Στοχασμοί 19/11/2013

Πνευματική Αναθεώρηση Β'

Τώρα ετοιμαζόμαστε για τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό υπό τον μανδύα του λιμπεραλισμού.
Η αντίθεση κυριαρχεί στο κόσμο, αν δεν υπήρχαν οι αντιθέσεις και η σύνθεση των αντιθέσεων, τότε δεν θα υπήρχε ο κόσμος. Οι αντιθέσεις και οι συνθέσεις γεννούν συνεχώς νέες αντιθέσεις και νέες συνθέσεις. Δεν υπάρχει κάποιο τέλος σ’ αυτό τον κόσμο. Δεν υπάρχει το τέλος της ιστορίας παρά μόνο μια συνεχής εξέλιξη και ένας συνεχής αγώνας. Ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός πιστεύουν στο τέλος της ιστορίας. Είτε με τη μορφή της Βασιλείας του Θεού, είτε με αυτή της αταξικής κοινωνίας. Δηλαδή πιστεύουν ότι θα τελειώσει η ιστορία και όμως η ιστορία άρχισε επειδή υπάρχουμε εμείς, η ιστορία δεν έχει σκοπό, απλά υπάρχει επειδή υπάρχουμε, μπορούμε όμως να διδαχθούμε απ’ αυτήν για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, δεν υπάρχει όμως κάποια ιερή ιδεολογία, η οποία θα μας οδηγήσει σε έναν τελικό σκοπό. Το ίδιο συμβαίνει με όλες τις πολιτικές ιδεολογίες, οι οποίες δημιουργούν μικρούς ολοκληρωτισμούς αναλόγως με τη σφοδρότητα της εποχής και των εκπροσώπων της. Το ίδιο συνέβη με οποιαδήποτε θρησκεία και ιδεολογία αποφάσισε να κατακτήσει τον κόσμο, είτε αυτή ήταν ο ιουδαϊσμός, είτε ο χριστιανισμός, είτε ο μουσουλμανισμός, είτε αργότερα ο κομμουνισμός, είτε ο ναζισμός. Οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες αποτυγχάνουν, δημιουργούν σέχτες, μεταβάλλονται και παραμένουν ενώ τα κομμάτια τους θυμίζουν το περασμένο τους μεγαλείο. Το τελευταίο εμφανές ολοκληρωτικό κράτος, το οποίο κατέρρευσε ήταν Σοβιετική Ένωση και τώρα πια δεν θα υπάρχει ολοκληρωτικό κράτος. Τώρα ετοιμαζόμαστε για τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό υπό τον μανδύα του λιμπεραλισμού.

Πρώτα όμως ας δούμε τα χαρακτηριστικά εκείνα, τα οποία με έκαναν να αντιληφθώ ότι το να αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον χριστιανισμό δεν έχει νόημα. Αναπόφευκτα και ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός μεταθέτουν την τέλεια κοινωνία σε μια άλλη πραγματικότητα πέρα απ’ την ιστορία, στην οποία θα έχει τελειώσει ο χρόνος και η ιστορία, με συνέπεια να υποτιμούν το ενθάδε, το τώρα, χωρίς μάλιστα να κάνουν τίποτα για να αλλάξουν το τώρα. Αν παρατηρήσει κάποιος θα δει ότι τα μεγαλύτερα χριστιανικά πνεύματα, όπως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Μάξιμος ο Ομολογητής, καταδιώχθηκαν. Ο Στάλιν επίσης καταδίωξε πολλούς άξιους κομμουνιστές. Οι άξιοι άνθρωποι, οι μεγάλες προσωπικότητες πρέπει να υποτάσσονται στη μετριότητα της μάζας και στη στενοκεφαλιά μιας εξουσίας που εκπροσωπεί ταπεινά συμφέροντα. Τα δύο συστήματα επίσης έχουν ένα ακόμη κοινό, τις αιρέσεις και φυσικά το μεγαλύτερο κοινό από τα τρία, το γεγονός ότι προέρχονται απ’ τον ιουδαϊσμό. Μπορεί να φανεί περίεργο αλλά στην Ευρώπη, η οποία δεν είναι γη σημιτική, σε  αυτή την Ευρώπη από την εποχή του χριστιανισμού μέχρι τώρα, συνεχώς κυριαρχεί με τον ένα μανδύα ή τον άλλον η σημιτική σκέψη. Για όποιον έχει μελετήσει σε βάθος την προχριστιανική Ευρώπη και τη παγανιστική θεολογία αντιλαμβάνεται για τι μέγεθος διαφορετικών σκέψεων μιλάμε. Είναι πραγματικά δυο αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι η μία είναι σωστή και ή άλλη λάθος. Ο καθένας διαλέγει αυτή που του ταιριάζει. Η βασική διαφορά είναι ότι η μία δεν μεταθέτει το τέλειο σε κάποια άχρονη εποχή αλλά πιστεύει το εξής: «Τὸ φῶς τόδ’ ἀνθρώποισιν ἥδιστον βλέπειν, τὰ νέρθε δ΄ οὐδὲν · μαίνεται δ΄ ὅς εὐχεται θανεῖν. κακῶς ζῆν κρείσσον ἤ καλῶς θανεῖν». Εδώ η Ιφιγένεια υποστηρίζει την αξία αυτού του κόσμου, πέρα και από οποιοδήποτε δήθεν ένδοξο θάνατο. Είναι καλύτερα να ζεις, αυτός ο κόσμος είναι καλός, ο κάτω κόσμος είναι μαύρος. Το τέλειο για τον κομμουνισμό είναι η αταξική κοινωνία, αλλά ελάχιστες σελίδες έχει αφιερώσει ο Καρλ Μαρξ στη περιγραφή της αταξικής κοινωνίας, ενώ αρκετά γράφει για να υποστηρίξει την άσχημη κατάσταση της εποχής του. Αυτή ακριβώς η πίστη του ήταν η πίστη του ιουδαίου στη Μεσσιανική εποχή, η οποία «επιστημονικοποιήθηκε» μέσα απ’ τη θεωρία του. Έτσι ο 20ο αιώνας είχε το εξής παράδοξο, οι φασίστες εν πολλοίς να υποστηρίζουν τον χριστιανισμό, με τον οποίο είχαν αντίθετες ιδέες ενώ οι κομμουνιστές να είναι εναντίον του χριστιανισμού, ενώ στη πραγματικότητα η ιδεολογία τους ήταν συγγενής προς αυτόν.

Ο φασισμός και ο ναζισμός ήταν δύο συστήματα, τα οποία εξελίχθηκαν ως η ολοκληρωτική αντίδραση στο σημιτικό πνεύμα. Ήταν η απάντηση του ρομαντικού, ιδεαλιστικού πνεύματος της Ευρώπης, το οποίο ήθελε την αναγέννηση των εθνών, για να ξεπεραστεί ο διεθνιστικός κομμουνισμός και ο διεθνιστικός καπιταλισμός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που αυτές οι ιδεολογίες αναπτύχθηκαν στην ιδεαλιστική, φιλοσοφική Γερμανία και στην μεσογειακή κεντρική Ιταλία. Είναι πραγματικά εκπληκτικό να προσέξουμε πόσο γρήγορα αυτές οι ιδεολογίες καταφέρανε να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους και φυσικά αυτό δεν έγινε μόνο με τη βία αλλά και με την υποστήριξη των πολιτών, τουλάχιστον ενός μεγάλου μέρος του έθνους. Δυστυχώς οι ιδεολογίες αυτές έδρασαν βιαστικά, δίνοντας βάση στις υλικές κατακτήσεις και όχι στη πνευματική αναγέννηση της Ευρώπης. Πέρα από αυτό, τα στελέχη των κομμάτων ήταν εν πολλοίς ανίκανα να δράσουν γι’ αυτή τη πνευματική αναγέννηση, στενές σκέψεις, εθνικισμοί, εκμετάλλευση, νεποτισμός, κερδοσκοπία, δογματισμός, όλα αυτά σταθήκανε εμπόδιο στην περαιτέρω εξέλιξη των δύο ιδεολογιών. Ο ναζισμός και ο φασισμός ήταν μια προσπάθεια για την αναγέννηση της Ευρώπης, μια προσπάθεια που εν τέλει απέτυχε, για να ορθώσει το ανάστημα της ο ξενιστής του λιμπεραλισμού. Η Αμερική.

Μετά το τέλος του πολέμου έχουμε έναν διπολισμό. Είναι ο διπολισμός των δύο διεθνισμών. Από την μία έχουμε τον καπιταλιστικό διεθνισμό και από την άλλη τον διεθνισμό των μπολσεβίκων. Η Ευρώπη παίζει ένα άχαρο ρόλο, αφού πλέον βρίσκεται στη Δύση της και έχει παραδώσει τα ηνία της εξουσίας στις ΗΠΑ. Φυσικά ήταν φανερό πως ο διπολισμός ήταν εξωτερικός και οι δυο κοσμοθεωρίες ζητούσαν την αφομοίωση των πάντων, η Σοβιετική Ένωση με έναν πιο άμεσο, ξερό, δεσποτικό τρόπο. Η Αμερική με την αγγλοσαξονική της εμπορευματοκρατία, την ελεύθερη αγορά, τον ηδονισμό να αποκτάς όλο και περισσότερα πράγματα. Η ιστορία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο μοιάζει με μια ιστορία, συνεχούς παρακμής για τον Δυτικό κόσμο. Ο δυτικός κόσμος αλλοιώνεται, χάνει την αρχική του ποιότητα μέσα στη χοάνη του διεθνισμού και των απανωτών οικονομικών κρίσεων, οι άνθρωποι σιγά-σιγά από πολίτες γίνονται καταναλωτές, τα πάντα σχετικοποιούνται, οι ιδεολογίες χάνουν σιγά-σιγά το νόημα τους, σέχτες δημιουργούνται, ο πολίτης συνηθίζει στη διπολικότητα, περιμένοντας έναν ακόμη πόλεμο ή μια καταστροφή. Όμως δεν είναι ανάγκη να γίνει πόλεμος, αφού στη πραγματικότητα τα συστήματα έχουν κοινό σκοπό, αλλά διαφορετικούς τρόπους να τον πετύχουν. Πρέπει να διαλέξουν τον πιο κερδοφόρο τρόπο. Αυτόν που δεν θα θίξει τα μεγάλα συμφέροντα. Υπήρξε άραγε κάποια αληθινή, σωστή κριτική στην ανθρώπινη κατάσταση τα χρόνια μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ; Η γνώμη μου είναι ότι δυο στοχαστές καταλάβανε το λάθος, την παρακμή και στα δύο συστήματα και αυτό θα είναι το θέμα του επόμενου μου κειμένου.
 
Η αντίθεση κυριαρχεί στο κόσμο, αν δεν υπήρχαν οι αντιθέσεις και η σύνθεση των αντιθέσεων, τότε δεν θα υπήρχε ο κόσμος. Οι αντιθέσεις και οι συνθέσεις γεννούν συνεχώς νέες αντιθέσεις και νέες συνθέσεις. Δεν υπάρχει κάποιο τέλος σ’ αυτό τον κόσμο. Δεν υπάρχει το τέλος της ιστορίας παρά μόνο μια συνεχής εξέλιξη και ένας συνεχής αγώνας. Ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός πιστεύουν στο τέλος της ιστορίας. Είτε με τη μορφή της Βασιλείας του Θεού, είτε με αυτή της αταξικής κοινωνίας. Δηλαδή πιστεύουν ότι θα τελειώσει η ιστορία και όμως η ιστορία άρχισε επειδή υπάρχουμε εμείς, η ιστορία δεν έχει σκοπό, απλά υπάρχει επειδή υπάρχουμε, μπορούμε όμως να διδαχθούμε απ’ αυτήν για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, δεν υπάρχει όμως κάποια ιερή ιδεολογία, η οποία θα μας οδηγήσει σε έναν τελικό σκοπό. Το ίδιο συμβαίνει με όλες τις πολιτικές ιδεολογίες, οι οποίες δημιουργούν μικρούς ολοκληρωτισμούς αναλόγως με τη σφοδρότητα της εποχής και των εκπροσώπων της. Το ίδιο συνέβη με οποιαδήποτε θρησκεία και ιδεολογία αποφάσισε να κατακτήσει τον κόσμο, είτε αυτή ήταν ο ιουδαϊσμός, είτε ο χριστιανισμός, είτε ο μουσουλμανισμός, είτε αργότερα ο κομμουνισμός, είτε ο ναζισμός. Οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες αποτυγχάνουν, δημιουργούν σέχτες, μεταβάλλονται και παραμένουν ενώ τα κομμάτια τους θυμίζουν το περασμένο τους μεγαλείο. Το τελευταίο εμφανές ολοκληρωτικό κράτος, το οποίο κατέρρευσε ήταν Σοβιετική Ένωση και τώρα πια δεν θα υπάρχει ολοκληρωτικό κράτος. Τώρα ετοιμαζόμαστε για τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό υπό τον μανδύα του λιμπεραλισμού.

Πρώτα όμως ας δούμε τα χαρακτηριστικά εκείνα, τα οποία με έκαναν να αντιληφθώ ότι το να αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον χριστιανισμό δεν έχει νόημα. Αναπόφευκτα και ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός μεταθέτουν την τέλεια κοινωνία σε μια άλλη πραγματικότητα πέρα απ’ την ιστορία, στην οποία θα έχει τελειώσει ο χρόνος και η ιστορία, με συνέπεια να υποτιμούν το ενθάδε, το τώρα, χωρίς μάλιστα να κάνουν τίποτα για να αλλάξουν το τώρα. Αν παρατηρήσει κάποιος θα δει ότι τα μεγαλύτερα χριστιανικά πνεύματα, όπως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Μάξιμος ο Ομολογητής, καταδιώχθηκαν. Ο Στάλιν επίσης καταδίωξε πολλούς άξιους κομμουνιστές. Οι άξιοι άνθρωποι, οι μεγάλες προσωπικότητες πρέπει να υποτάσσονται στη μετριότητα της μάζας και στη στενοκεφαλιά μιας εξουσίας που εκπροσωπεί ταπεινά συμφέροντα. Τα δύο συστήματα επίσης έχουν ένα ακόμη κοινό, τις αιρέσεις και φυσικά το μεγαλύτερο κοινό από τα τρία, το γεγονός ότι προέρχονται απ’ τον ιουδαϊσμό. Μπορεί να φανεί περίεργο αλλά στην Ευρώπη, η οποία δεν είναι γη σημιτική, σε  αυτή την Ευρώπη από την εποχή του χριστιανισμού μέχρι τώρα, συνεχώς κυριαρχεί με τον ένα μανδύα ή τον άλλον η σημιτική σκέψη. Για όποιον έχει μελετήσει σε βάθος την προχριστιανική Ευρώπη και τη παγανιστική θεολογία αντιλαμβάνεται για τι μέγεθος διαφορετικών σκέψεων μιλάμε. Είναι πραγματικά δυο αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι η μία είναι σωστή και ή άλλη λάθος. Ο καθένας διαλέγει αυτή που του ταιριάζει. Η βασική διαφορά είναι ότι η μία δεν μεταθέτει το τέλειο σε κάποια άχρονη εποχή αλλά πιστεύει το εξής: «Τὸ φῶς τόδ’ ἀνθρώποισιν ἥδιστον βλέπειν, τὰ νέρθε δ΄ οὐδὲν · μαίνεται δ΄ ὅς εὐχεται θανεῖν. κακῶς ζῆν κρείσσον ἤ καλῶς θανεῖν». Εδώ η Ιφιγένεια υποστηρίζει την αξία αυτού του κόσμου, πέρα και από οποιοδήποτε δήθεν ένδοξο θάνατο. Είναι καλύτερα να ζεις, αυτός ο κόσμος είναι καλός, ο κάτω κόσμος είναι μαύρος. Το τέλειο για τον κομμουνισμό είναι η αταξική κοινωνία, αλλά ελάχιστες σελίδες έχει αφιερώσει ο Καρλ Μαρξ στη περιγραφή της αταξικής κοινωνίας, ενώ αρκετά γράφει για να υποστηρίξει την άσχημη κατάσταση της εποχής του. Αυτή ακριβώς η πίστη του ήταν η πίστη του ιουδαίου στη Μεσσιανική εποχή, η οποία «επιστημονικοποιήθηκε» μέσα απ’ τη θεωρία του. Έτσι ο 20ο αιώνας είχε το εξής παράδοξο, οι φασίστες εν πολλοίς να υποστηρίζουν τον χριστιανισμό, με τον οποίο είχαν αντίθετες ιδέες ενώ οι κομμουνιστές να είναι εναντίον του χριστιανισμού, ενώ στη πραγματικότητα η ιδεολογία τους ήταν συγγενής προς αυτόν.

Ο φασισμός και ο ναζισμός ήταν δύο συστήματα, τα οποία εξελίχθηκαν ως η ολοκληρωτική αντίδραση στο σημιτικό πνεύμα. Ήταν η απάντηση του ρομαντικού, ιδεαλιστικού πνεύματος της Ευρώπης, το οποίο ήθελε την αναγέννηση των εθνών, για να ξεπεραστεί ο διεθνιστικός κομμουνισμός και ο διεθνιστικός καπιταλισμός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που αυτές οι ιδεολογίες αναπτύχθηκαν στην ιδεαλιστική, φιλοσοφική Γερμανία και στην μεσογειακή κεντρική Ιταλία. Είναι πραγματικά εκπληκτικό να προσέξουμε πόσο γρήγορα αυτές οι ιδεολογίες καταφέρανε να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους και φυσικά αυτό δεν έγινε μόνο με τη βία αλλά και με την υποστήριξη των πολιτών, τουλάχιστον ενός μεγάλου μέρος του έθνους. Δυστυχώς οι ιδεολογίες αυτές έδρασαν βιαστικά, δίνοντας βάση στις υλικές κατακτήσεις και όχι στη πνευματική αναγέννηση της Ευρώπης. Πέρα από αυτό, τα στελέχη των κομμάτων ήταν εν πολλοίς ανίκανα να δράσουν γι’ αυτή τη πνευματική αναγέννηση, στενές σκέψεις, εθνικισμοί, εκμετάλλευση, νεποτισμός, κερδοσκοπία, δογματισμός, όλα αυτά σταθήκανε εμπόδιο στην περαιτέρω εξέλιξη των δύο ιδεολογιών. Ο ναζισμός και ο φασισμός ήταν μια προσπάθεια για την αναγέννηση της Ευρώπης, μια προσπάθεια που εν τέλει απέτυχε, για να ορθώσει το ανάστημα της ο ξενιστής του λιμπεραλισμού. Η Αμερική.

Μετά το τέλος του πολέμου έχουμε έναν διπολισμό. Είναι ο διπολισμός των δύο διεθνισμών. Από την μία έχουμε τον καπιταλιστικό διεθνισμό και από την άλλη τον διεθνισμό των μπολσεβίκων. Η Ευρώπη παίζει ένα άχαρο ρόλο, αφού πλέον βρίσκεται στη Δύση της και έχει παραδώσει τα ηνία της εξουσίας στις ΗΠΑ. Φυσικά ήταν φανερό πως ο διπολισμός ήταν εξωτερικός και οι δυο κοσμοθεωρίες ζητούσαν την αφομοίωση των πάντων, η Σοβιετική Ένωση με έναν πιο άμεσο, ξερό, δεσποτικό τρόπο. Η Αμερική με την αγγλοσαξονική της εμπορευματοκρατία, την ελεύθερη αγορά, τον ηδονισμό να αποκτάς όλο και περισσότερα πράγματα. Η ιστορία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο μοιάζει με μια ιστορία, συνεχούς παρακμής για τον Δυτικό κόσμο. Ο δυτικός κόσμος αλλοιώνεται, χάνει την αρχική του ποιότητα μέσα στη χοάνη του διεθνισμού και των απανωτών οικονομικών κρίσεων, οι άνθρωποι σιγά-σιγά από πολίτες γίνονται καταναλωτές, τα πάντα σχετικοποιούνται, οι ιδεολογίες χάνουν σιγά-σιγά το νόημα τους, σέχτες δημιουργούνται, ο πολίτης συνηθίζει στη διπολικότητα, περιμένοντας έναν ακόμη πόλεμο ή μια καταστροφή. Όμως δεν είναι ανάγκη να γίνει πόλεμος, αφού στη πραγματικότητα τα συστήματα έχουν κοινό σκοπό, αλλά διαφορετικούς τρόπους να τον πετύχουν. Πρέπει να διαλέξουν τον πιο κερδοφόρο τρόπο. Αυτόν που δεν θα θίξει τα μεγάλα συμφέροντα. Υπήρξε άραγε κάποια αληθινή, σωστή κριτική στην ανθρώπινη κατάσταση τα χρόνια μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ; Η γνώμη μου είναι ότι δυο στοχαστές καταλάβανε το λάθος, την παρακμή και στα δύο συστήματα και αυτό θα είναι το θέμα του επόμενου μου κειμένου.
 
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση