Οικονομία 19/06/2015

Το πρόβλημα είναι, ως συνήθως, πολιτικό

Υπάρχει όμως μια λύση που αν και οδυνηρή, δίνει διέξοδο και στις δυο πλευρές: η στάση πληρωμών εντός ευρώ. Έτσι, ο Τσίπρας πληρώνει το πολιτικό κόστος που ζητά η Μέρκελ και ξεκινά, de facto, η διαδικασία αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Μετά από 5 μήνες διαπραγματεύσεων είναι πλέον ξεκάθαρες οι επιδιώξεις των δύο πλευρών. Η ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει ένα νέο μνημόνιο, αλλά χωρίς  μέτρα που πλήττουν τους ασθενέστερους. Θεωρεί ότι με μια συνεκτική συμφωνία που θα περιλαμβάνει χρονοδιάγραμμα για την αναδιάρθρωση του χρέους και αναπτυξιακό πακέτο θα της δώσει τον απαραίτητο χρόνο να αναμετρηθεί με τις χρόνιες παθογένειες της ελληνικής οικονομίας. Από την άλλη, η Γερμανία, συνεχίζει την πολιτική της ασφυξίας. Αν και έχει μειώσει τις απαιτήσεις της σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα, συνεχίζει να ζητά σκληρά μέτρα για συντάξεις και εργασιακά, χωρίς να συζητά το θέμα του χρέους. Η επιμονή αυτή δεν είναι αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερου δογματισμού αλλά εντάσσεται στην στρατηγική «ρίξτε τον Τσίπρα». Οι Γερμανοί ζητούν από τον Τσίπρα να πάρει μέτρα τα οποία θα είναι η πολιτική του αυτοκτονία και το πρόωρο τέλος της πρώτης ευρωπαϊκής κυβέρνησης που αντιτάχθηκε στις πολιτικές λιτότητας.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις λείπουν από την δημόσια συζήτηση. Ελάχιστοι αναδεικνύουν το γεγονός ότι οι Γερμανοί απαιτούν την εφαρμογή ενός προγράμματος που μέχρι και το ΔΝΤ αφήνει να εννοηθεί ότι «δεν βγαίνει». Οι στόχοι για πλεονάσματα άνω του 3% και ταυτόχρονη ανάπτυξη 3% μπορούν να επιτευχθούν μόνο με ένα γενναίο αναπτυξιακό πακέτο που θα αυξήσει τις επενδύσεις, το οποίο όμως δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Παράλληλα, η «δημιουργική ασάφεια» στο θέμα του μη βιώσιμου χρέους αποτελεί αντικίνητρο για κάθε σοβαρό επενδυτή. Αν δεν υπάρξει λύση του τριπλού αγκαθιού χρέους-πλεονασμάτων-ανάπτυξης, τότε η Ελλάδα σε μερικά χρόνια θα βρίσκεται στο ίδιο σημείο.

Αυτά τα δεδομένα είναι γνωστά, όμως αντικρούουν στα συμφέροντα της γερμανικής κυβέρνησης η οποία έχει δυο κόκκινες γραμμές: (1) δεν διανοείται να φέρει στο κοινοβούλιο της πρόταση για αναδιάρθρωση χρέους, διότι αυτό θα ήταν επίσημη ομολογία αποτυχίας αλλά και αποδοχή του γεγονότος ότι κατασπατάλησε χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων πετώντας τα στην μαύρη τρύπα του ελληνικού χρέους. (2) δεν διανοείται να επιτρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει έναν «άλλο δρόμο», μιας και αυτός θα αποτελέσει παράδειγμα για τους λαούς τις Ευρώπης οι οποίοι ζουν και οι ίδιοι υπό το καθεστώς συνεχούς μείωσης του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων.

Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι οικονομικό και τεχνοκρατικό. Η τεχνοκρατική λύση υπάρχει, την διαρρέει το ΔΝΤ και λέγεται αναδιάρθρωση χρέους. Μόνο έτσι θα μπορέσει η χώρα να ξεφύγει από τον διαρκή κίνδυνο χρεοκοπίας που έχει επιπτώσεις στην ανάπτυξη. Η Ελλάδα έχει δίκαιο, το οποίο όμως προσκρούει στο πολιτικό κόστος που δεν θέλει να σηκώσει η Μέρκελ. Υπάρχει όμως μια λύση που αν και οδυνηρή, δίνει διέξοδο και στις δυο πλευρές: η στάση πληρωμών εντός ευρώ. Έτσι, ο Τσίπρας πληρώνει το πολιτικό κόστος που ζητά η Μέρκελ και ξεκινά, de facto, η διαδικασία αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση