Πολιτική 15/07/2015

Πρωθυπουργός παντός καιρού. Το πριν και το μετά του δημοψηφίσματος. Η πρόκληση της Αριστεράς.

Γερό στομάχι,καθαρό μυαλό κι επαναστατική αισιοδοξία,κυρίες και κύριοι.

<<Δεν είμαι πρωθυπουργός παντός καιρού>> δήλωσε  ο Αλέξης Τσίπρας λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου,υπονοώντας πως σε περίπτωση επικράτησης του ΝΑΙ θα παραιτηθεί.Φευ, ο (πολυχρονεμένος) μας πρωθυπουργός δεν χρειάστηκε να υποστεί το μαρτύριο της παραίτησης,αλλά κατόρθωσε να φτάσει στην πολυπόθητη  ‘’έντιμη’’ συμφωνία,στο τέλος ενός δράματος που κράτησε δύο εβδομάδες.Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Τη βγάζει, δεν την βγάζει

Οι μέρες που προηγήθηκαν της Παρασκευής-οπότε και προκηρύχθηκε το δημοψήφισμα-φαινόταν πως η απόσταση μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και δανειστών φαινόταν να μικραίνει όλο και περισσότερο.Η κυβέρνηση κατέθεσε την διαβόητη πρόταση των 47 σελίδων στους θεσμούς κι αυτοί θέλησαν να προσθέσουν μερικές ΄΄διορθώσεις΄΄,στο πιο νεοφιλελεύθερο πάντα.Η διαφορά δεν ήταν μεγάλη(περίπου μισό δις),αλλά ήταν φανερό πως η επικείμενη συμφωνία θα προκαλούσε σοβαρούς τριγμούς στην συνοχή των κοινοβουλευτικών ομάδων των κυβερνόντων κομμάτων,απειλώντας το κυβερνητικό σχήμα με κατάρρευση,καθώς υπήρχε σοβαρή πιθανότητα η υπερψήφιση του νέου Μνημονίου να στηριζόταν στα κόμματα της αντιπολίτευσης(Ν.Δ.,ΠΑΣΟΚ,Ποτάμι),γεγονός που ασφαλώς θα συνδυαζόταν με κυβέρνηση συνεργασίας,αφού η δεδηλωμένη θα είχε χαθεί.Κοινώς ο Άλεξ Κωλοτούμπας φοβήθηκε την πτώση.Και έτσι μας προέκυψε δημοψήφισμα.

Ή έτσι ή αλλιώς

Το δημοψήφισμα λοιπόν ήταν μια πολιτική πρωτοβουλία επιβίωσης για τον πρωθυπουργό αρχικά και την κυβέρνηση έπειτα.Αν επικρατούσε το ΌΧΙ, θα κατάφερνε να εκτονώσει τους διαφωνούντες εντός κόμματος,οι οποίοι θα έτρεχαν πίσω από ένα ΄΄ηρωϊκό΄΄ ΌΧΙ,θα κατάφερνε σοβαρό πλήγμα στα κόμματα της αντιπολίτευσης και θα διεύρυνε το ακροατήριό του.Αν πάλι επικρατούσε το ΝΑΙ,η επικείμενη παραίτησή του θα τον κατέγραφε ως τον πλέον έντιμο και μαχητικό πολιτικό της νεότερης Ιστορίας,ζηλευτή παρακαταθήκη για την στιγμή που θα αποφάσιζε να επαναδραστηριοποιηθεί.Η εβδομάδα που ακολούθησε ήταν μια περίοδος εξαιρετικά πολωμένη,με τα ΜΜΕ να επιδίδονται σε ρεσιτάλ μονομέρειας και παραπληροφόρησης,την κυβέρνηση να προσπαθεί η ίδια να αποδυναμώσει την επιλογή του ΌΧΙ προσπαθώντας να την εντάξει στην λογική της διαπραγμάτευσης,και τον κόσμο να τους ξεπερνά όλους σε διάθεση,μαχητικότητα,ανοιχτό πνεύμα.Τελικά το ΌΧΙ υπερίσχυσε με  συντριπτική πλειοψηφία και ο αξιότιμος κ.πρωθυπουργός δεν υπέστη το μαρτύριο μια παραίτησης.

Αλλά. .

Η θέση ασφαλώς πως το ΌΧΙ θα ενίσχυε την διαπραγματευτική θέση της χώρας ήταν μια εκπληκτική μπαρούφα.Τα νεοφιλελεύθερα γεράκια του Ευρώ-ιερατείου έχουν αποδείξει πως γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις δημοκρατικές επιλογές των λαών,δεν θα άλλαζαν στάση ξαφνικά παραδίνοντας την πρωτοβουλία στον αντίπαλο.Έτσι η κυβέρνηση βρέθηκε σε χειρότερο σημείο από αυτό που ήταν όταν ξεκίνησε.Τα 8 δις έγιναν 13,οι όποιες κόκκινες γραμμές σβήστηκαν με το μπλάνκο των λογιστών της μακροοικονομικής τέχνης.Ο πολυχρονεμένος μας εθνικός ηγέτης(δεν τα μάθατε,οι ταξικές διαφορές είναι εκτός μόδας πια) υπολόγιζε πως οι εσωτερικοί κραδασμοί θα απορροφηθούν,αλλά η πραγματικότητα(με καθοριστική την επίδραση της Ζωής Κωνσταντοπούλου) τον ξεπέρασε βίαια.Και τώρα που γράφω,ετοιμάζεται και συναρμολογείται το νέο Μνημόνιο,πιο επιθετικό από τα προηγούμενα.Έτσι για να κατερρεύσουν οι όποιες αυταπάτες πως η Ευρώπη αλλάζει ή πως οι διάφοροι απολιτίκ stars υπουργοί θα πιάσουν κορόϊδο το όλον σύστημα.

Κι εμείς τι κάνουμε;

Πέρα όμως από τα σχέδια του κ.Τσίπρα,τι κάνουμε όσοι συνεχίζουμε να αγωνιούμε για την ατομική και συλλογική ευημερία κι αξιοπρέπεια.Όσοι αντιμετωπίζουμε την Αριστερά ως δύναμη μετασχηματισμού της κοινωνίας,κι όχι συμβιβασμού και ενσωμάτωσης στα πλάνα των κυριάρχων ελίτ; Η λογική που αναπτύχθηκε τις τελευταίες μέρες στον χώρο της μαχόμενης,αντικαπιταλιστικής Αριστεράς(<<μακάρι να μην τα βρουν>>) εκτός ότι είναι βαθιά αντιμαρξιστική(αν γίνει το ένα,απαραίτητα θα ακολουθήσει η λαϊκή εξέγερση),καθώς εντάσσει τα γεγονότα σε μια λογική αδιατάρακτης νομοτέλειας,αδυνατεί να αποτελέσει πειστική εναλλακτική για τον λαϊκό κόσμο που αισθάνεται να ταλαντεύεται ανάμεσα στο ζοφερό παρόν και το αχαρτογράφητο μέλλον.Φυσικά,δεν ισχυρίζομαι πως η απάντηση βρίσκεται σε μια ΄΄αριστερίζουσα΄΄ λογιστική,ωστόσο πρέπει να καταστήσουμε σαφές το πώς θα μοιάζει ο κόσμος την επόμενη της πρότασής μας.Είναι μια αναγκαία προϋπόθεση ώστε να περάσουμε από την άμυνα στην επίθεση.

Ενότητα στο κίνημα,περαιτέρω επεξεργασία των θέσεων μας,πολιτικές παρεμβάσεις σε όλα τα πεδία στο πλάι των λαϊκών αναγκών(η Πρωτοβουλία Διαγραφής του Χρέους είναι σε μια τέτοια θετική κατεύθυνση). Συμμαχίες όχι μόνο σε επίπεδο ηγεσιών των παρόντων σχηματισμών ή αυτών που θα προκύψουν από την διαφαινόμενη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ,αλλά κυρίως με την κοινωνία στη βάση συγκεκριμένων προτεραιοτήτων και με άξονα τις καθημερινές ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων. Γερό στομάχι,καθαρό μυαλό κι επαναστατική αισιοδοξία,κυρίες και κύριοι. Έτσι θα φέρουμε τα πάνω κάτω.Υπερβαίνοντας τα αδιέξοδα των ΄΄ρεαλιστών΄΄ εν τοις πράγμασι.

*O Βαγγέλης Μαρινάκης είναι μέλος της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση