Στοχασμοί 22/10/2020

Ανεμοσούρι - Ναυτική Συλλογή Ποιημάτων / Στίχων

Συλλογή από ναυτικά ποιήματα του Κτενά Αριστοτέλη.

Εν Αθήναις. 

Επτά Θάλασσες

Κι αν εφοβήθηκες ν' ανέβεις στη μπουνάτσα
κι αν σε ετρόμαξαν τα άγνωστα πουλιά
θα σου τα μάθω εγώ που χάραξα στα μπράτσα
τα μαραμπού, του ναυτικού τη συντροφιά.

Τι την κοιτάς τη σκάλα; Είναι του ανέμου.
Την ανεβαίνει όποιος δεν ξέρει που τραβά,
και ο πιλότος που δεν άντεξε, δειλέ μου,
κι αφέθηκε κι αυτός στη γη να τον γυρνά.

Τι το φοβάσαι το καλάθι και δεν μπαίνεις;
θα σ' ανεβάσει πιο ψηλά απ'τη κουπαστή
απ' το σταβέντο όλο τον κόσμο θα κραδαίνεις,
μα η τρικυμία θα σου ξίνει την ψυχή.

Διακόσια μέτρα μέσο όρο είναι οι κουβέρτες
που θα κροσάρεις όταν νιώθεις μοναξιά
τι κι αν φαντάστηκες γυναίκες tan fuertes
πρίμα ως πλώρα είν' η καινούρια σου στεριά.

Στο ντεκ κι ο μπόσουν σε στραβοκοιτά
στη γέφυρα ο Μπούκας, δες τον, περιμένει
για να σπατσάρει κι απ'το βίετσέφ ρωτά:
"τι μας τον φέρανε τον πούστη που ασθμαίνει;"

Στο καπνιστήριο κλεισμένος σα το στρείδι
κι απ'τον Πιπίνο να ζητάς λίγη φωτιά
τι τον ρωτάς για το Cebu το ξέρεις ήδη
δεν του αρέσει και πολύ να σου μιλά.

Κι εγώ που σου υποσχέθηκα τα πάντα
κι εγώ που σου 'ταζα εξώτικά πουλιά...
γελάστηκα από τ'άστρα στον εξάντα
κι είμαι πνιγμένος σε μια θάλασσα βαθιά.

______________________________________________________________________

 

Υπάρχουν κάτι καράβια

Υπάρχουν κάτι καράβια
που 'χουν κλειστεί σε ρέμμα
που παλεύουνε Παραδουνάβια
και τους κοντράρει ρεύμα,
που τρέμουνε τοπία αμμουδένα
σαν αγέννητα, κατά τι πριν τη γέννα.

Υπάρχουν κάτι καράβια
που φοβούνται και να πλεύσουν,
καράβια που χουν φρενοβλάβια
κι αν ρυμουλκά τα φυγαδεύσουν
έχουνε πλώρα μια χολή
μέχρι τ' απάγκιο να βρεθεί.

Υπάρχουν κάτι καράβια,
μόνα. Μόνα. Καράβια μόνα.
χωρίς Θεό και μ' ανευλάβεια
φουντάρουν με παραισθησιογόνα
τι κι αν σχοινιά τους κόβω
πλαγιοδετούν το φόβο.

Υπάρχουν κάτι καράβια
που φουσκώνουν από άγχος,
μ' ατσάλια έμβια ή άβια
που τα χτυπά θηριομάχος
στη θάλασσα του Αζόφ κλεισμένα
στο φινιστρίνι τους κοιτώ εμένα.

______________________________________________________________________

 

Εγκατάληψη

Τον κάβο που γερνά
μποσικάρω
τ' ακάτιο ρίχνω στα βαθιά
αβαράρω
χριστιανοί μου
αφήνω πίσω αμμουδά

ολό φυσά τ' ανέμι
ανεμοσούρι με βοή
ανεμοκαίρι
μέχρι απάγκιο να φανεί
καλοί μου
αφήνω πίσω τα παλιά

Κι ας πονάει η γάστρα
Βάγα αέρα!
μωροζωή ξεγελάστρα
δίχως ξέρα
αλλοτινοί μου
αφήνω πίσω την καρδιά

πικροχαράζει η μέρα...

______________________________________________________________________

 

Άμπωτη και πλημμυρίδα

Τα ονειρά σου
ένα μείγμα των αφρών
τα νερά μου
μία βόλτα ναυτικών.
..
και παρών
πλημμυρίδα των ρηχών
σαν να ξέβρασα
γεμίζω το κενόν
αν το θες
στο τέμπλο των ευχών
γράψε πες
για μένα, των Θεών
σε καθρέφτισα
όσο ήμουνα παρών.
..
Είναι ο έρωτας
καράβι των καιρών
κι είμαι θάλασσα
που βρίσκει ποταμόν.
..
είμαι απών
στην άμπωτη των πάλιρροϊκών
"μια θάλασσα"
πως είναι δυνατόν!
τι μου λες
να πνίγει το παρών
γιατί κλαις
σαν στάλα των κεριών
μία πάφλασα
και μία είμαι απών.
..
Όσα ζήσαμε
έχουν μήκη ωκεανών
κι ας υπήρξαμε
σε δάκρυα παιδιών,
είμαι απών !
στην άμπωτη των πάλιρροϊκών
μία πάφλασα
και μία είμαι απών..
μα ως παρόν
πλημμυρίδα των ρηχών
σε καθρέφτισα
όσο ήμουνα παρών.

______________________________________________________________________

 

Στη θάλασσα

Τρέχουν νερά απ' τις σεντίνες
κι έχει μουσκέψει ο μπουλμές
του γραφείου είναι ευθύνες
που δε πληρώνει για ζημιές

Τσιγάρο ανάβω, το κοιτώ,
ενώ 'να αλάρμ βαράει διαρκές,
δε θέλω μείτε να το πιώ
μα πως περνάνε οι νυχτιές;

Μέσα στου πλοίο το φλοιό
Ένα τραγούδι ναυτικό
μονάχος ψιθυρίζω
Δεν έχω άλλη υπομονή
Μέσα σε τούτο το σκαρί
τον κόσμο να γυρίζω

______________________________________________________________________


Η ζωή στις επιθεωρήσεις

Άλλαξαν τα δρομολόγια πιά των αεροπλάνων
Πρέπει να χυθείς μες τη καρέκλα εκτός των άλλων
Δες ανακοινώσεις στά Κινεζικά που σ'άφορούν
Στή μετάφραση θα μάθεις πως τα σκάφη δεν πετούν


Μες τα μάτια σου νεκροταφία αεροσκαφών
Έξοδοι κινδύνων, διάδρομοι υγροί, μπαγάζ πλαφόν.
Χρόνος της αναμονής• του κεφαλιού σου κατατάξεις
Πόνος μέσης• λάθος της στάσης, στις ανάταράξεις.


Τα καράβια πάντα 'κεί στο ντόκο αραγμένα-δες
Γιάπωνέζικο σασί, με σκράτσιζ στο πορτσάιντ, λες
ΜΑΝ η μάρκα μηχανής, επιθεώρηση λαδιού.
Στη καμπίνα σου ο φάνης* τραγουδά του κρεβατιού.


"Κούνα βρε κρεβάτι πίσω μπρός! μετά κι ανάποδα"
Άπ' την σκάλα.. στ'ακομοδέσι, ακούς παράπονα!
Με τσεκλίστ στον καναπέ και του γραφείου τα χαΐρια..
Του πιππίνου τέλειωσε ο καπνός.. κι άλλα χατήρια.


Βράδυ απέναντι η γέφυρα της Λίσμπον όλη
Στάρια τ'αμπάρια γεμισμένα, δεν θα δεις τη πόλη
Μάτια κλείνεις, του φορτίου μη σου μπεί κανάς λεκές
Άλλα σκέφτεσαι, αλλά "χει σκράτσιζ στο πορτσάιντ" λες

______________________________________________________________________

 

Βάρδια με παρέα βράδια μοναχός

Σφίγγεις τα βίτζια κι απορείς πως έκλεισε
ο χώρος
και πως ξημέρωσε ξανά, με θλήψη η αυγή.
Του καπετανιου του χρωστάς, κι ας ξέρει
ταυτοχρόνως,
πως τα λεφτά σου τα 'φαγες με κείνη την Ινδή.

Είναι αυτό που κυβερνά
τις ώρες στο καράβι,
αυτό που οι υπόλοιποι το ξέρουν,
ναυτικοί.
Αυτό που πάσχεις και φωτιά,
στα στήθια σου ανάβει,
σαράκι, που σα θάλασσα ..λιμνάζει,
στατική.

Ξέχνα πως είναι να βιράρουμε
και πως σφυρίζει πάντα
τρεις φορές.
Σε πολιτείες, κόρες, θα σαλπάρουμε
που η γη τις γέννησε στου κόσμου
τις γωνιές.

Κι απ'τον ήλιο ας είναι να μαυρίζουμε,
πάνω στο ντεκ κοιτώντας
τα πουλιά.
Παρέα στη βάρδια για να καπνίζουμε
στη γέρφυρα..,
πορεία δεξιά.

Ξέρω, η νοσταλγία τη σκέψη δυναστεύει,
η νοσταλγία που συχνά σκαντζάρει
την οργή.
Περνά απ'τα μάτια σου θολά την ώρα που δουλεύει
το χέρι σου, που γρήγορα περνά
μια εγγραφή.

Είναι η μάνα που ποτέ, πότε σου δε λυπάσαι
η μάνα που παράτησες και μένει πάντα
εκεί,
στο σπίτι το μικρό, τη ζέστη που θυμάσαι
και η μικρή που ονόμασες ..αγάπη
ναυτική.

______________________________________________________________________

 

Ο Σκιανθός μες την καμπίνα

Το πεπρωμένο, ίσκιο σου ορθώνει,
μαροκινός ή αλγερινός είναι κισσός,
μες το καράβι στην καμπίνα σου ριζώνει,
σαν κάποιος που δε φτάνει, ούτε τελειώνει,
αυτό που του ορίστηκε, σκοπός..
να σου συνθλιψει τη ζωή σου με το αμόνι.

Το πολεμάς τη νυχτα στο σεντόνι
και σε τινάζει απ'το κρεβάτι κεραυνός!
μα όταν πάει σιγά και ξημερώνει
μέσα σου κάποιος διάολος ημερώνει
σαν να σωπάζει εξω ο ωκεανός
μα το Θεό τι θέλει και ζυγώνει;
 
Κι έχεις χαρά μικρή που σε μπαλώνει
που είναι, ο κάβος σου ή άσπρος ουρανός
κι όταν τ'άλογο της σκέψης σε σελώνει
τις θύρες τα υδατοστεγή σου τα κλειδώνει
και κατ'ομοιωση σου λέει είσαι σκιανθός
μα πάλι πάει σιγά κι όλο νυχτώνει..
 
Τη μηχανή τη νιώθεις σα βαγόνι
οι ράγες είναι ένας απύθμενος βυθός
και εσύ στη γέφυρα κλεισμένος σε κασόνι
νιώθεις σε κάθε κύμα ότι σαρώνει
ένας γλυφός και αλατισμένος ψυχισμός
που το νερό σου λέει η γάστρα σου λασπώνει.
 
Η μασκα και η πλώρη διορθώνει
και μεταφράζεται όπως θες ο προορισμός
σε ένα σκαρί που όλο γερνάει, δεν μεγαλώνει
σα μια σταγόνα που τα πέλαγα λερώνει...
Κι η ύπαρξή σου ως σαλεμένος ναυτικός
είναι μεγάλη αλλά περνάει από βελόνι.
______________________________________________________________________
  

Ξενιτεμένη του μυαλού

εφιαλτες θηριόμορφοι
κουρνιαζουν στη φλοκάτη
δε σε θυμάμαι όμορφη
λείπει μορφής κομμάτι

σε πικροφέρνει τ' όνειρο
μες σε βαπόρι αύτανδρο
κάπτεν έχει παμπόνηρο
κι είσαι κλειστή στο σκάφανδρο

ό,τι κι αν πώ είναι άνεμος
λόγια μακριά ο παράδεισος
μες στην καρδιά σου απάνεμος
αμούστακος και κακοθάλασσος

______________________________________________________________________

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση