Στοχασμοί 22/10/2020

Ανθρώπινο Κυνήγι - Συλλογή Στίχων του Δρόμου

Συλλογή από στίχους του δρόμου του Κτενά Αριστοτέλη.

Εν Αθήναις. 

Ο καλός ληστής

~Verse~
Βγάζω από τα βάθη μου, μολύβι και στουπί
είναι τα δυό τους, τα δυό συστατικά μου.
Τα νιώθω σα παιδιά, παιδιά μου εξωγάμου
το ένα με μπουκάλι το άλλο με χαρτί.

Παίζει στη μαρκίζα, το μεγάλο όνομά μου
μα είναι οι πελάτες μου σε άλλο μαγαζί.
λείπει της νεράιδας μου το μαγικό ραβδί
γιαυτό 'χω ένα ρόπαλο, κρυμμένο στα αχαμνά μου.

~Chorus~
Θα σπάσω θα ληστέψω ό,τι μου τρώει τη ψυχή
για να ελευθέρωθεί, για πάντα, η γενιά μου
να γράψω με ένα σπρέι τα συναισθηματά μου
στου Γολγοθά το πάτωμα, σα να τανε χαρτί.

~Verse~
Είναι η φωνή μου, φωνή ενός ληστή
ένος κακόμοιρου, ονόματι Δυσμά,
έχω στις παλάμες μου παρόμοια καρφιά
με του Ιησού, που κοιτιόμαστε βουβοί.

Κι είναι η σκηνή μας, σκηνή παντοτινή
μά εγώ φοράω τα ρακένδυτα παλιά μου
την ώρα που ακούω κι έχω χάσει τη μιλιά μου
Ηλί Ηλί, Λαμά Σαβαχθανί;

~Chorus~
Θα σπάσω θα ληστέψω ό,τι μου τρώει τη ψυχή
για να ελευθέρωθεί, για πάντα, η γενιά μου
να γράψω με ένα σπρέι τα συναισθηματά μου
επάνω στο σταυρό, που Σου φτιάξαν οι θνητοί.

______________________________________________________________________

 

Αδερφέ μου

~Chorus~
Άρη μου,
άκου με τώρα.που νικήσανε τα βάρη μου
την κοινωνία μας την έσκαψα ώσπού σπασε το φτυάρι μου
Άρη μου,
να μην διαβάσεις το παρόν σα να 'ναι χάρη μου
μα αν το θελήσεις θα 'ναι εκεί, για σένα στο συρτάρι μου.

~Verse~
Τι γεννήθηκες και κλαις στην πρώτη σου μέρα
που να δεις τι λέει η μοίρα από δω και πέρα.
Στο κρεβάτι σου θα ακούσεις τις πρώτες ευχούλες
μην γελάς σ' ο,τι πουν, παιζουν ρολο οι λεξούλες.
Θα σε βάλουν σε τάξεις στρατιωτάκι μικρούλι
θα σε μάθουν προσευχές για να ζητάς στο Θεούλι
θα σου πουν πως για να χεις, ψιχουλάκια απ'τη πίτα
η ζωή σου θα πρέπει.., να είναι πάντα στην τσίτα.
θα ρωτάς για να μάθεις τον αλγόριθμο απ' όλα
μα δεν υπάρχουν απαντήσεις αδερφέ μου σ' όλα.
Θα σε πιάνει θυμηδία για όσα βλέπεις στην ήβη
μα να σφίγγεις λαιμό, σε όποιον σου πει πως να σκύβει.
'Αμα σου πει πιο νταής, να κοιτάς τη σειρά σου
μην το κάνεις, θα μείνεις, να κυνηγάς την ουρά σου.
Να τους λες πως η ευθεία είναι απείρου μήκους
και οτι αυτό μας χωρίζει, απ'τους πιθήκους.

~Chorus~

~Verse~
Μην αφήσεις να σου μάθει τι είναι ατάσθαλία
τι είναι ατόπημα, μια ζοφερή κοινωνία
ο,τι νιώθεις να το λες, γιατί όλα είναι αχός
τους ανθρώπους τους τυφλώνει το πρωτόλειο φως.
Να σηκώσεις γροθιές και να μπεις στα μαχαίρια
στις αγκαλιές τις καλές να ενώνεις τα χέρια
να θυμάσαι πως πάντα, η αρχή είναι από κάτω
κι ας αργότερα μάθεις, πως ψηλά έχει βάλτο.
Θα χεις όνειρα, κι ονείρατά μπερδεμένα
να μην τα απλοποιήσεις, δε θα μείνει κανένα.
θα συναντήσεις κάλοθελητές, πολλούς συμβούλους
να τους πεις η ηχολαλία είναι για τους δούλους.
Κι έτσι όταν φτάσεις τριάντα , που 'ναι όλων ο λάκος
να νιώσεις Άνθρωπος ...κι όχι ανθρωπάκος.
και να ξέρεις αδερφέ μου όσες συμβουλές σου δίνω
είναι ίσως κι ο,τι ήθελα ..και ξέχασα να γίνω.

~Chorus~

______________________________________________________________________

 

Πως θα ήταν

Γεννήθηκα από βιασμό ενόπλων στη ραμάλα
ανύπαντρη η μάνα μου τη χάρηκε η κρεμάλα
όσο μεγάλωνα δεν έπαιξα ποτέ μου στη πλατεία
μέλος της Μπόκο έγινα, με πάντρεψαν στη Νιγηρία
μέσα στη χούντα της Μιανμάρ, μεγάλωσα με αρχή
να μη μιλήσω για τη βία, αν είναι οικογενειακή
στην Αφρική μου κόψανε, ο,τι μέ κανε γυναίκα
και στην Ελλάδα με εκπόρνευαν γιατί δεν ήμουν γκρέκα.
Σε ένα κόσμο όμορφών νοικοκυρών και μπάρμπι
είμαι η παλαιστίνια... που μέ βάλανε σημάδι
είμαι του λάθους των ανθρώπων.. κόρη

και που να ξέρω πως θα ήταν.. άμα ήμουν αγόρι
Ήμουν κουτσό παιδί χωρίς μια μπάλα στη φαβέλλα
είχα ένα φίλο που του ρίξανε μες την Τζαβέλλα
κάπου στη δύση όταν παίζανε με πλέιμομπίλ
εγώ κοιτούσα και ανέπνεα δίπλα στο Τσέρνομπίλ,
παιδί στο παιδομάζωμα ήμουν στη Μανίλα
έγινα εμπόριο οργάνων σε τιμή ξεφτίλα,
έχω θαμμένο στη ψυχή μου ένα καυτό σημάδι
ήμουν εφτά όταν βομβάρδισαν το Βελιγράδι.
Σε ένα κόσμο φασιστών και ηλιθίων
είμαι ο εβραίος που το έσκασε απ'το θάλαμο αερίων
είμαι του λάθους των ανθρώπων... γιος

και που να ξέρω πως θα ήταν.. άμα ήταν αλλιώς
Ξέρω το σκέφτηκες για λίγο και λυπήθηκες τόσο
σιγά, με την συγκίνηση σου, κι εγώ θα βαλαντώσω
μασάς το ποίημα του "όπως έστρωσες κοιμήσου"
όσο γυρνώ αφυδατωμένος μες τη Μογκαντίσου.
έρχονται εκπτώσεις στις αξίες σου και έξτρα δόσεις
στο γείτονά χαμογελάς μα πάλι θα κλειδώσεις
είναι το μόνο που ζητούσες από την κοινωνία
να έχεις άλλοθι, για ο,τι κι αν γράψει η ιστορία..
μα μη σε νοιάζει εμείς θα ζούμε στου κόσμου την άκρη
όταν μας δεις στην τιβί και θα σου φεύγει ένα δάκρυ.
Σε ένα κόσμο φοβικών και βολεμένων
κουρνιάζεις ήσυχα, μέσα στο λάκκο ζωντανών θαμμένων,
το βράδυ νύπτεσαι καλά και ευχαριστείς το Θεό
και που να ξέρω πως θα ήταν , άμα ήσουν εγώ.

______________________________________________________________________

 

Ανθρώπινο κυνήγι

Βρήκα την έξοδο κινδύνου
μέσα σε πάρκινγκ της Βαγδάτης
πήρα την έγκριση δελφίνου
από το ΠΑΣΟΚ της αυταπάτης.

πέφτουν οι βόμβες, πεφταστέρια
και συ κοιτάζεις τις βιτρίνες
μου λες τυριά όλα τα κασέρια
κι αποποιείσαι τις ευθύνες.

τρέχουν τα τανκς αριστερά μας
εσύ κοιτάζεις δυο μποτάκια
φοράω το πάνω της πυτζάμας
και χω διπλώσει τα μπατζάκια

θα μας σκοτώσουνε στο λέω
έχω μουσκέψει από το κάμα
θα με μπερδεύεις για Ρωμαίο,
γιαυτό και θά το παίζεις ντάμα!

Μας κυνηγάνε με τα ούζι
και συ χαζεύεις τις Vuitton
η Scotland Yard μες το τζακούζι
με μια κλίκα Ισραηλιτών.

Mε χτυπούν με το καλάμι
γιατί δε ξέρουν να σουτάρουν,
κάτι στρατιώτες απ το Μπραχάμι
ορκισμένοι "να μη καλμάρουν"

Θα σε αφήσω μια μέρα
το πόλεμό θα εγκαταλείψω
θα παώ να μείνω στη Καμπέρα
και κει στα Lidl θα τους λείψω

Μπαίνω τη νύχτα σε μια γαλέρα
μ' έχω με φούμο πασαλείψει
φοράω στα μούτρα μια ζαρτιέρα
κανείς να μη με ανακαλύψει

Mε έχει κουράσει ο ψυχισμός τους
από τους φίλους μου υπεκφεύγω
εγώ μιλάω σε αγνώστους
και τους γνωστούς μου αποφεύγω..

..η θρησκεία, ο αεροψεκασμός τους
και όλα αυτά που αποστέργω
ο πόλεμός κι ο φασισμός τους
θέλω να δω ένα άλλο έργο.

______________________________________________________________________

 

Δρόμοι του κόσμου

Με ένα άλογο στη Σόφια θα το σκάσω
και στου Μπουργκάς την αμμουδιά θα ξαποστάσω
με αρουμάνους στην Κονστάντσα θα μιλήσω
και στης Μιμάγιας τα σοκάκια θα κυλήσω
μετά βαλίτσες πάλι, για τη Κροατία
μία Ριέκα , μία Σπλιτ και Σλοβενία
εκεί που σκότωσε ο Θησέας μας το Δράκο
μ' ολή την προίκα μου στον ώμο, σ'ενα σάκο
εδώ Τεριέστη ξαπλωμένος στην πλατεία
να βλέπω μπάλα να το παίρνει η Ιταλία
και έπειτα βόλτες δίχως φράγκο στο Μιλάνο
να φεύγω νύχτα με φτηνό αεροπλάνο
να πάω Ίμπιζα, δυο μέρες του Ιούλη
για να ρουρφήξω της ζωής μου το μεδούλι
στη Βαρκελώνη, στο μουσείο ναυτιλίας
και στου εμφυλίου και της άνεξαρτησίας
μες το Καμπνου, το Μέσσι θα αντικρίσω
ταυρομαχίες δίχως ταύρους θα ζητήσω
μες τα παλάτια της Γρανάδας ντου θα κάνω
μέσα στους κήπους του Αλάμπρα να βλαστάνω,
κιτρινοκόκκινο γαιδούρι θα αγοράσω
και με τον ταύρο της Σεβίλλης θα μονιάσω
στο Αλγεθίρας μια θερβέθα με ζητιάνους
ή στη Μαδρίτη αγκαλιά με Καστεγιάνους
με λεωφορείο ως το Πόρτο θα κινήσω
στα σάπια ξύλα του, τους γλάρους να ταϊσω
με το μετρό του ένα πρωί θα τριγυρνάω
να κοιμηθώ, πρωτού Ντραγκάο να με πάω!
Στης Λισαβόνας στο ποτάμι που βουτάνε
ξεχνώ τις σκέψεις πως τα χρόνια μου περνάνε
και στο Μαρόκο με τρεις φίλους να αλητέψω
με σοκολάτα και χουρμάδες να την πέσω
εδώ Ραμπατ, εκεί η Φες κι η Μεκνές
στο μεγαλύτερο τζαμί στο Μαρακές
να τρως την πόρτα αφού δεν είσαι μουσουλμάνος
τι κι αν τους λες είμαι νομάς, είμαι τσιγγάνος
κι ύστερα πας σε ένα σαλέ στην Ελβετία
στο Ματερχόρν στα υψηλότερα σημεία
να δεις τον κόσμο από ψηλά σαν σε τραπέζι
κι έπειτα Μόναχο μια όπερα να παίζει
Καθολίκη της Παναγίας λειτουργία
σε μια εκκλησία που 'ναι ολάκερη πλατεία
με τα λουκάνικα σε Βρέμη και στ' Αμβούργο
Σεντ Παουλί και ξημερώνεις Εδιμβούργο
δες το Μαχνάταν μια μητρόπολη μεγάλη
και ναργιλέ να τον πατάς στο Τζεμπελ Άλι
κι ύστερα πάμε για να δεις και τη Μανίλα
να κάνεις μπάνιο μες το δρόμο, όχι σε βίλα
είναι η ζωή γεμάτη με ανθρώπους
σ όσους ταξίδεψα, σε τόσους πλέον, τόπους
είναι οι ίδιοι, είναι αδύναμοι και μόνοι
μα αν ενωθούν δεν θα υπάρχουν πλέον δρόμοι
κι από το Άμστερνταμ δεν θα 'ναι μακριάν
ούτε η Ναχότκα, η Βουδαπέστη ή το Άιλ οφ Μαν
θα είναι η γη μια αγκαλιά ενός μωρού
θα 'ναι ο ήλιος στη Γουακίκι Χονολουλού..
έλα ένα βράδυ μία βόλτα να σε πάω
να πάμε εκεί που δε γερνάς και δε γερνάω
Βλαδιβοστόκ ή σε ένα μπαρ στη Βαρσοβία
να δούμε μόνοι ο,τι δε γράφουν τα βιβλία

______________________________________________________________________

 

Σύγχρονη δουλεία

Η πραγμάτωση των στόχων της κάθε εταιρίας
κατά τον τροπον αυτόν, υλιστικής ευημερίας
η πρακτική έχει δείξει πως "η σοφία εχ' εκλείψει"
κι άμα είσαι εργάτης πες μου ..άν σου χει λείψει

Περιττεύει ο λόγος των λαών των φτωχώ(ν)
και η καρδιά δε ριγάει ..όταν "είμαστε δυό"
για ένα ακόμα "σφαγείο" και ένα "Άξιον Εστί(ν)"
για ένα "ποιός την ζωή μου" και ένα.. "χαρταετοί"

Βαλ'ένα ΣΤΌΠ στην ημέρα
δεν υπάρχει Δευτέρα
αν δε θέλεις καριέρα..
ως κανενός καμαριέρα
σε ένα σπίτι φρουτιέρα
από φασίστα Πατέρα
και Μητέρα εταίρα
πιόνια σε μια σκακιέρα.

Κυρίες και Κύριοι από την Άλλη μεριά
υπάρχουν τόσοι και τόσοι που δε βρίσκουν δουλειά
μετανάστες και ντόπιοι για να είσθε ό,τι είσθε
να φιλάτε παπάδες και να μήν ασχολείσθε...

ποιος πουλάει αλήθεια τη σιγή των αυτιών;
με καμπάνιες και φώτα φλυαρίες αστών
που νομΊζουν για όλα, πως μας φταίνε οι ξένοι
και η ζωή μας βρωμάει και ολό-ιδια μένει

Τσάι μες την τσαγιέρα
κι ο άγιος φοβέρα
πούδρα μες την πουδριέρα
μη κρυώσει η μπανιέρα
Σε ένα κόσμο αιθέρα
που δεν έχει αέρα
θα σε πιάσει χολέρα
αν δεν σηκώσεις παντιέρα.

______________________________________________________________________

 

Αθήνα μόνο Δευτέρα,

Μπαίνεις στ' αμάξι νιώθεις εντάξει
είναι η αρχή της Βουλιαγμένης, πρώτη πράξη
βάζεις το χέρι μέσα στη τσέπη
και κοιτάς μες τον καθρέφτη σου τον έρπη

ήρθε και πάλι αυτή η Δευτέρα,
απ όλες τις πουτάνες η πιο εταίρα

Να κουμαντάρεις, μια γαλέρα
στην Ποσειδώνος στα στενά, δε πάει πιο πέρα
σαν το καράβι πάνω σε ξέρα
σα το πιστόλι στη θήκη χωρίς τη σφαίρα

Είναι η ζωή σου μες την Αθήνα
τιμόνι στρίβεις για να βγεις απ τη ρουτίνα
μα είναι κλεισμένη κι η Κηφισίας
κι είναι αυτό μία μορφή ακόμα βίας

σφίγγεις στομάχι, ανοίγεις στόμα
κι από κει μέσα σου πετάς όλη τη βρόμα
κι όλους τους βρίζεις σαν να σαι λιώμα
σκέφτεσαι ακόμα ρε στο σπίτι σου το στρώμα

Δε θα προλάβεις για τη δουλειά σου
έτσι της μάθανε να ζει, και της γενιάς σου
το πακιστάνι σου πλένει τζάμι
και συ να βλέπεις μια ζωή που πάει χαράμι

Είστε κι οι δύο τσαλακωμένοι
κι εσύ κι ο άλλος π' απέξω πλένει
γιατί σας διώξαν απ τα χωριά σας
και σας φορέσανε τα βιάστικα δεσμά σας

Είστε θλιμμένοι μέσα στο πλήθος
απογυμώνθηκε ότι είχατε σαν ήθος
ο ένας βρίζει κι όλο χωλαίνει ...
και ο άλλος τα ακούει, και μόνο πλένει.

Αυτή είναι η Αθήνα χωρίς βιτρίνα
πρώτη-δευτέρα, σταμάτα-αρχίνα
τι κι αν πεθαίνουν από την πείνα
εσύ κοιτάς εάν ακρίβυνε η βενζίνα

είσαι εξόριστος και πατριώτης
μαλάκας μέσα σου κι απέξω σοβαρότης
τα "καλημέρα", τα "καθώς πρέπει"
και το χάπι σου για να μη νιώθεις χρέπι

Κοιτάς τα ΜΑΤ στο σύνταγμα στη μέση
αυτό σου μάθαν' ρε, ή αυτό σαρέσει;
πότε θα φύγεις, να ζεις για σένα
σκούπισ' τα μάτια σου που 'ναι βρεγμένα

κοίταξε γύρω σου, είναι Δευτέρα,
απ όλες τις πουτάνες η πιο εταίρα
Αυτή εκεί κάτω η οικοδομή η μεγάλη
είναι σχολείο ρε (!) κι ας μοιάζει με μαγκάλι..
πάρε ντεπόν να μη πονάνε τα μυαλά σου

σκέψου το μόνο πού 'θελες..
να φτάσεις στη δουλειά σου.

______________________________________________________________________

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση