Πολιτική 04/07/2015

Η απελπισία ως οδός της ελπίδας

Εγώ θα κλείσω με μια ρήση που σε τέτοιες περιπτώσεις αναδεικνύει την κρισιμότητα των καταστάσεων και τις ευθύνες όλων μας προς τις μελλοντικές γενιές. <<Η ψήφος είναι πιο επικίνδυνη από μια σφαίρα. Με την σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου, ενώ με την ψήφο μπορείς να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.

Στις 25 Ιανουαρίου του 2015, Ο Σύριζα κέρδισε  <<πανηγυρικά>> τις εκλογές, με βασικό σύνθημα: <<Η Ελπίδα Έρχεται>>. Από τότε η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να διαπραγματευτεί σκληρά με τους δανειστές για να σταματήσουν οι πολιτικές λιτότητας, με τελικό σκοπό, την εύρεση μιας επωφελούς συμφωνίας, ώστε να υιοθετηθούν αναπτυξιακά μέτρα.

Όλους αυτούς τους μήνες που η κυβέρνηση υπερασπίζεται τα συμφέροντα του λαού, τα αντιπολιτευτικά κόμματα, και κυρίως η Νέα Δημοκρατία, τάσσονταν απροκάλυπτα υπέρ των δανειστών, υπονομεύοντας ρητά το δημοκρατικό αίτημα των πολιτών για προοδευτική αλλαγή. Πιο συγκεκριμένα, η σύγχυση των εγχώριων μνημονιακών κομμάτων διαφαίνεται και από την κριτική που ασκούν τόσους μήνες προς την κυβέρνηση. Χαρακτηριστικά, πριν την αναγγελία του πρωθυπουργού περί δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση βρέθηκε πολύ κοντά στη σύναψη συμφωνίας με του εταίρους, η οποία δεν καρποφόρησε λόγω της αλλαγής της στάσης του ΔΝΤ. Τις ημέρες  εκείνες όπου οι διαπραγμάτευση ήταν σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές της, τα αντιπολιτευτικά μνημονιακά κόμματα διαδήλωναν σε όλη την Ελλάδα, με βασικό σύνθημα <<Μένουμε Ευρώπη>>, με οποιοδήποτε κόστος, δυσχεραίνοντας έτσι την διαπραγματευτική ισχύ της χώρας. Μάλιστα, το βασικό σύνθημα των διαδηλωτών του <<Μένουμε Ευρώπη>> ήταν, ότι είναι καλύτερη οποιαδήποτε συμφωνία, παρά η μη συμφωνία. Δείτε τον παραλογισμό.

Οι ίδιοι που έλεγαν  απροκάλυπτα ότι, οποιαδήποτε συμφωνία είναι καλύτερη από τη μη συμφωνία, μόλις η κυβέρνηση ήταν κοντά στην  συμφωνία την λοιδορούσαν και την επέκριναν. Εάν το προαναφερθέν σύμφωνα με τον ορθολογισμό δεν είναι παραλογισμός, τότε τι είναι? Από την άλλη μεριά, έχουμε μια Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δυστυχώς έχει απολέσει τα αξιακά αιτήματα του Διαφωτισμού και του ορθού λόγου. Πιο αναλυτικά, οι ιδρυτικές αρχές της Ε.Ε (ΕΚΑΧ, ΕΟΚ), όπως οι αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης ξεθωριάζουν, και αντικαθίστανται από διαδικασίες αντιδημοκρατικές, αντιδιαφωτιστικές, και αυταρχικές. Το προαναφερθέν, διαφαίνεται από την διαχείριση που επιφύλαξαν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί στο <<άκουσμα>> περί δημοψηφίσματος στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικά, την ώρα που ο εκλεγμένος δημοκρατικά Έλληνας Πρωθυπουργός ανακοίνωνε την διενέργεια μια μείζονος άμεσης δημοκρατικής διαδικασίας, όπως του δημοψηφίσματος, οι Ευρωπαίοι εταίροι άρχισαν συστηματικά να εκβιάζουν την βούληση του ελληνικού λαού, με σκοπό να τον εκφοβίσουν. Το χειρότερο από όλα, είναι ότι ο εκφοβισμός της ελληνικής κοινωνίας επιτελείται με την συνεργασία των εσωτερικών μνημονιακών κομμάτων (Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, Πασοκ), και βεβαίως των μέσων μαζικής παραπληροφόρησης, τα οποία με συστηματικό τρόπο διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, με απώτερο σκοπό την χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Η διαστρέβλωση φαίνεται και από την παραμόρφωση του ερωτήματος περί του δημοψηφίσματος. Πιο αναλυτικά, την ώρα που η κυβέρνηση ρωτάει <<άμεσα>> τον λαό, εάν θα πρέπει να δεχτεί ή να απορρίψει το τελεσίγραφο των θεσμών, τα αντιπολιτευτικά κόμματα σε συνεργασία με Ευρωπαίους αξιωματούχους, απειλούν τον λαό, ότι η Ελλάδα θα βγει εκτός Ευρώ, εάν τυχόν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, είναι όχι. Στην ουσία, οι παρεμβάσεις των Ευρωπαίων στα εσωτερικά ζητήματα μίας ελεύθερης χώρας, αμφισβητούν ρητά το δικαίωμα της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή το δικαίωμα ενός ελεύθερου λαού να αποφασίσει ανεξάρτητα για το μέλλον του. Και όλα αυτά γιατί? Διότι, εάν ο ελληνικός λαός απαντήσει καταφατικά στο ερώτημα της Κυριακής, θα συνεχιστούν οι πολιτικές λιτότητας, οι οποίες ας μη ξεχνάμε ότι εδώ και πέντε χρόνια διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό, φτάνοντας την ανεργία στο 30% του γενικού πληθυσμού και στο 60% στο επίπεδο της νεολαίας. Οι πολιτικές λιτότητας έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια δόγμα στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει πλέον εμπράκτως η δημοκρατία. Δυστυχώς, η Ε.Ε οδηγείται σε έναν ολοκληρωτισμό γραφειοκρατικού τύπου, που εάν δεν σταματήσει εγκαίρως, θα λειτουργήσει πολύ σύντομα σαν τον <<δούρειο ίππο>>, ο οποίος θα σπάσει ανεπανόρθωτα τα θεμέλια της ένωσης.

Ουσιαστικά, εάν η απάντηση την Κυριακή είναι καταφατική,  οι ορίζοντες της λιτότητας και του αυταρχισμού που έχουν χαράξει οι τεχνοκράτες εντός της Ε.Ε, θα νομιμοποιηθούν για πολλά χρόνια ακόμη. Για να γίνει πιο κατανοητό ας το δούμε με απλούς οικονομικούς όρους. Το μνημόνιο είναι πρόγραμμα δημοσιονομικής πειθαρχίας το οποίο όπως έχουμε δει παράγει ύφεση. Εάν την Κυριακή, ο λαός επιλέξει την αποδοχή των μέτρων των εταίρων, τότε ουσιαστικά αποδέχεται την διαιώνιση της λιτότητας, οπότε και της ύφεσης. Στην ουσία με καταφατική απάντηση εισερχόμαστε σε ένα φαύλο κύκλο, ο οποίος είναι αδύνατον να αμφισβητηθεί, καθώς η εντολή για συνέχιση της λιτότητας δεν θα είναι έμμεση (διαμεσολαβημένη), αλλά άμεση, κατευθείαν από τον λαό. Θεωρώ ότι αντιλαμβανόμαστε όλοι την δύναμη της νομιμοποίησης που θα έχουν οι εταίροι, σε τυχόν καταφατική απάντηση. Χαρακτηριστικά, εάν ο λαός δεχτεί τα μέτρα λιτότητας των εταίρων, μπορούμε εν είδει  παραδείγματος, να συγκρίνουμε  την Ελλάδα με ένα μυθικό ήρωα της αρχαιότητας, τον Σίσυφο.  Ο  Σίσυφος ήταν βασιλιάς της Αρχαίας Εφύρας (Κόρινθος), ο οποίος τιμωρήθηκε από τον Δία γιατί προσέβαλλε τους θεούς. Η τιμωρία που επέβαλλαν οι θεοί στον Σίσυφο, ήταν να κουβαλάει έναν βράχο μέχρι την κορυφή ενός βουνού. Μόλις ο Σίσυφος κουβαλούσε τον βράχο στην κορυφή του όρου, ο βράχος δεν σταθεροποιούνταν και έπεφτε ξανά στην βάση του βουνού. Αυτή η διαδικασία γινόταν αιωνίως, και η ζωή του Σίσυφου είχε παγιδευτεί σε έναν φαύλο κύκλο που δεν μπορούσε να ξεφύγει. Έτσι, θα είναι και τα επόμενα χρόνια σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο στην Ελλάδα, καθώς είναι βέβαιο ότι η λήψη μέτρων λιτότητας, θα βυθίσει την χώρα ακόμη περισσότερο στην  ύφεση. Επιπλέον, δεν πρέπει να λησμονούμε την ταξική διάσταση της σημερινής κρίσης, καθώς οι πολιτικές λιτότητας αποδεδειγμένα διεύρυναν το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών.

Τώρα, επιστρέφοντας στο προεκλογικό σύνθημα του Σύριζα: <<Η ελπίδα έρχεται>>, θα ήταν χρήσιμο να δούμε την φιλοσοφία της ελπίδας, του Ερνστ Μπλοχ. Πιο συγκεκριμένα, Ο Μπλοχ στο τρίτομο έργο του: <<Η Αρχή της Ελπίδας>>, προσεγγίζει το περιεχόμενο της ελπίδας με διαλεκτικό τρόπο. Χαρακτηριστικά, ο Μπλοχ ανέφερε ότι η ελπίδα για να εκδιπλώσει το περιεχόμενο της, θα πρέπει να απελπιστεί. Πιο επεξηγηματικά, κατά τον στοχαστή η ελπίδα γεννιέται σε εποχές απόγνωσης και απελπισίας, όπου όλα ρευστοποιούνται και είναι υπό άρση. Το προαναφερθέν συμβαίνει διότι η ελπίδα είναι η έσχατη προσδοκία του ανθρώπου, πριν κλείσει οριστικά ο ιστορικός ορίζοντας. Ουσιαστικά, εάν  εμβαθύνουμε στο περιεχόμενο της ελπίδας θα αντιληφθούμε ότι εάν πεθάνει (η ελπίδα) σταματάει να υπάρχει η ιστορία. Χαρακτηριστικά, αυτό που εννοούσε ο στοχαστής, είναι ότι για να αναδυθεί το αίτημα της ελπίδας, θα πρέπει να φτάσουμε σε οριακές καταστάσεις, όπου κάθε δεδομενικότητα αίρεται. Μια τέτοια κατάσταση είναι και το προσεχές δημοψήφισμα, στο οποίο οι πολίτες θα λάβουν μια απόφαση που θα καθορίσει το μέλλον της χώρας για αρκετά χρόνια.

Μία επιλογή είναι ο φόβος, δηλαδή το Ναι στα μέτρα της λιτότητας και μια επιλογή είναι το Όχι, όπου η ελπίδα εάν και απελπισμένη μπορεί να πραγματώσει το αίτημα της, για αξιοπρέπεια και δημοκρατία. Βεβαίως, υπάρχουν αυτοί που θεωρούν ότι η Ελλάδα μπορεί να βγει εκτός της ευρωζώνης και της Ε.Ε. Σεβαστή η άποψη τους, αλλά εάν επαληθευτεί αυτό το σενάριο, στην ουσία η Ε.Ε έχει βάλει τις βάσεις για την σταδιακή αυτοκαταστροφή της. Άλλωστε για να μη γελιόμαστε αυτό είναι το περιεχόμενο της κρίσης, δηλαδή η ρευστοποίηση των βεβαιοτήτων, η οποία δοκιμάζει τις αντοχές των ανθρώπων, φτάνοντας τους σε οριακά σημεία, όπως διαφαίνεται και στις ημέρες μας. Ο καλύτερος τρόπος για να συντηρείται και να διαιωνίζεται μια <<σαπισμένη>> κατάσταση, είναι ο φόβος, ενώ αντιθέτως ο μόνος τρόπος για να αλλάξει προς καλύτερους ορίζοντες η κοινωνία, είναι η διεκδίκηση του αυτονόητου, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η επιστροφή στις ιδρυτικές αξίες της Ε.Ε, που στηρίζονταν στην αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια μεταξύ των λαών.

Εν κατακλείδι, είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη να επιλέξει με ψυχραιμία και σύνεση την απόφαση του σχετικά με το δημοψήφισμα. Εγώ θα κλείσω με μια ρήση που σε τέτοιες περιπτώσεις αναδεικνύει την κρισιμότητα των καταστάσεων και τις ευθύνες όλων μας προς τις μελλοντικές γενιές. <<Η ψήφος είναι πιο επικίνδυνη από μια σφαίρα. Με την σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου, ενώ με την ψήφο μπορείς να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου. Α. Λίνκολν>>

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση