Πολιτική 11/10/2015

Ανεκπλήρωτη εφηβεία, κοινωνία και πολιτική. Ένα μείγμα εθνικής παρακμής

Είμαστε μια κοινωνία που θα «αντισταθεί» με πάθος ενάντια σε οτιδήποτε εν ονόματι της προόδου καλεί σε αλλαγές

Λένε ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτου ηλικίας, κρύβει μέσα του έναν «ανεκπλήρωτο έφηβο».

Λένε πάλι, ότι, κάποιος έχει ωριμάσει αληθινά όταν έχει καταφέρει να εκτονώσει την εσωτερική πίεση του «ανεκπλήρωτου». Όταν το έχει πια τιθασεύσει, μετασχηματίζοντάς το από στείρα αντιδραστική δύναμη σε βαθύτερη επίγνωση της ανθρώπινης φύσης και του εαυτού του· που, πλέον, αξιοποιεί αυτή την μέχρι πρότινος πιεστική δύναμη ανακατευθύνοντάς την προς γόνιμες και παραγωγικές δράσεις.

Κάποιοι, πάλι, συγχέουν την ανεκπλήρωτη εφηβεία με τον παλιμπαιδισμό· αυτό είναι μάλλον λάθος. Ο παλιμπαιδισμός προαπαιτεί την ολοκλήρωση της εφηβείας και την ένταξη σε πορεία ωρίμανσης, αλλά που για κάποιους λόγους το άτομο υποτροπιάζει πίσω σε παιδικές συμπεριφορές.

Ανεξάρτητα από το εάν κανείς συμφωνεί με τις θεωρήσεις αυτές ή, όχι, το φαινόμενο παρουσιάζει μεγάλη έξαρση εντός της εγχώριας πολιτικής σκηνής. Το ανθρωπο-δυναμικό  τής –εις διπλούν- φετινής  συγκυβέρνησης, δείχνει να αποτελεί πρόσφορο αντικείμενο ανθρωπολογικής μελέτης πάνω στο ζήτημα «ανεκπλήρωτη εφηβεία, κοινωνία και πολιτική».

Διότι τα επιτελεία της κατακλύζονται από τέτοιου είδους προσωπικότητες.

Ποιον να πρωτοαναφέρεις; Η δε πιο αντιπροσωπευτική περίπτωση από όλες, δεν ήταν κάποια από τις πολλές κραυγαλέες πολιτικές καρικατούρες όπως των, Καμμένου, Κωνσταντοπούλου, Ραχήλ, ή τόσων μα τόσων άλλων· ούτε καν του ίδιου του δις πρωθυπουργού Τσίπρα.

Ήταν αυτή του… «θεοποιημένου» Βαρουφάκη, ο οποίος, στο βωμό της εκπλήρωσης των ψυχαναγκαστικών του εφηβικών φαντασιώσεων (του ήρωα, «διαγαλαξιακού λυτρωτή της ανθρωπότητας»), κατάφερε να συν-ταυτίσει σε αυτές και να συντονίσει ένα ολόκληρο έθνος… «εφήβων».

Αυτές τις μέρες, στα πλαίσια της στρατιωτικής άσκησης ‘Παρμενίων’, είδαμε τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Άμυνας με στρατιωτικά τζάκετ να παριστάνουν τους δήθεν επιτελείς των ενόπλων δυνάμεων. (http://tinyurl.com/proya7b)

Πρόκειται για τα γνώριμα θεατριλίκια στη… γοητεία των οποίων υποκύπτουν πολλοί πολιτικάντηδες, βρίσκοντας ευκαιρία να υποδυθούν ζωντανά ανεκπλήρωτους ρόλους των παιδικών τους φαντασιώσεων.

Η συνταγή γνωστή· τα πάντα, προς χάριν θρέψης των ευτελούς αξίας λαϊκιστικών προτύπων, αυτών δηλαδή που διαχρονικά καταδυναστεύουν το έθνος.

Μάλιστα, σε μία από τις δύο, θαυμάζουμε τον ‘ανεκπλήρωτο έφηβο’ πρωθυπουργό σε ρόλο… αεροπόρου, ο οποίος κρατάει με τα (πλαδαρά και αδέξια) χέρια του το πηδάλιο του αεροσκάφους, σαν –τάχα- να το πετάει εκείνος.

Όπως δηλαδή, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο κρατάει το πηδάλιο της χώρας μας. Πλαδαρά και αδέξια, σαν –ταχα- να κατέχει τη γνώση και τις δεξιότητες να την κατευθύνει εκείνος, σε σχεδιασμένο προορισμό, με γνώση και ασφάλεια. Μα τι υποκρισία, τι θλίψη…

Δεν είναι όμως να εκπλήσσεται κανείς. Η προώθηση προτύπων εικονικής πραγματικότητας, αποτελούσε πάντοτε τη τροφή με την οποία ο λαϊκισμός ταΐζει τους πελάτες-θύματά του.

Μα αυτή δεν είναι εξάλλου και η ελληνική αριστερά της εποχής μας;  Ένα συνονθύλευμα ιδεοληψιών, αναχρονισμών και ανεκπλήρωτων φαντασιώσεων.  

Εκπροσωπούμενη από μία κάστα βαθιά συντηρητικών ανθρώπων οι οποίοι, προς χάριν των ‘γοητευτικών’ εφηβικών τους ορματισμών περί επαναστατικότητας, δεν νοιάστηκαν  να παρακολουθήσουν τις ραγδαίες εξελίξεις της παγκόσμιας κοινότητας με την ανακατεύθυνσή της σε άλλες διαδρομές. Τις νέες αυτές πολυσύνθετες διαδρομές που προσδιορίζονται από σύγχρονες ιστορικές ανάγκες και επικαιροποιημένα προτάγματα.

Ναι, τους διέφυγε ότι η συνειδητοποίηση και επαναξιολόγηση του ραγδαία εξελισσόμενου διεθνούς γίγνεσθαι, αποτελεί υψίστης σημασίας αναγκαιότητα. Για την εθνική επιβίωση κατ’ αρχήν και, στη συνέχεια, για μία επιτυχημένη πορεία δια μέσω των προκλήσεων που οδηγούν σε υπαρξιακό μέλλον.

Το ξέχασαν, ξεμένοντας πίσω σε ένα άγουρο -πλην όμως ανεδαφικό-  παρελθόν, ερμηνεύοντας τα πράγματα βάσει των ψυχαναγκαστικών επιταγών της ανεκπλήρωτης εφηβείας τους.

Αυτή είναι σήμερα η κυρίαρχη αριστερή «αντίληψη» στη χώρα μας. Όμως, αυτή είναι και η δεσπόζουσα τάση, συνολικά, μέσα στην εθνική μας ζωή που εμμένει πεισματικά να αντιμάχεται τη… συντελεσμένη πραγματικότητα.

Ένα έθνος σε παγιωμένη καθυστερημένη εφηβεία, που αρνείται να ενηλικιωθεί. Κοινωνία  σε διαρκή ανάγκη ενός στοργικού προστάτη-κηδεμόνα , πρόθυμη να λατρέψει τον κάθε επίδοξο μεσσία που –με δημαγωγική επιδεξιότητα- θα ανατροφοδοτήσει τις ανεκπλήρωτες εφηβικές της ονειροπολήσεις.

Ένα έθνος αυτο-εγκλωβισμένο στην ακινησία, την ώρα που οι ιστορικές εξελίξεις μας προσπερνούν ταχύτατα, απομακρυνόμενες όλο και περισσότερο μπροστά στο χρόνο.
Μία κοινωνία που την κατατρέχει το σύνδρομο του «ηρωικά αμυνόμενου μαχητή»· που γοητεύεται από την ιδέα ότι τάχα «φυλάει Θερμοπύλες», ασαφώς και αορίστως, ενάντια σε κάθε μορφής απειλητικών «κατακτητών»· είτε μερικώς υπαρκτών είτε, κυρίως…, φαντασιακών.

Είμαστε μια κοινωνία που θα «αντισταθεί» με πάθος ενάντια σε οτιδήποτε το οποίο εν ονόματι της προόδου καλεί σε αλλαγές·  ενάντια σε οτιδήποτε δεν παρέχει άμεσες ωφέλειες στο εφήμερο σήμερα αλλά που διακηρύσσει ότι επενδύει σε στοχεύσεις που προσβλέπουν σε συλλογική συγκομιδή υπεραξίας στο μέλλον.

Θα αντισταθεί σε οτιδήποτε νεωτερικής φύσεως, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ευρύτερη αξιολόγησή του. Κάθε τι «νέο» κρίνεται εκ προοιμίου ύποπτο, επικίνδυνο, ότι υπηρετεί κακόβουλα σχέδια και συμφέροντα.

Θα αντιταθεί, προς χάριν μίας μόνιμης συντηρητικής αντιδραστικότητας που, μα τί ειρωνεία,  την βαφτίζει… προοδευτικότητα.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση