Πολιτική 23/09/2016

Ανελεύθερη δημοκρατία

Η αλήθεια είναι πως το σαθρό αυτό οικοδόμημα που εμπότισε η Αριστερά τόσα χρόνια με μίσος και μένος, θεσμοποιώντας μια διάχυτη αντίληψη ανομίας και μετατρέποντας την σε καθεστωτική ιδεολογία, μπορεί να καταρρεύσει, μόνο με ένα εκ θεμελίων σοκ εκσυγχρονιστικής συνταγματικότητας.

Αρχικά είναι λογικό ο τίτλος να σας προξενήσει προβληματισμό και να σας διεγερθούν πολλά ερωτήματα , με κυρίαρχη απορία, το πώς είναι δυνατό σε μια δημοκρατία να συνυπάρχουν και συνέρχονται ταυτόχρονα η ανελευθερία με την δημοκρατία.

Θα πρέπει πρωτίστως να προβούμε σε κάποιες κεφαλαιώδεις εννοιολογικές διασαφηνίσεις  και ορολογικές εξακριβώσεις. Κατά μια πρώτη προσέγγιση των πραγμάτων λοιπόν είναι καθόλα εύλογο το ενδεχόμενο να θεωρήσει κανείς πως πρόκειται να περιγραφεί κάτι αντιφατικό στην βάση του, και οξύμωρο στο περιεχόμενο του.

Σε μια ώριμη δημοκρατία, θεμέλιος λίθος του πολιτεύματος, το κύτταρο που συνέχει τις ρίζες του πραγματικού κράτους δικαίου, είναι μια πολυμορφική ελευθερία. Και η πολυμορφία αυτή σημαίνει, ότι η ελευθερία εκφράζεται , διέπει και διαποτίζει όλες τις εκφάνσεις του πολιτεύματος, από τις συνταγματικές προβλέψεις ως και τα δημοκρατικά ήθη.

Αυτή η ισορροπία όμως που διατηρείται από την βαθιά ρίζωση της ελευθερίας , δεν είναι στις μέρες μας ούτε εξασφαλισμένη, ούτε θα πρέπει να κρίνεται ως δεδομένη. Σήμερα ακόμα και οι δυτικές κοινωνίες, αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα ανελευθερίας που αποδίδεται στα αγγλικά ως unliberal democracy , και ουσιαστικά πρόκειται για ένα είδος θεσμικού λαϊκισμού, που απειλεί να εκριζώσει τα θεμέλια της αστικής δημοκρατίας, καθιστώντας την έτσι τρωτή και εύθραυστη.

Θα πρέπει όμως να εμβαθύνουμε και να προεκτείνουμε την σκέψη μας, ακόμα περισσότερο για να εντοπίσουμε την γενεσιουργό αιτία αυτού του επάρατου φαινομένου. Οι λόγοι που αναδύονται μέσα από αυτή την διαδικασία εύρεσης είναι δυο. Ο πρώτος θα κάναμε λόγο ότι συνιστά μια εσωτερική πληγή των εκάστοτε συνταγμάτων, ενώ ο δεύτερος οφείλεται σε εξωγενείς κυρίως παράγοντες, που αφορούν την συμπαιγνία των κυβερνώντων με την χυδαιότητα ενός μέρους του εκλογικού σώματος.

Στην πρώτη περίπτωση, αυτό που αποτυπώνει εύγλωττα και με ακρίβεια την κατάσταση, είναι (συλλήβδην) πολλές φορές προσπάθεια της εκτελεστικής εξουσίας, να καθυποτάξει τις άλλες εξουσίες, και κυρίως την δικαστική. Αυτός είναι ο μύχιος πόθος της, έτσι ώστε να καταφέρει να εξουσιάζει όλο το πολιτικό σκηνικό, χωρίς κανένα δικαστικό ή συνταγματικό ανάχωμα. Είναι αυτή κατάσταση υπεισέλευσης της δημοκρατίας, που από την διάκριση των εξουσιών, μετέρχεται στο σύμπλεγμα των εξουσιών.

Στην δεύτερη περίπτωση, από την μια έχουμε εξατομικευμένες μεν, αλλά σωρευμένες δε, ενέργειες των διοικουμένων οι οποίοι καταπατούν κατάφωρα τους νόμους του κράτους. Όμως οι έκνομες αυτές ενέργειες πολλές, δεν συνοδεύονται από την αντίστοιχη επιβολή κυρώσεων. Και για αυτό φέρει βαρύτατη ευθύνη η εκτελεστική εξουσία , η οποία έχοντας βάλει κατά της δικαιοσύνης, εφαρμόζει τον νόμο επιλεκτικά και αυθαίρετα, δίνοντας στον πολίτη την ψευδή εντύπωση, πως όλα επιτρέπονται. Η μερική επιβολή λοιπόν του νόμου και στις δύο περιπτώσεις, δημιουργεί ένα πνιγηρό περιβάλλον που επικρατεί η ανομία και η βία, συνεπικουρούμενες από ένα αυταρχισμό και των μεν και των δε, που εξάγεται με την μορφή της αρνησιδικίας και της στρεψοδικίας. Κάθε έννοια ευνομίας και ευταξίας, έχει καταλυθεί, και έχει εγκαθιδρυθεί πλέον ένα πολίτευμα που αποτελεί παραφθορά της δημοκρατίας, και χαρακτηρίζεται από μια άκρατη ελευθεριότητα. Αυτό που του προσδώσαμε τον όρο ανελεύθερη δημοκρατία, όπου συμφύρονται η ακραία μορφή της ελευθερίας, η ‘’καταχρηστική ελευθερία’’ της εκτελεστικής εξουσίας και της πλειοψηφίας των πολιτών, και η προσπάθεια εξόντωσης και εξουδετέρωσης κάθε άλλης μορφής ελευθερίας που περιβάλλει συνήθως τις υπόλοιπες εξουσίες, και ένα μέρος των ευνομούμενων πολιτών.

Στην χώρα μας λοιπόν τη δεδομένη στιγμή , μαζί με αυτή τη προκρούστεια μορφή δημοκρατίας, έχει παγιωθεί και ένας παρεοκρατικός καπιταλισμός (crony capitalism), όπου οι θεσμοί ως άλλοι δέσμιοι της εκτελεστικής εξουσίας, προστατεύουν τις διανεμητικές συσπειρώσεις, της πανίσχυρης ολιγαρχίας των μονοπωλίων και της δυναμικής του πελατειακού κράτους και των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Στην ελληνική κοινωνία επομένως, η επικράτηση και η εδραίωση της δημοκρατίας, καθώς και η κατίσχυση του κράτους δικαίου είναι απλά φαινομενικές. Κάθε μέρα η κυβέρνηση, αποψιλώνει, αποσυνθέτει και αμφισβητεί ευθέως το κράτους δικαίου και την δημοκρατία. Με την υιοθέτηση οριακών πολιτικών καταστρατηγούν το Σύνταγμα, και φυσικά διαστρεβλώνουν την αντίληψη των πολιτών για την ουσία των δημοκρατικών ηθών.

Με τα τελευταία παραδείγματα, έχουν επισωρευτεί πληθώρα ζητήματα αντιδημοκρατικών εκτροπών και συνταγματικής διολίσθησης.

Συγκεκριμένα, η κοινοβουλευτική και η νομοθετική διαδικασία όποτε αυτές ασκούνται, κάμπτονται από τη συνήθη διαδικασία, από τις βλέψεις της κυβέρνησης, η οποία έχει ευτελίσει και αμαυρώσει την πεμπτουσία του πολιτεύματος μας. Φωτογραφικές διακηρύξεις που νομιμοποιούν την εκλογική βάση και απαλλάσσουν από διοικητικά ή άλλης φύσεως πταίσματα φίλους και γνωστούς. Δεσμεύσεις αρχείων και βίαια παρέμβαση πριν τη λήξη διαγωνισμών, με καταχρηστικές υπουργικές αποφάσεις. Απευθείας αναθέσεις δημοσίων έργων, χωρίς τήρηση διαφάνειας και χωρίς γνώση των όρων της σύμβασης. Κατάθεση νομοσχεδίων χωρίς καμία διαβούλευση, με ετερόκλιτο και μονομερή τρόπο.

Όσων αφορά την συνταγματική καταρράκωση αυτή εκφράζεται ομολογουμένως από την προσπάθεια που καταβάλει η κυβέρνηση, να φιμώσει και να ελέγξει τον τύπο, μέσω της χειραγώγησης του και μέσω διαδικασιών προληπτικής λογοκρισίας.

Και το αποκορύφωμα της καθεστωτικής του αντίληψης και του αντισυνταγματικού ολοκληρωτισμού είναι, η ευθεία και ωμή παρέμβαση στην εσωτερική και εξωτερική λειτουργία της Δικαιοσύνης. Φαντάζει η κυβέρνηση να μην θέλει απλά την παράκαμψη της, ούτε την υποταγή της στις διαθέσεις της, επιθυμεί τον αφανισμό της. Σε κάθε δίωξη που ασκείται , ο πρωθυπουργός και μέλη της κυβέρνησης, επιβεβαιώνουν ότι έχουμε να κάνουμε με μη σύννομη ενέργεια, πριν την έκδοση οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης. Σε κάθε δικαστική προδικασία, που παραγγέλνεται , σύσσωμη η κυβέρνηση προεξοφλεί την κατάληξη της, και μάλιστα προαναγγέλλοντας το τελικό αποτέλεσμα. Σε κάθε δικογραφία δικονομικού περιεχομένου, που αφορά υπόθεση πολιτικών ή δημοσιών προσώπων, οι κυβερνώντες έχουν άριστη γνώση για το τι συμβαίνει, και μάλιστα απευθύνουν και ερωτήσεις στη Βουλή, περί αυτού. Όλα εργαλειοποιούνται στο βωμό ενός υψιπετούς και καινοφανούς αγώνα, για χτυπήματα κατά της διαπλοκής. Όλα παίρνουν την μορφή ενός ορού, στον οποίο βρίσκεται διασωληνομένη μια ημιθανής κυβέρνηση, η οποία θέλει κάθε αυτό τον τρόπο να επεκτείνει την παραμονή της στην εξουσία.

Έχουμε εισέλθει πλησίστης σε μια περίοδο ολοσχερούς αποσάθρυνσης από τους νόμους, στην οποία η επωδός των αντιδημοκρατικών πρακτικών έχουν καταστεί καθημερινότητα, επιφέροντας μια ανήκεστος βλάβη στην εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος, ενώ οι πολίτες, αντιτείνουν απλά με άοκνες και ψοφοδεείς αντιδράσεις, ανίκανες να ανατρέψουν την υφιστάμενη κατάσταση.

Η αλήθεια είναι πως το σαθρό αυτό οικοδόμημα που εμπότισε η Αριστερά τόσα χρόνια με μίσος και μένος, θεσμοποιώντας μια διάχυτη αντίληψη ανομίας και μετατρέποντας την σε καθεστωτική ιδεολογία, μπορεί να καταρρεύσει, μόνο με ένα εκ θεμελίων σοκ εκσυγχρονιστικής συνταγματικότητας.

Bέβαια, αυτό πρέπει να συνοδεύεται, με τη θωράκιση της ανεξαρτησίας των Ανεξάρτητων Αρχών, την θεσμική αναγνώριση και την συνταγματική κατοχύρωση της διάκρισης των εξουσιών, την δραστική αποξένωση και απομάκρυνση του κράτους τόσο από τη χορήγηση διάφορων αδειών , όσο και από τη συχνότητα με την οποία συμβάλλεται με τους ιδιώτες και φυσικά μια εκτεταμένη και συνολική επανασύνθεση και αναδιάρθρωση της Δικαιοσύνης.

Κυρίως όμως , θα πρέπει να ενστάλαξει βαθιά μέσα μας ότι κάθε μορφή Δημοκρατίας, προϋποθέτει τήρηση της διαφάνειας, καταλογισμό ατομικών ευθυνών και επιβολή κυρώσεων.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση