Στοχασμοί 20/04/2013

Για την Ελλάδα και τους Έλληνες

Για εμας υπάρχουν δύο πιθανότητες: ή παραμένουμε Έλληνες ή έχουμε τους Ευρωπαίους, τους Αμερικάνους, τους Ρώσους η οποιοδήποτε άλλη ξένη δύναμη να κάνει κουμάντο στον τόπο μας. Το τελευταίο δεν πρέπει να συμβεί, ακόμα και αν είμαστε λίγοι παραμένουμε δύναμη. Μια καλά οργανωμένη ομάδα μπορεί να κατακτήσει έναν δυνατό εχθρό. Εάν ενωθούμε όπως ενωθήκαμε παλιότερα θα μπορέσουμε να γίνουμε ανεξάρτητοι, να διώξουμε οικονομικούς ελέγχους και εγχώρια παράσιτα απ' τη χώρα μας.

1821. Όλοι οι οιωνοί ήταν εναντίον μας, ο Τσάρος δεν είχε όρεξη να μας βοηθήσει, η Αυστρο-Ουγγαρία μαζί με τις άλλες δυνάμεις θέλαν να κρατήσουν το status quo. Οι πάντες είχαν ξεχάσει την ύπαρξη των Ελλήνων ως έθνους. Χαρακτηριστικό ότι ο Αδαμάντιος Κοραής όταν έλεγε πως ήταν Έλληνας οι Φράγκοι τον κοίταζαν περίεργα, μερικοί πλησίαζαν να τον αγγίξουν, να δουν όπως ο Θωμάς τον Χριστό, "υπάρχουν ακόμα Έλληνες ; Τι συμβαίνει ;". Υπήρχαν όμως ακόμα και μετά από αιώνες κατάκτησης και αποσάθρωσης επαναστατήσανε και ζητήσανε το δίκιο, ζητήσανε τα εδάφη που δικαιωματικά τους ανήκαν, ζητήσανε ως έθνος την ελευθερία τους. Τώρα το 2013, περίπου 2 αιώνες μετά δηλαδή βρισκόμαστε περίπου στην ίδια κατάσταση, ας μη γελιόμαστε, η κατάρρευση έχει ήδη αρχίσει εδώ και καιρό, πιθανότατα συντελέστηκε τη μέρα κατά την οποία δεχθήκαμε και το ευρώ ως εθνικό νόμισμα. Έχουμε απωλέσει τη πραγματική κυριαρχία του κράτους μας και την οικονομική μας ανεξαρτησία, πρακτικά δεν έχουμε ένα ανεξάρτητο ελληνικό κράτος είμαστε ήδη μια εποικία του ευρωγερμανικού Ράιχ. Έχουμε όμως συμβάλει και εμείς σε αυτό, διαφθορά, δωροδοκίες, αναποτελεσματικότητα, αντιμαχόμενα κόμματα τα οποία δεν κοιτούσαν τα εθνικά συμφέροντα και το συμφέρον ΟΛΩΝ των Ελλήνων αλλά σαν τους Φαναριώτες το πως θα βολέψουν την οικογένεια τους, τα φιλικά τους πρόσωπα, το πως θα τακτοποιήσουν τις κόρες, τους γιους τους και τους μπαντζανάκηδες. Επίσης ταπεινώσαμε τους εαυτούς μας, καταστρέψαμε αυτό που λέγεται φιλότιμο, απαξιώσαμε τις παραδόσεις μας, τη γλώσσα μας και τον πολιτισμό μας και αρνηθήκαμε ότι παλιότερα θεωρούσαμε ιερό. Οι όροι πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια κατάντησαν κακογουστιά λόγω του περιεχομένου του οποίου τους έδωσε μια χούντα κατευθυνόμενη από τις μυστικές υπηρεσίες των Αμερικανών ενώ η συνεχής υποτίμηση της ελληνικής γλώσσας έχει δημιουργήσει έναν λαό, ο οποίος αγνοεί πλήρως την αρχαία του γλώσσα. Οι αυταπάτες έφτασαν σε ένα τέλος, οι Ευρωπαίοι ζητάνε περισσότερες θυσίες, μνομόνια και φόρους. Δεν είναι μακριά ο καιρός που θα μας πουν "Δεν μπορείτε να εκπληρώσετε τις υποχρεώσεις σας, πρέπει να δουλεύετε παραπάνω". Τότε για ποιες κοινωνικές κατακτήσεις μιλάμε ;

Θα πει κάποιος όμως. "Μα έχουμε δημοκρατία". Περίεργο εδώ συντάσσονται μνημόνια, μισθοί και συντάξεις κόβονται όμως έχουμε δημοκρατία αλλά κανένας δεν έχει ζητήσει τη γνώμη του λαού για όσα γίνονται. Μνημόνια και συνθήκες έχουν υπογραφεί, οι οποίες θα μας κρατούν σε αυτή τη κατάσταση για δεκάδες χρόνια και ποιος τα υπέγραψε ; Ο λαός ; Όχι οι κυβερνήσεις! Που μια ωραία μέρα παρουσιάστηκαν ως κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις, οι οποίες ακόμα και αν αποφασίσουν την ολική καταστροφή αυτού του τόπου, ακόμα και αν κόβουν και ράβουν το σύνταγμα στα μέτρα τους, έχουν εκλεχθεί δημοκρατικά και κανένας δεν μπορεί να τις ανακαλέσει ακόμα και αν είναι εξόφθαλμα προδοτικές και καταστροφικές για το έθνος.

Εάν αναρωτηθούμε ποιος είναι υπεύθυνος για τη καταστροφή μας πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε ποιος κέρδισε από τη κατάρρευση μας και η απάντηση είναι ότι οι πλούσιοι συνεχίζονται να γίνονται πλουσιότεροι, οι μεγάλες τράπεζες γίνονται μεγαλύτερες και οι καπιταλιστές συσσωρεύουν και επεκτείνονται περισσότερο. Ενώ κατέστρεψε μια ολόκληρη χώρα, ενώ τη παρέσυρε στο διασυρμό με τις αποφάσεις του ο Γιώργος Παπανδρέου κάνει τη ζωή του στην πατρίδα του την Αμερική, από το Χάρβαρντ πάει στο Κολούμπια. Αυτός ο κοινός πράκτορας των ξένων δυνάμεων συνεχίζει να είναι ελεύθερος ενώ θα έπρεπε να έχει δικαστεί για τις προδοτικές αποφάσεις που πήρε και τη κατάσταση της χώρας σήμερα. Μήπως όμως και οι άλλοι είναι καλύτεροι ; Ας κοιτάξουμε αυτούς που μιλάνε για επανάσταση. Ένα κόμμα σαν το ΚΚΕ ας πούμε. Τι έχει προσφέρει μέχρι σήμερα ; Οι πατέρες του ΚΚΕ προσφέρουν μόνο δόγματα και συνόδους, ανούσιες συζητήσεις και καμία πράξη. Το Κόμμα το οποίο κηρύσσει επανάσταση και στους υπαλλήλους του φέρεται καπιταλιστικά. Τι διπροσωπία! Βέβαια αυτή η διπροσωπία δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη αν αναλογιστεί κανείς ότι πολλοί αστέρες της Κομσομόλ είναι τώρα Ρώσοι ολιγάρχες και ένας μεγάλος καριερίστας της KGB πρόεδρος. Απ' την άλλη πλευρά οι διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν λένε τίποτα, γιατί δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν πιστεύουν στο έθνος, σε κάποιο νόημα, η ρητορική τους άγεται και φέρεται από τις καταστάσεις, κολακεύουν τους μετανάστες αλλά δεν βλέπουν τον τρομερό κίνδυνο, τον οποίο αντιμετωπίζει η Ελλάδα απ' τους ξένους με τη διττή μορφή. Η πρώτη είνα η κατάκτηση και η κατάλυση της ανεξαρτησίας από τις ανώτερες οικονομικά δυνάμεις και η δεύτερα η διάβρωση από τους μετανάστες οι οποίοι συρρέουν λόγω του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και τις πολεμικές καταστροφές στις χώρες τους. Είναι πολύ όμορφο να βοηθάμε τους ξένους όσο δεν απειλούν την εθνική μας ενότητα, όπως κάνουν άλλωστε και οι φίλοι μας Ευρωπαίοι αλλά κανείς δεν τους δέχεται έτσι αβίαστα να κατοικούν στα εδάφη τους αν δεν έχουν τουλάχιστον κάποιο οικονομικό όφελος από  αυτούς. Έτσι η Αριστερά δεν μπορεί να βοηθήσει, αντίθετα όλη η ουτοπική τους ιδεολογία την οδηγεί σε νέα ψέματα και νέες παραχωρήσεις. Γι' αυτό άλλωστε και βλέπουμε τα τερατογεννήματα τύπου Άκη Τσοχατζόπουλου, ενός ανθρώπου, ο οποίος από τη μία κατακεραύνωνε τον φιλελευθερισμό και από την άλλη δεν ήταν παρά ένας κοινός απατεώνας.

Απομένει λοιπόν η Δεξιά με το πρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας και αν ήταν αληθινή Δεξιά η οποία νοιάζεται για το έθνος τότε θα μπορούσε να πετύχει ορισμένα πράγματα αλλά δυστυχώς είναι ανίκανη μπροστά στα προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζουμε επειδή δεν μπορεί να αναγνωρίσει μερικές βασικές αρχές.

Η Δεξιά πραγματικά δεν έχει καταλάβει τον κίνδυνο. Αυτοί οι κύριοι συνεχίζουν να θεωρούν βασικό τους πρόβλημα το αν ο μέλλων υπουργός θα είναι μέσα απ' τη δικιά τους πολιτική οικογένεια ή κάποιο φιντάνι της νεολαίας τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι οι αποφάσεις τους απειλούν τα ίδια τους τα κεφάλια. Ότι αν καλοπιάνεις τον Ευρωπαίο και αν είσαι η υπηρετρία του αυτός δεν θα σου φερθεί καλά αλλά θα σ' έχει για υπηρέτρια όσο του κάνεις τα χατίρια. Μια μέρα θα σε πετάξει και θα σε στείλει στο ικρίωμα. Αυτό έχει ως συνέπεια ότι όλη η δράση της Δεξιάς  έως σήμερα είναι τόσο ασήμαντη, περιορισμένη και δειλή ώστε άνετα να  χαρακτηρίζουμε τους πολιτικούς της μικρόψυχους. Θα θέλανε αλλά δεν μπορούν να αποφασίσουν καμία μεγάλη πράξη επειδή, επειδή αποτυγχάνουν να συνειδητοποιήσουν το μεγαλείο των καταστάσεων στις οποίες ζούμε.

Και έπειτα υπάρχει το μεγάλο σφάλμα. Ποτέ το μυαλό τους δεν αντιλήφθηκε τη σαφή διαφορά μεταξύ έθνους και οικονομικής πολιτικής. Η Δεξιά συνδέθηκε αναγκαστηκά με μια αστική-οικονομική τάξη. Αλλά αυτό εμάς δεν μας ενδιάφερει. Οποιαδήποτε οικονομική πολιτική είναι συμφέρουσα οικονομική πολιτική αν υπηρετεί το συμφέρον του έθνους ως συνόλου και όχι το συμφέρον συγκεκριμένων οικογενειών ή ανθρώπων. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να προοδεύει το έθνος, οι Έλληνες ως σύνολο και όχι μια συγκεκριμένη τάξη. Αυτοί οι άνθρωποι της Δεξιάς δεν καταλαβαίνουν ότι σήμερα είναι σημαντικότερο όσο ποτέ να αποφευχθεί οτιδήποτε θα προκαλέσει τον λαό να σκεφτεί ότι το εθνικό συμφέρον είναι ταυτόσημο με ασήμαντες καθημερινές πολιτικές απόψεις. Το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να πούνε είναι το εξής: "Θέλουμε να θάψουμε όλες τις μικροκομματικές διαφορές και να φέρουμε στο φως τα σημαντικά ζητήματα. Όλα όσα έχουμε κοινά και όλα όσα μας συνδέουν μεταξύ μας. Αυτά πρέπει να ενώνουν όλους όσους ακόμα νοιώθουν Έλληνες, όσους θέλουν να δουν τη χώρα τους να είναι δυνατή και πρωτοπόρα σε όλους τους τομείς, στην οικονομία, στην παιδεία, στην επιστήμη. Πρώτα είναι η πίστη μας στην ελληνικότητα, στη γλώσσα μας, στον κοινό μας τόπο και έπειτα ακολουθεί οτιδήποτε άλλο, είτε είναι θρησκεία είτε ιδεολογία. Τίποτα δεν πρέπει να μπαίνει εμπόδιο στην ανάπτυξη του έθνους. Έπειτα θα δούμε πως θα χωρίσουμε το κράτος, πως θα το οργανώσουμε για να μπορέσει το κράτος να υπηρετήσει πρώτα αυτό τον εθνικό σκοπό, ώστε το κράτος να είναι η ουσιώδης έκφραση του έθνους μας".

Και τέλος όλοι πρέπει να κατανοήσουν πόσο σημαντικό είναι να απελευθερωθούμε απ' τις ταξικές διαφορές. Μήπως εν τέλει αυτό δεν έχει γίνει από μόνο του ; Την ώρα που όλοι φτωχαίνουμε μονάχα μερικοί προδότες πλουτίζουν, μονάχα όσοι έχουν εγκαταλείψει τα κοινωνικά ιδεώδη του ελληνισμού. Είναι γελοίο να μιλάμε για προλετάριους και αστική τάξη. Σε ένα εθνικό κράτος ένας πολίτης υπάρχει - ο δίκαιος και μια υπέρτατη αξία - η τιμή. Το βασικό θεμέλιο του κράτους είναι η κοινωνική ιδέα, δεν μπορούμε να φτιάξουμε κράτος εάν έχουμε χιλιάδες φτωχούς, άνεργους και πεινασμένους.
Σίγουρα μια κυβέρνηση χρειάζεται δύναμη. Θα πρέπει με αυτή τη δύναμη να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις τις οποίες θεωρεί σωστές ακόμα και αν αποδειχθεί σκληρή και βάναυση σε κάποιες ομάδες ανθρώπων. Αλλά ακόμα και το πιο αδίστακτο κράτος μπορεί τελικά να επικρατήσει μονάχα αν επιδιώκει να αποκαταστήσει την ευημερία του λαού. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε πως ο Καποδίστριας έχοντας να αντιμετωπίσει τεράστιες δυσκολίες θεώρησε αποτελεσματικό μονάχα ένα συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας ώστε να διατηρήσει τον πολιτικό έλεγχο.Ο μέγας Κυβερνήτης ήρθε αντιμέτωπος με τις φατρίες, τους τοπικισμούς, τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της εποχής του. Επίσης ας μη ξεχνάμε πως ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατάφερε να έρθει στο προσκήνιο λόγω του Στρατιωτικού Συνδέσμου, γνωστός τότε για τη πολιτική του δράση στη Κρήτη. Μήπως ο λαός τον δέχτηκε επειδή βρέθηκε στο προσκήνιο "δημοκρατικά" ; Πρώτα έγινε γνωστός λόγω της αξίας του και έπειτα αυτό επιβεβαιώθηκε μέσω των εκλογών. Εν πάση περιπτώσει τελικός σκοπός πρέπει να είναι η ευημερία των Ελλήνων και όχι η αναπαραγωγή δήθεν κοινοβουλετικών συστημάτων τα οποία καταχρηστικά ονομάζονται δημοκρατία.

Και επιτέλους τι είναι αυτό που σήμερα ονομάζουμε δημοκρατία ; Δεν είναι παρά μια αγγλική εφεύρεση. Τι σχέση αυτή η δημοκρατία με την δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας ; Απολύτως καμία. Δεν είναι καν δημοκρατία. Είναι ένα κοινοβουλευτικό σύστημα, το οποίο πλέον έχει παρακμάσει. Οι κυβερνώντες δεν έχουν καταλάβει πως κάθε μικρή ερώτηση ή μεγάλη για ένα θέμα έχει ως δικαστή τη "κοινή γνώμη", αυτός που βάζει τη κοινή γνώμη να εκφράζει τα συμφέροντά του γίνεται αυτός που ελέγχει και το κράτος.Φυσικά για να συμβεί αυτό χρειάζεται τέχνη, χρήματα και πιστοί ακόλουθοι, οι οποίοι δεν είναι δύσκολο να βρεθούν. Πρέπει να θυμηθούμε τον βασικό όρο, ο οποίος προηγείται από κάθε πράξη και αυτός είναι να λέμε την αλήθεια, να έχουμε το θάρρος να πούμε την αλήθεια, κάτι το οποίο δεν το βλέπουμε ούτε στη Δεξιά ούτε στην Αριστερά.

Υπάρχουν δύο πιθανότητες τώρα στην Ελλάδα. Μην φαντάζεστε πως οι άνθρωποι θα πηγαίνουν πάντα με το κόμμα των συμβιβασμών. Η μία είναι η αριστέρα, η οποία πιθανότατα θα μας οδηγήσει στην απόλυτη καταστροφή. Το άλλο θα μπορούσε να ήταν ένα κόμμα σαν τη Χρυσή Αυγή, αν δεν ήταν τόσο επαρχιώτικο, χωρίς δυναμικό, χωρίς δυνατή ιδεολογία, χωρίς ανθρώπους να το υποστηρίξουν. Η Χρυσή Αυγή θα μπορούσε πράγματι να μεταμορφωθεί σ' ένα εθνικό κόμμα αν εγκατέλειπε τον χουλιγκανισμό και τις παλαιοεθνικιστικές της απόψεις. Δυστυχώς όμως ένα κόμμα το οποίο πριν είκοσι χρόνια υποστήριζε ανοιχτά τον Αδόλφο Χίτλερ δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εθνικό κόμμα, ένα κόμμα με ρατσιστικές και ναζιστικές απόψεις το μόνο που θα καταφέρει είναι να μας απομονώσει εντελώς από τη διεθνή σκηνή. Θα μπορούσε η Χρυσή Αυγή να γίνει και κυβέρνηση σε μια στιγμή πλήρους αποσύνθεσης του κοινωνικού συνόλου, όταν οι άνθρωποι θα έφταναν στην απόλυτη απόγνωση, όταν θα έχαναν τη πίστη τους στα πάντα και το πνεύμα τους θα ήταν υποδουλωμένο στη θλίψη και την απραξία. Ίσως όντως κάποιοι ελπίζουν μια αποτυχημένη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έτσι ώστε έπειτα να οδηγηθούμε στη Χρυσή Αυγή και στην εθνική καταστροφή. Χρειάζεται ένα κίνημα όμως ακόμα πιο δυναμικό και πραγματικά αδίστακτο όσο αδίστακτη ήταν και η realpolitik του Μπίσμαρκ. Ένα κίνημα εθνικό αλλά μακριά απ' τη προγονολατρεία, τον ναζισμό, τον ρατσισμό και όλες τις αντιεπιστημονικές απόψεις που με συνέπεια ακολουθούν αυτά τα ιδεολογήματα. Δεν έχουμε εχθρούς αλλά ούτε και φίλους, έχουμε μονάχα συμφέροντα και αν το συμφέρον μας σήμερα είναι να συμμαχήσουμε με τους Τούρκους και αύριο με τους Ρώσους θα το κάνουμε. Οι αυταπάτες τελειώσανε, δεν υπάρχει κανένας Μόσκοβος για να μας σώσει, ούτε κάποια μεγάλη δύναμη. Μας έχουν προδώσει αρκετές φορές και πρέπει να κάνουμε ρέγουλα στο φιλότιμό μας. Υπάρχει μονάχα το εθνικό συμφέρον το οποίο είναι αμετάβλητο, ενώ οι συμμαχίες δεν είναι.

Αντιλαμβανόμενοι τα παραπάνω γεγονότα έχουμε τα εξής συμπεράσματα τα οποία μπορούν να μας βοηθήσουν για να χτίσουμε μια νέα Ελλάδα:

1. Έθνος και Κοινωνία: Ο Διονύσιος Σολωμός είπε "είναι εθνικό ό,τι είναι αληθές" και συμφωνούμε μαζί του και συνεχίζουμε, πως είναι ωφέλιμο στο έθνος ό,τι είναι ωφέλιμο στους Έλληνες ως σύνολο. Η αγάπη για το έθνος είναι η μεγαλύτερη την οποία μπορούμε να έχουμε και αν είναι ανάγκη θα θυσιαστούμε γι' αυτό το έθνος όπως θυσιάστηκαν και οι αγωνιστές του 21. Αλλά συνάμα θέλουμε να ζήσουμε και σε μια κοινωνία, στην οποία κάθε άτομο θα δρα σύμφωνα με το συμφέρον της κοινωνίας συνολικά. Επιτέλους πρέπει όχι να παταχθεί αλλά να ξεριζωθεί μια και καλή το φαινόμενο της φατρίας, του τοπικισμού και του κοτζαμπασισμού από αυτή τη χώρα. Πρέπει να ξεριζωθεί με κάθε δυνατό μέσον.

2. Οικονομική ανεξαρτησία σημαίνει πολιτική ανεξαρτησία. Μπορεί να υπάρξουν θυσίες, εργασία, μάχες αλλά τουλάχιστον θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια και όχι μέσα στη παρακμή. Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι ως άτομα και σκλαβωμένοι ως έθνος ; Ποτέ! Όταν κάποιος πάει στο εξωτερικό και λέει ότι είναι Έλληνας όλοι θυμούνται την αρχαία Ελλάδα. Νομίζετε ότι ακόμα δεν μετράει αυτό ; Το ίδιο και όταν λέει ότι είναι Άγγλος, πολλοί θυμούνται την ιμπεριαλιστική δύναμη αυτής της χώρας. Το ίδιο και όταν λέει ότι είναι Αμερικανός. Κάποιοι νομίζουν ότι οι άνθρωποι κρίνονται μονάχα απ' τη προσωπική τους αξία και ναι έτσι είναι. Όμως  αν δυναμώσουμε το έθνος μας συνολικά τότε και ως άτομα θα είμαστε δυνατοί και περιισσότερο σεβασμό θα απολαμβάνουμε, ακόμα και αν απαιτεί θυσίες κάτι τέτοιο είναι ο μόνος δρόμος.

3. Δυνατό κράτος - δυνατό έθνος. Ακούμε από πολλούς ότι ο μόνος δρόμος είναι τα μνημόνια και να αναγκαστούμε να παραδωθούμε άνευ όρων σε έναν μεγαλύτερο οργανισμό ο οποίος είναι η ΕΕ. Είναι γελοίο να μιλάμε για Ευρωπαϊκή Ένωση την ώρα που είμαστε διαφορετικοί απ' τους άλλους λαούς. Ποια Ευρωπαϊκή Ένωση. Νομίζετε ότι οι Βρεττανοί βρίσκονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή νοιώθουν συμπάθεια και έχουν κοινές αξίες με τους Γερμανούς ; Αύριο μπορεί να φύγουν γιατί δεν είναι στα συμφέροντά τους. Έχουν καμία σχέση οι Γερμανοί με τους Ισπανούς ή οι Ιταλοί με τους Φιλανδούς ; Ας μη γελιόμαστε αυτή η Ένωση δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ηγεμονία των Φραγκογερμανών. Είναι οι ίδιοι λαοί, οι οποίοι κατέκλυσαν την Ρωμαϊκή Οικουμένη γύρω στα 1500 χρόνια πριν, είναι τα λεγόμενα βαρβαρικά φύλλα. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία ανάπτυξη για μια χώρα σαν την Ελλάδα με αυτούς τους όρους. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να μετατραπούμε σε μια αποικία των ανεπτυγμένων Ευρωπαίων με υπηκόους υπηρέτες άλλων λαών.

4. Για αριστερά, αναρχικούς και άλλες ουτοπικές ομάδες. Κάποιοι άνθρωποι μιλάνε για την ένωση των λαών εναντίων των καταπιεστών, άλλοι θέλουν τη φορολόγηση του πλούτου. Συνταγές απ' το παρελθόν, συνταγές αποτυχημένες. Τα προβλήματα μας είναι πολύ μεγαλύτερα, πρώτα πρέπει να σηκώσουμε το έθνος και έπειτα θα ασχοληθούμε με όλα αυτά. Οι καταπιεστές και οι κοτζαμπάσηδες, όσοι κοιτάνε πρώτα το συμφέρον τους και έπειτα το συμφέρον του έθνους πρέπει να εξαλειφθούν. Αλλά δεν με ενδιαφέρει καθόλου για τους καπιταλιστές της Ευρώπης ή τους Ρώσους ολιγάρχες αν δεν επηρεάζουν τον λαό μου. Πρώτα κοιτάω το συμφέρον του λαού μου και της κοινωνίας μου. Πραγματικά είναι γελοίο να λυπόμαστε για τους Κινέζους και τους Πακιστανούς εργάτες την ώρα που Έλληνες έχουν τα ίδια προβλήματα στη χώρα τους ή στο εξωτερικό, στο οποίο αναγκαστήκαν να πάνε όχι για να γίνουν διεθυντητικά στελέχη σε μεγάλες εταιρίες αλλά για να δουλέψουν σαν εργάτες.

5. Τα λόγια αυτά είναι άχρηστα αν δεν έχουμε τη θέληση να τα κάνουμε πράξη. Είμαστε μειοψηφία. Τι είναι οι Έλληνες ; Δέκα εκατομμύρια λαός περίπου. Από αυτούς πόσοι κοιτούν το συμφέρον του τόπου και το έχουν πάνω απ' το δικό τους συμφέρον ; Λιγότεροι σίγουρα, εγώ ελπίζω όλοι και θέλω να είναι όλοι. Ακόμα και αν δεν είναι προσφέρω όλη τη δύναμη μου, όλα τα επιχειρήματα μου για να τους πείσω να αλλάξουν γνώμη. Δεν έχω απειλές, έχω μονάδα τη δύναμη των λόγων μου και τη πίστη μου στην Ελλάδα. Δεν είμαι ούτε αντικομμουνιστής,  ούτε αντιβασιλικός. Είμαι Έλληνας. Εχθρός μου είναι όποιος αντιμάχεται στον ελληνισμό, δηλαδή στο συμφέρον όλων των Ελλήνων είτε αυτός είναι ο Πάπας, είτε ο Βασιλιάς, είτε η ελληνική Κυβέρνηση, είτε το κομμουνιστικό κόμμα. Αν όμως συμβαίνει το αντίθετο είμαι σύμμαχός του.

Δεν νομίζω σ' αυτό τον αγώνα να είμαστε μόνοι. Υπάρχουν παντού άνθρωποι, οι οποίοι απογοητευμένοι από τις κομματικές τους ηγεσίες, από τα μικροσυμφέροντα τα οποία κυριαρχούν ζητούν με πάθος τη δημιουργία ενός νέου κινήματος, το οποίο θα μπορέσει με αυστηρή λογική να εκφράσει τα συμφέροντα του έθνους. Συμφέρον του έθνους δεν είναι να δείρεις έναν μετανάστη αλλά να χαράξεις μια πολιτική, η οποία δεν θα οδηγεί την Ελλάδα να γεμίσει με μετανάστες. Γιατί δεν τους στέλνουμε στους Γερμανούς ή στους Γάλλους τέλος πάντων ; Γιατί δεν ακυρώνουμε τις προδοτικές συνθήκες, οι οποίες υπεγράφησαν ; Γιατί επιτέλους δεν στέλνουμε στο δικαστήριο όλους όσους είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση της χώρας σήμερα ; Γιατί καθόμαστε και τους λιβανίζουμε ενώ συνεχίζουν να ρημάζουν ότι έχει απομείνει όρθιο ; Γιατί πρέπει να υποκύπτουμε συνεχώς σε εκβιασμούς και να μην αναζητούμε νέες συμμαχίες, νέους τρόπους αντιμετώπισης, ριζοσπαστικούς, απρόβλεπτους ; Αντί να καθόμαστε να κατηγορούμε τα τουρκικά σήριαλ ας δούμε πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ακόμα και τη Τουρκία ως σύμμαχο στα σχέδια μας. Οι παλιοί εχθροί μπορούν πάντα να γίνουν νέοι σύμμαχοι και οι νέοι σύμμαχοι απρόβλεπτα μετατρέπονται σε νέους εχθρούς. Δεν έχω αμφιβολία ότι όλοι οι Έλληνες θέλουν να δουν τη χώρα τους να αλλάζει αλλά πρέπει να αντιληφθούμε πως αυτό γίνεται με δουλειά και θυσίες. Το κείμενο αυτό είναι μια αρχή, μια προσπάθεια για τη δημιουργία μιας νέας δύναμης, η οποία θα κοιτάει μονάχα το συμφέρον της πατρίδας.

Το κείμενο γράφτηκε στις 25 Μαρτίου. Αφιερωμένο στους αγωνιστές του 21. Στους μεγάλους Απόστολους της Ελευθερίας.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση