Πολιτική 27/10/2016

Λιωμένο παγωτό

Ακόμη μια καυτή αντισυνταγματική νύχτα στη μαραζομένη χώρα μας.
Ακόμη μια καυτή αντισυνταγματική νύχτα στη μαραζομένη χώρα μας. Ακόμη μια νύχτα που το Σύνταγμα της χώρας ως φτηνή πρωταγωνίστρια πρόχειρης μεξικάνικης σειράς, ωρύεται ασύστολα απατημένο απ τους αμετανόητους εραστές του, που αλλάζουν κολόνια, μα ζέχνουν εξίσου και πανομοιότυπα.

Τα μισά και πλέον διατάγματα που φθάνουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) προς επεξεργασία «πάσχουν» ως προς τη νομιμότητά τους και τα περισσότερα κρίνονται αντισυνταγματικά, άλλα επιστρέφονται στη διοίκηση προς διόρθωση, ενώ λίγα είναι εκείνα που περνούν με άριστα τις εξετάσεις. Μα και αρκετά άλλα, κρίσιμα όπως το PSI και οι μνημονιακοί νόμοι κρίνονται με πολύ θόρυβο κριτικής, στο τέλος συνταγματικά.

Ας δούμε όμως τι ισχύει συγκριτικά σε ΗΠΑ και Ευρώπη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι η «μήτρα» του συστήματος που εφαρμόζουμε με ορισμένες παραλλαγές. Κατά το αμερικανικό σύστημα, λοιπόν, οι νόμοι ελέγχονται, όπως και εδώ, από οποιοδήποτε δικαστήριο (ακόμη και από ένα πλημμελειοδικείο) εκ των υστέρων, αλλά ιδιαίτερη αξία έχουν οι αποφάσεις για τυχόν αντισυνταγματικότητα ενός νόμου που εκδίδει το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Ο,τι αποφασίζει το δικαστήριο αυτό τηρείται ως θέσφατο.

Ποιοι συγκροτούν αυτό το δικαστήριο; Ποιοι είναι εκείνοι που έχουν στα χέρια τους τόση δύναμη ώστε να μπορούν να ακυρώσουν ακόμη και σημαντικότατες νομοθετικές επιλογές της κυβέρνησης αλλά και του Κογκρέσου; Είναι εννέα άνθρωποι! Εννέα δικαστικοί οι οποίοι διορίζονται από τον πρόεδρο των ΗΠΑ με θητεία ισόβια!

Στον αντίποδα του αμερικανικού μοντέλου βρίσκεται το γαλλικό. Στη Γαλλία, όπου κανείς θα ανέμενε πιο δημοκρατικό σύστημα για να ελέγχονται οι νόμοι που ψηφίζονται στη Βουλή και αποτελούν τις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές, τα πράγματα είναι πολύ συντηρητικά. Τους νόμους δεν ελέγχουν τα δικαστήρια. Ολοι οι νόμοι ελέγχονται από ένα συνταγματικό συμβούλιο (ούτε καν δικαστήριο θεωρείται) το οποίο συγκροτείται από εννέα μέλη ­ δεν είναι κατ' ανάγκη δικαστές ­ που διορίζονται: τρεις από τον πρόεδρο της γαλλικής δημοκρατίας, τρεις από τον πρωθυπουργό και τρεις από τον πρόεδρο της Βουλής. Η θητεία τους διαρκεί εννέα χρόνια.

Αυτό το συνταγματικό συμβούλιο λοιπόν έχει την αρμοδιότητα ελέγχει κάποιους νόμους, που είναι σημαντικοί, προτού δημοσιευθούν και προτού ισχύσουν. Αν πει ότι δεν είναι σύμφωνοι με το Σύνταγμα οι νόμοι καταργούνται. Εκτός όμως από την αυτεπάγγελτη έρευνα για τη συνταγματικότητα ενός νόμου, δικαίωμα να προσβάλουν ένα νόμο ως αντισυνταγματικό έχουν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ορισμένος αριθμός βουλευτών.

Στη Γερμανία τους νόμους ελέγχουν τα δικαστήρια, χωρίς διάκριση. Οταν όμως ένα δικαστήριο ελέγχοντας τη συνταγματικότητα ενός νόμου διαπιστώσει πως κάτι δεν «πάει καλά» είναι υποχρεωμένο «αυθωρί και παραχρήμα» να μη δικάσει την υπόθεση και να στείλει σχετικό ερώτημα για τη συνταγματικότητα ή μη του νόμου στο πανίσχυρο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας. Αν πει «ναι» στην αντισυνταγματικότητα, ο νόμος παύει αμέσως να ισχύει. Εκτός όμως από τα κατώτερα δικαστήρια στο Ανώτατο Δικαστήριο μπορούν να προσφύγουν για να ελεγχθεί η συνταγματικότητα ενός νόμου το 1/3 των μελών της Βουλής, η κυβέρνηση, οι τοπικές κυβερνήσεις (το κράτος είναι ομόσπονδο) αλλά και απλοί πολίτες μόνον όταν ο νόμος σχετίζεται με ατομικά δικαιώματα.

Ο νόμος Παππά δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που ακυρώνεται ως αντισυνταγματικός. Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που προσκρούει με θόρυβο στο δάπεδο των πολιτικών εντυπώσεων. Μα είναι ο πρώτος κι ας ελπίσουμε και τελευταίος που είναι τόσο βαθιά ιδεοληπτικός. Ένας νόμος που εξαρχής έχασε το ανομολόγητο και ευκολοκατάκτητο δίκιο του, γρυλλίζοντας και τελικώς ουρλιάζοντας αδικαιολόγητο ιδεοληπτικό αυταρχισμό. Και λέμε αδικαιολόγητο καθώς ήταν τέτοιο το βάθος της σαπίλας του πρότερου καναλαρχικού αυταρχισμού που απαιτούνταν πραγματικά ελάχιστες προσεγμένες, διαλλακτικές, επικοινωνιακές και ουσιαστικές κινήσεις στην σκακιέρα για να πεισθεί κι ο πλέον δύσπιστος, ότι όχι μόνο δεν είσαι σαν όλους τους άλλους, πουλημένος, μα έχεις ρεαλιστικό και μελετημένο όραμα αλλαγής, μια κι έξω.
Και τότε τι;

Βλέπεις στον ύπνο σου ένα ανεξήγητο τυχαίο νούμερο 4 ( που πιότερο θα σε πίστευαν αν έλεγες πως το εμπνεύστηκες απο σήριαλ του Παπακαλιάτη απ το περίφημο Ινστιτούτο της Φλωρεντίας ), βιάζεσαι και τρέχεις μαινόμενος σε προχειρότητες ( όπως τότε στο άνοιγμα της ΕΡΤ με 1500 εργαζομένους να αναρωτιούνται απορημένοι ποιό ήταν το πόστο τους την πρώτη εκείνη μέρα στο ραδιομέγαρο )
Το παίρνεις αδικαιολόγητα μόνος, εντελώς πάνω σου υποκαθιστώντας ΕΣΡ και λοιπά όργανα με μια σουλτανική παντοδυναμία , άλλων εποχών.
Προσκαλείς ως αδιάφθορο, υγιή και πολυφωνικό καναλάρχη τον Καλογρίτσα των ´´70εκατομμυρίων δάνεια το 2016´´ απ τη χρεωκοπημένη Άττικα(μπιγκ) μπανκ, τον κουμπάρο Καμμένου και Σπίρτζη, τον χαιδεμένο μεγαλοεργολάβο και πλέον κακουργηματικά υπόδικο(!). Προσκαλείς εγκάρδια τον επίδοξο ´´Σίλβιο Μπερλουσκόνι του Πειραιά´´ και υπόδικο για καμιά δεκαριά σοβαρότατα  αδικήματα εγκληματικού χαρακτήρα, Μαρινάκη.

Δίνεις πρώτη πρώτη άδεια σ αυτόν που λύσσαξες να αποκαλείς ´´βοθροκάναλο ´´ της διαπλοκής Αλαφούζο και στέκεσαι περιχαρής στη γωνία του πολιτικού σου νηπιαγωγείου σαν βρέφος που το λιωμένο απ τη ζέστη παγωτό του δε θα το γευθεί ποτέ με όση όρεξη κι αν ξεκίνησε.

Γιατί κάπως έτσι έμοιαζε τελικά και η πολιτική σου. Ένα παγωτό αγνό, λιμπιστικό, δροσερό, νόστιμο. Έταζε γεύση, φρεσκάδα και χόρτασμα.
Μα όχι απλά δεν είχες ιδέα για την τελική ξινή του χροιά, μα δεν υπολόγισες και τον αφόρητο ( για την προχειρότητα και την απειρία σου ) πολιτικό καύσωνα.
Έταξες ρητορική και πολιτικές «πρασινοηγετών» άλλων έφορων εποχών, αγνοώντας όμως επιδεικτικά την εξαιρετικά άνυδρη οικονομική σου αντλία. Πείσμωσες ιδεοληπτικά σ εποχές που απαιτούν, ως λυδία λίθο τους,  πολιτική συνεννόηση και διαλλακτικότητα.
Και το παγωτό, υπακούωντας σ εκείνο τ όμορφο εφηβικό μας άσμα, έλιωσε. Έτσι χωρίς καν η μελωδία ν ακουστεί.
Κι απέμεινε μόνο μια ενοχλητική κηλίδα, να κολλάει στο χέρι.
Απ αυτές που, έχοντας πια λησμονήσει παντελώς την αρχική τους μήτρα, θες απλά να καθαρίσεις και να πετάξεις απο πάνω σου.
Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση