Εικόνα: Αρκάς, http://www.arkas.gr/
Στοχασμοί 22/02/2016

Ο Αυτοσαρκασμός ως δείκτης ωρίμανσης και, τα σημειολογικά «βελανίδια» των καιρών…

Κατά συνέπεια, η συλλογική αναβάθμιση μιας κοινωνίας συντελείται πάντοτε μέσω της συνειδησιακής εκλέπτυνσης του Ατόμου. Εκλέπτυνση, που ζυμώνεται μόνο μέσω της συνειδητής δουλειάς εσωτερικά, από το ίδιο το άτομο.

Η διάθεση των ανθρώπων για αυτοσαρκασμό -ως απόρροια μίας ειλικρινούς διεργασίας ενδοσκοπικής αυτοπαρατήρησης- εμμέσως φανερώνει υψηλό δείκτη ωριμότητας· είτε σε επίπεδο ατομικότητας, είτε σε επίπεδο κοινωνίας.

Στην περίπτωση όμως που κάποιος αντιλαμβάνεται στον εαυτό του μία ψυχολογική δυσανεξία στην ιδέα του αυτοσαρκασμού, αυτό αποτελεί επαρκές δείγμα ότι βιώνει την ‘αυτο-εικόνα του’ με προβληματικό τρόπο · ένα πεδίο, που θα του ήταν πολύ ωφέλιμο να ερευνήσει.

Όποιος δεν έχει το θάρρος να αυτοσαρκάζεται, να αυτο-εκτίθεται στις διδακτικές συνέπειες των αδυναμιών ή αστοχιών του, κατά πάσα πιθανότητα έχει καλλιεργήσει μία μη-υγιή αυτοπεποίθηση στηριζόμενος σε κάλπικες εικόνες του εαυτού του· στήριξη σαθρή και πάντα επίφοβη. Μέσα στον ψυχολογικό του καθρέφτη, το είδωλο που έχει δημιουργήσει και θαυμάζει δεν είναι παρά μία αλλοιωμένη πραγματικότητα · κάτι φαντασιακό, ψεύτικο.

Εάν αναζητά -ή επινοεί- παντού αφορμές για να νιώθει «κάτι πιο σπουδαίο», να βιώνει μία ανακουφιστική αυτο-επιβράβευση μέσω των ματιών του περίγυρού του, τότε, είναι βέβαιο πως το ανωτέρω είδωλο το τρέφει με βολικές αναλήθειες · φενάκες με τις οποίες αυτο-κανακεύεται για να μπορεί να στέκεται ψυχολογικά «όρθιος».

Αναναλήθειες, που τις έχει ανάγκη ώστε να αισθάνεται φωτεινότερος εν σχέσει με αυτό που στη πραγματικότητα εκπέμπει προς τον έξω κόσμο· κόσμο, τον οποίο βιώνει ως επί το πλείστον μέσω ενός στείρου πνεύματος εγωκεντρισμού και ανταγωνιστικότητας· είτε αυτό γίνεται εύκολα φανερό είτε όχι.

Εξετάζοντας τον ευφυή και γόνιμο αυτοσαρκασμό ως ένα εργαλείο συλλογικής αυτεπίγνωσης, αντλώ περιεχόμενο από τη νοηματική σοφία του συνοδευτικού σκίτσου, όπως αυτό είχε δημοσιευθεί από τον πολύ δημοφιλή μας κωμικογράφο.

Ως κοινωνία, μεταφορικά μιλώντας, έχουμε εσχάτως κληθεί «να τραφούμε» με τα ‘βελανίδια’ που με τόση αλαζονική έπαρση μέχρι πρόσφατα –ή, ακόμα και τώρα …- κοροϊδεύαμε.

Στον ψυχολογικό καθρέφτη του συλλογικού μας υποσυνείδητου, το είδωλό που με επιμέλεια χτίζαμε, τελικά «πρόδωσε» τις φαντασιώσεις μας. Η λαμπερή μεγαλοσύνη κάποιων σπουδαίων προγόνων μας (δηλαδή κάποιων ανθρώπων άλλων από εμάς,) έχει πια αποδειχθεί με τον πιο αυτο-ταπεινωτικό τρόπο ότι ουδόλως αρκεί για να γεμίσει σήμερα το μισοάδειο τραπέζι μας με τροφή, το μισοάδειο πνεύμα μας με γόνιμο στοχασμό, τον μισοάδειο ψυχισμό μας με υγιή αυτοπεποίθηση, τη μισοάδεια εθνική μας ύπαρξη με βιώσιμο μέλλον, τη σκοτεινιασμένη μας ζωή με αισιοδοξία.

Εδώ, θα ήταν πολύ χρήσιμο να στοχαστούμε πάνω στο εξής:

Όταν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έχτιζαν Πυραμίδες πριν από 4.500 χρόνια, δεν υπήρχε ούτε ελληνικό πνεύμα, ούτε ελληνική γλώσσα, ούτε καν υποψία υπόστασης αυτού που με καμάρι ονομάζουμε σήμερα, ‘Ελληνισμό’.

Άραγε, πόσα τυχόν υποτιμητικά για εμάς σχόλια σύγκρισής μας θα αποδεχόμασταν σήμερα από το λαό των σύγχρονων Αιγυπτίων

Τι «είμαι» τελικά έναντι στη κοινωνία;

Είμαι’, μόνο ό,τι είμαι σε θέση εμπράκτως να επιδείξω ενόσω ζω επάνω στο φλοιό αυτού του πλανήτη. Στον παρόντα χρόνο · στο σήμερα · τώρα.

Τι «δεν είμαι»;

Πολλά πράγματα δεν είμαι. Στα σίγουρα όμως, ‘δεν είμαι’ ό,τι λαμπρό επέδειξαν κάποιοι άλλοι, κάποτε, σε μία εκδήλωση πολιτισμού στον οποίο δεν μετείχα · που δεν μετείχα ούτε τότε, αλλά δυστυχώς ούτε τώρα -έστω και με έμμεσο τρόπο- μετέχω.

Υπό αυτό το πρίσμα, τα συγκεκριμένα σημειολογικά «βελανίδια» με τα οποία η μοίρα μας επιφύλασσε να επιβιώνουμε σήμερα, παρότι πολύ πικρά στυφά και δύσπεπτα, έχουν σπουδαία θρεπτική αξία Γνώσης και Επίγνωσης για τον σύγχρονο Ελληνισμό.

Πολλά από αυτά τα «βελανίδια» εφόσον τα γευτούμε ενσυνείδητα με τη δέουσα ενδοσκοπική σύνεση και σοφία, ερευνώντας τα ως αποτέλεσμα από τις βαθύτερες γενεσιουργές αιτίες που ως χώρα μας οδήγησαν στη παρακμή, μόνο τότε θα μπορέσουμε σταδιακά να τα μετασχηματίσουμε σε ισχυρά θεμέλια ενός φωτεινού εθνικού μέλλοντος.

Εάν όμως, αρνούμενοι να εντρυφήσουμε ερευνητικά στις εσωτερικές εθνικές μας αιτιότητες, συνεχίσουμε να «τα φτύνουμε» απορριπτικά με θυμική αγανάκτηση ως κάτι που προσβάλλει την… αρχοντιά μας, δεν θα αργήσει ο καιρός που, σε αυτόν τον τόπο, από τα αποπτύσματά τους θα φυτρώνουν μόνο «βελανιδιές». Μετασχηματίζοντας τελικά τη χώρα μας σε ένα απέραντο κοινό και μονόχρωμο βελανιδοδάσος, ερήμην του -άλλοτε σφύζοντος- Ελληνισμού.


Εν ίδει επιλόγου, η επανάληψη της εισαγωγής:

« Η διάθεση των ανθρώπων για αυτοσαρκασμό -ως απόρροια μίας ειλικρινούς διεργασίας ενδοσκοπικής αυτοπαρατήρησης- εμμέσως φανερώνει υψηλό δείκτη ωριμότητας· είτε σε επίπεδο ατομικότητας, είτε σε επίπεδο κοινωνίας. »

Αξίζει μάλιστα εδώ να επισημανθεί πως, κατά μία (σκοπίμως υπεραπλουστευτική) διατύπωση, ως κοινωνία λογίζεται το σύνολο των ξεχωριστών ατόμων που συνολικά τη συνθέτουν.

Κατά συνέπεια, η συλλογική αναβάθμιση μιας κοινωνίας συντελείται πάντοτε μέσω της συνειδησιακής εκλέπτυνσης του Ατόμου. Εκλέπτυνση, που ζυμώνεται μόνο μέσω της συνειδητής δουλειάς εσωτερικά, από το ίδιο το άτομο.

Ποτέ το επίπεδο καλλιέργειας του πνεύματος συνύπαρξης και συλλογικότητας και προόδου μίας κοινωνίας δεν αναβαθμίστηκε μέσω της μαζικής χειραγώγησής της και ανάδειξης της λαομάζας σε… θεοποιημένο «θεσμό». Οι νοσηρές αυτές διεργασίες που το μόνο που κάνουν είναι να «προάγουν» τον λαϊκισμό σε –δήθεν- αξία και συνήθως καταλήγουν να φλερτάρουν με τον ολοκληρωτισμό, νομοτελειακά ομογενοποιεί και ναρκώνει τη νοητική κρίση, ενώ ακυρώνει πλήρως την αξία και το κέντρισμα της αυτοκριτικής διάθεσης.

Αυτοπαρατήρηση, αυτοκριτική, αυτεπίγνωση και, κατ’ επέκταση, αυτοσαρκασμός, είναι κάποια από αυτά τα πολύτιμα εργαλεία που, παράλληλα με την ψυχική-διανοητική μόρφωση, γίνονται τα μέσα πραγμάτωσης του δυναμικού μίας κοινωνίας · τα μέσα προόδου και θωράκισής της έναντι σε πάσης μορφής εξωγενείς κρίσεις.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση