Πολιτική 26/05/2016

Αποχωρήσεις - παραιτήσεις βουλευτών από Ηθική και Συνταγματική άποψη

Η υπακοή στο κόμμα και η διάθεση να μην το βλάψει αποτελούν προφανώς δευτερεύουσες υποχρεώσεις του βουλευτή συγκρινόμενες με αυτές που έχει έναντι των πολιτών.

Βρέθηκε (επιτέλους!) μία βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (η κ. Βασιλική Κατριβάνου) που δεν άντεξε να γελοιοποιείται ψηφίζοντας εντελώς αντίθετα από ό,τι πίστευε και από όσα είχε υποσχεθεί στους ψηφοφόρους της.
Η απόφασή της να παραδώσει την έδρα φαίνεται εκ πρώτης όψεως ηθικά σωστή και επιβεβλημένη.
Μια δεύτερη αποτίμηση όμως της στάσης της αφήνει αμφιβολίες…

Συνταγματική ανάλυση

Η κυβέρνηση οφείλει να στηρίζεται σε ένα ορισμένο αριθμό βουλευτών (151 κατ’ ελάχιστον). Όσο έχει τη στήριξη, μπορεί να ασκεί πολιτική ακόμη και εντελώς αντίθετη με αυτά που υποσχόταν προεκλογικά. Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει αυτό είναι να χάσει τη «δεδηλωμένη» αυτή στήριξη. Ο κάθε βουλευτής λοιπόν είναι υπεύθυνος για τη συνέχιση μιας πολιτικής στην οποία δεν συμφωνεί τόσο για λόγους ηθικούς όσο και για λόγους ουσιαστικούς.
Παραιτούμενος λοιπόν από τη βουλευτική του ιδιότητα, στην πραγματικότητα απεκδύεται της ευθύνης που του έχει εκχωρήσει το Σύνταγμα, καθιστάμενος όμοιος με τον Πόντιο Πιλάτο του Ευαγγελίου, ο οποίος απλώς «ένιψε τας χείρας του» αντί να εμποδίσει τη Σταύρωση του Ιησού.

Είναι γεγονός ότι όταν κάποιος βουλευτής διαφωνεί με τις επιλογές του κόμματος, με τη σημαία του οποίου εξελέγη και στη συνέχεια διαχωρίζει τη θέση του από το κόμμα αποσύροντας την εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση, όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα του ζητούν να «παραδώσει την έδρα».

Τα κόμματα έχουν φυσικά δικαίωμα να το ζητούν, αλλά πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτό αντίκειται στο πνεύμα του Συντάγματος.

'Αρθρο 60 (Δικαίωμα ψήφου, παραίτηση από το αξίωμα)

Παρ.1. Oι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση.

Αρθρο 84 (Εμπιστοσύνη της Βουλής - αρχή της δεδηλωμένης)

Παρ.1. H Kυβέρνηση οφείλει να έχει την εμπιστοσύνη της Bουλής.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η Κυβέρνηση δεν έχει εσαεί δεδομένη την εμπιστοσύνη της Βουλής. Οφείλει ωστόσο να την έχει για να παραμείνει κυβέρνηση.

Ο βουλευτής με το «απεριόριστο δικαίωμα γνώμης» μπορεί να αποσύρει την εμπιστοσύνη προς την Κυβέρνηση και να παραμείνει βουλευτής.

Άμεση συνέπεια αυτών είναι ότι ο βουλευτής ΟΦΕΙΛΕΙ να παραμείνει στη θέση του ώστε  να υπάρξει το ενδεχόμενο ή η πιθανότητα να χάσει η κυβέρνηση την εμπιστοσύνη της βουλής.

Αν όποιος βουλευτής αποσύρει την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση στη συνέχεια παραιτείται από το αξίωμα δίνοντας τη θέση του σε κάποιον άλλο (που είναι δεδομένο ότι στηρίζει την κυβέρνηση), τότε αποκλείεται να χάσει η κυβέρνηση την εμπιστοσύνη της βουλής (την οποία  «οφείλει» να έχει) και κατά συνέπεια χάνεται εντελώς ο έλεγχος της κυβέρνησης από τη Βουλή.  

Η παραίτηση συνεπώς του βουλευτή που διαφωνεί σε σημαντικά ζητήματα και αποσύρει την εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση καθιστά εντελώς περιττά όσα σχετικά αναφέρονται στο Σύνταγμα και έχει τελικά συνέπειες εντελώς αντίθετες με το πνεύμα του Συντάγματος. Θυμίζουμε ότι το Σύνταγμα προβλέπει αφενός μεν την Διάκριση (Ανεξαρτησία) των Εξουσιών, αφετέρου δε ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό»  (ή τους εκπροσώπους του)

Αρθρο 1- Παρ. 3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

'Αρθρο 26: (Διάκριση των εξουσιών)

'Αρθρο 51- Παρ. 2  Oι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος.

Η Ηθική πλευρά της αποχώρησης χωρίς παραίτηση  

Μπορεί φυσικά κάποιος να αντιτείνει:
«Και θα εξακολουθήσει να λαμβάνει ο (η) βουλευτής τη βουλευτική αποζημίωση; Αυτό δεν είναι ανήθικο, μιας και θα πάψει να στηρίζει το κόμμα, χάρη στο οποίο αναδείχτηκε βουλευτής και την εισπράττει;»

Η απάντηση είναι απλή: Η μεγαλύτερη συνέπεια στην Ηθική είναι η προσήλωση στο γράμμα ΚΑΙ το πνεύμα του Συντάγματος, με τις προβλέψεις του οποίου εκλέγεται κάποιος βουλευτής. Ο βουλευτής έδωσε όρκο εφαρμογής του Συντάγματος. Επιπλέον, ο βουλευτής είναι κατά κύριο λόγο ηθικά υπόλογος απέναντι στους πολίτες που τον εξέλεξαν για να τους εκπροσωπεί και γενικότερα στο λαό.

Η υπακοή στο κόμμα και η διάθεση να μην το βλάψει αποτελούν προφανώς δευτερεύουσες υποχρεώσεις του βουλευτή συγκρινόμενες με αυτές που έχει έναντι των πολιτών.

Στο κάτω – κάτω ο βουλευτής αμείβεται με χρήματα των πολιτών και όχι από πόρους του κόμματος.

Αν παραταύτα ο βουλευτής είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στο ζήτημα της συνέχισης της καταβολής της βουλευτικής του αποζημίωσης, οφείλω να επισημάνω ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να ...δίνεις χρήματα, τα οποία δεν επιθυμείς να εκμεταλλεύεσαι προς ίδιον όφελος:

Ένας απλός τρόπος είναι να τα δωρίζεις σε δημόσιους φορείς που τα στερούνται, ενώ τα έχουν απόλυτη ανάγκη. Π.χ. σε νοσοκομεία.
Ένας δεύτερος τρόπος είναι να τα διαθέτεις σε οικογένειες που αποδεδειγμένα πένονται λόγω της ανεργίας, η οποία τις έχει πλήξει λόγω ακριβώς της πολιτικής του κόμματος, το οποίο στήριζες, βοηθώντας το να ανέβει στην εξουσία. Π.χ. προς τους απολυμένους της Ηλεκτρονικής Αθηνών που έκλεισε λόγω των capital controls.
Είναι μια πράξη έμπρακτης συγγνώμης προς όσους το κόμμα τους εξαπάτησε υποσχόμενο (για παράδειγμα) το «τέρμα στη λιτότητα των μνημονίων»...
Ένας τρίτος τρόπος είναι να τα αποδίδει στο ίδιο το κόμμα που τον ανέδειξε (για την κ. Κατριβάνου στον ΣΥΡΙΖΑ) Κάτι τέτοιο άλλωστε γίνεται από όσο γνωρίζω – ή τουλάχιστον γινόταν – με τους βουλευτές του ΚΚΕ. Και αν το κόμμα αρνηθεί την προσφορά, υπάρχουν οι προηγούμενοι τρόποι…

Επίλογος

Το πρακτικό αποτέλεσμα της ενέργειας της κ. Κατριβάνου ήταν το εξής απλό:
Εκεί που θα είχαμε μια βουλή με ένα επιπλέον μέλος της να έχει αποδείξει ότι διαθέτει φιλότιμο και ευθύνη για τις αποφάσεις του, έχουμε ένα βουλευτή με φιλότιμο που αποχωρεί παραχωρώντας τη θέση του σε ένα βουλευτή χωρίς φιλότιμο.

Παράλληλα, έχουμε φυσικά τον "αυταπατημένο" (και συνεχώς… αυταπατούμενο και διαψευδόμενο) κ. Τσίπρα να εξακολουθεί ακάθεκτος και αδιατάρακτος να καταπατά κάθε έννοια ηθικής και ορθολογισμού και να εξαπατά αδιακρίτως «συντρόφους» και ψηφοφόρους προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία κερδίζοντας (τον όποιο) "πολιτικό χρόνο".

Πόσο ηθικό είναι να επιτρέπουμε σε κάποιον να εξακολουθεί μια ανήθικη πρακτική;  

Και μάλιστα εις βάρος των πολλών πολιτών που μας τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους;

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΓΚΟΣ 31-05-2016 11:50
Αλλο ενα ρεσιταλ μαλλιοτραβηγματ ος του Συνταγματος.
Δεν θα διαφωνησω με οσα γραφει το αρθρο, αλλα δεν μπορω να μην θυμηθω οτι ο συντακτης του, μια χαρα ανεχτηκε να ακουει καποτε τον ΓΓ της προηγουμενης κυβερνησης να περιγραφει την χειραγωγηση της δικαιοσυνης απο τους κοντοχωριανους του "Μπαμπη" και τον Σαμαρα να δινει εντολες σε εισαγγελεις για την φυλακιση πολιτικων του αντιπαλων.
Μια χαρα επισης καταπιε και οτι αλλο αισχρο εγινε και συνεχιζεται να γινεται και σημερα, για να κρατηθει το τριτο κομμα της βουλης χωρις χρηματοδοτηση και φιμωμενο απο ιδιωτικα και δημοσια ΜΜΕ.
Ισως αυτες οι παρατηρησεις φαινονται ασχετες με το θεμα, αλλα αυτο οφειλεται στο οτι οι μαλλιοτραβωντες το συνταγμα για να ταιριαζει με την κομματικη τους τοποθετηση, δεν εχουν ουτε την βασικη δημοκρατικη σκεψη.
Για οποιον καταλαβαινει τα βασικα της δημοκρατιας τα θεματα ειναι πολυ σχετικα.
Οι τρεις εξουσιες πρεπει να ειναι ανεξαρτητες μεταξυ τους.
Οταν ο πρωθυπουργος και προεδρος της εκτελεστικης εξουσιας, απαιτει απ οποιον εκπροσωπο της νομοθετικης εξουσιας διαφωνει με καποια νομοσχεδια να τα ψηφιζει με το ζορι η να φευγει για να ερθει αλλος να τα ψηφισει, στην ουσια εκβιαζει και ανακατευεται στο εργο της με τροπο ανεπιτρεπτο, οχι απλως απο το συνταγμα αλλα και απο την αρχη της διακρισης των εξουσιων που περιεχεται σε ολα τα "δημοκρατικα" συνταγματα.
Κανονικα ο Πρωθυπουργος που εκβιαζει μ αυτον τον τροπο θα επρεπε να παει φυλακη για αποπειρα ανατροπης του πολιτευματος.
Αλλιως τα συνταγματα δεν θα ειχαν λογο να προβλεπουν νομοθετικο σωμα ξεχωριστο απο την κυβερνηση. Οποιος επαιρνε τις εκλογες θα εφτιαχνε κυβερνηση και θα εκανε οτι ηθελε.
Αυτο ομως ισχυει και για την δικαστικη εξουσια, αν θελουμε να εχουμε ενα σωστο πολιτευμα.
Δεν μπορει ο Μπαμπης και η παραγκα του, ουτε και κανενας αλλος να στηνει δικαστες και να καταδιωκει τους πολιτικους του αντιπαλους, η να καλυπτει τις ρεμουλες και τις προδοσιες των ημετερων.
Οταν "διυλιζουμε τον κωνωπα και καταπινουμε την καμηλον" ακομη και στο ευαγγελιο ειναι γραμμενη η απαντηση στις μεγαλες μας κουβεντες.
"Ουαι υμιν, Φαρισαιοι υποκριται".
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση