Πολιτική 05/07/2017

Η καταπάτηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και η ιδεολογική υπεροχή της απεργίας ως μείζονα ζητήματα.

Η συμπόνια μετεξελίζεται σε δυσαρέσκεια και η δυσαρέσκεια σε οργή. Τελικώς, σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο καθείς κυριεύεται από την λογική, αίροντας αυτομάτως πάσα συναισθηματικό φραγμό.


Παρακολουθώντας κανείς, τον τελευταίο καιρό τις εγχώριες εξελίξεις και ιδίως αυτές που σχετίζονται με το προκληθέν ζήτημα των απορριμμάτων, επέρχονται αυτοκλήτως ορισμένα συναισθήματα. Με το πέρασμα του καιρού, τα συναισθήματα αυτά, νομοτελειακά μετατρέπονται σε αμφιθυμία. Η συμπόνια μετεξελίζεται σε δυσαρέσκεια και η δυσαρέσκεια σε οργή. Τελικώς, σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο καθείς κυριεύεται από την λογική, αίροντας αυτομάτως πάσα συναισθηματικό φραγμό.

Η παραπάνω διαδικασία, πραγματοποιείται όταν ένα ζήτημα αρχίζει και επηρεάζει ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας. Ουσιαστικά, η λογική διαδέχεται το συναίσθημα, ακριβώς, την στιγμή που το εκάστοτε ζήτημα αρχίζει να επεκτείνεται με πανδημικούς ρυθμούς. Στην κατηγορία αυτή, υπάγεται και η τελευταία απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων, που απασχολούνται στην καθαριότητα των δήμων. Σημαντικό μέρος της κοινωνίας, έλαβε εξαρχής την κινητοποίηση ως επιβεβλημένη ενώ με τους απεργούντες συστρατεύθηκαν και διάφορες πολιτικές <<μερίδες>> που θέλησαν να εκμεταλλευθούν το γεγονός, καταφεύγοντας -συχνά- στην λαϊκίζουσα μικροπολιτική.

Σε κάθε περίπτωση, το διακύβευμα που τίθεται εν τέλει, σχετίζεται με το κατά πόσο μπορεί να προσβάλλεται ή να καταπατάται ένα δικαίωμα χάριν άλλου δικαιώματος. Κάθε λογικά σκεπτόμενος πολίτης οφείλει να αναρωτηθεί : <<Μπορεί άραγε να θυσιάζεται το δικαίωμα πρόσβασης σε ένα καθαρό περιβάλλον στον βωμό του δικαιώματος στην απεργία ;>>.

Το σημείο αυτό, χαρακτηρίζεται ως μείζονος σημασίας καθώς η λογική αρχίζει να πρυτανεύει.

Η ελληνική περίπτωση και η παρερμηνεία των δικαιωμάτων

Σε μία δημοκρατικά δομημένη κοινωνία, που προβάλλει αξιώσεις ευνομούμενης πολιτείας, θεωρείται αδιανόητο να καταπατάται ένα δικαίωμα για χάρη άλλου. Η επιλεκτική λειτουργία των νόμων σε συγκερασμό με την στάθμιση των δικαιωμάτων με <<όρους προτεραιοτήτων>>, έχει παρέλθει προ πολλού και ανήκει σε μεσαιωνικές στιγμές της ανθρωπότητας. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της άσκησης ενός δικαιώματος και της καταπάτησης μίας σειράς άλλων θεμελιωδών δικαιωμάτων, είναι εύκολα προσπελάσιμη και στην συγκεκριμένη περίπτωση, το μέτρο, διαφαίνεται να έχει προ παντός υπερκεραστεί.

Η απεργιακή κινητοποίηση, την δεδομένη στιγμή έχει λάβει εκβιαστικό χαρακτήρα. Οι απεργούντες, προκειμένου να εκβιάσουν ένα ευνοϊκό, προς αυτούς, αποτέλεσμα επέλεξαν να υπερφαλαγγίσουν το μέτρο και να διαπεράσουν στον ωμό εκβιασμό της τοπικής κοινωνίας.

Προς επίρρωση αυτού, παρατίθεται το γεγονός ότι ενώ το ΚΕΛΠΝΟ έκρουσε, πρό ημερών, τον κώδωνα του κινδύνου περί << υγειονομικής βόμβας>> , οι διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις, που στελεχώνουν τους υπαλλήλους του άνωθεν κλάδου, έχουν επιδείξει μία παντελής αδιαφορία. Θέτοντας μάλιστα σε κίνδυνο, αφενός την δημόσια υγεία και εσωτερική ασφάλεια και αφετέρου την μοναδική προσοδοφόρα βιομηχανία του τόπου, τον τουρισμό.

Η αδιαφορία αυτή, οδηγεί με την σειρά της σε δύο συμπεράσματα:

-Κατά πρώτον, στο γεγονός ότι οι απεργούντες επιζητούν την πάση θυσία ικανοποίηση των, κατά τεκμήριο, αντισυνταγματικών αιτημάτων τους.

-Και κατά δεύτερον, στο γεγονός ότι στην χειμαζόμενη Ελλάδα του 2017 οι απεργιακές κινητοποιήσεις έχουν εκλείψει τον σκοπό τους και λειτουργούν, επί το πλείστον, ως μέσο εκβιασμού ή και εκφοβισμού. Ουσιαστικά, έχουμε εργαλειοποιήσει την απεργία.

Οι κινητοποιήσεις, στις δημοκρατικές κοινωνίες, πραγματοποιούνται με απώτερο σκοπό να αναδείξουν ένα μείζον ζήτημα στην εκάστοτε κυβέρνηση ώστε να επιληφθεί επ’ αυτού.

Στην ελληνική πραγματικότητα, οι απεργιακές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται προβάλλοντας ως αποκλειστικό στόχο την ικανοποίηση των <<συντεχνιακών>> αιτημάτων· λειτουργώντας στα πλαίσια του αρνητικού αθροίσματος (με όρους νικητή-χαμένου).

Παρά το γεγονός, ότι τα συντεχνιακά αιτήματα, απολαμβάνουν την στήριξη μίας ισχνής μειοψηφίας των εργαζομένων, τελικώς αυτό που επέχει σημασία είναι η ικανοποίηση των ιδιοτελών συμφερόντων, ακόμη και αν καταπατώνται άλλα θεμελιώδη δικαιώματα.

Στο άνωθεν, έγκειται ακριβώς και το μείζον πρόβλημα που εδράζεται στην <<ελληνική περίπτωση>> και για αυτό φέρει την κύρια ευθύνη, έχοντας βαρύνουσα θέση, η ιδεολογική υπεροχή που επικρατούσε τα προηγούμενα χρόνια περί <<ηθικών πλεονεκτημάτων>>.

Η συγκεκριμενοποίηση της καταπάτησης των δικαιωμάτων

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις, εκ φύσεως, δημιουργούν έναν ύψιστο προβληματισμό που σχετίζεται με την ενδεχόμενη καταπάτηση άλλων θεμελιωδών δικαιωμάτων, κατά την διαδικασία άσκησης τους. Τέτοιου είδους δικαιώματα αποτελούν: το δικαίωμα στην ελεύθερη βούληση, το δικαίωμα στην ελεύθερη διέλευση αλλά και το δικαίωμα του <<συνέρχεσθαι>>. Ενώ, σε ειδικές περιπτώσεις έχει εντοπισθεί και η καταπάτηση του δικαιώματος στην ελεύθερη άσκηση της οικονομικής δραστηριότητας.

Καθένας, έχει το δικαίωμα να απολαμβάνει της πληθώρας των ευεργετημάτων του δημοκρατικού μας συντάγματος, ωστόσο θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η άσκηση κανενός δικαιώματος δεν μπορεί καταπατά άλλες προσωπικές ή ατομικές ελευθερίες.​

Το άρθρο 23 του συντάγματος, πράγματι αναφέρεται σε ελεύθερη άσκηση και ανάπτυξη του συνδικαλισμού ωστόσο θέτει ως προϋπόθεση και ορισμένους περιορισμούς που σχετίζονται με την νόμιμη άσκηση αυτού.

Λαμβάνοντας υπόψη, τα παραπάνω, μπορεί να τεθεί ένα σημαντικό ερώτημα:

-Μήπως, η τελευταία απεργιακή κινητοποίηση, αποτελεί μία κλασσική περίπτωση όπου ακραιφνώς καταπατούνται άλλες προσωπικές ελευθερίες και τίθεται σε κίνδυνο ο δημόσιος βίος ;

Στο ερώτημα αυτό, μπορεί να απαντήσει ο καθένας όπως πιστεύει, ωστόσο κατά την δική μου κρίση, είναι σημαντικό να επιληφθεί του ερωτήματος αυτού και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Είναι σημαντικό, ένα παρόμοιο ερώτημα να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση ή ακόμη και σε δημοψήφισμα προκειμένου να επιλυθεί το συνταγματικό <<ολίσθημα>>, λαμβάνοντας τελεσίδικο χαρακτήρα, ενόψει της επόμενης συνταγματικής αναθεώρησης.

Σε κάθε περίπτωση, η παράλυση του δημοσίου βίου αποτελεί ένα αδιανόητο γεγονός και θα πρέπει να μας προβληματίζει ιδιαιτέρως. Ο εκσυγχρονισμός του συνδικαλιστικού νόμου κρίνεται απαραίτητος, από την στιγμή, που πρακτικά έχει αποδειχθεί αναχρονιστικός.

Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι η τοπική κοινωνία οφείλει να θίγει ζητήματα που υπεισέρχονται στην σφαίρα ευαισθησίας ορισμένων ιδεολογικών ομάδων. Η ανομία και η κατάλυση των θεσμών αποτελούν δύο συστατικά του αποτυχημένου μείγματος που καθοδήγησε την χώρα μας στην οικονομική ασφυξία.

Και για αυτό, απαιτείται να λάβουμε γενναίες αποφάσεις… προκειμένου να εκμηδενίσουμε πάσα πιθανότητα συνταγματικής εκτροπής. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι για κάθε μεγάλη αλλαγή υπήρχε πάντοτε και μία μεγάλη θυσία.

<<Η ιδέα ότι το «Δημόσιο συμφέρον» προηγείται των ατομικών δικαιωμάτων και συμφερόντων, έχει μόνο μία ερμηνεία: το συμφέρον ορισμένων ατόμων προηγείται των δικαιωμάτων και των συμφερόντων άλλων.>> Ayn Rand, 1905-1982.

 

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση