήθως αρέσκεται στα συνθήματα, στις αφίσες του Τσε Γκουεβάρα, στις διαδηλώσεις, στις απεργείες και μερικές φορές - όταν υπάρχουν τα κότσια - σε ένοπλες ενέργειες, οι οποίες μοιάζουν με μια σταγόνα στον ωκεανό της αδιαφορίας. Στη "Μεγάλη Περιπέτεια του Μαρξισμού" ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε παρομοιάσει αυτούς τους αναρχικούς με μάρτυρες, οι οποίοι βοηθούν τη παγκόσμια επανάσταση, είναι οι βιαστικοί τύποι που θέλουν αλλαγή εδώ και τώρα, συνήθως όμως καταστρέφουν τις ζωές τους, τις ζωές άλλων και καταλήγουν στη φυλακή. Το ίδιο όμως συμβαίνει - χωρίς το τρίτο σκέλος - και με πολλούς άλλους συνανθρώπους μας που δεν πετούν μολότωφ, ούτε είναι αναρχικοί.

Η αναποτελεσματικότητα του ένοπλου αντάρτικου πόλης φάνηκε από την εποχή της Ουλρίκε Μάινχοφ, την οποίαν την  αυτοκτονήσαν στις φυλακές τις Δυτικής Γερμανίας, μετά από έναν ειδεχθή εγκλεισμό στα λευκά κελιά και μια συμπεριφορά καταπάτησης θεμελιωδών δικαιωμάτων. Φάνηκε λοιπόν από την αρχή ότι κάθε αντάρτικο πόλης είναι καταδικασμένο στην αποτυχία, γιατί είναι αδύνατον να πείσεις τις μάζες ενώ αυτές ευχαριστιούνται να καπνίζουν το όπιο τους και να ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε θα γίνουν αυτοί οι ίδιοι οι τύραννοι. Την ίδια κατάληξη είχαν και τα αντάρτικα πόλης και οι ενέργειες από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τη 17 Νοεμβρή. Πλήρης αποτυχία.

Αυτό θα έπρεπε να διδάξει τους επαναστάτες να προσέχουν περισσότερο, να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους μέσα στο κόσμο και να αλλάξουν τις τακτικές τους. Πρώτα απ' όλα θα έπρεπε να αναρωτηθούν για τη παταγώδη αποτυχία της κομμουνιστικής επανάστασης αυτής καθ' αυτής, η οποία τελικά μεταμορφώθηκε από ένα κάλεσμα σε ελευθερία σε ένα καταπιεστικό, αυταρχικό και τυραννικό κράτος. Τα σπέρματα αυτής της κατάστασης υπήρχαν ήδη από τον Λένιν και τελικά έγιναν πραγματικότητα μέσα στη διακυβέρνηση του Στάλιν. Αν είναι λοιπόν οι επαναστάτες να έχουν τέτοια όνειρα τότε καλύτερα να λείπουν.

Για τέσσερις δεκαετίες τουλάχιστον μετά το 1945 και το τέλος του πολέμου υπήρχε η επίφαση του κοινωνικού κράτους. Η ισορροπία του τρόμου έπρεπε να διατηρηθεί με μια ισορροπία μεταξύ δυνατότερων και ασθενέστερων μέσα στα κράτη. Ο καθένας μπορούσε να παίρνει τις αποφάσεις του μέσα στη δικιά του σφαίρα επιρροής, υπήρχαν βέβαια ακόμα τα κοινωνικά προβλήματα αλλά φαινόταν ότι η κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση ανάπτυξης, μια φάση στην οποία ο καθένας καθορίζει τα δικά του και προσπαθεί για το καλύτερο.

Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έσπασε αυτή την ισορροπία και παράλληλα ελευθέρωσε δυνάμεις, οι οποίες τώρα αποδεικνύονται πιο καταστροφικές από ποτέ. Άρχισε ένα μεγάλο ξεπούλημα, ανθρώπων, πόρων, προϊόντων και όπλων. Το κέρδος ανακηρύχθηκε σε ύψιστη αξία και όλοι έτρεξαν να θραμβολογήσουν για την είσοδο των πρώην σοσιαλιστικών χωρών στον κόσμο του καπιταλισμού. Στις περισσότερες  πρώην κομμουνιστικές χώρες κάθε ίχνος παράδοσης το είχε ισοπεδώσει ο κομμουνισμός, η θρησκεία σαν μηχανισμός ηθικής είχε καταστραφεί και αυτή απ' τον κομμουνισμό, το μόνο πράγμα που κρατούσε τους ανθρώπους να μην παραδοθούν στα ένστικτα τους ήταν η αστυνομοκρατία και φυσικά καταλαβαίνει ο καθένας τι συνέβη μετά τη πτώση της αστυνομοκρατίας και την ελευθερία που γρήγορα μετατράπηκε σε μια απόλυτη αναρχία. Στην πραγματικότητα τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα, οι πρώην κομμουνιστικοί άρχοντες έγιναν τα νέα αφεντικά κοινωνιών, στις οποίες λειτουργούσαν συμμορίες και υπερίσχυε το δίκαιο του ισχυροτέρου. Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας λίγο καιρό πριν ήταν ο πρώην μπράβος του Ζίβκοβ, κουμάντο στη Ρωσία κάνει ένας πρώην πράκτορας της KGB. Αυτά είναι δύο μικρά παραδείγματα, θα μπορούσε κανείς να βρει και άλλα, να αναζητήσει τις καριέρες των ολιγαρχών ή να ταξιδέψει στις ίδιες αυτές τις κοινωνίες για να δει πως είναι τα πράγματα τώρα.

Στο δυτικό κόσμο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Μετά από έναν αιώνα και παραπάνω προώθησης και εν τέλει κυριαρχίας του λιμπεραλισμού, βλέπουμε μια κοινωνία με τεράστια προβλήματα, μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχουν αξίες, ούτε παραδοσιακές, ούτε θρησκευτικές, ούτε ηθικές. Οι μόνες λέξεις που ακούμε είναι περί ισότητας και ελευθεριών, αλλά συνεχώς αποφεύγουμε τη φύση, τη παράδοση και τα διδάγματα της. Κανείς δεν αγγίζει το θέμα των μεταναστών πχ όχι γιατί οι μετανάστες φταίνε αλλά επειδή τους χρειαζόμαστε. Πρώτον τους χρειαζόμαστε γιατί έχουμε δημογραφικό πρόβλημα. Στην Ευρώπη δεν κάνουμε παιδιά επειδή έχουν διαταραχθεί οι σχέσεις των φύλλων, αναγκάζονται να δουλεύουν και οι οι γυναίκες και λόγω της φεμινιστικής προπαγάνδας νομίζουν ότι το να κάνουν καριέρα θα είναι καλό για τη ζωή τους, από μια ηλικία και μετά αντιλαμβάνονται πως τα πράγματα δεν είναι έτσι, όμως πολλές φορές είναι αργά, έχουν ήδη συνηθίσει να ζουν μόνες τους ή αν παντρευτούν προτιμούν να μη κάνουν παιδιά ή ένα-δύο το πολύ. Το ίδιο συμβαίνει και για τους άντρες, οι οποίοι δεν βλέπουν κάποιο κίνητρο για το γάμο. Γιατί να κάνεις οικογένεια άλλωστε ενώ υπάρχει οικονομική κρίση, ενώ η οικογένεια που θα κάνεις δεν σου υπόσχεται ηρεμία στο σπίτι αλλά περισσότερες υποχρεώσεις, γιατί να ρισκάρεις την ησυχία σου μέσα σε ένα ήδη διαταραγμένο, στο οποίο αυτό που ανταμοίβεται είναι περισσότερο η καπατσοσύνη του ανήθικου και του συμφεροντολόγου παρά η πίστη στις αξίες είτε ηθικές είτε παραδοσιακές. Για να αντισταθμιστεί λοιπόν αυτή η μείωση του πληθυσμού, οι δυτικές κυβερνήσεις δέχονται να δεχθούν ένα τεράστιο ποσοστό μεταναστών από χώρες, όπου η παράδοση και η θρησκεία δεν έχουν καταστραφεί ακόμη από το φεμινισμό και το μητριαρχικό λιμπεραλισμό, οι άνθρωποι  σ' αυτές τις χώρες εξακολοθούν να έχουν σταθερή οικογενειακή ζωή, κάνοντας περισσότερα παιδιά και έχοντας λιγότερα διαζύγια. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να προσαρμοσθούν στα πλαίσια μιας δημοκρατικής ιεραρχίας και δρουν ως παράγοντας διάλυσης. Στην ουσία αυτό που συμβαίνει με τους μετανάστες από την Αφρική και την Ασία είναι κατάληψη εδάφους, χωρίς αιματοχυσία, μέχρι τώρα.

Βέβαια όπως κάθε μεγάλο σύστημα, η δυτική κοινωνία έχει μεγάλη αδράνεια και η τελικη υποβάθμιση, αν και επιταχύνεται, θα χρειαστεί ακόμα μερικές δεκαετίες. Η υποβάθμιση και η παρακμή δεν εκδηλώνεται μόνο στις σχέσεις των δύο φύλλων, με συνέπεια το δημογραφικό πρόβλημα. Αλλά φαίνεται και από τη συμπεριφορά του πληθυσμού και των λαών της Ευρώπης, οι οποίοι κλίνουν σε ζωώδεις συμπεριφορές, οι κλοπές και οι δολοφονίες αυξάνονται, οι πιο δημοφιλείς ταινίες είναι οι πορνογραφικές, τα μυθιστορήματα μαζικής κατανάλωσης και ότι έχει σχέση με τη βία. Είναι γνωστό πως πολιτισμός δημιουργείται όταν ο άνθρωπος καταφέρνει να μειώσει τα ζωώδη του ένστικτα ή να τα κατευθύνει προς τη δημιουργία κάτι ανώτερου. Αυτό που συμβαίνει στο δυτικό κόσμο σήμερα είναι το αντίθετο, το μάρκετινγκ, η μουσική, οι ταινίες έχουν ως σκοπό να ερεθίζουν τα ζωώδη ένστικτα γιατί βλέπουν ότι έτσι παράγουν περισσότερο κέρδος από τις μάζες. Η θρησκεία, η παράδοση και ηθική έχοντας δεχθεί πλήγματα δεν μπορούν να αντιδράσουν, δεν υπάρχει κλήρος ή σοφοί, οι οποίοι να συμβουλέψουν και να καθοδηγήσουν τους λαούς. Αν αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί, ο πληθυσμός των κατεξοχήν Ευρωπαίων, με χριστιανική παράδοση και με τις αξίες του διαφωτισμού θα μειωθεί αλλά παράλληλα αυτοί θα κληρονομήσουν το μεγαλύτερο πλούτο στο κοσμο. Την ίδια στιγμή λόγω της μετανάστευσης θα υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό παραδοσιακών μουσουλμάνων, απ' τους οποίους οι περισσότεροι θα είναι φτωχοί και θα ζουν μαζί με τους δυτικούς.

Γρήγορα θα έρθει η στιγμή κατά την οποία η πλειοψηφία, η οποία θα είναι μουσουλμανική θα απαιτήσει την ανακατανομή της εξουσίας και του πλούτου. Το Κοσσυφοπέδιο και η Τσετσενία θα μοιάζει με παιδική χαρά. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι χωρίς παράδοση, χωρίς θρησκεία, χωρίς ηθική θα αρνηθούν να πολεμήσουν αφού δεν έχουν κάτι να πιστευουν, στο μόνο που πιστεύουν οι Ευρωπαίοι σήμερα είναι στην ελευθερία του άλλου και στην ευκαιρία να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να ενοχλούν τον άλλον, αλλά αυτά δεν είναι αρκετά για να δημιουργήσουν πολιτισμό. Μια παραδοσιακή, μουσουλμανική κοινωνία με ευρωπαϊκές επιρροές, ένα ευρωπαϊκό χαλιφάτο θα πάρει τη θέση της σημερινής Ευρώπης. Αυτό θα γίνει. Εκτός αν υπάρξει κάποια αντίδραση στη σημερινή παρακμή.

Ο δυτικός άνθρωπος πρέπει βασικά να αντισταθεί στον μηδενισμό που κατακλύζει σήμερα τη κοινωνία του. Έναν μηδενισμό τόσο ευρύ και διάχυτο, ο οποίος έχει κατακτήσει τις καρδιές και τα μυαλά σχεδόν όλων των ανθρώπων, όπως γράφει και ο Ευγένιος Ρόουζ στο βιβλίο του Μηδενισμός:Η ρίζα της επανάστασης στη μοντέρνα εποχή. Δυστυχώς τον μηδενισμό δεν τον αντιμετωπίζεις με τα ίδια όπλα που κατέχει και αυτός γιατί είσαι καταδικασμένος να χάσεις. Τα όπλα που χρειάζονται είναι πνευματικά, η γνώση της παράδοσης και της ιστορίας παράλληλα  με επιστημονικές γνώσεις βιολογίας και ανθρωπολογίας. Αν θέλουμε να σωθούμε χρειαζόμαστε μια πνευματική δύναμη όπως αυτή που έσωσε τη Δύση απ' τη τελική καταστροφή κατά τη πτώση της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, δεν γνωρίζω αν μπορεί να είναι ο χριστιανισμός αυτή η πνευματική δύναμη ή κάτι άλλο.

Στην Ελλάδα βρισκόμαστε σε αυτήν ακριβώς τη κατάσταση. Ζούμε σε ένα θέατρο, τα πάντα έχουν παρακμάσει, η παράδοση, η θρησκεία, η πολιτική. Οι άνθρωποι είναι εξαντλημένοι, έχουμε φτάσει στο 50% της ανεργίας περίπου και ο πρωθυπουργός της χώρας λέει ότι όλα πάνε καλά. Οι άνθρωποι είναι τόσο κοιμισμένοι που δεν αντιδρούν, χωρίζονται σε νεκρές ιδεολογίες είτε αριστερές είτε ναζιστικές και νομίζουν πως αυτές είναι κάποιες λύσεις. Δεν είναι όμως.

Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, μέσα σε αυτό το χάος, μέσα σε αυτό το κατεστραμμένο σύστημα μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει λύση. Ο κόσμος είναι τόσο χάλια που εξ ορισμού μόνο ο Θεός μπορεί να τον σώσει και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να πιστεύεις σε μια ανώτερη δύναμη. Μη διστάσετε να αντικαταστήσετε αν θέλετε τη λέξη θεός με τη λέξη φυσικός νόμος, νόμοι της ιστορίας, κάρμα κτλ. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να ακολουθούμε το δρόμο της αρετής. Έναν δρόμο που τον βρίσκεις μέσα από μια συνεχή αναζήτηση, μια αναζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να γνωρίζουμε και να μην το παίρνουμε πάνω μας αλλά να βοηθάμε και τους γύρω μας να γνωρίσουν. Να είμαστε φιλάνθρωποι σε όσους το αξίζουν και γεμάτοι κουράγιο και θάρρος σε όσους χρειάζεται να αντισταθούμε. Να μην ξεχνάμε ποτέ πως η σύνεπεια της ύβρεως είναι η νέμεσις. Ας δεχθούμε πως υπάρχουν όρια, όρια ακόμα και στις δικές μας δυνάμεις παρόλο που προσπαθούμε συνεχώς να βελτιωνόμαστε, να γνωρίζουμε να πολεμούμε. Και ας κάνουμε και λάθη. Το χειρότερο λάθος είναι η αδράνεια. Στις δύσκολες στιγμές χρειάζεται να εμπιστευόμαστε και το ένστικτό μας, σε εκείνες τις στιγμές που όλη μας η γνώση δεν μας βοηθά και αν είναι να ζητήσουμε συγγνώμη από κάποιον, ας ζητήσουμε συγγνώμη απ' τον Θεό. Αυτό είναι αρκετό.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 ΓΙΑΓΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 08-09-2014 13:47
Αν συγκρινεις την Κινα με την Γερμανια θα δεις οτι ειναι 26 φορες μικροτερη σε εκταση και μονο 16 σε πληθυσμο.
Με λιγα λογια η Γερμανια ειναι πιο πυκνοκατοικοιμε νη απο την Κινα.
Η Ευρωπη των 25 ειναι περιπου το ιδιο πυκνοκατοικημεν η με την Κινα.
Αυτο ειναι δημογραφικο προβλημα απο την αναποδη και το οτι λυθηκε απο μονο του χωρις να χρειαστει να καταφυγουμε στις δραστικες κινεζικες μεθοδους, ειναι θετικο, τοσο για την Ευρωπη οσο και για τον πλανητη που ηδη αγκομαχαει και λεηλατηται απο την διαρκως αυξανομενη ανθρωποτητα.
Η Ευρωπη ειχε και την οικονομικη δυνατοτητα να αντεξει τις επιπτωσεις απο την μειωση του πληθυσμου της.
Ο λογος που αφηνεται ανεξελεγκτος ο εποικισμος της απο Ασιατες ειναι οτι δεν υπαρχουν Ευρωπαιοι ηγετες που ενδιαφερονται ουτε για το ζην, ουτε πολυ περισσοτερο για το "ευ ζην" των λαων τους.
Υπαρχουν μονο υπηρετες τραπεζιτων που με ευχαριστηση βλεπουν τους Ευρωπαιους να εξαφανιζονται μετατρεπομενοι σε προς αρμεγμα κοπαδι.
Δεν ειναι περιεργο που στη μεχρι πληρους διαφθορας, ανεκτικη Ευρωπη που ωραια περιγραφεις, το μονο που δεν γινεται ανεκτο ειναι ο Εθνικισμος.
Για τους εθνικιστες η λαθρομεταναστευ ση ειναι τοσο λυση για το δημογραφικο οσο ο αποκεφαλισμος για τον πονοκεφαλο.
Οι τραπεζιτες δεν εχουν πατριδα η αν εχουν δεν ειναι στην Ευρωπη.
Για το λογο αυτο και ολοι αυτοι οι παγκοσμιοι οργανισμοι ασχολουνται περισσοτερο με το τι κανουν τα κρατη στο εσωτερικο τους και αδιαφορουν για τα παγκοσμια προβληματα οπως ειναι ο υπερπληθυσμος και οι συνθηκες που προκαλουν την μεταναστευση.
Κινητοποιουνται μονο οταν χανουν οι τραπεζιτες φραγκα.
Παράθεση
+1 #2 Γιάννης Καμίνης 18-09-2014 16:10
Δεν γνωρίζω κατά πόσον ο εθνικισμός θα μπορούσε να αποτελέσει το αντίβαρο για τη σημερινή κατάσταση. Ο εθνικισμός εμφανίστηκε τότε που έπεφταν οι αυτοκρατορίες και ενώ υπήρχαν λαοί και έθνη πριν, ο εθνικισμός συγκρότησε μια ιδεολογία με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, πολλές φορές υπερβολικά και ως ιδεολογία πολύ εύκολο να γίνει εκμεταλλεύσιμη από λογής-λογής δημαγωγούς, οι οποίοι μόνο για το καλό του έθνους δεν νοιάζονται παρά για την εκπλήρωση των δικών τους πόθων, προσδοκιών και μεγαλομανιακών εμπνεύσεων. Δεν θα προτιμούσα τη χρήση του όρου εθνικισμός, αυτό που βλέπω δεν είναι το πρόβλημα ενός έθνους αλλά η παρακμή ενός ολόκληρου πολιτισμού, του δυτικού, ο οποίος έχει ως βάση τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και τον χριστιανισμό, αυτή είναι η πραγματικότητα, μέσα στις διαφορές μας, τις εθνοτικές και τις πολιτιστικές έχουμε ως βάση αυτά τα δύο μεγάλα μεγέθη. Αυτός ο πολιτισμός άρχισε να αλλοτριώνεται απ' την ανάπτυξη δύο παραγώγων του διαφωτισμού - προσοχή όχι απ' τον διαφωτισμό - αλλά δύο παραγώγων του - τον μαρξισμό και τον λιμπεραλισμό ή φιλελευθερισμό, και τα δύο αυτά παράγωγα έχουν πολλά κοινά, την ισοπέδωση των εθνών κάτω από έναν ακραίο οικονομισμό και την αθεϊα, οι γνήσιοι φιλελεύθεροι είναι πολλές φορές "περισσότερο" άθεοι απ' τους κομμουνιστές. Άρα δεν νομίζω πως ένα τοπικίστικος εθνικισμός να λύσει το πρόβλημα, βέβαια οι λιμπεραλιστές είναι αντιεθνικιστές επειδή μισούν το έθνος όπως και κάθε παράδοση, νομίζουν ότι έχουν βρει το κλειδί της ατέρμονης προόδου, αδυνατώντας να να εκτιμήσουν, να μάθουν και να διδαχθούν απ το παρελθόν.
Παράθεση
0 #3 ΓΙΑΓΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 18-09-2014 19:57
Στην Ελλαδα της αρχαιοτητας δεν υπηρχε η εννοια του εθνικισμου γιατι κανεις δεν διανοηθηκε να πει το αντιθετο. Ακομη και αυτοι που βλεποντας την διαμαχη των πολεων προτειναν μια ενωση των Ελληνων αντιμετωπιστηκα ν με δυσπιστια.
Ακομη και κατα την πτωση οπως λες των αυτοκρατοριων κανεις δεν διανοηθηκε να δωσει καποιο ειδικο ονομα στην λαχταρα των λαων να φτιαξουν τα δικα τους κρατη.
Οι δημαγωγοι εχουν εκμεταλλευτει ολες τις θεωριες και ειδικα τις πιο "λαικες", καθως και ολες τις θρησκειες. Δεν καταλαβαινω γιατι γινεται ειδικη μνεια για τους εθνικιστες.
Επιπροσθετως θα πρεπει να ειμαστε προσεκτικοι οταν μιλαμε για μεγαλομανιακες εμπνευσεις εθνικιστων που το πολυ θα θελουν τα χαμενα εδαφη τους, την στιγμη που οι αντιπαλοι τους ειναι θιασωτες των αυτοκρατοριων και προς το παρον κατοχοι ολων των μεσων προπαγανδας.
Ακομη πρεπει να δουμε τι ειναι εθνικισμος. Για μενα δεν ηταν εθνικιστες πχ αυτοι που ηθελαν να φτασουν τα συνορα της Ελλαδας στην Αγκυρα. Τι εθνικο κρατος θα εφτιαχναν με τοσα εκατομμυρια Τουρκους υπηκοους;
Το κοινο που ψαχνεις να βρεις μεταξυ φιλελευθερισμου και μαρξισμου ειναι ο διεθνισμος, ο οποιος ειναι και ευεξηγητος αν ψαξεις απο ποια κοινη μητρα βγηκαν. Ο διεθνισμος ειναι το ζητουμενο, τα υπολοιπα ειναι οι διαφορετικοι τροποι να το πετυχεις.
Το εθνος ειναι ανθρωποι συγγενεις, με κοινα ηθη και γλωσσα. Ομαιμοι, ομοτροποι, ομογλωσοι και ομοθρησκοι κατα τον Ηροδοτο.
Αυτο επιτρεπει να φτιαχνουν κοινωνιες και κρατη στα οποια η θεληση του λαου ειναι σεβαστη.
Ακομη και οι μοναρχες πρεπει να ικανοποιουν τις βασικες θελησεις των λαων, αλλιως πεφτουν.
Σε μαζεματα λαων δεν υπαρχει κοινοτητα αποψεων και στοχων ουτε στα βασικα. Δεν υπαρχει λαικη θεληση για να επιβληθει ουτε ενας λαος με ομοψυχια για να την επιβαλλει. Ετσι υπαρχει αναγκη "ανωθεν" επιβολης.
Αυτο ειναι το χαρακτηριστικο των πολυπολιτισμικω ν αυτοκρατοριων και της σημερινης παγκοσμιοποιηση ς η οποια εδω και πολλα χρονια επιβαλλει τα δογματα της προσπαθωντας να ομογενοποιησει τους λαους.
Δεν μπορω μονο να καταλαβω αν αυτη η τελευταια επιθεση αγαπης προς τους Μουσουλμανους μεταναστες δειχνει οτι αποφασιστηκε οτι ο Ισλαμισμος ειναι η καταλληλη ιδεολογια για αυτο, η υπαρχει καποιος αλλος σκοπος.
Η Ευρωπαικη ενωση ηταν μια θεληση των λαων της Ευρωπης, που οπως στην αρχαιοτητα οι Ελληνες, εχουν αρκετα κοινα στοιχεια για να μπορεσουν να φτιαξουν ενα κρατος. Αυτο που δημιουργηθηκε ομως δεν ειναι παρα μια πολυπολιτισμικη αυτοκρατορια που επιβαλλεται ανωθεν, ερημην των λαων.
Ειναι σιγουρο οτι αυτα τα δογματα και η εξουσια που τα επιβαλλει δεν ειναι προς το συμφερον των λαων, αφου δεν τα επιβαλλουν αυτοι.
Ο Δυτικος πολιτισμος δημιουργηθηκε σε εθνικα κρατη στην αρχαια Ελλαδα και ανανεωθηκε και επεκταθηκε σε εθνικα κρατη στην Ευρωπη.
Η παρακμη του οφειλεται, ακριβως, στην παρακμη των εθνικων κρατων. Οι αυτοκρατοριες δημιουργουν πολιτισμους δουλων και οι δουλοι δεν δημιουργουν πολιτισμους αλλα μονο κερδη για τα αφεντικα τους.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση