Στοχασμοί 09/01/2017

Αυτοί που έρχονται αυτοί που φεύγουν

Η προέλαση της Αριστεράς έλαβε χώρα σε μεγάλο βαθμό με την έγκριση και την ώθηση των ελίτ του Δυτικού κόσμου.

Η χώρα μας μοιάζει με ένα μικρό τρελό γαλατικό χωριό, κυβερνιέται από μια δήθεν αριστερή κυβέρνηση, η οποία υποσχέθηκε άλλα αντ’ άλλων ενώ κόντεψε να φέρει τη χώρα στην απόλυτη καταστροφή. Τα πράγματα πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο και δυστυχώς ένα μέρος των συμπολιτών μας εμπιστεύεται ανθρώπους που ορκίζονται στον Δία και ισχυρίζονται ότι κατέχουν κάποιου είδους μυστική τεχνολογία μαζί με πακτωλούς δισεκατομμυρίων. Μέσα σ’ όλα αυτά τα τραγελαφικά παρατηρεί κάποιος και τις υποσχέσεις του κ. Μουζάλα για πριμ στους παράνομους μετανάστες 400 ευρώ ενώ οι περισσότεροι Έλληνες είναι άνεργοι και όσοι δεν είναι άνεργοι εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας. Ασφαλώς δεν ζούμε σε κάποια εναλλακτική πραγματικότητα, ούτε σε μια δυστοπία, αλλά αν αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν προς τα εκεί που κατευθύνονται τότε θα πρέπει να μιλάμε για μια εκτός απροόπτου γενοκτονία των Ελλήνων και των Ευρωπαίων, για μια ριζική καταστροφή της Ευρώπης όπως την ξέρουμε απ’ τα χέρια μιας αρμαθιάς ανίκανων και ιδεοληπτικών που κρατούν στα χέρια τους τα τιμόνια των ευρωπαϊκών χωρών.

Η Ελλάδα και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν μια μακρά σειρά απειλών και προβλημάτων, που δεν μπορούν να τα αντιμετωπίσουν οι σημερινοί πολιτικοί. Έως το 1950 οι παραδοσιακές ιδέες θεωρούνταν ο κανόνας στην Ευρώπη. Η πυρηνική οικογένεια ήταν το βασικό θεμέλιο της κοινωνίας και η σχετική  εθνική ομοιογένεια των ευρωπαϊκών κρατών δεν θεωρούταν πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί διαμέσου της μαζικής μετανάστευσης. Τώρα περισσότερο από εξήντα χρόνια μετά τα ιδανικά του δυτικού κόσμου έχουν αντιστραφεί εντελώς, και ιδέες, οι οποίες πρωταρχικά ανήκαν στην περιφέρεια της ακραίας αριστεράς θεωρούνται κοινωνικές νόρμες και κυριαρχούν στο τομέα της εκπαίδευσης, τα ΜΜΕ, στους κυβερνητικούς θεσμούς και στις ιδιωτικές ΜΚΟ.

Στο εξαιρετικό βιβλίο του New Culture, New Right ο Michael O’ Meara παρουσιάζει το δρόμο της εξέλιξης που μας έφερε σ’ αυτό το σημείο. Ένας απ’ τους παράγοντες, με τον οποίον καταπιάνεται είναι η σχολή της Φρανκφούρτης και η ιδέα της κριτικής θεωρίας. Οι μαρξιστές κοινωνιολόγοι και φιλόσοφοι του Ινστιτούτου της Φρανκφούρτης για τη κοινωνική έρευνα (Institut für Sozialforschung), είχαν ως σκοπό διαμέσου της φιλοσοφίας και της επιλεκτικής κοινωνικής ανάλυσης να υποσκάψουν την εμπιστοσύνη στις παραδοσιακές αξίες και ιεραρχίες. Η φιλοδοξία τους ήταν να παίξουν το ρόλο του κοινωνικού αναμορφωτή στην μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο εποχή.

Πολλές απ’ τις ιδέες της Σχολής της Φρανκφούρτης έχουν επικρατήσει και παρουσιάζονται απ’ την Αριστερά ως αυταπόδεικτες αλλά και προπαγανδίζονται από τα ΜΜΕ. Σε μια κοινωνία, η οποία ταλανίζεται από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και άλλα σοβαρά προβλήματα, προσπαθούν να πείσουν τους λαούς των ευρωπαϊκών χωρών ότι το μεγάλο πρόβλημα είναι ο δυτικός ρατσισμός. Ιδέες όπως ¨το δικαίωμα στον έλεγχο των γεννήσεων¨ και ο ριζοσπαστικός φεμινισμός φαίνονται κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των κρατούντων, ούτως ώστε να μεγιστοποιήσουν τον εγωισμό και στα δύο φύλα, αλλά και να μειώσουν τις γεννήσεις σε έθνη που ήδη αντιμετωπίζουν  δημογραφικό πρόβλημα. Η ¨πατριαρχία¨ και οι λεγόμενοι  παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων θεωρούνται επιζήμιοι όροι στη δημόσια συζήτηση.

Η μαζική μετανάστευση, η σεξουαλική απελευθέρωση και πολλές άλλες αρνητικές πολιτικές και κοινωνικές επιλογές δεν μπορούν να εξηγηθούν και να αναλυθούν μόνο αν κοιτάξουμε τις ηγεσίες και την ιδεολογία της αριστεράς. Δίχως την Σχολή της Φρανκφούρτης και παρόμοια προγράμματα δεν θα ήταν δυνατόν τα πράγματα να διαμορφωθούν όπως διαμορφώθηκαν. Για να καταλάβουμε πως ο δυτικός κόσμος, με την αξεπέραστη πολιτιστική του δύναμη, υπέστη μια τέτοια μεταμόρφωση, από πολιτισμός, ο οποίος έσφυζε από ζωή να μετατραπεί σε ένα αυτοκαταστροφικό μόρφωμα, πρέπει να γνωρίζουμε τον ρόλο της μεταπολιτικής στις κοινωνικές ανακατατάξεις και μεταβολές στο ύστερο μισό του 20ου αιώνα.

Η έννοια της μεταπολιτικής δημιουργήθηκε απ’ τον Ιταλό κομμουνιστή Αντόνιο Γκράμσι στη προσπάθεια του να αναλύσει τους λόγους για τους οποίους η κομμουνιστική επανάσταση δε πέτυχε στη Δυτική Ευρώπη. Σύμφωνα με τον Γκράμσι αυτό συνέβη, επειδή η αστική πολιτιστική ηγεμονία έπρεπε να διαλυθεί, ούτως ώστε η κοινωνία να καταστεί δεκτική στη κομμουνιστική κατάκτηση. Καθοδηγούμενη απ’ αυτή την ανάλυση, η Αριστερά αργότερα ξεκίνησε αυτό που ονόμασε ένας Γερμανός αριστερός, η μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα και κατάφερε να επιτύχει την πολιτιστική ηγεμονία των αριστερών στην Ευρώπη, μια ηγεμονία που επιτεύχθηκε μέσα από μια μακροχρόνια, επίμονη και δίχως συμβιβασμούς μεταπολιτική. Ούτε η πολιτική βία, ούτε ο κοινοβουλευτισμός έπαιξαν τον καίριο ρόλο σ’ αυτή τη διαδικασία, αν και οι δύο επηρέασαν τη κατάσταση. Το αποτέλεσμα ήταν πράγματι διαφορετικό από αυτό που θα φανταζόταν ο Γκράμσι, όπως το έχει εκθέσει και ο Paul Gottfried στο έργο του The Strange Death of Marxism αλλά σε κάθε περίπτωση υπήρξε ένα αποτέλεσμα.

Η μεταπολιτική μπορεί να οριστεί ως η διαδικασία της διάδοσης και εγκατάστασης ενός συγκεκριμένου συνόλου πολιτιστικών ιδεών, στάσεων και αξιών σε μια κοινωνία, η οποία αργότερα θα οδηγηθεί σε βαθύτερη πολιτική αλλαγή. Αυτή η εργασία δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να συνδεθεί με ένα συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα ή πρόγραμμα. Αυτό που έχει σημασία είναι η αλλαγή και ο επανακαθορισμός των συνθηκών υπό τις οποίες η πολιτική σχεδιάζεται, κάτι που η κουλτούρα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς το ώθησε στα άκρα. Ο μεταπολιτικός στραγγαλισμός που επέβαλε η πολιτική ορθότητα στη Δυτική Ευρώπη είναι το αποτέλεσμα μιας συνεπούς καλλιέργειας και κακής χρήσης αυτής της στρατηγικής. Μόνο κατανοώντας αυτό το εργαλείο, καταπολεμώντας το και μεταβάλλοντας το, ούτως ώστε να εξυπηρετήσει τους αντίθετους στόχους και τους δικούς μας σκοπούς, μπορούμε να ξεπεράσουμε την άθλια κατάσταση, στην οποία βρίσκεται η χώρα και η ήπειρος μας.  

Η Πτώση της Παλαιάς Δεξιάς

Η προέλαση της Αριστεράς κατά τη διάρκεια του δευτέρου μισού το 20ου αιώνα κατέστη δυνατή λόγω των τριών παρακάτω παραγόντων:

  1. Με το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δεξιά ταυτίστηκε με την πλευρά των ηττημένων . Το γεγονός ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι συστηματικές πολιτικές διώξεις ήταν διαδεδομένες στον ίδιο αλλά και σε μεγαλύτερο βαθμό στη νικήτρια Σοβιετική Ένωση, όπως ήταν παρούσες και κατά τη διάρκεια της περιόδου της Τρομοκρατίας μετά την Γαλλική Επανάσταση που γέννησε τον λιμπεραλισμό ξεχάστηκε, διότι οι διανοούμενοι της αριστεράς έκρυψαν αποτελεσματικότερα τα εγκλήματα των αριστερών και κομμουνιστικών καθεστώτων κάτι στο οποίο δεν επέτυχαν οι συντηρητικών πεποιθήσεων δεξιοί.
  2. Η προαναφερθείσα μακρά πορεία της Αριστεράς μέσα από τα θεσμικά όργανα των κρατών κλιμακώθηκε κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ’60 και του ’70 και κορυφώθηκε με την οικειοποίηση από μέρους της Αριστεράς ενός μεγάλου κομματιού των ΜΜΕ, των πολιτισμικών θεσμών και του εκπαιδευτικού συστήματος. Με άλλα λόγια, ακόμα και όταν οι αριστεροί έχαναν την πολιτική εξουσία κατάφερναν να κατακτούν τους θεσμούς που διαμόρφωναν τις σκέψεις και τις γνώμες των ανθρώπων.
  3. Η Αριστερά που αναπτύχθηκε στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, υπό την καθοδήγηση προσωπικοτήτων όπως ο Herbert Marcuse έλαβε ένα εκκεντρικό σχήμα. Σ’ αυτή τη νέα μορφή της Αριστεράς, η ευρωπαϊκή εργατική τάξη απορρίφθηκε ως αθεράπευτα αντιδραστική και αντικαταστάθηκε από τις σεξουαλικές και εθνοτικές μειονότητες. Τοιουτοτρόπως αυτές οι μειονότητες καταστήθηκαν το νέο επαναστατικό υποκείμενο και άρχισαν να εμφανίζονται ως η εμπροσθοφυλακή της αριστερής αλλαγής και νέας τάξης πραγμάτων. Αυτό το γεγονός συνέπεσε με την άνοδο νέων ισχυρών, οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και ροπών στη Δύση. Οι δοξασίες του νέου αυτού αριστερισμού έπνιξαν τη ταξική πάλη και την οικονομική αναδιανομή του πλούτου και τις αντικατέστησαν με μια λατρεία των ατομικών δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των κάθε είδους μειονοτήτων. Αυτή η νέα αριστερή ιδεολογία, η γεννημένη απ’ τη μαρξικοφροϋδική σύνθεση του Marcuse ήταν συνεπέστερη με την ιδέα του ανθρώπου καταναλωτή, ένα ιδανικό, το οποίο διαφημιζόταν απ’ τους ολιγάρχες της νέας παγκόσμιας αγοράς του λιμπεραλισμού. Παρομοίως, η αποφασιστικότητα της αμερικανικής κυβέρνησης να αποτρέψει τη δική της εγχώρια αριστερή αντιπολίτευση απ’ το να συνάψει πολιτικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση κατέστησε τον νέο αριστερισμό του Μαρκούζε μια ιδανική εναλλακτική στρατηγική.
Η επιτυχημένη μεταπολιτική της Αριστεράς, η οποία μέσα από δεκαετίες επίμονου αγώνα σταδιακά κατάφερε να καταλάβει τον έλεγχο των θεσμών που διαμορφώνουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό, μπορεί να χρησιμεύσει ως ένα διδακτικό παράδειγμα για του τι πρέπει να γίνει τώρα, ούτως ώστε να εφαρμοστούν οι πολιτικές μιας νέας δεξιάς προοπτικής. Ταυτόχρονα όμως είναι και ένα προειδοποιητικό σημάδι. Η Αριστερά απέτυχε παταγωδώς να δημιουργήσει οικονομική ισότητα και να τερματίσει την αλλοτρίωση του ατόμου στη σύγχρονη κοινωνία. Παρόλο που ακόμη και στην Ελλάδα σήμερα οι διανοούμενοι της Αριστεράς συναρπάζουν και αιχμαλωτίζουν πολλούς νέους ανθρώπους, η Αριστερά ως πολιτική δύναμη δεν έχει πετύχει τίποτε άλλο παρά να εμφανίζεται ως ο διασκεδαστικός παλιάτσος της παγκοσμιοποίησης και του καπιταλισμού. Μολαταύτα φαίνεται να έχει πετύχει τον κύριο στόχο της, ο οποίος ήταν να αποτρέψει τους αυτόχθονες πληθυσμούς της Ευρώπης απ’ το να αμυνθούν ενάντια στο πολιτικό σχέδιο που υπονομεύει το δικαίωμα τους στην πολιτική αυτοδιάθεση. Προς τον σκοπό αυτό, η συναισθηματικότητα αντικατέστησε τη μαρξιστική ιστορική ανάλυση. Ακόμα και οι σχετικά περιορισμένες προσπάθειες της πολιτικής της αναδιανομής του πλούτου έχουν ριφθεί στα σκουπίδια της ιστορίας, εκτός βέβαια απ’ την αναδιανομή των χρηματοδοτικών πόρων των ευρωπαϊκών μεσαίων τάξεων προς τις μεγάλες επιχειρήσεις και στο συνεχώς αυξανόμενο αλλοδαπό λούμπεν προλεταριάτο, το οποίο ξεβράστηκε στο ευρωπαϊκό έδαφος. Το φάντασμα του κομμουνισμού στοιχειώνει την Ευρώπη ακόμη και σήμερα αλλά είναι ένα μεταλλαγμένο φάντασμα.

Στο πλαίσιο αυτό κατανοούμε ότι η προέλαση της Αριστεράς έλαβε χώρα σε μεγάλο βαθμό με την έγκριση και την ώθηση των ελίτ του Δυτικού κόσμου, ενώ  ένα γνήσιο δεξιό κίνημα δεν μπορεί πλέον να βασίζεται σ’ αυτή τη βοήθεια. Η Δεξιά, πάντως, σε αντίθεση με την Αριστερά, έχει το πλεονέκτημα ότι είναι απλούστατα πιο σωστή σε πολλά άλλα ζητήματα. Η περιγραφή της πραγματικότητας από την Δεξιά είναι περισσότερο σύμφωνη με αυτό που οι άνθρωποι πραγματικά βιώνουν στη καθημερινή τους ζωή (κάτι το οποίο είναι ζωτικής σημασίας όταν θέλουμε να κάνουμε πολιτική), και οι προβλέψεις και οι επεξηγηματικές μέθοδοι της Δεξιάς είναι πιο συνεπείς με το τι πραγματικά συμβαίνει στις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό δεν είναι εγγύηση επιτυχίας ενός δεξιού κινήματος αλλά είναι ένα πλεονέκτημα. Ο Δεξιός πρώτα εξετάζει τα δεδομένα και ύστερα συμπεραίνει από τα δεδομένα τι συμβαίνει, ενώ ο Αριστερός θέλει να επιβάλει την αυθαίρετη θεωρία του προς τα δεδομένα με αποτέλεσμα  ότι ακόμα και όταν έχει καλές προθέσεις κάνει τα πράγματα χειρότερα απ’ ότι ήταν πριν.

Μιλώντας για Δεξιά θα ήθελα να κάνω μια διευκρίνιση. Δεν μιλώ με τους όρους της παρωδίας μεταξύ του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ και της λιμπεραλιστικής ΝΔ. Η ΝΔ με την ολίσθηση της προς την Αριστερά και με την εγγενή της αδυναμία και δειλία είναι ανάξια να εμφανίζεται ως δεξιό κόμμα, όπως και οι Ρεπουμπλικάνοι στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι Συντηρητικοί στη Βρετανία. Η ανάπτυξη αυτού του τύπου «Δεξιάς» στη μεταπολεμική περίοδο είναι άμεση συνέπεια της αποτυχίας της να συλλάβει τη σημασία της μεταπολιτικής και τις πολιτιστικές αλλαγές. Το αποτέλεσμα ήταν να συνθηκολογήσει με την Αριστερά  όσον αφορά αυτά τα θέματα εφόσον ένοιωθε ασφαλής με τη γνώση ότι η Νέα Αριστερά δεν απειλεί την ιδιοκτησία, την περιουσία και τις σχέσεις μεταξύ των οικονομικών δυνάμεων, τα μόνα θέματα με τα οποία ασχολούνται κόμματα όπως ΝΔ και τα άλλα λιμπεραλιστικά, συντηρητικά ευρωπαϊκά κόμματα. Κατά τ’ άλλα έχουν υπερασπιστεί  και υπερασπίζονται τις ίδιες ιδέες με την Αριστερά, όπως τον εξισωτισμό (ισότητα) τον φεμινισμό, τη μαζική μετανάστευση, την νέα αποικιοκρατία, τον αντιρατσισμό και τους ΛΟΑΤ (Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφιφυλόφιλοι και Τρανς).

Μια «δεξιά» λοιπόν που έχει γίνει μέρος της Αριστεράς δεν έχει καμία αξία και είναι καιρός αυτοί οι αξιολύπητοι συνήγοροι των θανατηφόρων ημιμέτρων ν’ αναχωρήσουν  για να κάνουν χώρο για μια νέα γνήσια Δεξιά.

Η Γέννηση της Νέας Δεξιάς

Έχουν περάσει ορισμένα χρόνια από τότε που ήλθα σε επαφή με τα συγγράμματα του Alain de Benoist, ενός ακαδημαϊκού, φιλοσόφου και μέλους του GRECE (Ομάδα Έρευνας και Μελετών για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό). Απ’ τα ερείπια της παλαιάς Δεξιάς, μια εντυπωσιακή ομάδα διανοουμένων προέκυψε στην Ευρώπη. Ο κύκλος αυτών των ανθρώπων έχει ως κέντρο το γαλλικό think-tank GRECE και κατάφερε να κρατήσει μια δύσκολη ισορροπία στο πολιτικό ευρωπαϊκό κλίμα. Για τους περισσότερους ανθρώπους άλλωστε η πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επιλογή είτε του αριστερού ουτοπισμού, είτε του λιμπεραλισμού της αγοράς είτε του ¨νεοναζισμού¨  και του ¨φασισμού¨ .

Αυτή η τριχοτόμηση οδηγεί προφανώς σε ένα ψευτοδίλημμα, αλλά οι κατεστημένοι θεσμοί του Δυτικού κόσμου, καθοδηγούμενοι από την Αριστερά είχαν εδώ και χρόνια συμφέρον να το διατηρούν. Όλοι όσοι δηλαδή επιθυμούν τα πράγματα να πάνε καλά για την Ευρώπη πρέπει να λειτουργούν εντός των παραμέτρων αυτού του ανόητου παραδείγματος και να βρίσκουν τρόπους ισορροπίας ανάμεσα στις συνεχείς επιθέσεις από κήρυκες του μίσους από τη μια πλευρά και το καθήκον τους προς τις δικές τους ιδέες, αυτές που βασίζονται στις παραδόσεις και την ιστορία της Ευρώπης. Οι διανοούμενοι του GRECE είναι ίσως η μόνη ομάδα ανθρώπων που καταπιάστηκαν με αυτό το πρόβλημα και τα τελευταία πενήντα χρόνια έχουν δώσει απαντήσεις και λύσεις με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας.

Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουν τα κοινωνικά κινήματα που θέλουν να δώσουν ένα τέλος στα ευρωπαϊκά προβλήματα ή τουλάχιστον να ανακουφίσουν την αγωνία της Ευρώπης. Όλα τα ¨Δεξιά λαϊκιστικά κόμματα είναι αναγκασμένα να ανταποκριθούν και να δώσουν μια απάντηση στη πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία που συχνά είναι ανοικτά εχθρική προς τους αυτόχθονες πληθυσμούς της Ευρώπης και φυσικά μπορεί να γίνει ακόμη πιο εχθρική σε οποιονδήποτε αποφασίζει με ειλικρίνεια και παρρησία να υπερασπιστεί την Ευρώπη την παράδοση το έθνος και τα συμφέροντα του λαού του αλλά και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών, που λίγο ή πολύ μοιράζονται μια κοινή κληρονομιά βασισμένη στην αρχαία Ελλάδα, τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και τον Χριστιανισμό. Ασφαλώς  για να γίνει κάτι τέτοιο οι υπερασπιστές της Νέας Δεξιάς θα πρέπει να προσαρμοστούν στο περιβάλλον και το ελάχιστο που έχουν να κάνουν είναι να απομακρυνθούν εντελώς από  κακοποιούς, τρομοκράτες, νταήδες και ηλίθιους, κάτι το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για οποιαδήποτε πιθανότητα νίκης και για το να είναι δυνατή η νίκη καθαυτή. Η τριβή που δημιουργείται μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών ομάδων στην Ευρώπη αποτελεί άμεση συνέπεια της ριζοσπαστικής πολιτικής της πολυπολιτισμικότητας, η οποία φυσικά ταυτίζεται με την πολιτική της μαζικής μετανάστευσης, ουσιαστικά πρόκειται για την μία και μοναδική παθολογική πολιτική που οδηγεί την Ευρώπη και ασφαλώς και την πατρίδα μας την  στην αυτοκαταστροφή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η αντιπάθεια της πλειοψηφίας σε αυτή την πολιτική μπορεί από μόνη της να καταστεί ένα βιώσιμο πολιτικό σχέδιο. Πάντως η πίεση απ’ το κατεστημένο σίγουρα είναι ένα θετικό στοιχείο, διότι αναγκάζει τις Δεξιές δυνάμεις να πειθαρχήσουν τον εαυτό τους και να δημιουργήσουν μια πιο θετική ιδεολογία και πολιτική εικόνα η οποία δεν κατέχει τον ρόλο του αντίθετου, ρόλο που ομοιάζει με αυτόν της άκρας αριστεράς,  αλλά αυτού που δίνει ριζοσπαστικές λύσεις και έναν νέο τρόπο ζωής για τους πολίτες της χώρας του και τους λαούς της Ευρώπης.

Δεν πρέπει βέβαια να λησμονούμε ότι αυτοί που θέλουν να είναι με το ένα πόδι στη πολιτική ορθότητα και το με το άλλο να υποστηρίζουν τη παράδοση και τη Δεξιά κινδυνεύουν να επιλέξουν λάθος κατεύθυνση. Τα κόμματα, τα οποία επιλέγουν να συντηρήσουν ή μάλλον καλύτερα να επαναφέρουν τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές αξίες δεν πρέπει να ενεργούν κατά τρόπο που να τους κάνει αρεστούς στους ορκισμένους εχθρούς αυτών των παραδοσιακών αξιών. Η αποχή από χυδαίες εκφράσεις είναι δείγμα πολιτικής και προσωπικής ωριμότητας, αλλά το να παινεύεσαι για τον «αντιρατσισμό» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, σημαίνει ότι εντάσσεσαι σε ένα κίνημα, το οποίο συνδέεται άμεσα με το μίσος ενάντια στην Ευρώπη και την ιστορία της. Το μίσος προς τους Εβραίους, τους ομοφυλόφιλους, τους Μουσουλμάνους και άλλες μειονότητες είναι σαφώς παράλογο και δεν μπορεί να οδηγήσει σε ένα θετικό πολιτικό σχέδιο και όραμα. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη τώρα είναι μια Δεξιά,, η οποία θα είναι στραμμένη στα δικά της συμφέροντα και όχι στα συμφέροντα αυτών που θέλουν να την μετατρέψουν σε εργαλείο ομάδων, οι οποίες στη καλύτερη περίπτωση είναι αδιάφορες για το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης και των λαών της.

Μπορεί να υπάρξει ένα γνήσιο Δεξιό κόμμα στην Ελλάδα ;

Με την αυγή της νέας χιλιετίας οι Έλληνες ήταν μεθυσμένοι με το όνειρο της Ευρώπης, τα λεφτά έρεαν άφθονα, οι περισσότεροι είχαν ξεχάσει τις παραδόσεις τους και περηφανεύονταν για πράγματα όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες η Eurovision και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο. Τώρα πλέον όμως οι περισσότεροι Έλληνες τα έχουν ξεχάσει όλα αυτά, αν και ακόμα συντηρούν την ελπίδα του παλιού καλού ελληνικού κράτους πατέρα που βόλευε τον κάθε άχρηστο και ανίκανο στους κόλπους του.

Είναι προφανές όμως ότι αυτές ημέρες τελείωσαν μαζί και με την πολιτιστική ηγεμονία της αριστεράς στην Ελλάδα. Η ειρωνεία είναι ότι το τελικό χτύπημα στην αριστερά το έδωσε στη χώρα μας ένα αριστερό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα πια κανείς δεν πρόκειται να εμπιστευτεί κανέναν αριστερό μετά την καταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, την ανικανότητα, το ψέμα και την ανοησία αυτών των ανθρώπων που οδηγούν την Ελλάδα μέρα με τη μέρα ακόμα πιο πολύ στο βούρκο. Η ιδεολογική και η απολύτως ουτοπική ερμηνεία του κόσμου προδίδει τις αδυναμίες της. Ο Αλέξης Τσίπρας ως αιθεροβάμων παιδί της αριστεράς φέρεται με τον ίδιο τρόπο και ως πρωθυπουργός, έχοντας για πρότυπο στυγνούς δικτάτορες όπως ο Φιντέλ Κάστρο και κάνοντας τα χατίρια των υπόλοιπων Ευρωπαίων σαν καλός υποτακτικός. Δεν το κρύβω όμως πως θα ένοιωθα σεβασμό γι’ αυτόν τον άνθρωπο αν τουλάχιστον τηρούσε κάποια απ’ τις υποσχέσεις του, παρόλα αυτά ακόμα και στη κρίσιμη στιγμή του δημοψηφίσματος δεν είχε τη δύναμη να φέρει τη πολιτική του ως το ακρότατο σημείο της αλλά ούτε και τη ντροπή να παραιτηθεί απ’ την εξουσία. Ελπίζω και πιστεύω λοιπόν ότι η πολιτιστική ηγεμονία της αριστεράς να συντριφτεί σε όλους τους τομείς της μετά από αυτή τη καταστροφική διακυβέρνηση.

Δυστυχώς  η ήττα της αριστεράς στον πολιτικό τομέα δεν φαίνεται να φέρνει ένα γνήσιο δεξιό κόμμα στο προσκήνιο πιθανότατα γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό για κάτι τέτοιο. Είναι κρίμα που η Χρυσή Αυγή επιβεβαιώνει όλα τα στερεότυπα για τους ανθρώπους που ασπάζονται δεξιές και εθνικιστικές απόψεις. Το βεβαρημένο παρελθόν αυτής της οργάνωσης την εμποδίζει απ’ το ν’ αναλάβει ηγετικό και ριζοσπαστικό ρόλο, ούτως ώστε να αντιμετωπίσει  αποτελεσματικά το αριστερό και λιμπεραλιστικό κατεστημένο.

Επιπλέον η ιδεολογία της Χρυσής Αυγής δεν είναι αρκετά ξεκάθαρη, ούτως ώστε να εκφραστεί με διαύγεια και να εισηγηθεί ένα θετικό πολιτικό πρόγραμμα, το οποίο δεν θα στηρίζεται μόνο στην αντίδραση και στη σύγκρουση με το σημερινό πολιτικό κατεστημένο, κάτι που με τον ίδιο τρόπο το πετυχαίνει και η άκρα αριστερά. Η Χρυσή Αυγή είναι ένας συνδυασμός του εθνικισμού με την ακροδεξιά και τον θεσμό της βασιλείας που εγκαταστάθηκε εδώ με τη συνδρομή ξένων κέντρων. Αυτός ο συνδυασμός, ο οποίος χρησιμοποιεί και ποικίλα εθνικοσοσιαλιστικά στοιχεία είναι καταδικασμένος να αποτύχει πολιτικά, ως προϊόν της μεταπολιτευτικής αποσάθρωσης και του αστικού εκφυλισμού.

Το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να παράξει ένα θετικό πολιτικό πρόγραμμα είναι χαρακτηριστικό πολλών άλλων κομμάτων και κινημάτων που στήριξαν την ρητορική και την ιδεολογία τους στην άρνηση και όχι σε ένα πολιτικό πρόγραμμα στηριγμένο στη λογική αλλά και στη δεξιά ιδεολογία και προοπτική. Ένα δεξιό κόμμα πρέπει να δίνει απαντήσεις που συνεχώς αποζητά ο άνθρωπος και όχι μόνο μισαλλόδοξες προτάσεις και βίαιες επιθέσεις δίχως πολιτικό αντίκρισμα.

Πριν όμως απ’ τη δημιουργία ενός τέτοιου πολιτικού φορέα χρειάζεται η δημιουργία μιας δεξαμενής σκέψης ανθρώπων, οι οποίοι θα μελετήσουν και θα αναζητήσουν μια διαφορετική προοπτική, η οποία θα εξυψώνει την Ελλάδα και θα την εντάσσει στο ευρωπαϊκό όλον ως φορέα πολιτισμού και όχι ως ενός μίζερου, μεμψίμοιρου, προγονολάτρη και παρελθοντολόγου παίκτη. Αυτός ο πολιτικός φορέας θα συνεργαστεί με τους αντίστοιχους φορείς και κινήματα των άλλων ευρωπαϊκών εθνών ερευνώντας τη δυνατότητα μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης όχι λιμπεραλιστικού χαρακτήρα αλλά παραδοσιακού, βασιζόμενου στις κοινές αξίες και ιδανικά που μπορούν να ενώσουν τα έθνη της Ευρώπης.

Αντιλαμβάνομαι πως αυτό το εγχείρημα δεν είναι δυνατόν να συμβεί απ’ τη μια μέρα στην άλλη, θα χρειαστούν χρόνια και δεκαετίες έως ότου καταστεί δυνατό και ασφαλώς μόνο μια μειοψηφία αποφασισμένων ανθρώπων μπορεί να αναλάβει ένα τέτοιο τιτάνιο έργο, ανθρώπων, οι οποίοι θα χαρακτηρίζονται από ανήσυχα ένστικτα, θέληση και αποφασιστικότητα ούτως ώστε να ανατρέψουν τη λιμπεραλιστική τάση που οδηγεί τα ευρωπαϊκά έθνη στον αφανισμό και την Ευρώπη στην ερήμωση. Όπως όμως είχε πει και ο Oswald Spengler, μια αφοσιωμένη μειονότητα μπορεί να αλλάξει τη ροπή της ιστορίας, επειδή διαμέσου της ιστορίας πολλές οργανωμένες ομάδες κατάφεραν να επηρεάσουν την ανάπτυξη της κοινωνίας εφαρμόζοντας πρόγραμμα και στρατηγική. 

Η επικείμενη κατάρρευση της Αριστεράς

Μια διαφορετική Δεξιά επιστρέφει τώρα σ’ όλη την Ευρώπη. Από χώρα σε χώρα από περιοχή σε περιοχή, οι δυνάμεις της Αριστεράς συμπτύσσονται, απογοητευμένες, με χαμηλό ηθικό και με τα θηλυπρεπή τσιράκια της να υποχωρούν στο περιθώριο της κοινωνίας όπου δικαιωματικά ανήκουν με τις δονκιχωτικές ιδέες και τα όνειρα τους για καταστροφικές ουτοπίες. Η άκρα αριστερά όμως παραμένει λυσσασμένη, ετοιμοπόλεμη και δίχως να αποδέχεται αυτή την ήττα. Πράγματι έχει εντείνει τον αγώνα της μέσω της πρόκλησης βίαιων ταραχών και με μια ακατανόητη εμμονή στην υποστήριξη εκκεντρικών σεξουαλικών ταυτοτήτων και των μουσουλμάνων μεταναστών, ενώ συνεχίζει παράλληλα τον «αντι-φασιστικό» αγώνα, ο οποίος διακρίνεται από παρενόχληση, βία και σε ορισμένες περιπτώσεις δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων. Όλα αυτά είναι συμπτώματα της συνεχούς συρρίκνωσης της επιρροής της και της αυξανόμενης απελπισίας των ανθρώπων που συγκροτούν αυτούς τους θύλακες. Όμως αυτό που είναι χρέος κάθε αληθινού δεξιού δεν συνίσταται στο να πολεμήσει τους ακροαριστερούς, οι οποίοι βρίσκονται σε κατάσταση παραληρήματος και παροξυσμού αλλά ν’ αναπτύξει ένα θετικό πολιτικό πρόγραμμα, ως αντίβαρο και εναλλακτική λύση στη λιμπεραλιστική νεωτερικότητα.

Ο Ιταλός φιλόσοφος  Julius Evola είχε γράψει για τους ¨ανθρώπους ανάμεσα στα ερείπια¨ για να περιγράψει τον αποκλεισμό των παραδοσιοκρατιστών και όσων ανήκουν στην αληθινή Δεξιά απ’ το κατεστημένο της μεταπολεμικής Ευρώπης. Τοιουτοτρόπως, αποστερημένοι από κάθε δύναμη αναγκάστηκαν να αναμένουν μέσα σ’ έναν κόσμο, ο οποίος εκφυλιζόταν και ξέπεφτε συνεχώς λόγω των υπερβολών και των παρακμιακών επιλογών της λιμπεραλιστικής νεωτερικότητας. Αυτοί οι άνθρωποι των ερειπίων βρέθηκαν σε μια Ευρώπη στην οποία οι πρώην περιθωριακές ιδέες ξαφνικά, υποστηριζόμενες απ’ το διεθνές κεφάλαιο, μετατράπηκαν σε κανόνες. Μια Ευρώπη στην οποία ένας αναχρονιστικός ¨αντιφασισμός¨ και μια υπερ-ατομικιστική εκδοχή του Μαρξισμού εδραιώθηκαν ως νέα δόγματα. Μια Ευρώπη, η οποία επέτρεψε τη διαρκή επανάσταση ενάντια στη παράδοση, στην ιεραρχία και στις δομές και τις αξίες, που επέτρεψαν στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό ν’ ακμάσει και να ευδοκιμήσει. Μια Ευρώπη στην οποία οι ουτοπικές ανοησίες γέννησαν αλλόκοτα και επιζήμια κοινωνικά πειράματα. Μια Ευρώπη, η οποία παρόλο που αντιμετωπίζει δύσκολες συνθήκες και θλιβερές προοπτικές, διαθέτει ακόμη τη δύναμη ν’ ανατρέψει τα πράγματα, να ξεπεράσει τους φόβους που την ταλανίζουν και να αναλάβει ξανά τον έλεγχο του πεπρωμένου της.

Γι’ αυτό τούτο το κείμενο είναι μια προσπάθεια και ένα κάλεσμα σε όσους, άντρες και γυναίκες, ανησυχούν για τη κατάσταση της Ελλάδας και της Ευρώπης σήμερα, για όσους έχουν μείνει έξω απ’ τη πολιτική παρατηρώντας το λυκόφως της πατρίδας και της ηπείρου της. Είναι καιρός να ορθωθούμε, να βγούμε μπροστά με το λόγο και τη καθημερινή μας πράξη, να πάψουμε να προσπαθούμε να είμαστε εντός των πλαισίων της γελοίας πολιτικής ορθότητας και των ανορθολογικών επιλογών του λιμπεραλιστικού κατεστημένου. Έχουμε χρέος να καταστούμε το μέλλον της Ευρώπης, να αντιπροσωπεύσουμε τις αιώνιες ιδέες και αξίες που επιστρέφουν με γοργό ρυθμό μετά από δεκαετίες νάρκης, χτίζοντας κάτι καινούριο απ’ τα ερείπια μέσα στα οποία ζούμε. Η Ευρώπη και η Ελλάδα ανήκει σε εμάς, τώρα και για πάντα.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία για περαιτέρω μελέτη

Michael O'Meara.  New Culture, New Right: Anti-Liberalism in Postmodern Europe. London: Arktos, 2013.

 Paul Gottfried. The Strange Death of Marxism: The European Left in the New Millennium. Columbia, Missouri: University of Missouri Press, 2005.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση