Οικονομία 18/05/2016

Η αριστερή αντιμνημονιακή πολιτική του Μνημονίου και η συγκρότηση του μετώπου της Δραχμής (Μέρος ΄Β)

Το ελληνικό πρόγραμμα καταστρώθηκε και συνεχίζει να είναι πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της οικονομίας έχοντας ως αντικειμενικούς στόχους τον εξορθολογισμό του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και του γενικού δημοσιονομικού ελλείμματος καθώς και την παραγωγή πλεονασμάτων ώστε να εξυπηρετείται σε μακροχρόνια βάση το χρέος. Η μεγέθυνση της οικονομίας έπεται. Δεν υπάρχει πρόβλεψη στήριξης της εγχώριας παραγωγικής βάσης παρά μόνο σε λίγους τομείς παροχής υπηρεσιών

Στάση της Νέας Δημοκρατίας

Η κυβέρνηση προσπαθεί, λογικά από την πλευρά της, να μεταθέσει τη συζήτηση στη στάση της ΝΔ απέναντι στα προληπτικά μέτρα ή ακόμα περισσότερο τι διαφορετικό θα έκανε η ΝΔ σε αυτήν την περίπτωση. Το τι θα έπραττε μια κυβέρνηση Μητσοτάκη και που το κόμμα τοποθετείται στη διαπραγμάτευση, το συμπεραίνουμε  από τη δήλωση, γεμάτη παράπονο, στο κρατικό κανάλι, της Α.Μ. Ασημακοπούλου, βουλευτού Β’ Αθηνών της ΝΔ, σύμφωνα με την οποία, οι Ευρωπαίοι «δείχνουν μια σκανδαλώδη ανοχή στο ΣΥΡΙΖΑ»(10)… Επιπλέον, σε περίπτωση εκλογών ή σε κάθε περίπτωση εφ’ όσον έχει το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα πρέπει ο κ. Μητσοτάκης να εξηγήσει αναλυτικά, εφόσον διαπνέεται από το αίσθημα ευθύνης που χαρακτηρίζει ένα σοβαρό, αστικό κόμμα ευρωπαϊκών  προδιαγραφών, τι θα έπραττε με το πακέτο των 5.4 δις καθώς και τις επιπλέον απαιτήσεις των δανειστών. Αν όχι, υπάρχει αναλυτικό, κοστολογημένο σχέδιο και τι αυτό περιέχει;

Η φθορά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού αναγκάζει τη ΝΔ να κλιμακώσει την επίθεση ζητώντας εκλογές με τη βεβαιότητα ότι  κερδίζει καθημερινά έδαφος στην ελληνική κοινωνία. Αυτό, ίσως, που  γίνεται αντικείμενο παρανοήσεως από στελέχη της ΝΔ είναι πως η μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας δεν δυσανασχετεί, απλά, με την κυβέρνηση  αλλά με την ακολουθούμενη κυβερνητική μνημονιακή πολιτική, μνημονιακή πολιτική φανατικός κήρυκας της οποίας είναι και το κόμμα της ΝΔ… Η αντίδραση σε εκπροσώπους του παλαιοκομματικού κατεστημένου - άρα και της ΝΔ - οι οποίοι δικαίως θεωρούνται ότι έχουν τη κύρια ευθύνη για την κατάντια της χώρας είναι, τουλάχιστον, της ίδιας έντασης με την αγανάκτηση στην ασυνέπεια των προεκλογικών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Παράλληλα, το κόμμα της ΝΔ επιδιώκει να καταστεί ο κεντρικός πόλος του φιλοευρωπαϊκού και μεταρρυθμιστικού μετώπου με κύριο αίτημα την παραμονή στη ζώνη του ευρώ, πάση θυσία, με κίνδυνο να έρθει αντιμέτωπο με το τμήμα εκείνο του πληθυσμού, το οποίο δεν είναι, απαραίτητα, υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, απλά, δεν μπορεί να επιβιώσει υπό τις τωρινές συνθήκες.

Υπάρχει ο κίνδυνος, ο οποίος καθίσταται πιο ορατός με την ενίοτε φονταμενταλιστική υποστήριξη της «άνευ όρων» και «πάση θυσία» παραμονής στη ζώνη του ευρώ, να διχαστεί η ελλαδική κοινωνία μεταξύ «ευρωπαϊστών»  και αυτών, οι οποίοι, όπως αναφέρθηκε, αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης. Ο μεταπρατικός χαρακτήρας της ελλαδικής οικονομίας, η απουσία ισχυρής εγχώριας παραγωγικής βάσης και η ανυπαρξία σχεδίου, το οποίο θα εξόπλιζε, σε ένα βαθμό, τη χώρα από ένα διαπραγματευτικό αδιέξοδο προσδίδουν μια λογικοφανή αλλά επιφανειακή και επίπλαστη υπεροχή του «ευρωπαϊκού» μετώπου ωσάν όσοι δεν εντάσσονται σε αυτή τη λογική επιθυμούν να δουν την πατρίδα μας να διακτινίζεται στην υποσαχάρια Αφρική. Η ΝΔ, ένα φερόμενο ως συντηρητικό, δεξιό κόμμα, το οποίο θεωρητικά, όφειλε να τάσσεται υπέρ της προάσπισης όλων των συστατικών στοιχείων της εθνικής κυριαρχίας, υποστηρίζει με φανατική εμμονή ένα νόμισμα το οποίο δεν ελέγχει η Αθήνα όντας, σε μεγάλο βαθμό, το ίδιο (το κόμμα) υπεύθυνο για το απαράσκευο οποιασδήποτε, αν και όταν χρειαστεί, εναλλακτικής πρότασης.

Η συμβατική πολιτική ανάλυση στελεχών της ΝΔ δεν λαμβάνει υπ όψιν πως η κρίση έχει ανεπιστρεπτί διαλύσει την προϋπάρχουσα πολιτική και κομματική γεωγραφία. Η δυσφορία απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν μεταφράζεται, ενστικτωδώς, σε υποστήριξη της ΝΔ. Είδαμε το χαρακτηριζόμενο ως ακροδεξιό κόμμα ΛΑ.Ο.Σ. να συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να συγκυβερνά με τον κ. Καμμένο. Η Χρυσή Αυγή, με εκλογική απήχηση 0.29% το 2009, εισήλθε στο Κοινοβούλιο με 6.92% το 2012 και  6.99% τρία χρόνια αργότερα. Το ποσοστό των συμπατριωτών μας, το οποίο θεωρείται δεδομένο κομματικά, έχει μειωθεί κατά πολύ. Η εκλογική συμπεριφορά έχει αλλάξει αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι η ίδια η κοινωνία έχει αλλάξει διαφέροντας από την κοινωνία του 2008. Νέα βιώματα άλλαξαν την κοινωνίας μας. Οι νεκροί της Marfin, οι χιλιάδες διαλυμένοι γάμοι, οι εκατοντάδες που πήραν τη ζωή τους. Η κοινωνία και οι πολίτες άλλαξαν και αλλάζουν. Έχει χυθεί αίμα…

Οι πολιτικές ταυτότητες - συντηρητικός, ριζοσπάστης αριστερός, οικολόγος, σοσιαλδημοκράτης, κομμουνιστής  -  έχουν σημαντικές διαφορές  και, συνακόλουθα, πολύ διαφορετικές επιπτώσεις στη χάραξη της εκάστοτε πολιτικής ανάλογα με την πολιτική πρόταση που θα υιοθετηθεί. Δεν έχουν απωλέσει το νόημα τους αλλά επιβάλλεται να επανανοηματοδοτηθούν. Η δυσκολία να ορίσει κάποιος με ακρίβεια τις έννοιες αυτές στη μνημονιακή Ελλάδα του 2016 σε συνδυασμό με τον καιροσκοπισμό και το χαμηλό επίπεδο του πολιτικού προσωπικού της χώρας εντείνει την αβεβαιότητα και τη σύγχυση. Απαραίτητο στοιχείο κάθε πολιτικού και κομματικού σχηματισμού και βασικό κριτήριο διάταξης των πολιτικών κομμάτων  θα πρέπει να είναι το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.  Όποιος εκφράσει, έμπρακτα και με προοπτική, αυτά τα αιτήματα θα πιστωθεί και το όφελος. Ένα κόμμα κορυφαία στελέχη του οποίου έχουν ταχθεί με αντιαισθητικό φανατισμό υπέρ της μνημονιακής πολιτικής, πολιτική η οποία ακυρώνει τη λειτουργία του έθνους – κράτους, φυσικά δεν μπορεί να γίνει φορέας των παραπάνω αιτημάτων…

Μέτωπο Δραχμής;

Το ελληνικό πρόγραμμα  καταστρώθηκε και συνεχίζει να είναι πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της οικονομίας έχοντας ως αντικειμενικούς στόχους τον εξορθολογισμό του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και του γενικού δημοσιονομικού ελλείμματος καθώς και την παραγωγή πλεονασμάτων ώστε να εξυπηρετείται σε μακροχρόνια βάση το χρέος. Η μεγέθυνση της οικονομίας έπεται. Δεν υπάρχει πρόβλεψη στήριξης της εγχώριας παραγωγικής βάσης παρά μόνο σε λίγους τομείς παροχής υπηρεσιών. Δεν έχει, επαρκώς, κατανοηθεί, από τους εκπροσώπους των δανειστών, ο συσχετισμός μεταξύ των οικονομικών μέτρων, έξι χρόνια τώρα, και της διάλυσης της κοινωνικής συνοχής άρα και την αντίδραση στο πρόγραμμα. Δεν λήφθηκαν υπ’ όψιν οι συνέπειες της, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, δημοσιονομικής προσαρμογής καθώς και η απότομη και υπερβολική πίεση σε μισθούς, συντάξεις και εργασιακές σχέσεις. Η συμπίεση μισθών και συντάξεων μείωσε την αποταμίευση, η οποία με τη σειρά της μείωσε την κατανάλωση και τις επενδύσεις. Χωρίς επενδύσεις δεν υπάρχουν προοπτικές ανάπτυξης…

Τα επιπλέον μέτρα μπορούν να ερμηνευθούν ως αναξιοπιστία της ελλαδικής κυβέρνησης αλλά, κυρίως, ως απόδειξη της απώλειας κυριαρχίας  που έχει υποστεί η χώρα. Σταδιακά γίνεται συνείδηση ότι το βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη κυριαρχίας. Το ζήτημα είναι η εκπόνηση επιτελικού σχεδίου ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Αργά αλλά σταθερά μορφοποιείται ένα τμήμα,  εντός της κοινωνίας, το οποίο δεν έχει σημαία τη δραχμή αλλά πλέον δεν μπορεί να αντέξει τη συγκεκριμένη οικονομική πολιτική, η οποία καλώς ή κακώς έχει ταυτιστεί και καθορίζεται σε σημαντικό βαθμό από το νόμισμα και τους περιορισμούς που αυτό θέτει στην κυβέρνηση σε επίπεδο χειρισμών. Οι συμπατριώτες μας αυτοί δεν είναι δραχμιστές λόγω κάποιου φετίχ ή μιας συναισθηματικής νοσταλγίας απέναντι στο, άλλοτε, εθνικό μας νόμισμα. Η αβάστακτη επιβίωση υπό το ευρώ τους στρέφει, αναγκαστικά, στην εναλλακτική του ευρώ πορεία. Στην πατρίδα μας δεν υπήρξε μια συνειδητή, μαζική αντίδραση στην αντικατάσταση του εθνικού μας νομίσματος με το ευρώ στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ο επαρχιωτισμός και η εθνική μας ανασφάλεια, ο εύκολος δανεισμός, η σκέψη ότι χρησιμοποιούμε το ίδιο νόμισμα με τον Γερμανό και τον Γάλλο και άρα, επιτέλους, «γίναμε Ευρώπη» υπερκάλυψαν τις όποιες ανησυχίες για απώλεια εθνικής κυριαρχίας και για το απαράσκευο της οικονομίας μας.

Οι θυσίες, τις οποίες είναι διατεθειμένοι να καταβάλλουν οι συμπατριώτες μας για το ευρώ ώστε να μείνουμε σε αυτό πάση θυσία πλησιάζουν επικίνδυνα στο όριο τους…

Σύμφωνα με  έρευνα της Κάπα Research για το Βήμα της Κυριακής, στις 16-4-2016, αναφορικά με το ρόλο του ΔΝΤ το 56.2% απάντησε πως πρέπει να φύγει ενώ το 28.6% πως είναι απαραίτητο. Το 60.3% τάσσεται υπέρ της παραμονής στην ζώνη του ευρώ με το 35% να υποστηρίζει την αποχώρηση. Στην ερώτηση ποια κατεύθυνση θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα την επόμενη  πενταετία το 49.5% υποστηρίζει την παραμονή στην ευρωζώνη με τήρηση των προνοιών του Μνημονίου ενώ το 44.5% να εξετάσει η κυβέρνηση σοβαρά το ενδεχόμενο αποχώρησης από τη ζώνη του κοινού νομίσματος (11).

Η δυσφορία και αγανάκτηση με την μνημονιακή πολιτική χαρακτηρίζει και τους ψηφοφόρους της ΝΔ. Σύμφωνα με έρευνα της Palmos Analysis για την Εφημερίδα των Συντακτών στις αρχές Απριλίου του 2016, το 79% [ 65 % αρνητικός και 14 % μάλλον αρνητικός] των ερωτηθέντων θεωρεί ότι ο ρόλος του ΔΝΤ απέναντι στην Ελλάδα είναι αρνητικός (12). Την ίδια άποψη έχει το 65% των ερωτηθέντων που δηλώνουν ότι ψήφισαν ΝΔ. Το 78% των ερωτηθέντων θεωρεί πως το ΔΝΤ εκβιάζει την ελληνική κυβέρνηση για τη λήψη πιο σκληρών μέτρων. Το ποσοστό στην ίδια ερώτηση μεταξύ των ψηφοφόρων της ΝΔ φτάνει το 65%. Το 63% των ερωτηθέντων θεωρεί πως η Αθήνα πρέπει να ζητήσει την απομάκρυνση του ΔΝΤ, ενώ το ποσοστό αυτό για τους ψηφοφόρους της ΝΔ είναι 44%. Έναντι 42% που επιθυμούν να παραμείνει.

Η κατάσταση είναι πιο σύνθετη από ότι πιστεύουν κορυφαία στελέχη της ΝΔ αναφορικά με τις διαθέσεις ακόμα και ψηφοφόρων της τόσο για το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, όσο και το οικονομικό πρόγραμμα και τον ρόλο των δανειστών. Το μέτωπο απόρριψης του ευρώ και της πολιτικής που αυτό συνεπάγεται ενισχύεται σταδιακά. Είναι διακομματικό. Χτίζεται αργά. Ίσως, γιατί όσοι ανήκουν σε αυτό γνωρίζουν τις δυσκολίες της εναλλακτικής λύσης και την ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού να διαχειριστεί την υποθετική μετάβαση. Το μέτωπο απόρριψης του ευρώ παρά υποστήριξης της δραχμής, έστω και αν νομοτελειακά εκεί οδηγεί, αποτελεί, πλέον, παράγοντα, ο οποίος δεν μπορεί να αγνοηθεί ή να χειραγωγηθεί με απειλές για απομόνωση από τη διεθνή κοινότητα και ανάλαφρα τσιτάτα του τύπου ότι το κοινό νόμισμα, που δεν ελέγχουμε, αποτελεί στοιχείο της ταυτότητας μας.

Το πολιτικό προσωπικό, σε στενά περιθώρια, πλέον, οφείλει να δώσει, εντός του ευρώ, προοπτική για τον ελληνικό λαό. Αν αποτύχει να το πράξει, το ίδιο αυτό προσωπικό θα έχει ανοίξει την πόρτα της Δραχμής. Όχι ο επάρατος εθνικολαικισμός…

του Ιωάννη Σ. Λάμπρου, Πολιτικού Επιστήμονος

10. https://www.youtube.com/watch?v=Cict2A6dxUc   
11. Έρευνα της Κάπα Research για το Βήμα της Κυριακής, στις 16-4-2016, http://kaparesearch.com/index.php?option=com_k2&view=item&id=100:april-2016-poll&Itemid=137&lang=el      
12.  Έρευνα της Palmos Analysis για την Εφημερίδα των Συντακτών, Απρίλιος 2016, http://palmosanalysis.com/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5/

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση