Στοχασμοί 31/10/2013

Πνευματική αναθεώρηση

Πράγματι ο Χριστιανισμός έχει πολλά κοινά, όχι μόνο με τον Κομμουνισμό αλλά και με τον Αναρχισμό. Έχει κοινά με όλες τις ιδεολογίες, οι οποίες ζητούν ισότητα και στα δύο πεδία και στο πολιτικό αλλά και στο οικονομικό.
Θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί τον Ρόμπερτ Πάουελ, ο οποίος υποδυόταν τον Ιησού. Είχα κλάψει σε αυτή τη ταινία, συγκινήθηκα γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω τον λόγο για τον, οποίο έπρεπε να θανατωθεί αυτός ο τόσο χαριτωμένος άνθρωπος. Ήμουν στην ίδια περίπου ηλικία όταν παρακολούθησα στο θέατρο τη τραγωδία του Ευριπίδη, «Ιφιγένεια εν Αυλίδι». Είχα και εκεί την ίδια απορία, γιατί έπρεπε μια αρχοντοπούλα να θυσιαστεί για τη χάρη ενός στρατού, ο οποίος ήθελε να εκστρατεύσει.

Και στις δύο αυτές ιστορίες ερχόμαστε αντιμέτωποι με την έννοια της θυσίας. Υπάρχουν πάντα άνθρωποι, οι οποίοι θυσιάζονται για την ανθρωπότητα. Το ερώτημα είναι αν όντως αυτές οι θυσίες οδηγούν σε ένα καλύτερο μέλλον ή παραμένουν ξερά σύμβολα για τα αναμασούμε σε διαλέξεις και φιλολογικές αναλύσεις. Τα λόγια, οι πράξεις, το μεγαλείο εμπνέουν τους ανθρώπους αλλά δυστυχώς τους οδηγούν και στη συστηματοποίηση. Γι’ αυτό και σήμερα δεν μπορούμε να αντιληφθούμε έναν ελληνισμό, αποκομμένο απ’ τις ιστορικές βλέψεις ενός θλιβερού κράτους και έναν Χριστό απαλλαγμένο απ’ τα βαρίδια των θρησκευτικών παραδόσεων.

Η κατάληξη και τον δύο παραπάνω ιστοριών ήταν απογοητευτική, ιδιαίτερα του Ιησού, ο οποίος είναι απίθανο ότι ήθελε να δημιουργήσει μια θρησκεία, την οποία άλλοι την δημιούργησαν και άλλοι την εξέλιξαν. Παρόλα αυτά διαβάζοντας το ευαγγέλιο ακόμα και σήμερα συναντούμε ιδέες επαναστατικές. Ιδέες που είναι καθαρά πολιτικές και δεν έχουν σχέση με καμία είδους ξερή διανοητικότητα, αλλά με την ζωή μας και τη πράξη μας σήμερα. Ας πάρουμε για παράδειγμά μια ρήση απ’ το Κατά Μάρκον 10:23 , «Καὶ περιβλεψάμενος ὁ Ἰησοῦς λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ · πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ εἰσελεύσονται». Οι πλούσιοι θα δυσκολευθούν να εισέλθουν στη Βασιλεία του Θεού γιατί από τη συσσώρευση χρήματος χάνουν την επαφή τους με τη πραγματικότητα. Γενικά η αντιμετώπιση του πλούτου απ’ τον Ιησού είναι εχθρική, σ’ αντίθεση με την Εκκλησία, η οποία αργότερα σε μεγάλο βαθμό αγκάλιασε τον πλούτο και τον ενσωμάτωσε στη καθημερινότητά της. Διαβάζουμε στο Κατά Λουκάν: «Πλὴν οὐαι ὑμίν τοῖς πλουσίοις, ὅτι ἀπέχετε τὴν παράκλησιν ὑμῶν οὐαὶ ὑμίν, οἱ ἐμπεπλησμένοι νῦν, ὅτι πεινάσετε. Οὐαὶ, οἱ γελῶντες νῦν,  ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε οὐαὶ ὅταν ὑμᾶς καλῶς εἴπώσιν πάντες οἱ ἄνθρωποι · κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς ψευδοπροφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν». Ο Ιησούς λοιπόν μας λέει πως είναι κακό όταν όλοι οι άνθρωποι μιλούν καλά για εμάς, από κάτι τέτοια άτομα φτιάχνονται οι ψευδοπροφήτες! Αυτό σημαίνει πως δεν είναι κακό να έχουμε εχθρούς, να υπάρχουν αντιθέσεις στη ζωή μας. Μάλιστα πρέπει να έχουμε εχθρούς γιατί ο τύπος, ο οποίος τα έχει καλά με όλους σίγουρα δεν είναι παρά ένας φαντασμένος υποκριτής. Ο Ιησούς με τις ιδέες του κλόνισε το κατεστημένο της εποχής, τους πλούσιους Φαρισαίους και προσπάθησε να φέρει τη Βασιλεία του Θεού, δηλαδή την επανάσταση εναντίον των Ρωμαίων και των συνεργατών τους Φαρισαίων και λοιπών αρχουσών τάξεων. Αυτή είναι μια ερμηνεία, η οποία είναι απόλυτη αλλά παραμένει μια ερμηνεία στηριγμένη στη πραγματικότητα της εποχής και στα λόγια του Ιησού. Μια τέτοια ερμηνεία με έκανε λίγο μεγαλύτερο να αναρωτηθώ και τι γίνεται τώρα ; Πως αλλάζουμε τη γη και φέρνουμε τη δικαιοσύνη ; Εκείνη την περίοδο έστρεψα το πρόσωπο μου στον Μαρξισμό.

Ο Μαρξισμός ως ιδεολογία έχει πολλά κοινά με τον Χριστιανισμό. Δεν μισεί τον πλούτο ως πλούτο αλλά απεχθάνεται την αδικία, τη συσσώρευση του πλούτο στα χέρια μιας τάξης και την εξαθλίωση του συνόλου του πληθυσμού, το οποίο παράγει τον πλούτο γι’ αυτή τη τάξη. Επίσης, η αντιμετώπιση της θρησκείας απ’ τον Μάρξ δεν ήταν τόσο σκληρή, όσο ορισμένοι νομίζουν. Ο Μαρξ γράφει στο έργο του Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Δικαίου: «Η θρησκευτική απελπισία αποτελεί, κατά ένα μέρος, την έκφραση της πραγματικής απελπισίας, ενώ κατά ένα άλλο μέρος την διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική απελπισία. Η θρησκεία είναι ο αναστεναγμός της καταπιεσμένης ύπαρξης, η ψυχή ενός κόσμου άκαρδου, όπως είναι και το πνεύμα των κοινωνικών συνθηκών απ όπου το πνεύμα έχει αποκλεισθεί. Είναι το όπιο του λαού». Γενικά η κριτική του Μαρξ προς τη θρησκεία είναι ιδιαίτερα ήπια αν συγκριθεί με τη κριτική άλλων στοχαστών της ίδιας εποχής. Αν σκεφτούμε και τον σκοπό του Μαρξισμού και του Κομμουνισμού δηλαδή, την δημιουργία της αταξικής κοινωνίας, μιας Βασιλείας του Θεού στη Γη κατά την οποία δεν θα υπάρχουν πόλεμοι, πείνα, πλούσιοι και φτωχοί αλλά όλοι θα δούμε μέσα στην απόλυτη δικαιοσύνη, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι και η θρησκεία-Χριστιανισμός και η ιδεολογία-Μαρξισμός μοιράζονται μια εσχατολογία, δηλαδή και οι δύο πιστεύουν στο τέλος της Ιστορίας και στην έναρξη μιας Βασιλείας, είτε αυτή είναι του Θεού είτε είναι η αταξική κοινωνία. Πάνω σ’ αυτό το συμπέρασμα μπορούν να προστεθούν και πολλά άλλα. Εγώ πάντως εφόσον είχα αντιληφθεί κάτι τέτοιο, κατάλαβα πως η προσευχή μόνο δεν φτάνει και θαύμαζα μια μορφή σαν τον Καμίλο Τόρρες, ο οποίος είχε πει το εξής : «Καθήκον κάθε χριστιανού, είναι να υπερασπίζεται, ακόμη κι ένοπλα, την τιμή του και τις ελευθερίες του, όταν τι βλέπει να κινδυνεύουν». Ο Καμίλο Τόρρες, ο παπάς-αντάρτης πίστευε αυτό που η Εκκλησία και ο Κομμουνισμός έχουν ή τελικά πρέπει να έχουν ως κοινό, ότι «ούτε η πολεμική βιομηχανία μα ούτε και η τεχνολογία είναι ικανές να στηρίξουν μια δημοκρατία και να τη συντηρήσουν χωρίς τη δίκαιη κατανομή του πλούτου και την ίση μεταχείρηση των πολιτών μπροστά στο νόμο».

Πράγματι ο Χριστιανισμός έχει πολλά κοινά, όχι μόνο με τον Κομμουνισμό αλλά και με τον Αναρχισμό. Έχει κοινά με όλες τις ιδεολογίες, οι οποίες ζητούν ισότητα και στα δύο πεδία και στο πολιτικό αλλά και στο οικονομικό. Είναι μια σπουδαία αποστολή να είσαι Χριστιανός και Σοσιαλιστής, να μπορείς να ερμηνεύεις τη θρησκεία με αυτό τον τρόπο, τον τρόπο που της αξίζει, ο οποίος είναι πνευματικός αλλά και πολιτικός. Εκείνη τη περίοδο προσπαθούσα να φτάσω σε αυτόν τον συγκερασμό, χριστιανισμού και σοσιαλισμού, θρησκείας και πολιτικής. Όμως όταν ενστερνιστείς μια τέτοια άποψη γίνεσαι, ο αποδιοπομπαίος τράγος και των δύο. Οι Χριστιανοί, η Εκκλησία, το κατεστημένο της θρησκείας γενικότερα σε βλέπει με κάποια καχυποψία. Έτσι και αλλιώς ο σημερινός Χριστιανισμός μέσα του δεν έχει μόνο τα λόγια του Ιησού αλλά και τα λόγια, τα οποία περιέχονται στις διάφορες επιστολές, για παράδειγμα στην Πέτρου Α΄ 2:13-15 «Ὑποτάγητε πάσῃ ἀνθρωπίνῃ κτίσει διὰ τὸν κύριον, εἴτε βασιλεῖ ὡς ὑπερέχοντι, εἴτε ἡγεμόσιν ὡς δι΄ αὐτοῦ πεμπομένοις εἰς ἐκδίκησιν κακοποιῶν ἔπαινον δὲ ἀγαθοποιῶν» αλλά και στην Προς Ρωμαίους 13:1-4 του Αποστόλου Παύλου διαβάζουμε τα εξής: «Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. Οὐ γὰρ ἔστίν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ θεοῦ, αἱ δὲ οὖσαι ὑπὸ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσὶν. Ὥστε ὁ ἀντιτασσόμενος τῇ ἐξουσίαᾳ τῇ τοῦ θεοῦ διαταγῇ ἀνθέστηκεν, οἱ δὲ ἀνθεστηκότες ἑαυτοῖς κρίμα λήμψονται. Οἱ γὰρ ἄρχοντες οὐκ εἰσὶν φόβος τῷ ἀγαθῷ ἔργῳ ἀλλὰ τῷ κακῷ . Θέλεις δὲ μὴ φοβεῖσθαι τὴν ἐξουσίαν · τὸ ἀγαθὸν ποίει, καὶ ἕξεις ἔπαινον ἐξ αὔτῆς ·». Έτσι έφτασα σε μία αντίφαση, μια αντίφαση πνευματική, απ’ τη μία έβλεπα τη μόνη λύση στη σύζευξη  χριστιανισμού-σοσιαλισμού για τη καλυτέρευση του κόσμου απ’ την άλλη έβλεπα ότι αυτό είναι αδύνατον, επειδή μέσα στις ρίζες του χριστιανισμού υπήρχαν τα σπέρματα της υποταγής σε κάθε εξουσία , με τη δικαιολογία ότι προέρχεται απ’ το Θεό αλλά και η πορεία του κομμουνισμού έδειξε ότι δημιούργησε ένα ακόμα ολοκληρωτικό κράτος ενώ ο αναρχισμός τόσο σεχταριστικός, είναι μια ιδεολογία που έχει τα πάντα, αλλά στο τέλος χάνει και τις αρχές, τις οποίες θα έπρεπε να πρεσβεύει. Ήταν τα χρόνια προ της κρίσης ακόμη και έψαχνα τον γόρδιο δεσμό, ο οποίος θα έλυνε τις πνευματικές μου ανησυχίες. Κάτι για το οποίο θα γράψω στο επόμενο κείμενο.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση