Πολιτική 15/05/2014

Συνταξιούχοι-Νέοι 1-0

Η απάντηση διαφέρει από στόμα σε στόμα, όμως ο αντικειμενικός (αν όχι ρομαντικός) στόχος και σκοπός των εκλογών είναι να επικρατήσει αυτός, που δύναται να προσφέρει περισσότερα στον εκάστοτε Δήμο ή στην οποιαδήποτε Περιφέρεια της χώρας. Απαιτείται ώριμη σκέψη και διορατικότητα για να μην απογοητευτείς για άλλη μια φορά, αφού τα τελευταία χρόνια, σου συνέβη ουκ ολίγες φορές.
Ήρθαν ξανά οι εκλογές, και με αφορμή αυτό, σκέφτηκα να θίξω ένα ζήτημα που με απασχολεί σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Είναι ζήτημα προεκλογικό και μετεκλογικό, αφορά το ίδιο το σύστημα των εκλογών και της δομής τους, συνεπώς και το γεγονός, αν εντέλει τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων αντιπροσωπεύουν την πραγματική βούληση του εκλογικού σώματος.

Πριν μπω στο προκείμενο, να σημειώσω, πως οι εκλογές δεν είναι απλώς μια βόλτα στο χωριό την Κυριακή. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι ο τρόπος που θα ζούμε και θα αλληλοεπηρεαζόμαστε για τα απόμενα 4 ή 5 χρόνια, ασχέτως αν μιλάμε για βουλευτικές, περιφερειακές ή δημοτικές αναμετρήσεις. Και ερχόμαστε στο αναμενόμενο προεκλογικό κλίμα που επικρατεί σε όλες, ανεξαιρέτως, τις περιοχές της Ελλάδος. Κόμματα, παρατάξεις, συνδυασμοί, εντάσεις, διαφωνίες, υποψήφιοι… και το τελικό ερώτημα είναι πάντα το ίδιο:

Ποιόν θα ψηφίσεις την Κυριακή; Η απάντηση διαφέρει από στόμα σε στόμα, όμως ο αντικειμενικός (αν όχι ρομαντικός) στόχος και σκοπός των εκλογών είναι να επικρατήσει αυτός, που δύναται να προσφέρει περισσότερα στον εκάστοτε Δήμο ή στην οποιαδήποτε Περιφέρεια της χώρας. Απαιτείται ώριμη σκέψη και διορατικότητα για να μην απογοητευτείς για άλλη μια φορά, αφού τα τελευταία χρόνια, σου συνέβη ουκ ολίγες φορές.

Αυτό που με απασχολεί όμως περισσότερο, εκτός από το ΠΟΙΟΣ θα εκλεγεί, είναι και ΠΟΙΟΙ θα τον «σταυρώσουν». Και εξηγούμαι. Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εργασίας(Αυγ 2013), οι συνταξιούχοι στην πατρίδα μας, ανέρχονται σε 2,7 εκατομμύρια. Επιπλέον, 3,5 εκατομμύρια Έλληνες πολίτες είναι άνω των 61 ετών και 2,2 εκατομμύρια άνω των 71(Υπουργείο Εσωτερικών 2014). Θα συμφωνήσουμε ότι ο αριθμός αυτός είναι αρκετά μεγάλος για μια χώρα 10 εκατομμυρίων.Θα συμφωνήσουμε, επίσης, πως οι άνθρωποι αυτοί μόχθησαν σε δύσκολες περιόδους, πρόσφεραν στον τόπο και παρέδωσαν σ’ εμάς όλα όσα έχουμε σήμερα.

ΟΜΩΣ, η παραγωγική ηλικία των ανθρώπων αυτών, κυρίως όσων έχουν υπερβεί τα 70 έτη, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Εκτός αυτού, παρασύρονται ευκολότερα και κατευθύνονται από συγγενείς και φίλους, επιλέγοντας τις περισσότερες φορές υποψηφίους που ούτε καν τους γνωρίζουν. Είναι παράδοξο, συνεπώς, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να αποφασίσουν οι παππούδες μας για το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας, λαμβάνοντας υπ’όψιν, πρώτον, τους παραπάνω αριθμούς και δεύτερον, το γεγονός ότι η αποχή είναι μεγαλύτερη στις μικρότερες ηλικίες. Με βάση μάλιστα τις προβλέψεις της στατιστικής υπηρεσίας, το δημογραφικό πρόβλημα θα ενταθεί τα απόμενα χρόνια.

Φυσικά, το ίδιο σκεπτικό θα πρέπει να ισχύσει και στη διαδικασία του εκλέγεσθαι και όχι μόνον του εκλέγειν. Και οι υποψήφιοι, λοιπόν, θα πρέπει να πληρούν συγκεκριμένες ηλικιακές προϋποθέσεις, εκτός των άλλων κριτηρίων. Γιατί κάποιος που εκλέγεται επί δεκαετίες να έχει κίνητρο στα 80 του έτη να επανεκλεγεί και να προσφέρει (βλ. Τηλέμαχος Χυτήρης); Δεν κατάφερε 30 χρόνια βουλευτής, για παράδειγμα, να υλοποιήσει το όραμα του; Και γιατί, απ’την άλλη, κάποιος να «κατέβει» για πρώτη φορά υποψήφιος στα 75 του; Δεν είχε άλλες ευκαιρίες;

Ο αντίλογος θα πει ότι με τη γνώμη μου δημιουργώ αποκλεισμούς. Άλλος θα ισχυριστεί ότι αυτά που εκφράζω ίσως να ισχύουν σε μια μερίδα των υπερηλίκων αλλά όχι σε όλους. Και απαντώ: Μα αποκλεισμός δεν είναι και το γεγονός ότι μέχρι τα 18 σου χρόνια δεν μπορείς να ψηφίσεις λόγω ανωριμότητας; Κι αν κάποιοι μαθητές είναι ωριμότεροι από κάποιους ενήλικες, μήπως τους ρωτάει το σύστημα των εκλογών; Γι’αυτό πάνω από όλους μας είναι η κοινή λογική. Με όλα τα παραπάνω, θέλω να πω πως οι εκλογές πρέπει να συνδέονται και να αντικατοπτρίζουν την πλειοψηφική βούληση της ενεργής μερίδας των πολιτών. Αυτοί που παράγουν θα πρέπει να έχουν και τον πρώτο λόγο στις εξελίξεις και τις διαδικασίες του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Δεν είναι δυνατόν πλέον, η ψήφος του 75άρη να θεωρείται ισότιμη με την ψήφο του 35άρη. Γιατί ο 80άρης δεν μπορεί να κρίνει  ποιος είναι αντικειμενικά ικανός, αφού δεν έχει σφαιρική πρόσβαση στην ενημέρωση, και δεν υποχρεούται κι όλας. Ομοίως, δεν είναι δυνατόν τέτοιες ηλικίες να υπάρχουν στο ελληνικό κοινοβούλιο. Ή, αν πρέπει, να υπάρχει ένα είδος ποσόστωσης.

Καταλήγοντας, δε θα προτείνω να απωλέσουν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, όσοι πολίτες έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 70 ετών(παρά ταύτα  ο νόμος δεν τους υποχρεώνει καν να ψηφίσουν). Θα προτείνω όμως δύο πράγματα: Πρώτον, να δημιουργηθεί ένα πλέγμα προστασίας για τις παραγωγικές ηλικίες του τόπου, παραθέτοντας ένα απλό παράδειγμα. 10 ψήφοι υπερηλίκων(άνω των 70 χρόνων), να ισούνται με 8 ψήφους όλων των υπολοίπων ηλικιών. Με αυτόν τον τρόπο, θεωρώ πως τα αποτελέσματα των εκλογών θα είναι αντιπροσωπευτικότερα αλλά και δικαιότερα για την ενεργή μερίδα των πολιτών. Δεύτερον, να γίνουν δράσεις, ώστε να μειωθεί, αν όχι να εξαλειφθεί, η αποχή σε όλες τις ηλικίες.

Σημείωση: Ούτε εγώ θα έχω την απαίτηση να ψηφίσω στα 80 μου ή να αυτοπροταθώ για βουλευτής. Δεν θα καθορίσω το μέλλον των παιδιών και των εγγονιών μου.

Αυτοί, τότε, θα ξέρουν καλύτερα.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση