Οικονομία 19/03/2012

Μισθολογικό κόστος και ανταγωνιστικότητα

Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε και το γνωστό στην οικονομία ως “παράδοξο του Kaldor”, σύμφωνα με το οποίο χώρες οι οποίες μεταπολεμικά επέδειξαν τη μεγαλύτερη αύξηση του εργασιακού κόστους, πήραν επίσης και μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς.
Στην 90η θέση της παγκόσμιας κατάταξης της ανταγωνιστικότητας ανάμεσα σε 142 χώρες από όλο τον κόσμο, βρίσκεται η Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνα του World Economic Forum. Η έρευνα δείχνει ότι η Ελλάδα είναι λιγότερο ανταγωνιστική από γειτονικές χώρες όπως η Ρουμανία, η Αλβανία και το FYROM, αλλά και την Μποτσουάνα, τη Γουατεμάλα και το Λίβανο και βρίσκεται στην τελευταία θέση σε ανταγωνιστικότητα μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρώτη στην κατάταξη έρχεται η Ελβετία , ακολουθούμενη από την Σιγκαπούρη που παραγκώνισε την Σουηδία στην τρίτη θέση . Στην συνέχεια της λίστας βρίσκονται η Φιλανδία, οι Η.Π.Α., η Γερμανία , η Ολλανδία , η Δανία , η Ιαπωνία και η Βρετανία καταλαμβάνοντας τις θέσεις 4 ως 10 αντίστοιχα.

Με μία πρώτη ανάγνωση μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι το μισθολογικό κόστος δεν είναι ο κύριος παράγοντας που η Ελλάδα βρίσκεται σε τόσο χαμηλή θέση στους δείκτες της ανταγωνιστηκότητας , καθώς , όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό , οι 9 στις 10 χώρες που βρίσκονται στην πρώτη δεκάδα της λίστας έχουν υψηλότερο μέσο αλλά και βασικό μισθό .  Για του λόγου το αληθές με βάση τα στοιχεία της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Εργοδοτικών Οργανώσεων (FedEE) για το οικονομικό έτος 2011 , οι μεικτές κατώτερες αμοιβές στον πυρήνα της Ευρωζώνης, διαμορφώθηκαν ως εξής :

Χώρα              Κατώτερος μισθός     Κύρωσης τηςτελευταίας συμφωνίας

Λουξεμβούργο      1,757.56 ευρώ                   01/01/2011
Βέλγιο                 1,498.87 ευρώ                   05/01/2011
Ιρλανδία              1499,33 ευρώ                     01/07/2011
Ολλανδία             1,424.40 ευρώ                   01/01/2011
Γαλλία                 1,365.00 ευρώ                   01/01/2011
Αυστρία               1.000 ευρώ                        1/01/2009
Κύπρος                909,00 ευρώ                      01/04/2011
Ελλάδα                739,56 ευρώ                    15/07/2010
Μάλτα                  664,95 ευρώ                      01.01.2011
Ισπανία                 653 ευρώ                          01/03/2011
Πορτογαλία           485 ευρώ                          01/01/2011
Σλοβακία              317,00 ευρώ                      01/01/2011
Εσθονία                278,02 ευρώ                      01/01/2008

(Στον πίνακα δεν αναφέρονται η Γερμανία, η Ιταλία και η Φινλανδία διότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία από την FedEE)

Ο ελάχιστος μηνιαίος μισθός έχει καθιερωθεί σε 20 από τα 27 κράτη - μέλη (Βέλγιο, Ισπανία, Εσθονία, Ελλάδα, Γαλλία, Ουγγαρία, Ιρλανδία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Ολλανδία, Πολωνία, Πορτογαλία, Σλοβακία, Σλοβενία, Τσεχία , Βουλγαρία , Ρουμανία και Ηνωμένο Βασίλειο). Από τα παραπάνω στοιχεία  παρατηρουμε  , ότι αν και κάποιες χώρες έχουν (ή είχαν μέχρι πρότινος) χαμηλότερο βασικό μισθό από αυτόν της Ελλάδος , έχουν αρκετά μεγαλύτερο μέσο μηνιαίο εισόδημα . Παραδείγματος χάριν η Ισπανία όπου ο μέσος μισθός είναι 1757 ευρώ ενώ στην Ελλάδα αγγίζει τα 1447 ευρώ σύμφωνα με το περιοδικό Forbes και στοιχεία της Eurostat για την χρονιά του 2010 . Αλλά ακόμα και η ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας δεν στηρίζεται στο χαμηλό μισθολογικό κόστος . Σύμφωνα με έρευνα του Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών (DIW) του Βερολίνου τα 2/3 των εργαζόμενων πλήρους απασχόλησης στη Γερμανία (14,9 εκατομμύρια εργαζόμενοι) έχουν μηνιαίο εισόδημα 2922 ευρώ μεικτά . Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων το 2009 αντιστοιχούσε στο 94% των Βορειοευρωπαίων (Eurostat) .Για την χρονιά του 2011 έκθεση του ινστιτούτου εργασίας της ΓΣΕΕ, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΗΜΕΡΗΣΙΑ έδειξε ότι η αγοραστική δύναμη όσων έχουν την ατυχία να αμείβονται μόνο με τον κατώτερο μισθό ,  έχει υποχωρήσει σε προ του 1984 επίπεδα.

Τίθεται όμως το ερώτημα : πως ορίζεται η ανταγωνιστικότητα και με ποιους παράγοντες συνδέεται ;

Ανταγωνιστικότητα είναι ο βαθμός στον οποίο ένα κράτος μπορεί, υπό συνθήκες ελεύθερης και δίκαιης αγοράς, να προσφέρει αγαθά και υπηρεσίες που πληρούν τα κριτήρια των διεθνών αγορών, διατηρώντας και αυξάνοντας ταυτόχρονα τα πραγματικά εισοδήματα των ανθρώπων μακροχρόνια.(OECD 1992: 237)

Στην κυρίαρχη οικονομική θεώρηση η ανταγωνιστικότητα ορίζεται ως το αντίστροφο του Μοναδιαίου Κόστους Εργασίας (unit labor cost) . Το Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας ορίζεται ως εξής : Ο λόγος του κόστους εργασίας ανά εργαζόμενο, (μισθολογικό κόστος + μη μισθολογικό κόστος ), ως προς τον αριθμό μονάδων προϊόντος ανά εργαζόμενο, δηλαδή την παραγωγικότητα της εργασίας του. Δηλαδή το μοναδιαίο κόστος εργασίας είναι το κόστος για την παραγωγή μιας μονάδας προϊόντος.

Συμπεραίνουμε λοιπόν , ότι η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται άμεσα από 5 παράγοντες : (1) το μισθολογικό κόστος, (2) το μη-μισθολογικό κόστος , (3) την απόδοση του εργαζομένου , δηλαδή την παραγωγικότητα της εργασίας του (4) την συναλλαγματική ισοτιμία όταν πρόκειται για εξαγωγές σε χώρες με διαφορετικό νόμισμα (5) και το γενικότερο οικονομικό – φορολογικό και θεσμικό πλαίσιο που προσφέρει μία χώρα στους επιχειρηματίες , δηλαδή το κατά πόσον ευνοεί τις επενδύσεις .

Άμεση απόρροια τον παραπάνω είναι ότι το κόστος εργασίας είναι συσχετισμένο με την παραγωγικότητα, και κατά συνέπεια την ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας, αλλά δεν αποτελεί τη μοναδική αλλά ούτε καν την ισχυρότερη ερμηνευτική μεταβλητή. Είναι χαρακτηριστικό ότι χώρες με υψηλό κόστος εργασίας παρουσιάζουν υψηλή παραγωγικότητα όπως η Νορβηγία, η Γερμανία, το Βέλγιο και οι ΗΠΑ ενώ χώρες με χαμηλό κόστος εργασίας παρουσιάζουν χαμηλή παραγωγικότητα, όπως η Πολωνία, η Εσθονία, η Λιθουανία και η Ουγγαρία.

( Επίπεδο παραγωγικότητας και Κόστος Εργασίας το 2010 . Στοιχεία για τον τομέα μεταποίησης ανά ώρα εργασίας, Δείκτης για Γερμανία = 100 )

Από τον πίνακα προκύπτει πως δεν προσδιορίζεται μία άμεση σχέση του κόστους εργασίας , δηλαδή του μισθολογικού κόστους συμπεριλαμβανομένου και του μη μισθολογικού κόστους , με την παραγωγικότητα , αν δεν εξετάζονται όλοι οι παράπλευροι παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν το επιχειρηματικό κλίμα μίας χώρας. Ακόμα μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι χώρες με το ίδιο εργατικό κόστος , όπως η Ελλάδα και η Νότιος Κορέα (36 και 37 αντίστοιχα) έχουν τεράστια απόκλιση στην παραγωγικότητα (49 και 72 αντίστοιχα) και κατά συνέπεια στην ανταγωνιστικότητα . Αυτό είναι ακόμα μία απόδειξη ότι στο μισθολογικό κόστος αποδίδεται πολύ μεγαλύτερη σημασία από την πραγματική του αξία σαν στοιχείο υποβοήθησης της ανταγωνιστικότητας .

Επίσης δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε και το γνωστό στην οικονομία ως “παράδοξο του Kaldor” σύμφωνα με το οποίο, χώρες οι οποίες μεταπολεμικά επέδειξαν τη μεγαλύτερη αύξηση του εργασιακού κόστους, πήραν επίσης και μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς. Αλλά και ακόμα μία ανάλυση μιας διαφορετικής περιόδου, 1978-1994, που έγινε από τον Fagerber επιβεβαίωσε το παράδοξο του Kaldor, ότι η αντίληψη ότι μικρό μισθολογικό κόστος οδηγεί σε αύξηση της ανταγωνιστικότητας δεν μπορεί να αποδειχθεί ιστορικά .

Αλλά ακόμα και η ίδια η μέτρηση του μοναδιαίου κόστους εργασίας (αντίστροφο της ανταγωνιστικότητας) στην Ελλάδα δεν μπορεί να εκτιμιθεί με ακρίβεια . Παρακάτω παραθέτουμε γράφημα με την χρονική εξέλιξη του μοναδιαίου κόστους εργασίας μετρημένο από τους πλέον αξιόπιστους οργανισμούς . Μπορούμε να παρατηρήσουμε την τεράστια απόκλιση ως προς τον υπολογισμό της ακριβής τιμής .

Ένα επιπρόσθετο στοιχείο είναι η έρευνα που έγινε από την ΓΣΕΒΕΕ τον Ιανουάριο του 2012 και αφορούσε μικρομεσαίες επιχειρήσεις , δηλαδή την ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας . Τα ευρήματα ήταν ενδεικτικά για το κατά πόσον οι ίδιοι επιχειρηματίες θεωρούν “φρένο” στην ανάπτυξη της επιχείρησης τους το μισθολογικό κόστος .


Και ο ΣΕΒ μέσω του προέδρου του κ. Δημήτρη Δασκαλόπουλου , πρότεινε να τηρηθεί η Εθνική Σύμβαση για φέτος μέχρι τη λήξη της τον Δεκέμβριο, χωρίς μειώσεις ως προς τον κατώτατο μισθό και τον 13ο και 14ο μισθό . Σε αυτό είχαν συμφωνήσει και η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου , η Γενική Συνομοσπονδία Εμποροβιοτεχνών και ο Συνδέσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων .

Και ενώ δεν υπάρχει ουδεμία επιστημονική απόδειξη ότι η μείωση του μισθολογικού κόστους οδηγεί σε βελτίωση της ανταγωνιστικότητας , και ενώ όλοι οι κοινωνικοί εταίροι τον Φεβρουάριο είχαν συμφωνήσει ότι δεν τίθεται θέμα βασικού μισθού , οι απαιτήσεις της Τρόικας συνεχίζουν να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση . Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που ψηφίστηκε η μείωση του βασικού μισθού κατά 22% και οι επιταγές της τρόικας για τον Ιούνιο , στην επικαιροποίηση του μνημονίου 2 , είναι νέα μείωση τουλάχιστον κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες . Οι ελπίδες για πτώση των τιμών στις υπηρεσίες και τα αγαθά αποδείχτηκαν αβάσιμες . Οικονομικές ιδεολογικές αγκυλώσεις εν είδη θρησκευτικής πίστεως οδηγούν σε περικοπές μισθών , ενώ το αποτέλεσμα είναι η ύφεση , η πτώση της ζήτησης και η συρρίκνωση του ΑΕΠ , πράγμα που με την σειρά του οδηγεί σε μεγαλύτερο χρέος , ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από το ζητούμενο .

Σαφέστατα στην ελληνική οικονομία πρέπει να αλλάξουν πολλά . Όσο επιζήμιες είναι οι πολιτικές που υποστηρίζουν το αντίθετο και επιζητούν την στασιμότητα , τόσο επιζήμιες είναι και οι πολιτικές που οδηγούν στην οικονομική οπισθοδρόμηση στην 10ετία του 80 . Διότι αυτό είναι το αποτέλεσμα της εδώ και 2 χρόνια ακολουθούμενης πολιτικής . Η πραγματική ανάπτυξη θα έρθει με επεμβάσεις καίριας σημασίας , όπως ο περιορισμός της γραφειοκρατίας, η ουσιαστική ενίσχυση της διαφάνειας, η έγκαιρη απονομή δικαιοσύνης, η ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας, ο εκσυγχρονισμός του θεσμικού πλαισίου, η οργάνωση και τόνωση της επιστημονικής έρευνας, η συνεχής και υψηλού επιπέδου κατάρτιση των εργαζομένων, η βελτίωση των υποδομών, η ολοκλήρωση της μηχανοργάνωσης και γενικά η ψηφιοποίηση στο δημόσιο τομέα, η δημιουργία ενός απλού , ξεκάθαρου και σταθερού φορολογικού συστήματος και γενικότερα την βελτίωση της λειτουργίας του κρατικού τομέα . Αυτές είναι οι προϋποθέσ6εις της ανταγωνιστικότητας και της δόμησης ενός πραγματικά σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους . Γιατί είναι πραγματικά εφικτή η μετεξέλιξη της Ελλάδος σε ένα κράτος με εύρυθμη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς ταυτόχρονα με την συνύπαρξη των κοινωνικών δικαιωμάτων που την κατατάσσουν στον αναπτυγμένο και όχι στον αναπτυσσόμενο κόσμο .

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 Σωτήρης Λούστας 22-10-2013 18:02
Η αναπτυξη θα ερθει μονο μέσα από επενδύσεις. Όταν όμως οι ιδιωτικές επενδύσεις συρρικνώνονται και ταυτόχρονα συρρικνώνονται και οι δημόσιες, μάλιστα σε μια χώρα χωρίς εθνικό νομισματικό έλεγχο, η ύφεση είναι το λογικό αποτέλεσμα. Αν αποφασίσουμε ότι χρειαζόμαστε ανάπτυξη, το βασικό που πρέπει να κάνουμε είναι δημόσιες επενδύσεις, όχι να αναμένουμε Πετροδολάρια από το Κατάρ προσκολλημένοι σε μια θεοποιημένη "ιδιωτική πρωτοβουλία". Βασικό είναι να κατανοήσουμε ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε ημι-τριτοκοσμικ ή χώρα της Ευρωπαϊκής περιφέρειας εκούσια και όχι από λάθος. Μόνο έτσι θα μπορέσει να ανταγωνιστεί η Γερμανική οικονομία την Κίνα, έχοντας στην αυλή της μικρές Κίνες με ειδικές οικονομικές ζώνες και ισοπεδωμένους μισθούς και εργασιακά δικαιώματα. Τι να κάνουμε; Έξοδος από το ευρώ, δημόσιες επενδύσεις και ανασυγκρότηση της παραγωγής με βάση το εθνικό συμφέρον και ισοσκελισμό του εμπορικού ελλείμματος.
Παράθεση
0 #2 Ιατρίδης Κοσμάς 22-10-2013 18:02
Προφανώς η ανάπτυξη δεν θα έρθει από τα πετροδόλαρα . Το να περιμένεις τον Άραβα πρίγκηπα δεν είναι επιλογή ανάπτυξης , αλλά ποδοσφαιροποίησ η της πολιτικής για λαϊκή κατανάλωση και ψηφοθηρία . Και η Ελλάδα όντως ηθελημένα μετατρέπετε σε μια νέα Βουλγαρία , έτσι ώστε να ιδιωτικοποιηθού ν οι γεωστρατηγικής σημασίας τομείς . Αν και η πολυδιαφημισμέν η ιδιωτικοποίηση για καλύτερη λειτουργία της αγοράς δεν είναι και τόσο ιδιωτικοποίηση αν δούμε ποιος πήρε τον ΟΤΕ . Η ιδιωτική πρωτοβουλία έρχεται σε μία αγορά που έχει αναπτυξιακές και όχι υφεσιακές τάσεις. Στην ύφεση απλά περιμένει ο έχων και κατέχων να πιάσει πάτο η οικονομία έτσι ώστε να αγοράσει τζάμπα . Συνεπώς η ανάπτυξη είναι ένα μείγμα κρατικής με ιδιωτική πρωτοβουλία με το κράτος να κάνει την αρχή , αλλά να μην πνίγει την αγορά. Το θέμα είναι όμως το εξής : Πως θα ξεκινήσει το κράτος τις επενδύσεις αφού είναι αποκλεισμένο από τις αγορές και λεφτά δεν υπάρχουν ;
Παράθεση
0 #3 Ντιανα Βαφεα 22-10-2013 18:03
Καλησπερα.Γιατι αναρωτιομαστε?Ε γω νομιζω οτι πολυ απλα ΔΕΝ θελουν!Τουναντι ον ανοιγουν το δρομο στους ξενους,και αυτο ειναι το σχεδιο..Και ενα μικρο παιδι θα το καταλαβαινε οτι εφ οσον δεν κυκλοφορει χρημα στην αγορα,ολα πανε εις θανατον.Και τελος,κατα την ταπεινη μου αποψη,λεφτα υπαρχουν αλλα μονο για τους λιγους,απλα περιμενουν να πιασουμε πατο οπως ακριβως ειπατε κυριε Ιατρίδη .
Παράθεση
0 #4 Ιατρίδης Κοσμάς 22-10-2013 18:04
Λεφτά μπορεί να υπάρχουν αλλά είναι σε καταθέσεις στην Ελβετία μέσω offshore στα Keyman . Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχουν λεφτά στον κρατικό τομέα για να ξεκινήσει μία αναπτυξιακή διαδικασία . Γι αυτό ρώτησα και τον Σωτήρη πως θα γίνουν δημόσιες επενδύσεις όταν έχεις αποκλειστεί από τις αγορές και το ταμείον είναι μείον ;
Παράθεση
0 #5 Σωτήρης Λούστας 22-10-2013 18:04
Αν βγείς από το ευρώ βάζεις το νομισματοκοπείο να τυπώνει δραχμές και με μια υποτίμηση του νομίσματος έχεις αρκετά κεφάλαια για επενδύσεις. Αν κάνεις υποτίμηση, το καλοκαίρι θα πλυμμυρίσεις από ξενο συναλλαγμα διότι θα έχεις ανακτήσει την ανταγωνιστικότη τα σου στον τουρισμό. Μέσα από διακρατικές συμφωνίες μπορούν να εξοικονομηθούν επίσης δις, βάλε και την μείωση του εμπορικού ελλείματος από την υποτίμηση (ακριβότερες εισαγωγές-φθηνό τερες εξαγωγές). Αυτό θα έχει προφανώς συνέπειες τόσο στο επίπεδο διαβίωσης, μιας και τα εισαγόμενα προιόντα θα γίνουν ακριβότερα, θα μειωθεί ο τζίρος των επιχειρήσεων που τα πουλάνε και θα ανεβεί η ανεργία. Αν όμως απελευθερωθούν γρήγορα κεφάλαια για σύγχρονες επενδύσεις με βάση και ένα σχετικά υψηλό επίπεδο τεχνογνωσίας που υπάρχει, τότε η συνέπειες θα είναι βραχυπρόθεσμες και η ανεργία θα μειωθεί γρήγορα, ενώ σύντομα θα είναι χαμηλότερη από τα σημερινά επίπεδα (βλέπε αργεντινή http://www.indexmundi.com/argentina/unemployment_rate.html ). Η συνέχιση του σημερινού δρόμου όμως είναι καταστροφή σε σχέση με τα παραπάνω. Το ζήτημα είναι να επιλέξουμε ανάμεσα ανάμεσα στο κακό (δραχμή) και το χειρότερο (ευρώ).
Παράθεση
0 #6 Ιατρίδης Κοσμάς 22-10-2013 18:08
Η κοπή χρήματος έχει το θετικό ότι μπορεί να μειώσει το χρέος , αν βέβαια τα ομόλογα δεν είναι συμφωνημένα σε συγκεκριμένο νόμισμα , ευρώ η δολάρια και μπορούν να μετατραπούν σε δραχμές . Για τα υπόλοιπα ομόλογα υπάρχει πρόβλημα , διότι μέσω της υποτίμησης του νομίσματος θα υπάρξει αύξηση του χρέους λόγο της ισοτιμίας . Βέβαια αν επιστρέψεις σε εθνικό νόμισμα έχεις το ελεύθερο του κουρέματος . Αλλά αυτό που γίνεται εδώ και 2 χρόνια είναι η μεταφορά του χρέους από ιδιώτες , δηλαδή χρέος που επιδέχεται κουρέματος , σε οργανισμούς και κράτη . Και ειδικά οι οργανισμοί όπως το ΔΝΤ δεν επιδέχονται κούρεμα στα ομόλογα τους από το καταστατικό . Δηλαδή αυτό που καταφέραμε 2 χρόνια με την πρωτοφανή μείωση του βιοτικού επιπέδου είναι να μεγαλώσουμε το χρέος μας , φθάνοντας το 2020 (με τις καλύτερες προβλέψεις πάντα ) , στο επίπεδο του 129% και παράλληλα δεν θα μπορούμε να το κουρέψουμε και μαντεύω θα έχουμε καινούριο γύρο . Αλλά η αλόγιστη κοπή νομίσματος φέρνει και τον πληθωρισμό , δηλαδή την αύξηση τιμών . Και δεν νομίζω ότι τα επίπεδα της δεκαετίας του 80 , οπού ο πληθωρισμός έπιανε 2ψήφια ποσοστά , θα βελτίωνε την αγοραστική μας δύναμη . Και δη όταν ακόμα και τα πιο απλά προϊόντα διατροφής τα εισάγουμε . Αυτό που έπρεπε να γίνει , ήταν η δημιουργία ενός Plan B , όπως κάνουν όλα τα κράτη (βλέπε Γερμανία που τόσο καιρό έχει έτοιμο σχέδιο στην περίπτωση που μας πετάξουν εκτός ευρώ ) έτσι ώστε να ήμασταν έτοιμοι σε περίπτωση χρεωκοπίας (που τότε θα ήταν σίγουρα η βέλτιστη λύση) να ορθοποδήσουμε κατευθείαν . Αφού δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία που κατά την άποψη μου ήταν το ευρώ και η λύση για να μην χρεοκοπήσουμε είναι να πεινάσουμε , ε τότε ας χρεοκοπήσουμε και ας πεινάσουμε . Έτσι και αλλιώς τα επιχειρήματα ότι αν χρεοκοπήσουμε θα φτάσουμε στο επίπεδο Βουλγαρίας κατέρρευσαν . Είμαστε ήδη εκεί . Αν και τον Ιούνιο συνεχιστεί το ίδιο παραμύθι , αν και τον Σεπτέμβριο έχουμε καινούρια επικαιροποίηση , αν η ΕΚΤ δεν αποφασίσει να κόψει χρήμα , αν δεν δοθούν ευρωπαϊκά πακέτα ανάπτυξης , αν δεν προχωρήσουμε σε ενοποίηση με στόχο την εξίσωση βιοτικού επιπέδου προς τα πάνω και όχι ζώνη Γερμανίας και ευρωκινέζων όπως σωστά λες , αν δεν αποφασίσουν να μας αντιμετωπίσουν ως εταίρους και όχι ως εταίρες , ας χρεοκοπήσουμε να έχουμε και ελπίδα ανάπτυξης . Με αυτό τον δρόμο που ακολουθούμε δεν θα κερδίσουμε τίποτα.
Παράθεση
0 #7 Ντίνα Γεωργίου 22-10-2013 18:08
Σωστό το άρθρο περί μισθολογικού κόστους και ανταγωνιστικότη τας . Αλλά διαφωνώ με τα σχόλια . Δηλαδή ότι είναι μονόδρομος για το καλύτερο της χωράς η χρεωκοπία . Με την χρεωκοπία και την υποτίμηση του νομίσματος θα έρθει πραγματική φτώχεια που δεν θα μπορεί να συγκριθεί αυτό που περνάμε σήμερα . Το εμπορικό ισοζύγιο γέρνει επικίνδυνα εναντίον μας , πράγμα που αποδεικνύει πως αν γυρίσουμε στην δραχμή η καταναλωτική μας δύναμη θα μειωθεί στο ελάχιστο και πραγματικά θα έχουμε αδυναμία επιβίωσης , και όχι απλά δυσκολία να τα βγάλουμε πέρα , όπως γίνεται σήμερα . Προσωπικά πιστεύω στην παραμονή στο ευρώ αλλά αυτό πρέπει να γίνει με την κατάλληλη διαπραγμάτευση και όχι με διαπραγμάτευση τύπου Γιώργου , Λούκα και πόσον μάλλον Σαμαρά . Αυτό είναι το πρόβλημα μας . Πολιτικό . Αν το λύσουμε αυτό φέρνοντας του κατάλληλους ανθρώπους στα κατάλληλα πόστα και μέσω μίας πραγματικής διαπραγμάτευσης θα μπορέσουν να γίνουν όλα όσα λες στην τελευταία παράγραφο του σχόλιου σου Κοσμά .
Παράθεση
0 #8 Κτενάς Αρης 25-10-2013 18:27
Φυσικά και δε φταίει το μισθολογικό κόστος που είναι ένας πολύ μικρός παράγωντας. Πιο μεγάλη σημασία για την κρίση έχει ότι οι επενδύσεις υστερούν των αποταμιεύσεων, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Αυτό φταίει και αν το δούμε και μακροοικονομικά.

Έστω ότι
Y = εθνικό εισόδημα
C = συνολική κατανάλωση (τόσο ιδιωτών όσο και του κράτους, π.χ. πετρέλαιο για τα σχολεία ή συνδετήρες για τα γραφεία)
S = συνολικές αποταμιεύσεις
T = συνολικό ποσό φόρων (έμμεσοι, άμεσοι, ειδικοί κλπ)
G = κρατικές δαπάνες
I = συνολικές επενδύσεις (τόσο ιδιωτών όσο και του κράτους)X = εξαγωγές (σε ευρώ)
M = εισαγωγές (σε ευρώ)

Σε μια οικονομία, στο σύνολό της, το εθνικό εισόδημα (Υ) ισούται με το άθροισμα της συνολικής κατανάλωσης (C), των αποταμιεύσεων (S), και των φόρων (Τ). Δηλαδή, Y = C+S+T

Παράλληλα, το εθνικό εισόδημα (Υ) πρέπει να ισούται με το άθροισμα της συνολικής κατανάλωσης (C), των επενδύσεων (I), των κρατικών δαπανών (G) και της διαφοράς εξαγωγών-εισαγω γών (Χ-Μ) – η οποία είναι, βέβαια, αρνητική όταν έχουμε εμπορικό έλλειμμα. Δηλαδή, Y = C+I+G+(X-M)Από αυτές τις δύο εξισώσεις, αν αφαιρέσουμε την δεύτερη από την πρώτη, βρίσκουμε μια τρίτη εξίσωση: (T-G) + (M-X) = (I-S). Σε απλά ελληνικά, το άθροισμα του δημόσιου πλεονάσματος και του εμπορικού ελλείμματος πάντα ισούται με την διαφορά επενδύσεων και αποταμιεύσεων.

Άποψη που (δυστυχώς) είναι "Βαρουφάκης", αλλά αν υπάρχουν οικονομολόγοι που διαφωνούν θα άξιζε πολύ να ακούσουμε την εκδοχή τους.
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση