Πολιτική 03/03/2016

Οικουμενική κυβέρνηση ή εκλογές;

Πρόκειται για «κυβέρνηση» αποτελούμενη από ανίκανους έως αδίστακτους με ελάχιστους να αποτελούν εξαίρεση.

Με την ευκαιρία της συνάντησης των πολιτικών αρχηγών (για το προσφυγικό κυρίως) υπό τον ΠτΔ και εν όψει μιας συνέντευξης (22/2/2016) του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στο STAR [1] και τίθεται αναπόφευκτα το παραπάνω δίλημμα.

Επιχειρήματα

Α. Υπέρ της Οικουμενικής

1) Τόσο το Ασφαλιστικό (και γενικότερα η παραμονή της χώρας υπό την «ομπρέλα» της Ε.Ε. και των «Θεσμών», στη ζώνη του Ευρώ) όσο και το Προσφυγικό αποτελούν Εθνικά Ζητήματα μείζονος σημασίας. Κατά συνέπεια, η χώρα χρειάζεται τη συστράτευση όσο γίνεται περισσοτέρων πολιτικών δυνάμεων και ικανών – μη πολιτικών προσώπων – πολιτών. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η οικουμενική φαντάζει ως η καταλληλότερη λύση.

2) Σε μια τέτοια κυβέρνηση, όπως έγινε και στο παρελθόν, πρωθυπουργός ΔΕΝ γίνεται ο αρχηγός του πλειοψηφούντος κόμματος, συνεπώς δεν θα παραμείνει ο κ. Τσίπρας (το γιατί αυτό συνυπολογίζεται στα «υπέρ», είναι για μένα αυτονόητο)

3) Έτσι, δεν θα μετέχουν ούτε οι αρχηγοί των άλλων κομμάτων, συνεπώς μιλάμε για κυβέρνηση «προσωπικοτήτων – τεχνοκρατών», με ελάχιστα πολιτικά πρόσωπα.

4) Αυτό θα είναι θετικό, μιας και χρειάζονται άνθρωποι αποφασισμένοι για μεγάλες μεταρρυθμίσεις που θα «ξεβολέψουν» αρκετούς, οπότε η έννοια του «πολιτικού κόστους» μειώνεται έτσι αισθητά.

5) Σε μια τέτοια περίπτωση, οι πολιτικοί αρχηγοί υποτίθεται ότι θα «ομονοούν» χαράζοντας τις γενικές στρατηγικές στα πλαίσια του Συβουλίου Πολιτικών Αρχηγών υπό τον ΠτΔ, το οποίο θα αποκτήσει πέραν του «θεσμικού» και λειτουργικό χαρακτήρα.

6) Αν ο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει στην κυβέρνηση, έστω στηρίζοντάς την, δεν θα «βγαίνει στα κάγκελα» ως αντιπολίτευση, ώστε να δυσχεραίνει το έργο μιας τέτοιας κυβέρνησης.

Β. Κατά της Οικουμενικής

1) Πρόκειται για μια λύση που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι δεν επιθυμεί. Έτσι είναι δύσκολο να σχηματιστεί οικουμενική υπό αυτές τις συνθήκες. Επιπλέον, έχει κάνει ό,τι μπορεί για να ανοίξει τάφρους ασυνεννοησίας με τα υπόλοιπα κόμματα (βλ. τροπολογία Παππά για τηλεοπτικές άδειες, προσπάθεια ελέγχου της πληροφόρησης από κάθε πηγή, αντιδημοκρατική - προκλητική συμπεριφορά, διορισμοί...). Σημειωτέον όμως ότι κυβέρνηση χωρίς τη συγκατάθεση του ΣΥΡΙΖΑ και με την παρούσα κοινοβουλευτική δύναμη των κομμάτων είναι αδύνατη.

2) Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο με Οικουμενική Κυβέρνηση που να έχει μακροημερεύσει όσο χρειαζόταν, ώστε να ολοκληρώσει το έργο της. Επιπλέον μια τέτοια κυβέρνηση έχει φανεί ιστορικά ότι πάντα ανατρέπεται, όταν ένας εκ των «εταίρων» διαπιστώσει – ή απλώς υποθέσει - ότι το momentum είναι κατάλληλο για να πάει σε εκλογές.

Γ. Υπέρ των εκλογών

Το μόνο επιχείρημα υπέρ αυτής της «λύσης απελπισίας» είναι το σοβαρό πλέον ενδεχόμενο να τις κερδίσει η Νέα Δημοκρατία, η οποία υπό τον νέο αρχηγό της ελπίζουμε να έχει διαφορετική πορεία από ό,τι τις προηγούμενες φορές.

Δ. Κατά των εκλογών

1) Με τόσα εθνικής σημασίας ζητήματα ανοικτά, οι εκλογές δεν είναι ποτέ καλή ιδέα. Μια προεκλογική περίοδος με «υπηρεσιακή κυβέρνηση» μπορεί να αποδειχτεί μοιραία για πολλά από αυτά.

2) Το ενδεχόμενο να κερδίσει και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται απόμακρο και απίθανο. Αλλά με δεδομένη την ποιότητα και «ωριμότητα» του εκλογικού σώματος, τίποτα δεν αποκλείεται. Στην περίπτωση όμως αυτή, θα πρόκειται για «μία από τα ίδια» και μάλιστα υπό χειρότερες προϋποθέσεις. Η χώρα θα βαδίσει αναπότρεπτα προς καταστροφικές ατραπούς με εντελώς απρόβλεπτα αποτελέσματα.

3) Ο σχηματισμός κυβέρνησης, ακόμη και στην περίπτωση νίκης της Νέας Δημοκρατίας θα είναι δύσκολος, μολονότι όχι απίθανος. Ο προφανής «εταίρος» φαίνεται να είναι η «Δημοκρατική Συμπαράταξη». Το Ποτάμι και η Ένωση Κεντρώων δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα επιβιώσουν εκλογικά (μολονότι η Ε.Κ. δείχνει μια δυναμική δημοσκοπικής σταθεροποίησης πάνω από το 3%). Το ίδιο ισχύει και για τους ΑΝΕΛ, που δεν θα έλεγαν όχι σε μια συγκυβέρνηση «για το καλό του τόπου», αλλά είναι εντελώς αναξιόπιστοι έως άχρηστοι από άποψη στελεχιακού δυναμικού.

4) Το να μη σχηματισθεί κυβέρνηση και να πάμε σε ...νέες εκλογές (!) αποτελεί εφιαλτικό σενάριο. Σε μια τέτοια περίπτωση, μάλλον θα συρθεί ΚΑΙ ο ΣΥΡΙΖΑ σε οικουμενική κυβέρνηση, γιατί διαφορετικά...

Σχόλια

Αν κάποιος απορεί γιατί μιλάω για δίλημμα και όχι για τρίλημμα, που περιλαμβάνει την παράταση της παρούσης «καταστάσεως» ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (γιατί αν μιλούσαμε για «κυβέρνηση», μάλλον θα εξωραΐζαμε την πραγματικότητα), θα απαντούσα ότι αυτή είναι μια λύση που δεν περπατάει με τίποτα.

Πρόκειται για «κυβέρνηση» αποτελούμενη από ανίκανους έως αδίστακτους με ελάχιστους να αποτελούν εξαίρεση.
Δεν έχει πετύχει σε τίποτα απολύτως από όσα κατά καιρούς επιχείρησε, βαδίζει από αδιέξοδο σε αδιέξοδο και μας έχει βυθίσει όλους στην ανασφάλεια και την κατάθλιψη, από την οποία δεν ξεφεύγουν ούτε οι ίδιοι οι κυβερνώντες.
Και τα προβλήματα είναι πολύ μεγάλα για να τα αντιμετωπίζουμε με ελαφρότητα: Οι μεν απλοί πολίτες βυθισμένοι στην αδράνεια και τη μελαγχολία, οι δε πολιτικοί επίσης «βυθισμένοι» στους (μικρο)πολιτικούς «σχεδιασμούς» τους.

Εδώ όμως μπορεί κανείς να παρατηρήσει το εξής:

Ο μικροπολιτικός σχεδιασμός του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να ευνοεί την Οικουμενική.  

Ει μη τι άλλο, του εξασφαλίζει για ένα διάστημα την κοινοβουλευτική του δύναμη με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Επιπλέον:

  1. Αποκτά την ιδιότητα του «συναινετικού» εν όψει των σοβαρών προβλημάτων της χώρας, πράγμα που θα ενισχύσει το «πατριωτικό» και «υπεύθυνο» προφίλ του.
  2. Απαλλάσσεται από τις υποχρεώσεις μιας διακυβέρνησης, στην οποία σαφώς δεν τα καταφέρνει και παράλληλα γλυτώνει από ένα δυσβάστακτο «πολιτικό κόστος», που θα τον καταδικάσει. Και αυτό χωρίς να «πέσει» μετά από περαιτέρω αποσκιρτήσεις βουλευτών, πράγμα που θα ισοδυναμεί με βαριά ήττα.
  3. Η δημοσκοπική του «κατρακύλα» θα αναχαιτισθεί, μιας και οι εκλογές δεν θα είναι πλέον επικείμενες.
  4. Αποκτά χρόνο να ανασυγκροτηθεί και ενδεχομένως να μεταμορφωθεί σε ένα πολύ ελκυστικότερο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.
  5. «Στριμώχνει» τον κ. Μητσοτάκη, που θα προτιμούσε σύντομα εκλογές, για τους δικούς του μικροπολιτικούς σχεδιασμούς.  

Αυτά όμως θα ήσαν πιθανά μόνο στην περίπτωση που θα λειτουργούσε πράγματι στον ΣΥΡΙΖΑ «στρατηγικός σχεδιασμός». Με τα πρόσωπα όμως, με τα οποία ο κ. Τσίπρας επιλέγει να τον …στελεχώσει (!), αυτό δεν φαίνεται εφικτό.

[1] "Δεν συνεργάζομαι με τον Τσίπρα-Μας χωρίζει άβυσσος- ΟΧΙ σε οικουμενική"
Ο κ.Μητσοτάκης απέρριψε το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, επαναλαμβάνοντας για ακόμη μια φορά πως η οικουμενική κυβέρνηση δεν αποτελεί λύση για την χώρα.  Κληθείς να απαντήσει, «γιατί ενώ τον Σεπτέμβριο άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον κ.Τσίπρα, τώρα το αποκλείει;», ο κ.Μητσοτάκης ξεκαθάρισε πως «τον Σεπτέμβριο οι συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές, από τότε μπήκε ...πολύ νερό στο αυλάκι, από τότε ο κ.Τσίπρας έχει αποδείξει ότι χειρίζεται κρίσιμα ζητήματα με ανευθυνότητα, φέρεται επιπόλαια, δεν ολοκληρώνει την αξιολόγηση».

http://www.star.gr/Pages/Politiki.aspx?art=313593&artTitle=mitsotakis_protimo_ekloges_para_na_synergasto_me_ton_tsipra__den_anisycho_gia_grexit_

Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση