Πολιτική 17/12/2014

Βλέποντας το Δένδρο και χάνοντας το Δάσος

Αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά στο άμεσο μέλλον, είναι σίγουρο πως δεν θα αργήσει η μέρα που θα επιστρέψουμε μια και καλή στην προ τριών ετών κατάσταση, μόνο που τότε δεν θα βρεθούν κάποιοι τρίτοι να μας βοηθήσουν και να μας ξανασώσουν από τον κακό μας εαυτό και τότε είναι απορίας άξιο, πώς θα καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε.
Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες εντός των συνόρων, μίας ακατάσχετης εκλογολογίας και κινδυνολογίας που αφορά επερχόμενη εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας. Οι συζητήσεις ποικίλουν και αφορούν το πρόσωπο που προτάθηκε από τον πρωθυπουργό για την ανάληψη της θέσης του προέδρου μέχρι και την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ σε περίπτωση επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ και εφαρμογής του οικονομικού προγράμματος που παρουσίασαν οι κύριοι Μηλιός και Σταθάκης στο Σίτι του Λονδίνου. Το σίγουρο είναι πως δεν πλήττουμε. Από την άλλη, φαίνεται να έχουμε αποδεχθεί πως το πρόβλημα της χώρας μας αυτή την στιγμή περιορίζεται στο αν και πότε θα γίνουν οι εθνικές εκλογές, ποιος θα επικρατήσει σε αυτές, πώς θα διαμορφωθούν οι πολιτικοί χώροι μετά το πέρας αυτών και πώς θα γίνει αν γίνει η επαναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές μας.

Η κατάσταση που προαναφέρθηκε μπορεί να εξυπηρετεί σκοπιμότητες και συμφέροντα μικροπολιτικά στην πλειονότητα τους, έχει όμως ένα σοβαρό αντίκτυπο προς το εξωτερικό, την περιθωριοποίηση και υποβάθμιση της χώρας μας διεθνώς για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια. Επιπρόσθετα, δεν μπορεί να παραβλεφθεί και η εσωτερική αποσταθεροποίηση, με το χρηματιστήριο να έχει πάρει την κατιούσα, τους επενδυτές σε κατάσταση ισχυρού σοκ και την κοινωνία μπερδεμένη να παρακολουθεί την Αθήνα για πολλοστή φορά να καίγεται, ως απόρια της αναποφασιστικότητας της κυβέρνησης να εφαρμόσει το νόμο, σε συνδυασμό με την ένταση που προκαλείται από τις εμπρηστικές δηλώσεις και παρεμβάσεις της αντιπολίτευσης.

Θεωρώ πως η απόφαση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού να προβεί στην επίσπευση της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας, ήταν το λιγότερο βιαστική και καταδεικνύει πανικό και έλλειψη συναίσθησης της ευθύνης, που του προσδίδει η θέση του. Το αδιέξοδο στις συζητήσεις με την τρόικα δεν αποτελεί πειστική δικαιολογία και σίγουρα δεν πρέπει αυτή την στιγμή, οι ευθύνες να επιρρίπτονται αποκλειστικά στην πλευρά των δανειστών μας. Η κυβερνήσεις από την πρώτη μέρα εφαρμογής του προγράμματος δημοσιονομικής σταθερότητας κωλυσιεργούν και αποφεύγουν συστηματικά να προβούν στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα τονώσουν τον οικονομικό ανταγωνισμό, θα ελαφρύνουν το δημόσιο από περιττά έξοδα και βάρη, θα πατάξουν την φοροδιαφυγή και την διαφθορά, ενώ τέλος, θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία, την έρευνα και την δημόσια υγεία και παιδεία.

Δεν πρέπει να παραβλεφθεί το γεγονός πως τα δύο τελευταία χρόνια υπήρξε μία βούληση να προχωρήσουν κάποιες από τις προαναφερθείσες αλλαγές και σε ένα μικρό βαθμό, κάποια πράγματα άλλαξαν και εκεί ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα. Η χώρα μας δεν άλλαξε πραγματικά και δεν απάλειψε τις παθογένειες και τις στρεβλώσεις που κυριαρχούσαν τα προηγούμενα χρόνια, ως απόρια του κρατισμού των πελατειακών σχέσεων και του λαϊκισμού. Όπου η κυβέρνηση συναντούσε δυσκολίες έκανε πίσω στις περισσότερες περιπτώσεις, μην όντας πρόθυμη να συγκρουστεί αποφασιστικά με τα συνδικάτα και τα οργανωμένα συμφέροντα, φοβούμενη το πολιτικό κόστος. Το αποτέλεσμα φάνηκε στα πορτοφόλια των ελληνικών νοικοκυριών, τα οποία κλήθηκαν, ελείψει των απαιτούμενων αλλαγών, να σηκώσουν το βάρος της αναστύλωσης της ελληνικής οικονομίας, μέσω δυσβάσταχτων και σε πολλές περιπτώσεις άδικων φόρων. Η ατολμία οδήγησε στο λεγόμενο χαράτσι, στο επίδομα αλληλεγγύης, στον ειδικό φόρο κατανάλωσης και σε μια σειρά άλλων μέτρων, που εξαθλίωσαν την πλατιά μάζα του πληθυσμού.

 Από εχθές έπρεπε να είχε αρχίσει η τάχιστη και με σθένος προσπάθεια της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, να εφαρμοστούν έστω και την τελευταία στιγμή οι απαιτούμενες αλλαγές, αντ' αυτού την καθημερινότητα μας μονοπωλούσαν τους τελευταίους μήνες, οι κόντρες για την προεδρική εκλογή και η ιδεολογική αντιπαράθεση, για το αν και με ποιον τρόπο έπρεπε να εφαρμοστεί ο νόμος στην περίπτωση ενός κακοποιού, που κατόρθωσε εν τέλει να γελοιοποιήσει και να αποδείξει με τον πλέον βαρύγδουπο τρόπο, την ατολμία των κυβερνητικών εταίρων να πάρουν σημαντικές αποφάσεις.

Αν είχαν γίνει τα απαιτούμενα βήματα προς την εξυγίανση της οικονομίας μας, θα υπήρχε το περιθώριο μιας διαπραγμάτευσης με στόχο την ελάφρυνση των βαρών και το περαιτέρω κούρεμα του χρέους. Οι ευρωπαίοι εταίροι μας δεν κοιμούνται ύπνο βαθύ, αντίθετα καραδοκούν στην γωνία και αναμένουν να εφαρμοστούν τα συμπονηθέντα και υπογραφέντα από την ελληνική κυβέρνηση. Δικαιολογίες του τύπου «δεν διάβασα τι υπέγραφα», «εξαπατήθηκα» και άλλα τέτοια κωμικά, δεν χωράνε και δεν γίνονται πιστευτές.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Οι δανειστές μας νιώθουν ότι παίζουμε με την νοημοσύνη τους και ροκανίζουμε τον χρόνο για να κερδίσουμε την συμπόνια και την ελεημοσύνη τους και αυτό τους εξοργίζει. Έχουμε μάθει πάντα να μας φταίει κάποιος άλλος και δυστυχώς, αυτό έχει καλλιεργηθεί στην ελληνική κοινωνία από τους ίδιους τους κυβερνώντες. Άραγε, φταίει κάποιος άλλος για την γιγάντωση και αναποτελεσματικότητα του τεράστιου σε όγκο και αργού σε απόδοση δημόσιου τομέα; Φταίει κάποιος άλλος για την αλόγιστη και κακή διαχείριση του πακτωλού χρημάτων που εισέρευσε στην χώρα μας από την ένταξή μας στην ΟΝΕ μέχρι σήμερα; Φταίνε οι ξένοι για τα πλαστά στοιχεία και την δημιουργική λογιστική με την οποία εισήλθαμε στην νομισματική ένωση; Φταίνε οι εταίροι μας για την υπερεξουσία που απέκτησαν τα συνδικάτα, τα οποία με την πάροδο του χρόνου έγιναν κράτος εν κράτη στην Ελλάδα; Μήπως φταίνε, τέλος, κάποιοι άλλοι για την φοροδιαφυγή που ανθεί στην χώρα μας, για την διαφθορά που δεν περιορίζεται μόνο σε ιδιώτες αλλά εκτίνεται μέχρι τα υψηλότερα πολιτικά κλιμάκια, για την έλλειψη κοινωνικής πρόνοιας, για την εκμηδένιση του τομέα της παιδείας και της υγείας; Δυστυχώς, για άλλα αυτά δεν φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, πρέπει να αναζητήσουμε τους υπαίτιους εντός της Ελληνικής επικράτειας.

Διανύουμε σίγουρα το πιο κρίσιμο κομμάτι του δρόμου, από τότε που μπήκαμε σε αυτή την περιπέτεια των μνημονίων. Η καυτή πατάτα της αναδιάρθρωσης εκ βάθρου της χώρας μας, ανατέθηκε σε αυτή την κυβερνητική σύνθεση με τις όποιες παραφωνίες και αστοχίες την διακρίνουν. Είναι ηλίου φαεινότερων πως η όποια προσπάθεια συμβιβασμού και συνεννόησης έχει απεμποληθεί στο βωμό του λαϊκισμού και του εύκολου μικροπολιτικού κέρδους, κυρίως με ευθύνη της αντιπολίτευσης, η οποία αντί να κοιτάξει το συμφέρον του τόπου και του λαού, είναι έτοιμη να θυσιάσει την όποια πρόοδο έχει γίνει και να ασκήσει πολιτική για αρχαρίους εκεί που απαιτείται πλεόνασμα πείρας και χειρισμού ειδικών καταστάσεων. Δηλώσεις του τύπου θα χορέψουμε τους δανειστές στον ρυθμό που θα χτυπά το ντέφι μας, δεν ταιριάζουν σε έναν πολιτικό που έχει ως στόχο του, την ανάδειξη του σε αυριανό πρωθυπουργό της χώρας. Η ρητορική που ακολουθεί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι δυστυχώς για τον λαό και την χώρα, βγαλμένη από άλλες εποχές, τότε που ο λαϊκισμός και η φαυλότητα κυριαρχούσαν στο πολιτικό σκηνικό και φράσεις όπως, «έξω οι βάσεις των Αμερικάνων» και «έξω η Ελλάδα από την Ε.Ε.», ακούγονταν τόσο εύηχα στα αφτιά των ψηφοφόρων, που εν τέλει τους ώθησαν να στηρίξουν με την ψήφο τους πολιτικές, που άφησαν φαρδιά πλατιά την σφραγίδα τους και στιγμάτισαν την πορεία της χώρας μας.

Στα πολιτισμένα κράτη ανά τον κόσμο, σε περιόδους εθνικών κρίσεων και κρίσιμων διακυβευμένων οι πολιτικές ελίτ και οι διάφοροι συνασπισμοί, εξαιρουμένων των πιο ακραίων, κάθονται στο ίδιο τραπέζι, παραμερίζουν όσο είναι εφικτό τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές τους και συμμαχούν έστω προσωρινά και από ανάγκη για να βρεθεί η βέλτιστη λύση και να σωθεί η χώρα. Στην χώρα μας αυτή η κουλτούρα, δυστυχώς, δεν έχει καλλιεργηθεί και αναπτυχθεί αρκετά, ως εκ τούτου μια πιθανή συνεργασία των υγειών πολιτικών κοινοβουλευτικών παρατάξεων φαντάζει ωσάν μία προσπάθεια ομογενοποίησες του λαδιού με το νερό. Οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού στα δημοκρατικά όργανα διακυβέρνησης φαίνεται να μην αφουγκράζονται την ανησυχία μεγάλης μερίδας του λαού, η οποία σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις με ποσοστό πάνω από 60% τίθεται ενάντια σε εθνικές εκλογές και νέα εκλογική περιπέτεια. Επιπλέον, δεν φαίνεται να υπάρχει η παραμικρή ανησυχία σχετικά με το κόστος που θα κληθεί να καταβάλει το ελληνικό κράτος για την διεκπεραίωση της εκλογικής διαδικασίας, το οποίο θα είναι υψηλότατο, εν μέσω σκληρής λιτότητας.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι πως σε περίπτωση εθνικών εκλογών το κόμμα που θα κληθεί να κυβερνήσει με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, δεν θα συγκεντρώνει αυτοδυναμία, ως εκ τούτου θα χαθεί πολύτιμος χρόνος για την ανεύρεση κυβερνητικών εταίρων, ενώ το δανειακό πρόγραμμα θα τρέχει και τα προαπαιτούμενα για να λάβει η χώρα μας επιπλέον χρηματοδοτική βοήθεια δεν θα έχουν εκπληρωθεί ούτε στο ελάχιστο.

Οι φωνές περί εξόδου της χώρας από το ευρώ συνεχώς πληθαίνουν. Ο κόσμος δικαιολογημένα ανησυχεί για το μέλλον του και τις οικονομίες του, ενώ η ανεργία αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς. Η λέξη ανάπτυξη είναι χιλιοειπωμένη και πλέον κανένας δεν της δίνει σημασία, ενώ οι ξένοι επενδυτές με την γενικότερη αστάθεια που παρατηρείται δεν κάνουν καν τον κόπο να ασχοληθούν με πιθανές επενδύσεις στο έδαφος της χώρας μας. Το 2006 τρία χρόνια πριν την εμφάνιση της κρίσης ήμασταν πίσω από την Νιγηρία και την Ουγκάντα σε άμεσες ξένες επενδύσεις. Μία προσπάθεια να δούμε πού βρισκόμαστε τώρα, ίσως το λιγότερο που θα μας προκαλέσει, θα είναι απογοήτευση.

Στο κομμάτι της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης τα πράγματα δεν είναι πιο ενθαρρυντικά και αυτό παρά το πολύ καλό επίπεδο των καθηγητών και των φοιτητών μας. Το θέμα του ασύλου ανομίας ακόμα δεν έχει επιλυθεί ουσιαστικά, ενώ φασίζουσες μειοψηφίες αμαυρώνουν καθημερινά την εικόνα του Ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου. Οι ίδιες μειοψηφίες υποστηριζόμενες από κομματικούς εγκάθετους και πολιτικούς πάτρωνες σθεναρά υπονομεύουν κάθε προσπάθεια προαγωγής της έρευνας, ακόμα και της ιδιωτικής χρηματοδότησης κάποιων ιδρυμάτων, πράγμα που στο εξωτερικό θεωρείται αυτονόητο εδώ και δεκαετίες.

Η θλιβερή διαπίστωση που προκύπτει από τα ανωτέρω, είναι πως το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει με επιμονή καρφώσει το βλέμμα του στο δένδρο και αδυνατεί να δει το δάσος, που το καταπίνει μέρα με την μέρα. Πολιτικές ρεβανσισμού και τυφλής ιδεολογικής αντιπαλότητας, έχουν καταστήσει το κράτος όμηρο σε ένα παιχνίδι που παίζεται σε βάρος της αξιοπιστίας και της διεθνούς αποδοχής του. Οι τελάληδες της δραχμής άρων άρων τώρα που έφθασε η ώρα να κυβερνήσουν και να κάνουν πράξη τις προτάσεις τους πισοπατούν και ανασκευάζουν. Επιφανείς οικονομολόγοι, από εκεί που προπαγάνδιζαν την έξοδο από το ευρώ, βγαίνουν και προειδοποιούν πως σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα θα αντιμετωπίσει πρόβλημα ρευστότητας, προτρέποντας τον κ. Τσίπρα να ξανακοιτάξει το πρόγραμμα του και να προβεί σε αλλαγές.

Οι κυβερνητικοί εταίροι αντί να εκμεταλλευτούν το ξεγύμνωμα των δελφίνων της εξουσίας και να προωθήσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις προτού να είναι πολύ αργά, νίπτουν τας χείρας τους, σαν σύγχρονοι πόντιοι Πιλάτοι και πετάνε το μπαλάκι στην άλλη πλευρά, με την ελπίδα να το πιάσει και να σωθούν από την ανάγκη να πάρουν τα μέτρα που είναι αναγκαία, για να ορθοποδήσει η χώρα.

Αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά στο άμεσο μέλλον, είναι σίγουρο πως δεν θα αργήσει η μέρα που θα επιστρέψουμε μια και καλή στην προ τριών ετών κατάσταση, μόνο που τότε δεν θα βρεθούν κάποιοι τρίτοι να μας βοηθήσουν και να μας ξανασώσουν από τον κακό μας εαυτό και τότε είναι απορίας άξιο, πώς θα καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε.

Μαγικό ραβδί δεν υπάρχει και αυτό είναι που πρέπει οι κατ’ επάγγελμα πολιτικοί να το καταλάβουν, όπως το κατάλαβε και ο ελληνικός λαός, με τον πιο σκληρό τρόπο τα τελευταία χρόνια. Στην πολιτική, μεγαλύτερη σημασία έχει να είσαι χρήσιμος για την πατρίδα και τον λαό και όχι αρεστός για όσο διάστημα θα θωπεύεις τα αυτιά των ψηφοφόρων.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση