Πολιτική 02/07/2015

«Δραματικές» οι πολιτικές εξελίξεις – Μία η Ελπίδα: Μεγαλοπρεπές ΝΑΙ στην Ευρώπη!

Ας μη γελιόμαστε: Όσοι είναι υπέρ της Ευρώπης και της παραμονής της Ελλάδας μέσα σ’ αυτήν αποτελούν πλειοψηφία σε όλα τα κόμματα.
Είναι πολύ δύσκολο να μπορεί κανείς να έχει μια ψύχραιμη και αντικειμενική ματιά στις πολιτικές εξελίξεις, ώστε να μπορεί και να τις σχολιάσει., όταν βρίσκεται μέσα σ’ αυτές γνωρίζοντας ότι αυτές επηρεάζουν δραματικά και τη δική του ζωή.

Επιλέγουμε λοιπόν να συμπυκνώσουμε ό,τι έχουμε σκεφτεί και γράψει πρόσφατα υπό την επίδραση όσων δραματικών γεγονότων συμβαίνουν, τα οποία ωστόσο έχουν κάποια λογική συνοχή.

1) Πάνω απ’ όλα η... ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ! (Stultum facit fortuna, quem vult perdere)

Είναι προφανές ότι ένας σοβαρός λόγος, για τον οποίο ο κ. Τσίπρας δεν αποδεχόταν επί μήνες τις προτάσεις των θεσμών είναι ο φόβος ότι «δεν θα περάσουν» από την Κ.Ε. του κόμματός του ούτε από την κοινοβουλευτική του ομάδα χωρίς σοβαρές αντιρρήσεις, καταψηφίσεις έως και αποχωρήσεις, που μπορεί να του στοιχίσουν ακόμα και την υπάρχουσα πλειοψηφία στη βουλή.

Ωστόσο, εδώ πρέπει να θυμηθούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτσι κι αλλιώς ένα «μωσαϊκό» απόψεων και ιδεολογιών, που συγκολλήθηκαν τεχνητά και βιαστικά για να επιβιώσει πολιτικά (στην αρχή, δηλαδή το 2004 προκειμένου να υπερβούν το κατώφλι του 3%) και στη συνέχεια εκμεταλλευόμενοι την ευνοϊκή συγκυρία να γίνουν αξιωματική αντιπολίτευση και μετά κυβέρνηση (ως ενιαίο κόμμα για να καρπωθούν το μπόνους των 50 εδρών του νόμου Παυλόπουλου, που έως τότε... κατήγγελλαν!). Η «ενότητα» ενός τέτοιου ποικιλόχρωμου αθροίσματος αποτελεί μια φενάκη και μια «μαγική εικόνα». Στην ουσία δεν υπάρχει. Το μόνο συγκολητικό τους μέσο είναι η εξουσία.

Και όμως. Για μια τέτοια «ενότητα» ενός τέτοιου πολιτικού μορφώματος και για τη διατήρηση της «παρά φύσιν» κυβερνητικής πλειοψηφίας, προτιμά ο πρωθυπουργός να θέσει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή προοπτική και οικονομική επιβίωση της χώρας και ασφαλώς σε ακραία δοκιμασία τα νεύρα και την υπομονή των ευρωπαίων ηγετών, υπουργών και λοιπών εταίρων.

Ας μη ξεχνάμε τέλος ότι για την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και τη «συγκρότηση» της κυβέρνησης κυρίαρχο ρόλο έπαιξε το εντελώς φαντασιακό και ανύπαρκτο δίλημμα «Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο».

Αν ο Αλέξης Τσίπρας είχε πραγματική «στόφα ηγέτη» θα εκμεταλλευόταν αυτή τη «χρυσή ευκαιρία» για να ξεκαθαρίσει την κατάσταση στο κόμμα του με την προοπτική να το μετασχηματίσει σταδιακά σε ένα σοβαρό σοσιαλδημοκρατικό και μεταρρυθμιστικό κόμμα με σταδιακή αποβολή όλων των στοιχείων που αντιδρούν σε μια τέτοια εξέλιξη και την υπονομεύουν με όλους τους τρόπους.

(βλ. και http://www.politicaldoubts.com/reflections/item/747-o-igetis-sti-sygxroni-epoxi-kai-se-dimokratiko-perivallon)

Τί θα είχε να χάσει στην περίπτωση αυτή;
Μόνο την ασταθή και επίπλαστη κυβερνητική πλειοψηφία και την ανάγκη για συγκρότηση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, που θα ήταν ωστόσο ό,τι το καλύτερο για τη χώρα στη χρονική συγκυρία που ζούμε και εν όψει των μεγάλων προκλήσεων του αμέσου μέλλοντος.

Τί να πεί κανείς; Το μόνο που μπορεί να σκεφτεί κανείς είναι το γνωστό απόφθεγμα:
«Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι».
Μόνο που στην περίπτωσή μας δεν θα χαθεί μόνο ο ...ξεμωραμένος!

2) «Στρίβειν διά του αρραβώνος»;

Είναι εκ πρώτης όψεως ακατανόητη η επιλογή της κυβέρνησης για δημοψήφισμα, τη στιγμή που οι δύο προτάσεις (των θεσμών και της κυβέρνησης) βρίσκονταν τόσο κοντά.
Παραταύτα η κυβέρνηση επιμένει μολονότι μόνο ζημιωμένη μπορεί να βγει από οποιαδήποτε έκβαση του δημοψηφίσματος. Ήδη η προκήρυξή του βάζει σε περαιτέρω δοκιμασία την άκρως προβληματική έως άθλια κατάσταση της οικονομίας δίνοντας καίριο χτύπημα στον τουρισμό και όσα αναμέναμε από αυτόν.

Α) Σε περίπτωση υπερψήφισης του ΟΧΙ, αυτό δεν δημιουργεί καμία υποχρέωση από τους πιστωτές. Αυτοί θα αποφασίσουν αν θα μας δανείσουν χρήματα και αν θα συνεχίσουν να μας στηρίζουν ή όχι. Εμείς είμαστε οι αιτούντες και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να επιβάλουμε τους δικούς μας όρους. Αν εξακολουθήσουν να αρνούνται (πράγμα πιθανό γιατί θα έχουν «πεισμώσει»), η κυβέρνηση τι θα κάνει;

Β) Σε περίπτωση υπερψήφισης του ΝΑΙ (στην πρόταση των θεσμών) αυτό θα αποτελεί συντριπτική ήττα της κυβέρνησης και ομολογία αποτυχίας της σε όλα τα επίπεδα. Δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί πλέον την κατάσταση και η παραίτησή της θα είναι πλέον η μόνη λογική επιλογή.

Η μόνη λογική εξήγηση για την κατάσταση αυτή είναι ότι ο Τσίπρας γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να «περάσει» από το κόμμα του καμία από τις δύο προτάσεις. Και προκειμένου να διασπαστεί το κόμμα του, προτιμάει να «στείλει την μπάλα στην εξέδρα» παρά τα όσα έλεγε πριν από λίγες μέρες.

Έτσι λοιπόν οδηγούμαστε στο συμπέρασμα: Ο κ. Τσίπρας προτιμάει να διατηρήσει την (ανύπαρκτη στην ουσία) «ενότητα» του κόμματός του, έστω και αν αυτό θέτει σε θανάσιμο κίνδυνο την οικονομία και το μέλλον της πατρίδας του, έστω και αν αυτό τον οδηγήσει σύντομα εκτός κυβέρνησης και εξουσίας.

Εκτός εάν αυτό τελικά επιθυμεί (στρίβειν διά του δημοψηφίσματος – αρραβώνος)

3) Εάν ήμασταν ειλικρινείς και εάν γίνουμε σοβαροί (Θεωρίες παιγνίων, σφαλμάτων, καταστροφής και χάους ...στην πράξη)

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να διευκρινίσω ότι τις δύσκολες ώρες που ζούμε, πρέπει να διατηρήσουμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, δηλαδή το μυαλό μας, και να το χρησιμοποιήσουμε ώστε να σκεφτόμαστε όσο γίνεται πιο καθαρά και αντικειμενικά. Η νοοτροπία και πρακτική πως ό,τι λέει και κάνει ο «αντίπαλος» είναι λάθος (και προδοτικό) και ό,τι λέει και κάνει ο «δικός μας» είναι σωστό (και εθνικώς επωφελές) δεν ταιριάζει σε σκεπτόμενους ανθρώπους: Λάθη έγιναν απ’ όλες τις πλευρές. 


1) Η δική μας πλευρά ΔΕΝ έπρεπε (μετά τον πρώτο μήνα της κατανοητής «δημιουργικής ασάφειας») να ανακαλύψει και να επιμένει σε (αυθαίρετες) «κόκκινες γραμμές». Έτσι υπονομεύεις την ίδια τη διαπραγμάτευση. Η μόνη κόκκινη γραμμή θα έπρεπε να είναι η ίδια η συμφωνία και η παραμονή εντός ευρωζώνης.

(Βλ. και http://marketnews.gr/article/172926/to_asfalistiko_kai_ta_wrima_syntaksiodotiko_dikaiwmata καθώς και http://www.biznews.gr/2015/05/kokkines-grammes-kai-prasina-aloga.html)

2) Η πλευρά των δανειστών έπρεπε να δημοσιεύει τις δικές της θέσεις συχνότερα αποκαλύπτοντας παράλληλα τα «σημεία τριβής»

3) Αμφότερες οι πλευρές ΔΕΝ έπρεπε να μας παραπλανούν με το ότι «επίκειται η συμφωνία».

4) Αφού φτάσαμε στο «παρά πέντε» και ο Τσίπρας έδωσε (επιτέλους) μια ολοκληρωμένη πρόταση (άκρως υφεσιακή βεβαίως-βεβαίως), το ΔΝΤ ΔΕΝ έπρεπε να προβάλει τις δικές του θέσεις με τόσο απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο. Από την άλλη μεριά, οι άλλοι δύο «θεσμοί» ΔΕΝ έπρεπε να τις υιοθετήσουν τόσο άμεσα και άκριτα. Ει μη τι άλλο, το ΔΝΤ ΔΕΝ εδικαιούτο να ανακαλύψει ξαφνικά την «ανάπτυξη», όταν επί 5 χρόνια δεν είχε δείξει το παραμικρό ενδιαφέρον γι’ αυτήν. Το ΔΝΤ το έπαιξε σκληρά και «τσαμπουκαλίδικα» σε ένα θέμα κυρίως ευρωπαϊκό, βλάπτοντας τελικά και τον εαυτό του. Δεν θα εισπράξει την οφειλόμενη δόση και θα έχει εκτεθεί διεθνώς για τη στάση του.

5) Το δημοψήφισμα θα ήταν μια πολύ καλή λύση αν είχαμε καταλήξει πράγματι σε μια οριστική πρόταση των δανειστών του τύπου «take it or leave it!» Και θα ήταν καλή λύση γιατί θα ξεπερνούσε και θα ακύρωνε τους όποιους δισταγμούς των βουλευτών ένθεν κακείθεν να ψηφίσουν την πρόταση για λόγους «πολιτικού κόστους». Με τη διαφορά ότι θα έπρεπε να υπάρχει χρόνος και για τους ψηφοφόρους να το σκεφτούν και για τους δανειστές και την ίδια την κυβέρνηση να προσαρμοστούν ανάλογα. Δηλαδή, τουλάχιστον ένα μήνα πριν.
Η προκήρυξή του τώρα δεν γίνεται στο σωστό timing και τίποτα καλό δεν πρόκειται να προκύψει από αυτό, έτσι όπως μεθοδεύτηκε. Υπόψιν ότι οποιαδήποτε έκφραση των Ελλήνων ψηφοφόρων δεν δεσμεύει παρά μόνο τους Έλληνες και τη δική μας κυβέρνηση.

6) Ο κ. Τσίπρας ενήργησε αλλοπρόσαλλα και παραπλανητικά (για να μην πω τίποτα βαρύτερο). Δεν επιτρέπεται να διαλαλεί σε όλους τους τόνους και σε κάθε ευκαιρία ότι «δεν χρειάζεται δημοψήφισμα» και ότι «δεν πετάει την μπάλα στην εξέδρα» γιατί αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Προκήρυξε το δημοψήφισμα πάνω σε μια πρόταση που δεν ήταν ούτε επίσημη ούτε οριστική, αλλά ήταν σε διαπραγμάτευση και τελικά είχε βελτιωθεί. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, το δημοψήφισμα θα γίνει πάνω σε μία πρόταση που ΔΕΝ υπάρχει πλέον. Σε κάθε περίπτωση, δεν έπρεπε να αιφνιδιάσει τους εταίρους και μάλιστα όσους εξ αυτών του είχαν φερθεί με ιδιαίτερο σεβασμό και προσοχή (π.χ. Μέρκελ. Ολάντ, Γιουνκέρ) παραγνωρίζοντας κάποιες έως πρόσφατα αμετροεπείς δηλώσεις του. Έτσι άνοιξε μια τάφρο δυσπιστίας, που δύσκολα θα κλείσει.

7) Το Eurogroup του Σαββάτου 27/6/2015 ΔΕΝ έπρεπε να θεωρήσει ότι έχουν διακοπεί οι διαπραγματεύσεις. Θα έπρεπε – το λιγότερο – να υιοθετήσει και να επισημοποιήσει την τελευταία (βελτιωμένη) πρόταση, ώστε αυτή να είναι πράγματι υπαρκτή και αντικείμενο του δημοψηφίσματος. Παράλληλα, ΕΠΡΕΠΕ να έχει δώσει την ολιγοήμερη παράταση που είχε ζητήσει ο κ. Βαρουφάκης, ώστε να έχει ολοκληρωθεί το δημοψήφισμα. Στη συνέχεια, η αποβολή του Έλληνα υπουργού ήταν πράξη πρωτοφανής, που δεν ταιριάζει σε ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

8) Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έπρεπε να διατηρήσει τη ρευστότητα του ELA όσο η Ελλάδα ήταν ακόμα «σε πρόγραμμα», δηλαδή για (τουλάχιστον) δύο ακόμα ημέρες. Ιδανικά, όσο θα κρατούσε η (εγκεκριμένη από το Eurogroup) παράταση. Ακόμη ιδανικότερα, θα έπρεπε να διευκολύνει την Ελλάδα να πληρώσει τη δόση στο ΔΝΤ με τα χρήματα που ομολογουμένως της οφείλει (περίπου 1,9 δις.). Δεν θα χανόταν ο κόσμος και δεν θα παραβιαζόταν καμία συνθήκη, συμφωνία ή ευρωπαϊκός κανόνας.

9) Η κυβέρνηση ΔΕΝ θα έπρεπε να πάρει θέση υπέρ του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το ΟΧΙ δεν οδηγεί πουθενά, ενώ το ΝΑΙ κάπου οδηγεί. Έτσι όπως το μεθοδεύει, αν συνεχίσει να υποστηρίζει το ΟΧΙ και βγει το ΝΑΙ, θα πρέπει να παραιτηθεί.

10)  Φυσικά και ψηφίζουμε ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Το ΟΧΙ οδηγεί απλά στο χάος.

11)  Χάος: « Όταν το παρόν καθορίζει το μέλλον, αλλά η προσέγγιση του παρόντος δεν προσδιορίζει κατά προσέγγιση το μέλλον», όπως συνοψίζει ο εκ των πρωτοπόρων της θεωρίας Edward Lorenz.
https://en.wikipedia.org/wiki/Chaos_theory

4) Δημοψήφισμα για Ευρώπη και Δημοκρατία

Η Ελλάδα δεν έχει παράδοση και πολιτική κουλούρα δημοψηφισμάτων. Το τελευταίο δημοψήφισμα που είχε γίνει (το 1974) αφορούσε τη μορφή του πολιτεύματος, κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο με δημοψήφισμα, όπως ορίζει το σύνταγμα.
ΔΕΝ είχε γίνει δημοψήφισμα για την ένταξή μας στην (τότε) ΕΟΚ και τώρα Ευρωπαϊκή Ένωση.
ΔΕΝ είχε γίνει δημοψήφισμα για την έγκριση του ευρωπαϊκού συντάγματος (το οποίο δεν εγκρίθηκε και δεν ίσχυσε ποτέ γιατί έγιναν αλλού απορριπτικά δημοψηφίσματα)
ΔΕΝ είχε γίνει δημοψήφισμα για την ένταξή μας στην ευρωζώνη, όπως έγινε σε πολλές χώρες της Ευρώπης.
ΔΕΝ είχε γίνει δημοψήφισμα για την έγκριση των δανειακών συμβάσεων διάσωσης και των αντιστοίχων μνημονίων που τις συνόδευαν.
Σε όλα αυτά, η απόφαση είχε ληφθεί από το κοινοβούλιο και μάλιστα από ένα κοινοβούλιο που δεν είχε προκύψει με σύστημα απλής αναλογικής. Δηλαδή, επρόκειτο στην ουσία για αποφάσεις της τότε εκτελεστικής εξουσίας.

Το Σύνταγμά μας στο Άρθρο 44 ορίζει ότι δημοψήφισμα γίνεται για «σοβαρό εθνικό ζήτημα». Η λογική και η παγκόσμια πρακτική ορίζουν ότι το ερώτημα του δημοψηφίσματος πρέπει να είναι σαφές και απλό, ώστε να το καταλαβαίνουν όλοι οι πολίτες που ψηφίζουν.
Δεν μπορεί ως εκ τούτου να θεωρηθεί «μείζον εθνικό ζήτημα» ο ΦΠΑ στην εστίαση ή στα ξενοδοχεία, ή το πότε θα καταργηθεί το ΕΚΑΣ ή οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις.

Κατά συνέπεια, η μόνη περίπτωση να ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΕΜΙΤΟ το δημοψήφισμα είναι να τεθεί ως ερώτημα το εξής: «Παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Ευρώ»: ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Αυτό άλλωστε δηλώνουν απερίφραστα όλοι οι σοβαροί αναλυτές και όλοι οι σοβαροί Ευρωπαίοι πολιτικοί.

Ας γίνει λοιπόν (αφού τόσο το θέλει η κυβέρνηση) το δημοψήφισμα, αλλά το ερώτημα είναι πλέον σαφές:

ΝΑΙ σημαίνει Ευρώ και ευρωπαϊκή προοπτική
ΟΧΙ σημαίνει αποχώρηση και μοναχική πορεία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και ήδη έχουμε πάρει μια ...καλή πρόγευση για ό,τι συνεπάγεται.

Ας το αντιληφθούμε όλοι μας. Δεν είναι μόνο θέμα Ευρώπης το αν θα ψηφίσουμε ναι ή όχι στο δημοψήφισμα. Είναι (πρωτίστως) θέμα Δημοκρατίας το να θεωρηθεί ότι το Δημοψήφισμα έχει πράγματι αυτόν τον χαρακτήρα.

Είναι σε τελευταία ανάλυση μια ευκαιρία να ρωτηθεί ο λαός για όσα δεν ρωτήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Και να απαντήσει με ένα ΝΑΙ αν θέλουμε να παραμείνουμε ΜΕΣΑ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και με ένα ΟΧΙ αν θέλουμε να βγούμε από αυτήν.

Όλες οι άλλες ερμηνείες είναι «εκ του πονηρού» και θέτουν μείζον θέμα Δημοκρατίας.

5) Με ποια κυβέρνηση;

Κλείνω με μια σκέψη που πιθανό να περνάει και από το δικό σας μυαλό. Αν είχαν γίνει τα πράγματα όπως πρέπει, ή αν με κάποιο μαγικό τρόπο γίνουν όπως πρέπει από δω και μπρος (για παράδειγμα, αν οι κυβερνώντες ερμηνεύσουν σωστά όπως εξηγείται παραπάνω και εισηγηθεί και αυτή το ΝΑΙ), τότε η κυβέρνηση δεν πέφτει και έτσι θα εξακολουθήσουμε να υφιστάμεθα μια αναξιόπιστη, ανίκανη, ασόβαρη, ανερμάτιστη, εκτός τόπου και χρόνου και γενικώς «ελαφρολαϊκιά» κυβέρνηση. (Για να μην υπεισέλθουμε σε συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις περί του «λόμπυ της δραχμής»)

Μια τέτοια όμως κυβέρνηση θα μπορούσε να σταθεί μετά από όσα έχει πει, πράξει, παραλείψει και διακηρύξει ακόμα και προς τους ίδιους τους ψηφοφόρους της;

Με τι κύρος θα στεκόταν και πάλι ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς Θεσμούς, ώστε να εξασφαλίσει μια οιαδήποτε συμφωνία επιβίωσης της χώρας ΜΕΣΑ στην ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση γενικότερα;

Με ποιο πρόσωπο θα απευθυνόταν από δω και μπρος απέναντι σε άλλες χώρες και δυνάμεις εκτός Ευρωπαϊκής Ενώσεως;

Η απάντηση για κάθε Έλληνα καλοπροαίρετο και πατριώτη είναι στα όρια του αυτονόητου:

Νέα Οικουμενική Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας είναι αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις. Στελεχωμένη από τα πιο σοβαρά και καταρτισμένα πρόσωπα από όλα τα κόμματα του «δημοκρατικού τόξου» και με προσωπικότητες εκτός κομμάτων.

Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο, η απαραίτητη εθνική ομοψυχία θα έπρεπε να έχει εξασφαλισθεί.

Και αυτή με τη σειρά της θα εξασφαλιζόταν μόνο αν το ΝΑΙ  στο δημοψήφισμα γινόταν σημαία ΟΛΩΝ των κομμάτων (ακόμη και αυτών που τώρα προτείνουν ΟΧΙ).

Η αμέσως καλύτερη λύση ωστόσο θα ήταν να υπερψηφισθεί το ΝΑΙ με συντριπτική πλειοψηφία. Τότε όλοι θα υποκλίνονταν στη σαφή αυτή επιλογή του ελληνικού λαού και θα την υπηρετούσαν θέλοντας και μη.

Ας μη γελιόμαστε: Όσοι είναι υπέρ της Ευρώπης και της παραμονής της Ελλάδας μέσα σ’ αυτήν αποτελούν πλειοψηφία σε όλα τα κόμματα.  

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση