Σκίτσο του Αρκά

You Want It Darker America

Ο Ντόναλντ Τράμπ, δεν κέρδισε τις αμερικανικές εκλογές, μα ένα ριάλιτι. Γιατι σ αυτό είναι καλός και σ αυτό ήθελε τελικά τούτος ο εξοργιστικά απαίδευτος κόσμος να συμμετάσχει.
Ιούλης του 2016, λίγοι μόλις μήνες πριν τις κρίσιμες αμερικανικές εκλογές και ο Μαίκλ Μούρ εκφράζει τη βεβαιότητα πως ο Ντόναλντ Τράμπ θα είναι ο επόμενος πλανητάρχης στις επικείμενες εκλογές. Κι ένα αμήχανο μειδίαμα απλώνεται στον πλανήτη. Συνοψίζει τους λόγους στα εξής:

1. Για λόγους μαθηματικούς
Η προεδρική εκλογή στην Αμερική, ως μη απευθείας εκλογή, ρυθμίζεται και καθορίζεται εν πολλοίς απ τις Πολιτείες που δίνουν τους περισσότερους εκλέκτορες, ακόμη κι αν ο αντίπαλος ηγηθεί στον απόλυτο αριθμό των ψήφων . Βάσει αυτής της λογικής, το Μίτσιγκαν, το Οχάιο, η Πενσιλβάνια και το Ουισκόνσιν, πολιτείες παραδοσιακά δημοκρατικές, εξέλεξαν από το 2010 Ρεπουμπλικανούς κυβερνήτες.
Κι αυτό να οφείλεται εν πολλοίς, σε νόμο που έφερε ο Κλίντον το 1994 για τη συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών με τη βόρεια Αμερική (Alena). Αυτές οι τέσσερις πολιτείες, των οποίων η οικονομία στηρίζεται στις επιχειρήσεις μεταποίησης, στο μέταλλο και στη βιομηχανία αυτοκινήτων, υποφέρουν τρομερά από αυτή τη συμφωνία. Εκεί ακριβώς λοιπόν βρήκε ο λαϊκιστικός λόγος του Ντόναλντ Τραμπ απήχηση.
Αυτές οι 4 πολιτείες δίνουν στα γρήγορα 64 εκλεκτορικές ψήφους απ τις 270 που απαιτούνται για την εκλογή. Και τις έδωσαν στον Ντόναλντ Τράμπ.

2. Το πρόβλημα δεν είναι ο Τραμπ, αλλά η Χίλαρι.
Η ψήφος της υπέρ του πολέμου στο Ιράκ έκανε πολλούς Αμερικανούς που είδαν τους νεαρούς απογόνους τους να στέλνονται εν μια νυκτί σε υπερφίαλες ιμπεριαλιστικές αποστολές, να ορκιστούν ότι δεν θα την ψηφίσουν ποτέ, ξυπνώντας τους τραυματικές μνήμες Βιετνάμ και Κορέας. Κι έτσι όσο πολιτικά αντιαισθητικός κι αν τους φαίνονταν ο Τράμπ, το πρότερο πολεμοκάπηλο «χιλαρικό» τραύμα παρέμενε καθοριστικό. Έτσι προέκυπταν τότε δημοσκόπησεις που έδειχναν πως το 70% των ψηφοφόρων έβλεπαν τη Χίλαρι ως ανάξια εμπιστοσύνης και ανειλικρινή. Έτσι η Χίλαρι παρέμεινε για μακρά περίοδο προεκλογικά ( μέχρι να ωριμάσει η αντιπάθεια για την αντιαισθητικότητα της υποψηφιότητας Τράμπ ) εξαιρετικά μη δημοφιλής, ακόμη και στους κύκλους δημοκρατικών ψηφοφόρων. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο πως η αύξηση της αποχής στους κύκλους των Δημοκρατικών σε σχέση με το 2008 και την εκλογή Ομπάμα ήταν 5 πλάσια(!) απο εκείνη των Ρεπουμπλικανών. Έτσι ενώ 70 περίπου εκατομμύρια Δημοκρατικοί ψήφισαν των Μπάρακ Ομπάμα το 2008 , μόλις 59 εκατομμύρια ψήφισαν τώρα τη Χίλαρυ, την ώρα που η αντίστοιχη διακύμανση στο αντίπαλο στρατόπεδο είναι μόλις της τάξεως των 2 εκατομμυρίων.
Αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία πως ντετερμινιστικά εξηγείται πλήρως απ την προφανή απογοήτευση των ψηφοφόρων του Μπέρνι Σάντερς, που είτε πήγαν με κρύα καρδιά στην κάλπη, είτε εν πολλοίς απείχαν θορυβωδώς.

3. Η πληγωμένη τιμή του λευκού Αμερικανού.
Αυτός ο λευκός Αμερικανός, αναγκάστηκε να παρακολουθήσει στο ημίχρονο του Super Bowl «τη συναυλία της Beyoncé και μιας στρατιάς μαύρων γυναικών με το μεσαίο δάχτυλο υψωμένο, φωνάζοντας για ισότητα», γράφει ο Μουρ. Είδε μονόπλευρη κινηματική αφύπνιση για την προάσπιση στο δικαίωμα του «αμερικανικού ονείρου» των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των τρανσέξουαλ και των μειονοτήτων. Όλων των άλλων δηλαδή εκτός εκείνου του ιδίου. Έτσι η ψήφος στον Τράμπ, συνόψισε μια ξεκάθαρη και τεχνηέντως πολιτικά ανορθόδοξη, επανάσταση του ετεροφυλόφιλου λευκού Αμερικανού, που ένιωθε απαράδεκτα και στοχευμένα λησμονημένος.

4. Ψήφος ριάλιτι
«Εκατομμύρια Αμερικανοί θα ψηφίσουν Τραμπ. Οχι γιατί συμφωνούν μαζί του, ούτε γιατί αγαπούν το τεράστιο εγώ του, αλλά απλά από περιέργεια», γράφει ο Μουρ. Είναι άλλωστε κοινό μυστικό πως το αμερικανικό εκλογικό σώμα, συγκαταλέγεται στα πλέον απολιτίκ και απαίδευτα του κόσμου, με σαφείς επιρρόες απο φτηνούς εντυπωσιασμούς, ρητορική ”life style”, επιρροή απο – παντελώς άσχετους με την πολιτική- αστέρες του θεάματος και λοιπά τέτοια, στερούμενος στοιχειωδών γενικών γνώσεων πολιτικής και κοινωνιολογίας. Καθόλου μακριά απ τα προιόντα της ίδιας αυτής της υποκουλτούρας που γέννησε τα αμερικανοθρεμμένα ριάλιτις. Και σε ψήφο τύπου ριάλιτι, ο Τραμπ είναι μακράν και πανεύκολα αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος .
Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως είναι το ίδιο εκείνο εκλογικό σώμα που το Δεκέμβρη του 2015 απάντησε κατα 30% πως η εθνική ασφάλεια της χώρας απειλείται καίρια απο πληθυσμούς της πόλης Αγκράμπα η οποία θα έπρεπε να βομβαρδιστεί, παρότι η τελευταία δεν ήταν παρά μια φανταστική πολιτεία στη σειρά Αλλαντίν της Ντίσνευ(!), αλλά κι ένα 46% των ίδιων ερωτηθέντων να απαιτούν μια εθνική ´´αρχειοθέτηση φρονιμάτων´´ όσων Αμερικανών ασπάζονταν το Ισλάμ.

Τι άλλο έπραξε ο Τράμπ στην πρωτοφανή προσπάθεια ´´εκριαλιτισμού´´ της πολιτικής ζωής των ΗΠΑ;

Αρχικά γύρισε εντελώς την πλάτη σε ακραίας φιλελεύθερης έμπνευσης πολιτικές τύπου Ρήγκαν, που είχαν σταδιακά οδηγήσει στην εξουθένωση της εργατικής τάξης, με αποτέλεσμα, σοβαρή απώλεια και εκροή εργασιακών ευκαιριών προς φθηνότερες χώρες του εξωτερικού. Μίλησε ακόμη (παραδόξως) και τη γλώσσα της μεσαίας τάξης που απ το 2008 επωμίστηκε μεγάλο βάρος της οικονομικής κρίσης , που εν πολλοίς πλήρωσε αυτή την κρίση με δικούς της φουσκωμένους φόρους, με τον Τράμπ να υπόσχεται σοβαρή μείωση των τελευταίων για μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Ακόμη φυσικά κι αν ο ίδιος ο Τράμπ, ´´ξεχνούσε ´´ επι δεκαετίες να συμπληρώσει σωστά τη φορολογική του δήλωση.
Έτσι σε μεγάλο μέρος αυτών των πολιτικών τραυμάτων και την απογοήτευση της μεσαίας τάξης, ο Τράμπ έδωσε απλά ονοματεπώνυμο και μίλησε στην παραπονιάρα ψυχή του απαίδευτου κατα τα λοιπά και μονοσήμαντου αμερικανού ψηφοφόρου. Ήταν εξάλλου αυτές οι ίδιες ακριβώς αδικίες κατά της εργατικής και μεσαίας τάξης που έσπασαν ένα μεγάλο και τελικά καθοριστικό κομμάτι Δημοκρατικών ψηφοφόρων προς τον σοσιαλιστή Μπέρνι Σάντερς.
Ήταν εκείνοι οι ίδιοι ψηφοφόροι που ατένιζαν επι 8ετίας έναν ´´κούλ´´ Αφροαμερικανό Πρόεδρο , να στρογγυλεύει την εξωτερική εικόνα της χώρας με το Νόμπελ Ειρήνης τον Νοέμβρη του 2009 , μα να αποτυγχάνει θορυβωδώς να ασχοληθεί ουσιαστικά με την μεσαία και την εργατική τάξη, σμπρώχνωντάς τες στο ακραίο ιδεολογικά σημείο της υποστήριξης Τράμπ.

Στην συνέχεια διαμέλισε την ψυχροπολεμική ρητορική Ρήγκαν και αποδαιμονοποίησε σε μεγάλο βαθμό τον μεγάλο αντίπαλο Πούτιν, υποβαθμίζοντας την ήδη κουρασμένη και κουραστική αντιρωσσική προπαγάνδα.
Έξυπνα, έδωσε όσο κανείς άλλος νωρίτερα, έμφαση στην θετική για τον πόλεμο του Ιράκ ψήφο της ηγεσίας των Δημοκρατικών, τόσο του Τζόρτζ Μπούς, όσο και της Χίλαρι Κλίντον, χαρακτηρίζοντας την έφοδο στο Ιράκ, χωρίς λοιπές περιστροφές, καταστροφική. Κι αυτή η ωμή, τραυματισμένη αλήθεια ξύπνησε ρίγη, στο πετσί του μέσου Αμερικανού στρατιώτη ή γονέα.
Τέλος στα κελεύσματα επίθεσης, απο πλευράς Κλίντον, για εκπροσώπηση της άρχουσας , βάρβαρης αμερικανικής χρηματοοικονομικής ελίτ, απάντησε με στόμφο με μια απλή λίστα ´´βρώμικων´´ κολοσσών και δικτατόρων που αποτέλεσαν βασικούς χρηματοδότες και χορηγούς του, φιλανθρωπικού κατα τ άλλα, ” Clinton’s foundation”.


Ο Ντόναλντ Τράμπ, δεν κέρδισε τις αμερικανικές εκλογές, μα ένα ριάλιτι. Γιατι σ αυτό είναι καλός και σ αυτό ήθελε τελικά τούτος ο εξοργιστικά απαίδευτος κόσμος να συμμετάσχει. Το δυστύχημα εδώ ητάν εν πολλοίς το ρέμα που στεκε πίσω απ τον γκρεμό. Το δυστύχημα εδώ είναι που ένας τέτοιος γραφικός τύπος, έδωσε εμετικό άλλοθι στο κοιμώμενο φεμινιστικό κίνημα να συνοψίσει στο πρόσωπο της Μελάνια, την αυτογελοιοποίηση και τη θυσία της γυναικείας σεξουαλικότητας στο βωμό του αισχρού σεξισμού. Της ίδιας γυναίκας που έλαβε άδεια παραμονής μόλις το 2005 για ν ακούει χειροκροτώντας δέκα χρόνια μετά, τον “muppet show” δυνάστη της να εκσφενδονίζει χυδαίες ρατσιστικές κορώνες για ´´μεξικανούς βιαστές´´ και τείχη μίσους, την ίδια ώρα που η Σλοβένια παρέμενε μάλλον μια αμιγώς αψεγάδιαστη χώρα, δίμετρων top models.
Είναι δυστύχημα που μια ανθρώπινη υπόσταση με τόσο απαίδευτες, προβληματικές και αντικοινωνικές πυρηνικές αλήθειες, που θα κανε και τον ίδιο τον Φρόυντ να σκίσει τα πτυχία του ωρύομενος, έφτασε στο σημείο να εκπροσωπεί το πολιτικό παρόν της παράταξης του μεγάλου Αβραάμ Λίνκολν.

Για όσους ´´αναγκάστηκαν´´ να διαμαρτυρηθούν με ψήφο Τράμπ ο Γκαίτε απαντά πως ´´ Ανάμεσα στα δύο άκρα δεν βρίσκεται η λύση, μα το πρόβλημα ´´.
Και για τους διαρρηγνύοντες τα ιμάτια αντιπάλους ο Έρμαν Έσσε κάνει εκκωφαντικό θόρυβο.
´´ Όταν μισούμε έναν άνθρωπο, τον μισούμε για κάτι που μας θυμίζει τον εαυτό μας. Γιατι κάτι που δεν έχουμε μέσα μας, δεν αντέχει ποτέ να μας συγκινήσει.´´

Δεν είναι δυστύχημα που ο Ένας Τράμπ, εξελέγη Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Δυστύχημα είναι που αυτός ο Ένας, τράπηκε τόσο ρ(ι)αλι(τι)στικά σε πολιτικό φαινόμενο. Δυστύχημα είναι που ο Ένας Τράμπ, κλωνοποιήθηκε σε εκατομμύρια, κακής ποιότητας κόπιες.

Κι έτσι ο δαρβινικός άνθρωπος , ευθύς απόγονος του πιθήκου, μπέρδεψε βάναυσα προγόνους με απογόνους κι έστρεψε με πάταγο το βήμα του προς τα πίσω.
Με τον Λίνκολν σε κάποιο ουράνιο στέκι να σιγοτραγουδά αμήχανος το κύκνειο άσμα του σπουδαίου νεοαφιχθέντα Κοέν: « You Want it Darker » ...
Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

-1 #1 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΓΚΟΣ 14-11-2016 14:36
Εχω και αλλοτε παρατηρησει το ποσο οι "δημοκρατες" δεν πιστευουν στην ικανοτητα του λαου να κρινει σωστα.
Τα τελευταια μαλιστα χρονια το φαινομενο ειναι πολυ εντονο. Καθε φορα που καποιος λαος ψηφιζει αντιθετα απο τις επιταγες της Νεας Ταξης και της πολιτικης ορθοτητας, κατηγορειται για αμορφωτος, ανικανος, παρασυρμενος και οτι αλλη βλακεια κατεβει στο μυαλο του καθενος.
Συντροφοι, την αλλη φορα που θα θελετε να παιξετε την "δημοκρατια" να μου πειτε και τι λαο θελετε μπας και μου βρισκετε κανενας πανσοφος, παναγαθος, πανεμορφος και μαχητικος (να σας μοιαζει δηλαδη) να σας δωσω να κανετε την δουλεια σας.
Η αληθεια ειναι οτι ο κοσμος καλως (παρα πολυ καλως) ψηφισε τον Τραμπ. Το θεμα ειναι αν ο Τραμπ θα κανει αυτα που ηθελε ο λαος οταν τον ψηφιζε.
Και εδω ο κοσμος σωστα (παρα πολυ σωστα) ψηφιζει παντα αυτους που του λενε οτι θα καταργησουν το μνημονιο, θα βαλουν ταξη στην χωρα, θα παταξουν την διαφθορα και αλλα τετοια ωραια. Η βλακεια του κοσμου δεν ειναι οτι δεν ξερει τι πρεπει να γινει, αλλα το οτι δεν ξερει ποιος θα το κανει.
Γι αυτο στην πραγματικη δημοκρατια ο λαος κυβερναει μονος του και δεν βαζει αντιπροσωπους.
Περα ομως απο αυτο υπαρχει και το τεραστιο θεμα της ενημερωσης.
Μιλαμε για ριαλιτι του Τραμπ!!!!!
Πλακα κανουμε; Καθημερινα εχουμε ριαλιτι απο ολα τα καναλια της Νεας Ταξης επι σαραντα χρονια.
Ολα τα ΜΜΕ αμεσως, μεσω του μετοχικου κεφαλαιου τους, η εμμεσως, μεσω της διαφημισης και των δανειων, ανηκουν στις τραπεζες και τις πολυεθνικες.
Ολες οι κυβερνησεις βγαινουν απο αυτους που ελεγχουν τα ΜΜΕ.
Τραπεζες, πολυεθνικες, ΜΜΕ και κυβερνησεις αποτελουν ενα διεφθαρμενο συνολο που αντιδρα οποτε καποιος (ειτε καλος ειτε κακος) τους χαλαει την δουλεια.
Δεν χρειαζεται να εχεις πολυ μυαλο για να αντιδρασεις. Καμμια φορα μαλιστα οι λιγοτερο "ξυπνιοι" βασιζομενοι σ οτι βλεπουν και αδιαφοροντας για το τι τους λενε, κρινουν καλυτερα.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση