Πολιτική 28/05/2016

Ο κομμουνισμός δημιουργεί θύματα ακόμα και νεκρός

Η περιώνυμη “ελαστικότητα” την οποία οι ανεπάγγελτοι εργατοπατέρες και οι επαγγελματίες ευαίσθητοι έχουν δαιμονοποιήσει είναι προϋπόθεση επιβίωσης, δεν είναι κόλπο του καπιταλισμού για να έχει υπερκέρδη. Υπερκέρδη στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν, διότι έρχεται ο ανταγωνισμός και σου ψαλιδίζει κάθε "υπέρ" σε dt.

Αυτό που κατάφερε ο "υπαρκτός σοσιαλισμός" ήταν να εξαθλιώσει τόσο πολύ τους ανθρώπους των χωρών στις οποίες επιβλήθηκε, ώστε όταν κατέρρευσε άφησε δισεκατομμύρια πεινασμένους, πρόθυμους να εργαστούν για ένα κομμάτι ψωμί για να επιβιώσουν. Αυτό δημιούργησε μια τερατώδη ροή κεφαλαίων από τον δυτικό κόσμο στις πρώην κομμουνιστικές χώρες, και μετατόπισε το κέντρο βάρους της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής. Ταυτόχρονα κατέστησε πάμφθηνα τα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας ή εντάσεως εργασίας που έγιναν προσιτά και στα "λαϊκά στρώματα" του Δυτικού κόσμου. Όμως αυτή η αλλαγή είχε αναπόφευκτα επιπτώσεις στις εργασιακές σχέσεις. Μια παραγωγική μονάδα στη Γαλλία υφίσταται τον ανταγωνισμό μιας κινέζικης, μιας βιετναμέζικης ή μιας ρουμανικής. Άρα, ή θα κλείσει ή θα προσπαθήσει να μειώσει το κόστος με κάθε τρόπο. Οι εταιρείες ήδη έχουν εφαρμόσει τεχνικές μείωσης του κόστους οι οποίες δεν ακούγονται στις ειδήσεις διότι δεν προκαλούν διαδηλώσεις, όμως έχουν σημαντικές επιπτώσεις σε όσους θίγονται. Για παράδειγμα, η εταιρεία μου, πριν δέκα χρόνια, έκανε σημαντικό τζίρο, αναλαμβάνοντας την προσαρμογή στα Ελληνικά επιστημονικών εντύπων πολυεθνικών εταιρειών. Από κάποια στιγμή και ύστερα, όλη αυτή η δουλειά γίνεται κεντρικά και ταυτόχρονα αποκεντρωμένα. Δηλαδή τα κεντρικά γραφεία της πολυεθνικής στη Γενεύη ή στην Ν. Υόρκη δίνουν τα κείμενα για μετάφραση σε επαγγελματίες που βρίσκονται οπουδήποτε στον κόσμο - έτσι κι αλλιώς η επικοινωνία γίνεται διαδικτυακά, τα έντυπα σελιδοποιούνται από γραφίστες που βρίσκονται π.χ. στην Ινδία και τα αρχεία αποστέλλονται πάλι διαδικτυακά π.χ. στην Πολωνία για εκτύπωση. Και το κάνει αυτό για όλα τα τμήματά της, σε όλες της χώρες του κόσμου. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην είναι το ίδιο, ποιοτικώς, αλλά η συνολική μείωση του κόστους είναι πολύ μεγάλη, άρα συμφέρει. Δεν σχολιάστηκε αυτό στα πρωινάδικα, δεν έγραψε κανένας αριστερός ανθρωπιστής δακρύβρεκτα κείμενα για τον “θάνατο του γραφιστάκου” όμως η τοπική παραγωγή υπέστη πλήγμα. Μεταφραστές, γραφίστες, επιμελητές κειμένων, τυπογράφοι, έμποροι χαρτιού, είδαν τον τζίρο τους να μειώνεται και για κάποιους να εξαφανίζεται εντελώς. Τι έπρεπε να κάνουν; Οδομαχίες για να ζητήσουν από το κράτος να τους εξασφαλίσει τα… κεκτημένα; Τι είναι κεκτημένο σ΄ αυτή τη ζωή; Προσαρμόζεται ο καθένας όπως μπορεί. Αν δεν μπορεί, κλείνει και κάνει μια άλλη δουλειά.

Το ίδιο ισχύει με τις εργασιακές σχέσεις. Η περιώνυμη “ελαστικότητα” την οποία οι ανεπάγγελτοι εργατοπατέρες και οι επαγγελματίες ευαίσθητοι έχουν δαιμονοποιήσει είναι προϋπόθεση επιβίωσης, δεν είναι κόλπο του καπιταλισμού για να έχει υπερκέρδη. Υπερκέρδη στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν, διότι έρχεται ο ανταγωνισμός και σου ψαλιδίζει κάθε "υπέρ" σε dt. Υπερκέρδη υπήρχαν μόνο στον κομμουνισμό, όπου ο διορισμός σου στο κομματικό όργανο σού ανέβαζε αμέσως, χωρίς να εργαστείς, το επίπεδο ζωής. Αυτή την εβδομάδα λοιπόν σε μια εταιρεία στην Γαλλία, στην Ελλάδα, στο Βέλγιο έχει πέσει πολλή δουλειά. Αν πρέπει να τηρηθούν οι εργασιακές ρυθμίσεις όπως ισχύουν μέχρι σήμερα, θα πρέπει κάθε ώρα υπερωρίας να πληρωθεί διπλά. Την άλλη εβδομάδα όμως που θα βαράει μύγες η εταιρεία δεν μπορεί να πει στον εργαζόμενο “σήμερα μην έρχεσαι και δεν θα πληρωθείς διότι δεν θα παράξεις τίποτε”. Αν δεν υπάρχει η δυνατότητα να συμψηφίζονται οι ώρες εργασίας όπως προβλέπει ο νόμος "Ελ Κομρί" που προωθεί το Υπουργείο εργασίας στη Γαλλία το κόστος της παραγωγής θα είναι 15% τουλάχιστον μεγαλύτερο και σε λίγο δεν θα υπάρχει καμία εβδομάδα με δουλειά, άρα η εταιρεία θα κλείσει. Ας σημειωθεί ότι ο νόμος δεν ακουμπάει καν το 35ωρο εργασίας την εβδομάδα. Απλώς σου λέει ότι αν δουλέψεις κάποιες ώρες παραπάνω μια μέρα (το πολύ μέχρι 12), θα το πάρεις μια άλλη σε ρεπό. Ο Ολάντ μπορεί να είναι σοσιαλιστής αλλά εντελώς χαζός δεν είναι. Βλέπει μεγάλες εταιρείες στη Γαλλία να κλείνουν ή να μετεγκαθίστανται. Βλέπει εταιρείες που ελέγχονται από το κράτος να είναι επί σειρά ετών ζημιογόνες. Αφού μάζεψε τις ανοησίες που έλεγε προεκλογικά για φορολόγηση 75% στους πλούσιους (όλοι οι σοσιαλιστές νομίζουν ότι ο πλούσιος είναι ένα αδρανές υλικό της φύσης, που όσο και να τον φορολογείς αυτός πλούσιος θα παραμένει και κυρίως θα κάθεται ακίνητος στο κράτος που τον γδέρνει...) τώρα καταλαβαίνει πως αν δεν μεταρρυθμίσει το πλαίσιο "προστασίας" των εργαζομένων, σε λίγο δεν θα υπάρχουν εργαζόμενοι για να προστατευθούν.

Οι Γάλλοι κομμουνιστές (η Γαλλία υπήρξε πάντα μεγάλη κομμουνιστομάνα) αντιδρούν. Πρώτον, διότι αυτό έχουν ως πάγιο αντανακλαστικό σε οποιαδήποτε αλλαγή. Όταν νομίζεις ότι όλος ο κόσμος συνωμοτεί εναντίον σου, κάθε αλλαγή, ακόμα και της λαδομπογιάς στα πατζούρια, την εκλαμβάνεις ως απειλή των “δικαιωμάτων” σου. Δεύτερον, διότι ως εκ φύσεως μικρόνοες (ευφυής κομμουνιστής δεν υπάρχει - υπάρχει καπάτσος, δολοπλόκος, ραδιούργος κ.λπ. - ευφυής, ποτέ!) δεν μπορούν να αντιληφθούν τη μεγάλη εικόνα. Τρίτον, διότι ο συνδικαλισμός στη Γαλλία είναι εντελώς απαξιωμένος (μόνο το 15% των εργαζόμενων στον Δημόσιο τομέα το 4-5% των εργαζόμενων στον Ιδιωτικό είναι γραμμένοι σε συνδικάτα) και βρήκε ευκαιρία, σε συνεργασία με την πανταχού παρούσα και πάντα δραστήρια “πολυεθνική των μπαχαλάκηδων”, να κάνει αισθητή την παρουσία του. Τέταρτον, διότι και στη Γαλλία τα προνόμια των μεγαλοσυνδικαλιστών είναι σκανδαλώδη όπως και στην Ελλάδα και δεν θα ήθελαν οι εργατοπατέρες να χάσουν ας πούμε την προστασία από απόλυση ή το "κεκτημένο δικαίωμα" να κηρύσσουν απεργία όποτε γουστάρουν και όποιοι γουστάρουν, χωρίς υπερψήφιση από το συνδικάτο και χωρίς να προειδοποιήσουν την επιχείρηση.

Αν υπήρχε ακόμα ο σοσιαλιστικός παράδεισος θα άξιζε οι διαδηλωτές της Γαλλίας και οι Έλληνες ομοϊδεάτες τους να πάνε να δουλέψουν για κανένα εξάμηνο, κάτω από την σκέπη του Πατερούλη. Αλλά δεν υπάρχει. Το οικονομικό τσουνάμι που προκάλεσε η κατάρρευσή του κομμουνιστικού τέρατος, ακόμα και μετά από 25 χρόνια, εξακολουθεί να χτυπάει τις μέχρι τώρα ειδυλλιακές ακτές των εργασιακών σχέσεων, που όλες, να μην το ξεχνάμε, διαμορφώθηκαν σε περιβάλλον ακραιφνούς καπιταλισμού. Στη Σοβιετία ούτε να ονειρευτούν τολμούσαν το δικαίωμα της απεργίας. Η εβδομάδα είχε 41 εργάσιμες ώρες - θεωρητικά, γιατί στην πράξη όλοι ήταν σταχανοβίτες με το ζόρι, κι αν δεν ήθελαν να είναι, o Πατερούλης τούς άλλαζε περιβάλλον για να ανανεωθούν και να απολαύσουν τα εργασιακά δικαιώματα των στρατοπέδων της Σιβηρίας. Φυσικά ο όρος υπερωριακή αμοιβή δεν υπήρχε καν στο λεξικό.

Είναι τραγική ειρωνεία, αλλά τα απόνερα της κατάρρευσης του ήταν το μόνο πλήγμα που μπόρεσε να καταφέρει ο αλήστου μνήμης κομμουνισμός κατά του καπιταλισμού. Θα το έλεγες και εκδίκηση του νεκρού!

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

-1 #1 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΓΚΟΣ 30-05-2016 10:27
Η διαφορα βεβαια της σοβιετιας απο τον δυτικο κοσμο δεν ηταν μονο το οικονομικο μοντελο, αλλα και η διαφορετικη αντιμετωπιση των πολιτων, οπως πολυ ευστοχα περιγραφεται στο αρθρο. Οντως στην δυση υπηρχαν οι κακοι συνδικαλιστες και οι κακες κυβερνησεις που περιμεναν τις ψηφους του λαου για να εκλεγουν, ενω στο ανατολικο μπλοκ ο λαος δεν ειχε λογο. Θα πρεπει λοιπον να δεχτουμε οτι η ευημερια των λαων του δυτικου μπλοκ οφειλεται σ αυτα ακριβως που το αρθρο κατηγορει οτι την εμποδιζουν. Τι θα γινοταν αραγε αν στο ανατολικο μπλοκ υπηρχε δημοκρατια (αυτη τελος παντων η ψευτοδημοκρατια που υπηρχε στην δυση) ενω στην δυση ειχαμε καπιταλιστικη δικτατορια;
Πρεπει επισης να ληφθει υπ οψιν οτι η δυση λειτουργουσε ως ανεξαρτητα εθνικα κρατη ενω το ανατολικο μπλοκ σαν μια ομοσπονδια, οπως προσπαθουν να κανουν σημερα και την δυση.
Τι θα γινει αραγε οταν τα κεντρα ληψης αποφασεων θα μετατοπισθουν τελειως εξω απο το πεδιο ελεγχου των λαων;
Αλλη μια "πονηρια" του αρθρογραφου ειναι το οτι συγκρινει ενα "υπαρκτο" σοσιαλιστικο συστημα, με ενα ιδεατο καπιταλιστικο, οπου ο ανταγωνισμος λειτουργει, οπου οι πολυεθνικες και βεβαια και οι επιχειρησεις του Τυπου δεν ανηκουν στις τραπεζες κατα την συντριπτικη τους πλειοψηφια, οπου κανενας κρατικος λειτουργος δεν εξαγοραζεται απο αυτες, και οπου ολες οι θεσεις στους παγκοσμιους οργανισμους δεν γεμιζουν με πρωην και μελλοντικους υπαλληλους της Γκολντμαν σακς και των αλλων ευαγων ιδρυματων που ονομαζουμε τραπεζες.
Προ ημερων ακουσα την ομιλια του παραγωγου της μπυρας Βεργινα, σε μια επιτροπη της βουλης ο οποιος μιλησε ως εκπροσωπος ολων των Ελληνων παραγωγων. Οι καταγγελιες που εκαναν περιελαμβαναν απο απειλες κατα της ζωης του και της οικογενειας του, μεχρι σαμποταζ και καψιμο σε φορτηγα της εταιρειας του απο τις πολυεθνικες.
Κατεληξε με την καταγγελια οτι εχει καταφυγει το 2001 στην επιτροπη ανταγωνισμου η οποια μετα απο 15 χρονια!!!!! εβγαλε αποφαση αλλα επειδη η υπαλληλος που θα καθαρογραφε την αποφαση εχει αδεια λοχειας, καθυστερει επι μερικους μηνες ακομη.
Η αντιδραση της προεδρου της επιτροπης σ αυτες τις φοβερες καταγγελιες ηταν να του διαμαρτυρηθει γιατι ξεπερασε κατα δυο λεπτα τον χρονο που του ειχε δοθει για να μιλησει. Ο χρονος αυτος ηταν τρια ολοκληρα λεπτα. Αυτη ειναι η αντιμετωπιση των μικροπαραγωγων οι οποιοι πραγματικα θα μπορουσαν να ειναι η βαση του ελευθερου ανταγωνισμου, οταν καταγγελουν την καταργηση του απο τις πολυεθνικες.
Για οποιον ενδιαφερεται
http://www.aetos-apokalypsis.com/2015/11/mpira-vergina.html

Το θεμα λοιπον δεν ειναι αν ο καπιταλισμος και η ελευθερη οικονομια ειναι πιο αποδοτικες αλλα αν μπορει να ονομασθει ελευθερη οικονομια μια τετοια οικονομικη απατη που βασιζεται στην υπερεθνικη και υπερκρατικη δραση των τραπεζων και των πολυεθνικων που ελεγχουν.


"Όποιος ελέγχει τον όγκο των χρημάτων στην χώρα μας είναι ο απόλυτος άρχοντας όλης της βιομηχανίας και του εμπορίου... και όταν συνειδητοποιείς ότι ολόκληρο το σύστημα ελέγχεται τόσο εύκολα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από λίγους ισχυρούς ανθρώπους στην κορυφή, δεν χρειάζεται να σου πει κάποιος που οφείλονται οι περίοδοι πληθωρισμού και οικονομικής ύφεσης."
James A. Garfield, δολοφονημένος πρόεδρος των Η.Π.Α.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση