Πολιτική 30/06/2015

Το δημοψήφισμα διχάζει, το ΠΑΣΟΚ ενώνει

Αρκεί να συλλογισθούμε ότι θα γεννηθούν παιδάκια, αθώες ψυχές, θα μεγαλώσουν και θα παρέλθουν από τον μάταιο τούτο κόσμο και δεν θα μάθουν τι εστί ΠΑΣΟΚ. Δεν θα το γνωρίσουν ποτέ. Δεν θα συναισθανθούν ποτέ την πασοκική εθνική ομοψυχία που διέτρεχε την κοινωνία μέχρι το 2009. Θλίψη και μόνο θλίψη.

Πέντε γράμματα μόνο φωτίζουν, την ελληνική μας την γενιά. Μα αν κάθε ελληνική καρδιά σκιρτίζει στο άκουσμα της λέξεως-έννοιας-φιλοσοφικού ορίσματος ΠΑΣΟΚ τίθεται ένα πρόβλημα. Ποιο ΠΑΣΟΚ αναπολείς, με ποιο ΠΑΣΟΚ εσύ δακρύζεις, ποιο ΠΑΣΟΚ εσύ αγαπάς; Είσαι παιδί των 80s; Ή θεωρείς το σημιτικό ΠΑΣΟΚ ως ανάγκη μετεξέλιξης και προσαρμογής στο ρουν της ιστορίας; Αυτά τα ερωτήματα αναδύονται στο μυαλό την εβδομάδα του δημοψηφίσματος. Διότι κάθε σοβαρή απάντηση σε πολιτικό ζήτημα προϋποθέτει έναν συλλογισμό πάνω στις ιδεολογικοπολιτικές καταβολές.

Διπολική πασοκική διαταραχή. Ως εκσυγχρονιστής σημιτικός ψηφίζω ναι, μα σαν τριτοδρομικός Ανδρεοπαπανδρεϊκός στηρίζω όχι.

Γιατί είμαι Ανδρεοπαπανδρεϊκός; Γιατί ένα «ναι» δίνει άφεση αμαρτιών, δικαιώνει το παρηκμασμένο και διεφθαρμένο μεταπολιτευτικό σύστημα. Θα επαναφέρει από την πίσω πόρτα αυτούς, που μένει ένα ακόμα βήμα για να κλεισθούν οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Αρκεί η εικόνα των πολυεμφανιζομένων πολιτικών παλαιάς κοπής να εκφωνούν την επινίκια ομιλία.

Γιατί ένα «ναι» είναι η συμφωνία σε ένα πρόγραμμα που δεν βγαίνει. Ένα πρόγραμμα που ανακυκλώνει την ύφεση, κλείνει τα μάτια στο πρόβλημα του χρέους και της ανάπτυξης, αυξάνει την ανεργία, μειώνει την αγοραστική δύναμη.

Γιατί είμαι εκσυγχρονιστής ΠΑΣΟΚΟΣ; Διότι είναι λάθος η επιλογή του χρόνου για την διεξαγωγή του. Κάλλιστα θα μπορούσε να διεξαχθεί εντός Μαΐου, χωρίς να πιέζει η αποπληρωμή του ΔΝΤ στις 30 Ιουνίου ή η έξοδος από το πρόγραμμα στις 1 Ιουλίου. Γιατί δεν υπάρχει απάντηση στο τι θα γίνει τη Δευτέρα, μετά από ένα πλειοψηφικό όχι. Γιατί παρακολουθώντας την κοινοβουλευτική συζήτηση της Κυριακής, ουδείς βουλευτής ή κυβερνητικό στέλεχος δεν έδωσε κάποιο πρόγραμμα, επιτελικά σχεδιασμένο, για τα επόμενα βήματα. Δεν απάντησε κανείς στο αν υπάρχει χρόνος για νέα διαπραγμάτευση εντός του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, αλλά ακόμα δεν απάντησε κανείς στο αν υπάρχει plan b σε περίπτωση που οι θεσμοί εκλάβουν το «όχι» ως όχι στο ευρώ και οδηγηθούμε σε ασύντακτη χρεωκοπία(όπως άφησε να εννοηθεί ο Όλάντ στις τελευταίες του δηλώσεις).

Ένα δημοψήφισμα που στήνεται με παροιμιώδη ελλαδική προχειρότητα, που ακροβατεί στα όρια της νομιμότητας. Λόγω του χρονικού πλαισίου της μίας εβδομάδος, αλλά και λόγω της πρωτοτυπίας του ενός ψηφοδελτίου. Ένα κράτος διεξάγον δημοψήφισμα, που προσπαθεί να την βγάλει με μικρότερο budget ακόμα και από την ΑΕΚ του Μελισσανίδη, παραμελεί τους στοιχειώδεις κανόνες εκλογικής διαδικασίας. Μα δεν δίνει και την δυνατότητα στον μέσο πολίτη να μελετήσει την πρόταση των ευρωπαίων που καλείτε να κρίνει. Διανέμεται κάπου η πρόταση των θεσμών; Σε κάποιο κρατικό φορέα; Όποιος googlάρει βρίσκει;

Γιατί ένα «όχι» θα εκληφθεί από την κυβερνητική πλειοψηφία ως λευκή επιταγή. Λευκή επιταγή για να περάσει λαϊκίζοντας τις δικές τις περικοπές, το «φιλολαϊκό μνημόνιο» των 8 δις, παρουσιάζοντας το ως θείο δώρο, μέγιστη πράξη εθνικής αντίστασης. Ένα πρόγραμμα με ελάχιστες μεταρρυθμίσεις, φορομπηχτικό, σε άμεση συνέχεια των πεπραγμένων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Γιατί το «φιλολαϊκό μνημόνιο» ως διαπραγματευτική πρόταση, θα φέρει όχι την υπογραφή του Τσίπρα (όπως η τελευταία ελληνική πρόταση) μα την υπογραφή του εκλογικού σώματος. Θα ήταν ορθότερο να τίθονταν ερώτημα για την στήριξη της ελληνικής προτάσεως ώστε η κυβέρνηση, άμα τη υπερψήφισει του «ναι», να είχε το ισχυρότερο όπλο στην φαρέτρα της.

Γιατί ένα «όχι» θα εκληφθεί ως επικρότηση της θεώρησης της αριστείας ως ρετσινιάς, της πολιτικής «βλέποντας και κάνοντας» με ολίγον τι από αυξήσεις στους άγνωστους-γνωστούς, χρόνια ευνοημένους.

Τέλος, εάν κρίνεται αναγκαία η αλλαγή πολιτικής ρότας από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ορθότερο η προσφυγή σε εθνικές εκλογές για ανανέωση της λαϊκής εντολής. Το επακολούθημα υπερψήφισης του «ναι». Σε αυτήν την περίπτωση ο χρόνος θα έχει αδίκως σπαταληθεί.

Με αναίδεια προφητικής βεβαιότητας. Προβλέποντας ότι και στις δύο περιπτώσεις οδηγούμαστε στο αναπόφευκτο.

Εικάζοντας ότι στην περίπτωση του «όχι» παραμένει η τωρινή κυβερνητική σύνθεση, υπαναχωρώντας σε μέτρα, κερδίζοντας μία αναδιάρθρωση του χρέους.

Εικάζοντας ότι στην περίπτωση του «ναι» αλλάζει η κυβερνητική σύνθεση, με τον μισό ΣΥΡΙΖΑ να παραμένει, ΠΑΣΟΚ, τοποτάμι και ΝΔ να μετέχουν και στο βάθος εκλογές. Δώρο για την «φιλοευρωπαϊκή» μας επιλογή: μία αναδιάρθρωση. Επίσης με βαριά μέτρα.

Όπως έγραψε και ο Σωτήρης Λούστας : «Υπάρχει όμως μια λύση που αν και οδυνηρή, δίνει διέξοδο και στις δυο πλευρές: η στάση πληρωμών εντός ευρώ. Έτσι, ο Τσίπρας πληρώνει το πολιτικό κόστος που ζητά η Μέρκελ και ξεκινά, de facto, η διαδικασία αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.» (http://www.politicaldoubts.com/finance/item/794-to-provlima-einai-os-synithos-politiko)

Το πρόβλημα. Μέσα σε εμφυλιοπολεμικό κλίμα αναδεικνύονται τα πιο πρωτόγονα ένστικτα. Σε αυτές τις ώρες είναι λογικό να κυριαρχούν οι απολυτοποιημένες αλήθειες καθενός. Μα σε μία κοινωνία που δεν κατάφερε ποτέ να μπει στην λογική win-win, που πάντα σκεφτόταν με το «εμείς» και οι «άλλοι», το χάσμα μεγαλώνει και θα ναι αδύνατο να γεφυρωθεί. Πως θα συνυπάρξουμε οι αντιστασιακοί με τους γερμανοτσολιάδες; Οι ορθολογιστές με τους καταστροφείς; Οι προδότες με τους πατριώτες;

Μόνο το ΠΑΣΟΚ έδινε όραμα. Μόνο το ΠΑΣΟΚ ενώνει. Και τα χειρότερα έρχονται. Αρκεί να συλλογισθούμε ότι θα γεννηθούν παιδάκια, αθώες ψυχές, θα μεγαλώσουν και θα παρέλθουν από τον μάταιο τούτο κόσμο και δεν θα μάθουν τι εστί ΠΑΣΟΚ. Δεν θα το γνωρίσουν ποτέ. Δεν θα συναισθανθούν ποτέ την πασοκική εθνική ομοψυχία που διέτρεχε την κοινωνία μέχρι το 2009. Θλίψη και μόνο θλίψη.

Υ.Γ. Προφανώς το φιλοσοφικό όρισμα ΠΑΣΟΚ κουμπώνει γάντι και στην ΝΔ. Αλλά ένα ΠΑΣΟΚ χωρίς Ανδρέα, είναι χριστιανισμός χωρίς Χριστό. Γι αυτό θα την θυμόμαστε ως κακέκτυπο του αυθεντικού, ως αίρεση και όχι ως ετερόδοξη .

ΥΓ. 1. Και αν δεν πιάσουμε 40; Το δημοψήφισμα είναι δεσμευτικό, όταν στην ψηφοφορία λάβει μέρος τουλάχιστον το 40% όσων έχουν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση